ସାମଵେଦଃ

ଅ ଇନ୍ଦ୍ର ଜୁଷସ୍ଵ ପ୍ର ଵହା ଯାହି ଶୂର ହରିହ ଚ୍ ପିବା ସୁତସ୍ଯ ମତିର୍ନ ମଧୋଶ୍ଚକାନଶ୍ଚାରୁର୍ମଦାଯ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗ୍ରହଣ କର, ଆଣ, ଆସ, ବୀର, ତୁମ ଦୁଇ ଘୋଡ଼ା ସହିତ; ଚାପିଥିବା ସୋମ ପିଉ, ମଧୁର ଚିନ୍ତା ପରି, ଆନନ୍ଦ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଲଗି ରୁଚିର ମଦରେ ଲୀନ ହୁଅ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ର ଜଠରଂ ନଵ୍ଯଂ ନ ପୃଣସ୍ଵ ମଧୋର୍ଦିଵୋ ନ ଚ୍ ଅସ୍ଯ ସୁତସ୍ଯ ସ୍ଵାର୍ନୋପ ତ୍ଵା ମଦାଃ ସୁଵାଚୋ ଅସ୍ଥୁଃ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ନୂତନ ପେଟକୁ ଦିବ୍ୟ ମଧୁ ପରି, ଏହି ଚାପିଥିବା ସୋମ ପରି ପୂରଣ କର; ଆନନ୍ଦ ଓ ମିଷ୍ଟ ମଦ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁରାଷାଣ୍ମିତ୍ରୋ ନ ଜଘାନ ଵୃତ୍ରଂ ଯତିର୍ନ ଚ୍ ବିଭେଦ ଵଲଂ ଭୃଗୁର୍ନ ସସାହେ ଶତ୍ରୂନ୍ମଦେ ସୋମସ୍ଯ

ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମିତ୍ର ପରି ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କଲେ; ପୁରୋହିତ ପରି ବଳକୁ ଭାଙ୍ଗିଲେ; ଭୃଗୁ ପରି ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ସହିଲେ।

ତୃତୀଯ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଽର୍ଧଃ ଅ ଗୋଵିତ୍ପଵସ୍ଵ ଵସୁଵିଦ୍ଧିରଣ୍ଯଵିଦ୍ରେତୋଧା ଇନ୍ଦୋ ଭୁଵନେଷ୍ଵର୍ପିତଃ ଚ୍ ତ୍ଵଂ ସୁଵୀରୋ ଅସି ସୋମ ଵିଶ୍ଵଵିତ୍ତଂ ତ୍ଵା ନର ଉପ ଗିରେମ ଆସତେ

ତୁମେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ତୃତୀୟ ଅଂଶ ହେଉଛ, ହେ ସୋମ, ଗାଁ ଦେବାକୁ, ଧନ ଓ ସୁନା ଚିହ୍ନିବାକୁ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ। ଏଇ ଜଗତରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇ ବହିଯାଅ, ହେ ଇନ୍ଦୁ। ତୁମେ ସାହସୀ, ସବୁ କିଛି ଜାଣିଥିବା, ଏହିପାଇଁ ଲୋକେ ତୁମକୁ ଗୀତ ଗାଇ ଡାକି ଆସନ୍ତି।

ଅ ତ୍ଵଂ ନୃଚକ୍ଷା ଅସି ସୋମ ଵିଶ୍ଵତଃ ପଵମାନ ଵୃଷଭ ତା ଵି ଧାଵସି ଚ୍ ସ ନଃ ପଵସ୍ଵ ଵସୁମଦ୍ଧିରଣ୍ଯଵଦ୍ଵଯଂ ସ୍ଯାମ ଭୁଵନେଷୁ ଜୀଵସେ

ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ, ସମସ୍ତଠାରେ ଦୌଡ଼ୁଛ। ଏହିପରି ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଓ ସୁନାରେ ପ୍ରଚୁର ହୋଇ ବହ, ଯାହାରୁ ଆମେ ଏହି ଜଗତରେ ଜୀବନ୍ତ ରୁହିପାରିବା।

ଅ ଈଶାନ ଇମା ଭୁଵନାନି ଈଯସେ ଯୁଜାନ ଇନ୍ଦୋ ହରିତଃ ସୁପର୍ଣ୍ଯଃ ଚ୍ ତାସ୍ତେ କ୍ଷରନ୍ତୁ ମଧୁମଦ୍ଘୃତଂ ପଯସ୍ତଵ ଵ୍ରତେ ସୋମ ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ କୃଷ୍ଟଯଃ

ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅଧିପତି, ତୁମର ହରିତ ପଖିରେ ଚଢ଼ି ଚାଲିଯାଉଛ। ସେମାନେ ମଧୁର ଘୃତ ଓ ଦୁଧ ଝରାନ୍ତୁ, ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ, ସୋମ, ଲୋକମାନେ ଦୃଢ଼ ରୁହନ୍ତୁ।

ଅ ପଵମାନସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵଵିତ୍ପ୍ର ତେ ସର୍ଗା ଅସୃକ୍ଷତ ଚ୍ ସୂର୍ଯସ୍ଯେଵ ନ ରଶ୍ମଯଃ

ହେ ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମର ଧାରା ଏମିତି ବହିଯାଉଛି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ।

ଅ କେତୁଂ କୃଣ୍ଵଂ ଦିଵସ୍ପରି ଵିଶ୍ଵା ରୂପାଭ୍ଯର୍ଷସି ଚ୍ ସମୁଦ୍ରଃ ସୋମ ପିନ୍ଵସେ

ତୁମେ ଆକାଶରେ ଚିହ୍ନ ତିଆରି କରୁଛ, ସମସ୍ତ ରୂପ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଉଛ, ସମୁଦ୍ର ପରି, ସୋମ, ତୁମେ ପ୍ରସ୍ତାରିତ ହେଉଛ।

ଅ ଜଜ୍ଞାନୋ ଵାଚମିଷ୍ଯସି ପଵମାନ ଵିଧର୍ମଣି ଚ୍ କ୍ରନ୍ଦଂ ଦେଵୋ ନ ସୂର୍ଯଃ

ଜନ୍ମ ନେଇ, ତୁମେ ନିଜ ଗତିରେ ବାଣୀକୁ ଖୋଜ, ହେ ପବିତ୍ର, ତୁମର ଚିତ୍କାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା ପରି ଶୁଣାଯାଏ।

ଅ ପ୍ର ସୋମାସୋ ଅଧନ୍ଵିଷୁଃ ପଵମାନାସ ଇନ୍ଦଵଃ ଚ୍ ଶ୍ରୀଣାନା ଅପ୍ସୁ ଵୃଞ୍ଜତେ

ସୋମମାନେ ବହିଯାଉଛନ୍ତି, ପବିତ୍ର ଇନ୍ଦୁମାନେ ଜଳରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନ ବାଛିନ୍ତି।

ଅ ଅଭି ଗାଵୋ ଅଧନ୍ଵିଷୁରାପୋ ନ ପ୍ରଵତା ଯତୀଃ ଚ୍ ପୁନାନା ଇନ୍ଦ୍ରମାଶତ

ଗାଁମାନେ ଝରଣାର ଜଳ ପରି ବହିଯାଉଛନ୍ତି, ପବିତ୍ର ହୋଇ ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।

ଅ ପ୍ର ପଵମାନ ଧନ୍ଵସି ସୋମେନ୍ଦ୍ରାଯ ମାଦନଃ ଚ୍ ନୃଭିର୍ଯତୋ ଵି ନୀଯସେ

ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମେ ବହିଯାଉଛ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ, ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି।

ଅ ଇନ୍ଦୋ ଯଦଦ୍ରିଭିଃ ସୁତଃ ପଵିତ୍ରଂ ପରିଦୀଯସେ ଚ୍ ଅରମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଧାମ୍ନେ

ହେ ଇନ୍ଦୁ, ପାଥରରେ ଚପି ହେବାବେଳେ, ତୁମେ ଛାଣିର ଚାରିପାଖରେ ପୋଡ଼ାଯାଉଛ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିବାସ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଉଛ।

ଅ ତ୍ଵଂ ସୋମ ନୃମାଦନଃ ପଵସ୍ଵ ଚର୍ଷଣୀଧୃତିଃ ଚ୍ ସସ୍ନିର୍ଯୋ ଅନୁମାଦ୍ଯଃ

ତୁମେ, ସୋମ, ଲୋକମାନେ ଖୁସି କର, ଜନମାନେ ରକ୍ଷା କରି ବହ, ସଦା ତରୁଣ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।

ଅ ପଵସ୍ଵ ଵୃତ୍ରହନ୍ତମ ଉକ୍ଥେଭିରନୁମାଦ୍ଯଃ ଚ୍ ଶୁଚିଃ ପାଵକୋ ଅଦ୍ଭୁତଃ

ବହ, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଶଂସିତ, ଶୁଦ୍ଧ, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ଅଦ୍ଭୁତ।

ଅ ଶୁଚିଃ ପାଵକ ଉଚ୍ଯତେ ସୋମଃ ସୁତଃ ସ ମଧୁମାନ୍ ଚ୍ ଦେଵାଵୀରଘଶଂସହା

ଶୁଦ୍ଧ, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ସେହି ନାମରେ ପରିଚିତ; ଚପି ହୋଇଥିବା ସୋମ ମଧୁର, ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସାହସୀ, ନିନ୍ଦା ନାଶକ।

ଅ ପ୍ର କଵିର୍ଦେଵଵୀତଯେ ଽଵ୍ଯା ଵାରେଭିରଵ୍ଯତ ଚ୍ ସାହ୍ଵାନ୍ଵିଶ୍ଵା ଅଭି ସ୍ପୃଧଃ

କବି ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ଧାରାରେ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଯୋଗିତାକୁ ଡାକିଛନ୍ତି।

ଅ ସ ହି ଷ୍ମା ଜରିତୃଭ୍ଯ ଆ ଵାଜଂ ଗୋମନ୍ତମିନ୍ଵତି ଚ୍ ପଵମାନଃ ସହସ୍ରିଣମ୍

ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଗାଁରେ ପ୍ରଚୁର ଧନ ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ଆଣିଦିଅନ୍ତି, ହେ ପବିତ୍ର, ହଜାର ଗୁଣା।

ଅ ପରି ଵିଶ୍ଵାନି ଚେତସା ମୃଜ୍ଯସେ ପଵସେ ମତୀ ଚ୍ ସ ନଃ ସୋମ ଶ୍ରଵୋ ଵିଦଃ

ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଛ, ଚିନ୍ତାରେ ପବିତ୍ର, ଆମକୁ, ସୋମ, ଖ୍ୟାତି ଦିଅ।

ଅ ଅଭ୍ଯର୍ଷ ବୃହଦ୍ଯଶୋ ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯୋ ଧ୍ରୁଵଂ ରଯିମ୍ ଚ୍ ଇଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର

ବଡ଼ ଯଶସ୍ୱୀ ହୋଇ ଦାନଶୀଳମାନେ ପାଇଁ ବହ, ଦୃଢ଼ ଧନ ନେଇ, ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ଭୋଗ ଆଣ।

ଅ ତ୍ଵଂ ରାଜେଵ ସୁଵ୍ରତୋ ଗିରଃ ସୋମାଵିଵେଶିଥ ଚ୍ ପୁନାନୋ ଵହ୍ନେ ଅଦ୍ଭୁତ

ତୁମେ ଭଲ ନିୟମର ରାଜା ପରି ଗୀତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛ, ପବିତ୍ର ଅଦ୍ଭୁତ ଅଗ୍ନି।

ଅ ସ ଵହ୍ନିରପ୍ସୁ ଦୁଷ୍ଟରୋ ମୃଜ୍ଯମାନୋ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ ଚ୍ ସୋମଶ୍ଚମୂଷୁ ସୀଦତି

ସେ ଅଗ୍ନି, ଜଳରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ କଷ୍ଟକର, କିନ୍ତୁ ରଶ୍ମିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପବିତ୍ର ହେଉଛି; ଏବଂ ସୋମ ଦଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛି।

ଅ କ୍ରୀଡୁର୍ମଖୋ ନ ମଂହଯୁଃ ପଵିତ୍ରଂ ସୋମ ଗଚ୍ଛସି ଚ୍ ଦଧତ୍ସ୍ତୋତ୍ରେ ସୁଵୀର୍ଯମ୍

ଉତ୍ସବ ପରି ଖେଳାଳି, ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ; ସୋମ, ତୁମେ ପବିତ୍ରକୁ ଯାଉଛ, ଏବଂ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଇଁ ସୁବିର୍ୟ ରଖୁଛ।

ଅ ଯଵଂଯଵଂ ନୋ ଅନ୍ଧସା ପୁଷ୍ଟଂପୁଷ୍ଟଂ ପରି ସ୍ରଵ ଚ୍ ଵିଶ୍ଵା ଚ ସୋମ ସୌଭଗା

ଓ ସୋମ, ଆମ ପାଇଁ ପୁଷ୍ଟିକର ରସ ଆଉ ଆଉ ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆଣିଦେ।

ଅ ଇନ୍ଦୋ ଯଥା ତଵ ସ୍ତଵୋ ଯଥା ତେ ଜାତମନ୍ଧସଃ ଚ୍ ନି ବର୍ହିଷି ପ୍ରିଯେ ସଦଃ

ଓ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମର ସ୍ତୁତି ଯେପରି, ତୁମର ଚାପି ହୋଇଥିବା ରସ ଯେପରି, ପ୍ରିୟ କୁଶାସନ ଉପରେ ଶାନ୍ତିରେ ବସିଯାଉ।

ଅ ଉତ ନୋ ଗୋଵିଦଶ୍ଵଵିତ୍ପଵସ୍ଵ ସୋମାନ୍ଧସା ଚ୍ ମକ୍ଷୂତମେଭିରହଭିଃ

ଓ ସୋମ, ଚାପି ହୋଇଥିବା ରସ ସହିତ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଗୋ ଓ ଅଶ୍ୱ ଦେଇ, ଏହି ତ୍ୱରିତ ଦିନଗୁଡିକ ସହିତ।

ଅ ଯୋ ଜିନାତି ନ ଜୀଯତେ ହନ୍ତି ଶତ୍ରୁମଭୀତ୍ଯ ଚ୍ ସ ପଵସ୍ଵ ସହସ୍ରଜିତ୍

ଯିଏ ଜିତିଥାଏ ଏବଂ କେବେ ହାରେନି, ଶତ୍ରୁକୁ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ଦଳନ କରେ—ଏପରି, ସୋମ, ହଜାର ଜିତିବା ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।

ଅ ଯାସ୍ତେ ଧାରା ମଧୁଶ୍ଚୁତୋ ଽସୃଗ୍ରମିନ୍ଦ ଊତଯେ ଚ୍ ତାଭିଃ ପଵିତ୍ରମାସଦଃ

ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମର ମଧୁ ଭରା ଧାରାଗୁଡିକୁ ମୁଁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଛାଡିଛି; ସେଗୁଡିକ ସହିତ, ତୁମେ ପବିତ୍ର ଚାନ୍ନିକୁ ପହଞ୍ଚିଛ।

ଅ ସୋ ଅର୍ଷେନ୍ଦ୍ରାଯ ପୀତଯେ ତିରୋ ଵାରାଣ୍ଯଵ୍ଯଯା ଚ୍ ସୀଦନ୍ନୃତସ୍ଯ ଯୋନିମା

ସେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଝରିବା, ଅଅବଶିଷ୍ଟ ଜଳଗୁଡିକୁ ଅଟକାଇ ଯାଇ, ସତ୍ୟର ମୂଳରେ ବସିଛ।