ସାମଵେଦଃ

ଅ ଅସର୍ଜି କଲଶାଂ ଅଭି ମୀଢ୍ଵାନ୍ତ୍ସପ୍ତିର୍ନ ଵାଜଯୁଃ ଚ୍ ପୁନାନୋ ଵାଚଂ ଜନଯନ୍ନସିଷ୍ଯଦତ୍

ଉଦାର ହୃଦୟ ସହିତ ସେ ବଡ଼ ଉତ୍ସାହରେ ଘଡ଼ିକୁ ଘେରି ଚାଲିଛନ୍ତି, ଯେପରି ରଥଚାଳକ ବିଜୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ; ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ସେ ବାଣୀକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି ପ୍ରସାରିତ କରିଛନ୍ତି।

ଅ ସୋମଃ ପଵତେ ଜନିତା ମତୀନାଂ ଜନିତା ଦିଵୋ ଜନିତା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ଚ୍ ଜନିତାଗ୍ନେର୍ଜନିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଜନିତେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଜନିତୋତ ଵିଷ୍ଣୋଃ

ଶୁଦ୍ଧ ସୋମ ଭାବନାର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଆକାଶର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପୃଥିବୀର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।

ଅ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଵାନାଂ ପଦଵୀଃ କଵୀନାଂ ଋଷିର୍ଵିପ୍ରାଣାଂ ମହିଷୋମୃଗାଣାମ୍ ଚ୍ ଶ୍ଯେନୋ ଗୃଧ୍ରାଣାଂ ସ୍ଵଧିତିର୍ଵନାନାଂ ସୋମଃ ପଵିତ୍ରମତ୍ଯେତି ରେଭନ୍

ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୁରୋହିତ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ପଥ, ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟା, ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷ, ଗୃଧ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ୟେନ, ଅରଣ୍ୟର ରକ୍ଷକ—ସୋମ ଗଞ୍ଜିଉଥିବା ସ୍ୱରେ ଛାଣି ମାଧ୍ୟମରେ ଯାଉଛନ୍ତି।

ଅ ପ୍ରାଵୀଵିପଦ୍ଵାଚ ଊର୍ମିଂ ନ ସିନ୍ଧୁର୍ଗିର ସ୍ତୋମାନ୍ପଵମାନୋ ମନୀଷାଃ ଚ୍ ଅନ୍ତଃ ପଶ୍ଯନ୍ଵୃଜନେମାଵରାଣ୍ଯା ତିଷ୍ଠତି ଵୃଷଭୋ ଗୋଷୁ ଜାନନ୍

ସେ ବାଣୀ ସହିତ, ତରଙ୍ଗ ପରି, ନଦୀ ପରି, ସ୍ତୁତି ଓ ଚିନ୍ତା ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛନ୍ତି; ଭିତରେ ଦେଖି, ସେ ବୃଷ ଗାଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥାନ କରୁଛନ୍ତି, ତଳସ୍ଥଳ ଜାଣିଛନ୍ତି।

ଅ ଅଗ୍ନିଂ ଵୋ ଵୃଧନ୍ତମଧ୍ଵରାଣାଂ ପୁରୂତମମ୍ ଚ୍ ଅଚ୍ଛା ନପ୍ତ୍ରେ ସହସ୍ଵତେ

ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କର ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତି, ସବୁଠାରୁ ଦାତା, ଶକ୍ତିର ବଂଶଜ, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ମନ ଦେଉଛୁ।

ଅ ଅଯଂ ଯଥା ନ ଆଭୁଵତ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ରୂପେଵ ତକ୍ଷ୍ଯା ଚ୍ ଅସ୍ଯ କ୍ରତ୍ଵା ଯଶସ୍ଵତଃ

ଯେପରି ତ୍ୱଷ୍ଟା ସେଉଁଠି ଏହାକୁ ଗଢ଼ିଛନ୍ତି, ଯେପରି କୌଶଳୀ ଆକୃତି ତିଆରି କରେ, ସେପରି ଏହି ପ୍ରଶଂସିତ ଜନଙ୍କର ମହିମା ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରେ ହୁଏ।

ଅ ଅଯଂ ଵିଶ୍ଵା ଅଭି ଶ୍ରିଯୋ ଽଗ୍ନିର୍ଦେଵେଷୁ ପତ୍ଯତେ ଚ୍ ଆ ଵାଜୈରୁପ ନୋ ଗମତ୍

ଏହି ଅଗ୍ନି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି; ସେ ବିଜୟ ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ।

ଅ ଇମମିନ୍ଦ୍ର ସୁତଂ ପିବ ଜ୍ଯେଷ୍ଠମମର୍ତ୍ଯଂ ମଦମ୍ ଚ୍ ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ତ୍ଵାଭ୍ଯକ୍ଷରନ୍ଧାରା ଋତସ୍ଯ ସାଦନେ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଚାପିଥିବା ସୋମରସ ପିଉ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅମର ଆନନ୍ଦ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧାରା ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି ନ୍ୟାୟର ଆସନରେ।

ଅ ନ କିଷ୍ଟ୍ଵଦ୍ରଥୀତରୋ ହରୀ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ଯଚ୍ଛସେ ଚ୍ ନ କିଷ୍ଟ୍ଵାନୁ ମଜ୍ମନା ନ କିଃ ସ୍ଵଶ୍ଵ ଆନଶେ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ତୁମ ଦୁଇ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଉଛ, କୌଣସି ରଥଚାଳକ ତୁମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେନାହିଁ; କୌଣସି ମାର୍ଗରେ, କୌଣସି ନିଜ ଘୋଡ଼ାରେ ତୁମ ସମକ୍ଷ ପହଞ୍ଚିପାରିବେନାହିଁ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ନୂନମର୍ଚତୋକ୍ଥାନି ଚ ବ୍ରଵୀତନ ଚ୍ ସୁତା ଅମତ୍ସୁରିନ୍ଦଵୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ନମସ୍ଯତା ସହଃ

ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କର, ସ୍ତୁତି କର; ଚାପିଥିବା ସୋମ ଉତ୍ସାହରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ସହିତ ନମସ୍କାର କର।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ର ଜୁଷସ୍ଵ ପ୍ର ଵହା ଯାହି ଶୂର ହରିହ ଚ୍ ପିବା ସୁତସ୍ଯ ମତିର୍ନ ମଧୋଶ୍ଚକାନଶ୍ଚାରୁର୍ମଦାଯ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗ୍ରହଣ କର, ଆଣ, ଆସ, ବୀର, ତୁମ ଦୁଇ ଘୋଡ଼ା ସହିତ; ଚାପିଥିବା ସୋମ ପିଉ, ମଧୁର ଚିନ୍ତା ପରି, ଆନନ୍ଦ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଲଗି ରୁଚିର ମଦରେ ଲୀନ ହୁଅ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ର ଜଠରଂ ନଵ୍ଯଂ ନ ପୃଣସ୍ଵ ମଧୋର୍ଦିଵୋ ନ ଚ୍ ଅସ୍ଯ ସୁତସ୍ଯ ସ୍ଵାର୍ନୋପ ତ୍ଵା ମଦାଃ ସୁଵାଚୋ ଅସ୍ଥୁଃ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ନୂତନ ପେଟକୁ ଦିବ୍ୟ ମଧୁ ପରି, ଏହି ଚାପିଥିବା ସୋମ ପରି ପୂରଣ କର; ଆନନ୍ଦ ଓ ମିଷ୍ଟ ମଦ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁରାଷାଣ୍ମିତ୍ରୋ ନ ଜଘାନ ଵୃତ୍ରଂ ଯତିର୍ନ ଚ୍ ବିଭେଦ ଵଲଂ ଭୃଗୁର୍ନ ସସାହେ ଶତ୍ରୂନ୍ମଦେ ସୋମସ୍ଯ

ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମିତ୍ର ପରି ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କଲେ; ପୁରୋହିତ ପରି ବଳକୁ ଭାଙ୍ଗିଲେ; ଭୃଗୁ ପରି ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ସହିଲେ।

ତୃତୀଯ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଽର୍ଧଃ ଅ ଗୋଵିତ୍ପଵସ୍ଵ ଵସୁଵିଦ୍ଧିରଣ୍ଯଵିଦ୍ରେତୋଧା ଇନ୍ଦୋ ଭୁଵନେଷ୍ଵର୍ପିତଃ ଚ୍ ତ୍ଵଂ ସୁଵୀରୋ ଅସି ସୋମ ଵିଶ୍ଵଵିତ୍ତଂ ତ୍ଵା ନର ଉପ ଗିରେମ ଆସତେ

ତୁମେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ତୃତୀୟ ଅଂଶ ହେଉଛ, ହେ ସୋମ, ଗାଁ ଦେବାକୁ, ଧନ ଓ ସୁନା ଚିହ୍ନିବାକୁ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ। ଏଇ ଜଗତରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇ ବହିଯାଅ, ହେ ଇନ୍ଦୁ। ତୁମେ ସାହସୀ, ସବୁ କିଛି ଜାଣିଥିବା, ଏହିପାଇଁ ଲୋକେ ତୁମକୁ ଗୀତ ଗାଇ ଡାକି ଆସନ୍ତି।

ଅ ତ୍ଵଂ ନୃଚକ୍ଷା ଅସି ସୋମ ଵିଶ୍ଵତଃ ପଵମାନ ଵୃଷଭ ତା ଵି ଧାଵସି ଚ୍ ସ ନଃ ପଵସ୍ଵ ଵସୁମଦ୍ଧିରଣ୍ଯଵଦ୍ଵଯଂ ସ୍ଯାମ ଭୁଵନେଷୁ ଜୀଵସେ

ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ, ସମସ୍ତଠାରେ ଦୌଡ଼ୁଛ। ଏହିପରି ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଓ ସୁନାରେ ପ୍ରଚୁର ହୋଇ ବହ, ଯାହାରୁ ଆମେ ଏହି ଜଗତରେ ଜୀବନ୍ତ ରୁହିପାରିବା।

ଅ ଈଶାନ ଇମା ଭୁଵନାନି ଈଯସେ ଯୁଜାନ ଇନ୍ଦୋ ହରିତଃ ସୁପର୍ଣ୍ଯଃ ଚ୍ ତାସ୍ତେ କ୍ଷରନ୍ତୁ ମଧୁମଦ୍ଘୃତଂ ପଯସ୍ତଵ ଵ୍ରତେ ସୋମ ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ କୃଷ୍ଟଯଃ

ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅଧିପତି, ତୁମର ହରିତ ପଖିରେ ଚଢ଼ି ଚାଲିଯାଉଛ। ସେମାନେ ମଧୁର ଘୃତ ଓ ଦୁଧ ଝରାନ୍ତୁ, ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ, ସୋମ, ଲୋକମାନେ ଦୃଢ଼ ରୁହନ୍ତୁ।

ଅ ପଵମାନସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵଵିତ୍ପ୍ର ତେ ସର୍ଗା ଅସୃକ୍ଷତ ଚ୍ ସୂର୍ଯସ୍ଯେଵ ନ ରଶ୍ମଯଃ

ହେ ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମର ଧାରା ଏମିତି ବହିଯାଉଛି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ।

ଅ କେତୁଂ କୃଣ୍ଵଂ ଦିଵସ୍ପରି ଵିଶ୍ଵା ରୂପାଭ୍ଯର୍ଷସି ଚ୍ ସମୁଦ୍ରଃ ସୋମ ପିନ୍ଵସେ

ତୁମେ ଆକାଶରେ ଚିହ୍ନ ତିଆରି କରୁଛ, ସମସ୍ତ ରୂପ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଉଛ, ସମୁଦ୍ର ପରି, ସୋମ, ତୁମେ ପ୍ରସ୍ତାରିତ ହେଉଛ।

ଅ ଜଜ୍ଞାନୋ ଵାଚମିଷ୍ଯସି ପଵମାନ ଵିଧର୍ମଣି ଚ୍ କ୍ରନ୍ଦଂ ଦେଵୋ ନ ସୂର୍ଯଃ

ଜନ୍ମ ନେଇ, ତୁମେ ନିଜ ଗତିରେ ବାଣୀକୁ ଖୋଜ, ହେ ପବିତ୍ର, ତୁମର ଚିତ୍କାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା ପରି ଶୁଣାଯାଏ।

ଅ ପ୍ର ସୋମାସୋ ଅଧନ୍ଵିଷୁଃ ପଵମାନାସ ଇନ୍ଦଵଃ ଚ୍ ଶ୍ରୀଣାନା ଅପ୍ସୁ ଵୃଞ୍ଜତେ

ସୋମମାନେ ବହିଯାଉଛନ୍ତି, ପବିତ୍ର ଇନ୍ଦୁମାନେ ଜଳରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନ ବାଛିନ୍ତି।

ଅ ଅଭି ଗାଵୋ ଅଧନ୍ଵିଷୁରାପୋ ନ ପ୍ରଵତା ଯତୀଃ ଚ୍ ପୁନାନା ଇନ୍ଦ୍ରମାଶତ

ଗାଁମାନେ ଝରଣାର ଜଳ ପରି ବହିଯାଉଛନ୍ତି, ପବିତ୍ର ହୋଇ ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।

ଅ ପ୍ର ପଵମାନ ଧନ୍ଵସି ସୋମେନ୍ଦ୍ରାଯ ମାଦନଃ ଚ୍ ନୃଭିର୍ଯତୋ ଵି ନୀଯସେ

ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମେ ବହିଯାଉଛ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ, ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି।

ଅ ଇନ୍ଦୋ ଯଦଦ୍ରିଭିଃ ସୁତଃ ପଵିତ୍ରଂ ପରିଦୀଯସେ ଚ୍ ଅରମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଧାମ୍ନେ

ହେ ଇନ୍ଦୁ, ପାଥରରେ ଚପି ହେବାବେଳେ, ତୁମେ ଛାଣିର ଚାରିପାଖରେ ପୋଡ଼ାଯାଉଛ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିବାସ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଉଛ।

ଅ ତ୍ଵଂ ସୋମ ନୃମାଦନଃ ପଵସ୍ଵ ଚର୍ଷଣୀଧୃତିଃ ଚ୍ ସସ୍ନିର୍ଯୋ ଅନୁମାଦ୍ଯଃ

ତୁମେ, ସୋମ, ଲୋକମାନେ ଖୁସି କର, ଜନମାନେ ରକ୍ଷା କରି ବହ, ସଦା ତରୁଣ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।

ଅ ପଵସ୍ଵ ଵୃତ୍ରହନ୍ତମ ଉକ୍ଥେଭିରନୁମାଦ୍ଯଃ ଚ୍ ଶୁଚିଃ ପାଵକୋ ଅଦ୍ଭୁତଃ

ବହ, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଶଂସିତ, ଶୁଦ୍ଧ, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ଅଦ୍ଭୁତ।

ଅ ଶୁଚିଃ ପାଵକ ଉଚ୍ଯତେ ସୋମଃ ସୁତଃ ସ ମଧୁମାନ୍ ଚ୍ ଦେଵାଵୀରଘଶଂସହା

ଶୁଦ୍ଧ, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ସେହି ନାମରେ ପରିଚିତ; ଚପି ହୋଇଥିବା ସୋମ ମଧୁର, ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସାହସୀ, ନିନ୍ଦା ନାଶକ।

ଅ ପ୍ର କଵିର୍ଦେଵଵୀତଯେ ଽଵ୍ଯା ଵାରେଭିରଵ୍ଯତ ଚ୍ ସାହ୍ଵାନ୍ଵିଶ୍ଵା ଅଭି ସ୍ପୃଧଃ

କବି ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ଧାରାରେ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଯୋଗିତାକୁ ଡାକିଛନ୍ତି।

ଅ ସ ହି ଷ୍ମା ଜରିତୃଭ୍ଯ ଆ ଵାଜଂ ଗୋମନ୍ତମିନ୍ଵତି ଚ୍ ପଵମାନଃ ସହସ୍ରିଣମ୍

ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଗାଁରେ ପ୍ରଚୁର ଧନ ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ଆଣିଦିଅନ୍ତି, ହେ ପବିତ୍ର, ହଜାର ଗୁଣା।

ଅ ପରି ଵିଶ୍ଵାନି ଚେତସା ମୃଜ୍ଯସେ ପଵସେ ମତୀ ଚ୍ ସ ନଃ ସୋମ ଶ୍ରଵୋ ଵିଦଃ

ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଛ, ଚିନ୍ତାରେ ପବିତ୍ର, ଆମକୁ, ସୋମ, ଖ୍ୟାତି ଦିଅ।