ସାମଵେଦଃ

ଅ ତା ସମ୍ରାଜା ଘୃତାସୁତୀ ଆଦିତ୍ଯା ଦାନୁନସ୍ପତୀ ଚ୍ ସଚେତେ ଅନଵହ୍ଵରମ୍

ସେ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଦାନର ମାଲିକମାନେ, ଅଟୁଟ ଘୃତ ପ୍ରବାହରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦଧୀଚୋ ଅସ୍ଥଭିର୍ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯପ୍ରତିଷ୍କୁତଃ ଚ୍ ଜଘାନ ନଵତୀର୍ନଵ

ଇନ୍ଦ୍ର, ଦଧିଚିଙ୍କ ହାଡ଼ ସହିତ, ଅଜୟ, ଉନନବେ ଶତ୍ରୁକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।

ଅ ଇଚ୍ଛନ୍ନଶ୍ଵସ୍ଯ ଯଚ୍ଛିରଃ ପର୍ଵତେଷ୍ଵପଶ୍ରିତମ୍ ଚ୍ ତଦ୍ଵିଦଚ୍ଛର୍ଯଣାଵତି

ଘୋଡ଼ାର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଚାହି, ପାହାଡ଼ରେ ଲୁଚିଥିବା, ଶ୍ୟେନର ସାହାଯ୍ୟରେ ସେ ଏହାକୁ ଉପଲବ୍ଧ କରିଥିଲେ।

ଅ ଅତ୍ରାହ ଗୋରମନ୍ଵତ ନାମ ତ୍ଵଷ୍ଟୁରପୀଚ୍ଯମ୍ ଚ୍ ଇତ୍ଥା ଚନ୍ଦ୍ରମସୋ ଗୃହେ

ଏଠାରେ ସେମାନେ ଗୋର ନାମ, ତ୍ୱଷ୍ଟାରଙ୍କ ସନ୍ତାନକୁ ଖୋଜିଥିଲେ; ଏଭଳି ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ଘରରେ।

ଅ ଇଯଂ ଵାମସ୍ଯ ମନ୍ମନ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ପୂର୍ଵ୍ଯସ୍ତୁତିଃ ଚ୍ ଅଭ୍ରାଦ୍ଵୃଷ୍ଟିରିଵାଜନି

ଏହା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପୁରୁଣା ସ୍ତୁତି, ସୁନ୍ଦର ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ମେଘରୁ ବର୍ଷା ପରି।

ଅ ଶୃଣୁତଂ ଜରିତୁର୍ହଵମିନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଵନତଂ ଗିରଃ ଚ୍ ଈଶାନା ପିପ୍ଯତଂ ଧିଯଃ

ଗାୟକଙ୍କ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି; ଗୀତଗୁଡିକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଚିନ୍ତାକୁ ପୋଷଣ କର।

ଅ ମା ପାପତ୍ଵାଯ ନୋ ନରେନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ମାଭିଶସ୍ତଯେ ଚ୍ ମା ନୋ ରୀରଧତଂ ନିଦେ

ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଦୁଷ୍ଟତା ଓ ନିନ୍ଦାରେ ନେଉନି; ଆମ ଘରରେ କିଛି କ୍ଷତି କରନି।

ଅ ପଵସ୍ଵ ଦକ୍ଷସାଧନୋ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ପୀତଯେ ହରେ ଚ୍ ମରୁଦ୍ଭ୍ଯୋ ଵାଯଵେ ମଦଃ

ଓ ସୋନା ରଙ୍ଗର, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ପିଇବାରେ ଦକ୍ଷତା ନେଇ ଝରିବା; ମାରୁତମାନେ ଓ ବାୟୁ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ।

ଅ ସଂ ଦେଵୈଃ ଶୋଭତେ ଵୃଷା କଵିର୍ଯୋନାଵଧି ପ୍ରିଯଃ ଚ୍ ପଵମାନୋ ଅଦାଭ୍ଯଃ

ଦେବମାନେ ସହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କବି ତାଙ୍କର ଜନ୍ମସ୍ଥାନରେ ପ୍ରିୟ ଓ ଶୁଧ୍ଧ, ଅଜୟ, ଚମକୁଛନ୍ତି।

ଅ ପଵମାନ ଧିଯା ହିତୋ ଽଭି ଯୋନିଂ କନିକ୍ରଦତ୍ ଚ୍ ଧର୍ମଣା ଵାଯୁମାରୁହଃ

ଓ ପବିତ୍ର, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, ଗୁଞ୍ଜି ଉଠି, ତୁମେ ତୁମର ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥାନକୁ ଯାଉଛ; ନିଜ ନୀତିରେ ବାୟୁକୁ ଉପରେ ଯାଉଛ।

ଅ ତଵାହଂ ସୋମ ରାରଣ ସଖ୍ଯ ଇନ୍ଦୋ ଦିଵେଦିଵେ ଚ୍ ପୁରୂଣି ବଭ୍ରୋ ନି ଚରନ୍ତି ମାମଵ ପରିଧୀଂ ରତି ତାଂଇହି

ତୁମର ସାଠିଆ, ଓ ସୋମ, ଓ ସୋନା ଇନ୍ଦୁ, ଦିନେ ଦିନେ ତୁମର କୃପା ଚାହୁଁଛି; ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ମୋ ପାଖକୁ ଆସେ—ସେ ଆନନ୍ଦର ଚକ୍ରକୁ ମୋ ପାଖକୁ ଆଣ।

ଅ ତଵାହଂ ନକ୍ତମୁତ ସୋମ ତେ ଦିଵା ଦୁହାନୋ ବଭ୍ର ଊଧନି ଚ୍ ଘୃଣା ତପନ୍ତମତି ସୂର୍ଯଂ ପରଃ ଶକୁନା ଇଵ ପପ୍ତିମ

ତୁମ ପାଇଁ, ଓ ସୋମ, ରାତି ଓ ଦିନରେ ତୁମର ଝରଣାକୁ ଆସିଛି, ଓ ସୋନା; ଆଶାରେ, ଜଳନ୍ତା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଛାଡି ଏକ ପକ୍ଷୀ ପରି ଉଡ଼ିଯାଉଛି।

ଅ ପୁନାନୋ ଅକ୍ରମୀଦଭି ଵିଶ୍ଵା ମୃଧୋ ଵିଚର୍ଷଣିଃ ଚ୍ ଶୁମ୍ଭନ୍ତି ଵିପ୍ରଂ ଧୀତିଭିଃ

ପବିତ୍ର ହେଇ, ସେ ଜ୍ଞାନୀ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଜୟ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛି; ଭକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କର ବିଚାରରେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭା କରନ୍ତି।

ଅ ଆ ଯୋନିମରୁଣୋ ରୁହଦ୍ଗମଦିନ୍ଦ୍ରଂ ଵୃଷା ସୁତମ୍ ଚ୍ ଧ୍ରୁଵେ ସଦସି ସୀଦତୁ

ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥାନକୁ ଚଢ଼ି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାପି ଆସିଛି; ସେ ଦୃଢ଼ ଆସନରେ ବସନ୍ତୁ।

ଅ ନୂ ନୋ ରଯିଂ ମହାମିନ୍ଦୋ ଽସ୍ମଭ୍ଯଂ ସୋମ ଵିଶ୍ଵତଃ ଚ୍ ଆ ପଵସ୍ଵ ସହସ୍ରିଣମ୍

ଏବେ, ଓ ସୋମ, ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବଡ଼ ଧନ ଝରିଦିଅ; ହଜାର-ହଜାର ନେଇ ଝରିବା।

ଅ ପିବା ସୋମମିନ୍ଦ୍ର ମଦନ୍ତୁ ତ୍ଵା ଯଂ ତେ ସୁଷାଵ ହର୍ଯଶ୍ଵାଦ୍ରିଃ ଚ୍ ସୋତୁର୍ବାହୁଭ୍ଯାଂ ସୁଯତୋ ନାର୍ଵା

ସୋମ ପିଉ, ଓ ଇନ୍ଦ୍ର; ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ, ଯାହାକୁ ହରି ଅଶ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଶିଳା ଚାପିଛି, ଚାପିବାର ହାତରେ ଦକ୍ଷତା ରହିଛି।

ଅ ଯସ୍ତେ ମଦୋ ଯୁଜ୍ଯଶ୍ଚାରୁରସ୍ତି ଯେନ ଵୃତ୍ରାଣି ହର୍ଯଶ୍ଵ ହଂସି ଚ୍ ସ ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଭୂଵସୋ ମମତ୍ତୁ

ତୁମର ସେ ଆନନ୍ଦ, ଯାହା ଯୋଗାଯୋଗ ହୋଇ ଲାଗିଛି, ଏବଂ ଶୋଭା ରହିଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ, ଓ ହରି ଅଶ୍ୱ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ରମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରିଛ; ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆନନ୍ଦ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁ।

ଅ ବୋଧା ସୁ ମେ ମଘଵନ୍ଵାଚମେମାଂ ଯାଂ ତେ ଵସିଷ୍ଠୋ ଅର୍ଚତି ପ୍ରଶସ୍ତିମ୍ ଚ୍ ଇମା ବ୍ରହ୍ମ ସଧମାଦେ ଜୁଷସ୍ଵ

ଭଲଭାବରେ ଶୁଣ, ଓ ଦାନଶୀଳ, ଏହି ମୋର ସ୍ତୁତି, ଯାହା ବସିଷ୍ଠ ତୁମକୁ ଦେଇଛି; ଏହି ମନ୍ତ୍ରମାନେ ସାମୁହିକ ଭୋଜନରେ ଗ୍ରହଣ କର।

ଅ ଵିଶ୍ଵାଃ ପୃତନା ଅଭିଭୂତରଂ ନରଃ ସଜୂସ୍ତତକ୍ଷୁରିନ୍ଦ୍ରଂ ଜଜନୁଶ୍ଚ ରାଜସେ ଚ୍ କ୍ରତ୍ଵେ ଵରେ ସ୍ଥେମନ୍ଯାମୁରୀମୁତୋଗ୍ରମୋଜିଷ୍ଠଂ ତରସଂ ତରସ୍ଵିନମ୍

ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ଏକସাথে ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ରାଜା ଭାବରେ ଗଢିଛନ୍ତି; ଶକ୍ତି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥା, ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ପାଇଁ, ଉତ୍ତମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୀବ୍ର ଶକ୍ତିରେ।

ଅ ନେମିଂ ନମନ୍ତି ଚକ୍ଷସା ମେଷଂ ଵିପ୍ରା ଅଭିସ୍ଵରେ ଚ୍ ସୁଦୀତଯୋ ଵୋ ଅଦ୍ରୁହୋ ଽପି କର୍ଣେ ତରସ୍ଵିନଃ ସମୃକ୍ଵଭିଃ

ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଚକ୍ଷୁରେ ଚକ୍ରକୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରନ୍ତି, ଗୀତ ଗାଇ, ତୁମର ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଏବଂ ଚମକୁଥିବାମାନେ, ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କର କାନରେ ଗୀତରେ ଯୋଗ ଦେନ୍ତି।

ଅ ସମୁ ରେଭସୋ ଅସ୍ଵରନ୍ନିନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ ଚ୍ ସ୍ଵଃପତିର୍ଯଦୀ ଵୃଧେ ଧୃତଵ୍ରତୋ ହ୍ଯୋଜସା ସମୂତିଭିଃ

ଗାୟକମାନେ ଏକସাথে ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୋମ ପିଇବା ପାଇଁ ଡାକିଛନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ସ୍ୱର୍ଗର ମାଲିକ, ନିଶ୍ଚିତ ନୀତିରେ, ତାଙ୍କର ଦଳ ସହିତ ଶକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଯାନ୍ତି।

ଅ ଯୋ ରାଜା ଚର୍ଷଣୀନାଂ ଯାତା ରଥେଭିରଧ୍ରିଗୁଃ ଚ୍ ଵିଶ୍ଵାସାଂ ତରୁତା ପୃତନାନାଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ଯୋ ଵୃତ୍ରହା ଗୃଣେ

ଯିଏ ଜନମାନେର ରାଜା, ରଥରେ ଚାଳିଥିବା, ଅକ୍ଳାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦଳକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା, ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ, ବୃତ୍ର ହତ୍ୟାକାରୀ—ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ତଂ ଶୁମ୍ଭ୍ଯ ପୁରୁହନ୍ମନ୍ନଵସେ ଯସ୍ଯ ଦ୍ଵିତା ଵିଧର୍ତ୍ତରି ଚ୍ ହସ୍ତେନ ଵଜ୍ରଃ ପ୍ରତି ଧାଯି ଦର୍ଶତୋ ମହାଂ ଦେଵୋ ନ ସୂର୍ଯଃ

ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର, ଅନେକ ଉପକାରରେ ଧନୀ, ଯାହାର ହାତରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ ବଜ୍ର ରଖିଛି; ମହା ଦେବ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା।

ଅ ପରି ପ୍ରିଯା ଦିଵଃ କଵିର୍ଵଯାଂସି ନପ୍ତ୍ଯୋର୍ହିତଃ ଚ୍ ସ୍ଵାନୈର୍ଯାତି କଵିକ୍ରତୁଃ

ସ୍ୱର୍ଗର ପ୍ରିୟ କବି, ସନ୍ତାନମାନେର ଜୀବନପଥରେ ରଖାଯାଇଛି, ନିଜ ଶବ୍ଦରେ ଚଳିଛନ୍ତି, କବିମାନେର ଜ୍ଞାନ ରହିଛି।

ଅ ସ ସୂନୁର୍ମାତରା ଶୁଚିର୍ଜାତୋ ଜାତେ ଅରୋଚଯତ୍ ଚ୍ ମହାନ୍ମହୀ ଋତାଵୃଧା

ସେ, ପବିତ୍ର ପୁତ୍ର, ମାଆମାନେରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଜନ୍ମରେ ଚମକିଉଠି, ବଡ଼ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନୀତିରେ ବଢ଼ିଛି।

ଅ ପ୍ରପ୍ର କ୍ଷଯାଯ ପନ୍ଯସେ ଜନାଯ ଜୁଷ୍ଟୋ ଅଦ୍ରୁହଃ ଚ୍ ଵୀତ୍ଯର୍ଷ ପନିଷ୍ଟଯେ

ହେ ପ୍ରବଳ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ କ୍ଳାନ୍ତିହୀନ ଭାବେ ନିର୍ମଳ ଓ ଦୋଷରହିତ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛ, ସେମାନଙ୍କର ବୃଦ୍ଧି ଓ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ।

ଅ ତ୍ଵଂ ହ୍ଯାଂଙ୍ଗ ଦୈଵ୍ଯା ପଵମାନ ଜନିମାନି ଦ୍ଯୁମତ୍ତମଃ ଚ୍ ଅମୃତତ୍ଵାଯ ଘୋଷଯନ୍

ହେ ପବମାନ, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅମରତ୍ୱର ସୂଚନା ଦେଉଛ।

ଅ ଯେନା ନଵଗ୍ଵୋ ଦଧ୍ଯଙ୍ଙପୋର୍ଣୁତେ ଯେନ ଵିପ୍ରାସ ଆପିରେ ଚ୍ ଦେଵାନାଂ ସୁମ୍ନେ ଅମୃତସ୍ଯ ଚାରୁଣୋ ଯେନ ଶ୍ରଵାଂସ୍ଯାଶତ

ଯାହା ଦ୍ୱାରା ନବଗ୍ବ ଓ ଦଧିଞ୍ଚ ତୃପ୍ତି ପାଇଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସଫଳ ହେଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା ଓ ମଧୁର ଅମୃତ ମିଳିଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କୀର୍ତ୍ତି ଲଭିତ ହେଲା।

ଅ ସୋମଃ ପୁନାନ ଊର୍ମିଣାଵ୍ଯଂ ଵାରଂ ଵି ଧାଵତି ଚ୍ ଅଗ୍ରେ ଵାଚଃ ପଵମାନଃ କନିକ୍ରଦତ୍

ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ସୋମ ତାଙ୍କର ତରଙ୍ଗ ସହିତ ଛାଣି ମାଧ୍ୟମରେ ଦୃତ ଗତିରେ ବହୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ପବମାନ ଆଗରେ ଗଜଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛନ୍ତି।