ସାମଵେଦଃ

ଅ ଵୀଡୁ ଚିଦାରୁଜତ୍ନୁଭିର୍ଗୁହା ଚିଦିନ୍ଦ୍ର ଵହ୍ନିଭିଃ ଚ୍ ଅଵିନ୍ଦ ଉସ୍ରିଯା ଅନୁ

ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ଅଗ୍ନିମାନେ ସହିତ ଗୁପ୍ତ ଅଂଶକୁ ଭେଟିଛ, ଅବରୋଧ ଭାଙ୍ଗି ଗାଁମାନେ ପଛରେ ଚାଲିଛ।

ଅ ତା ହୁଵେ ଯଯୋରିଦଂ ପପ୍ନେ ଵିଶ୍ଵଂ ପୁରା କୃତମ୍ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ନ

ମୁଁ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା—ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି।

ଅ ଉଗ୍ରା ଵିଘନିନା ମୃଧ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ହଵାମହେ ଚ୍ ତା ନୋ ମୃଡାତ ଈଦୃଶେ

ଉଗ୍ର ଏବଂ ବିଘ୍ନନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ; ସେମାନେ ଏଭଳି ଆମକୁ କୃପା କରନ୍ତୁ।

ଅ ହଥୋ ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯାର୍ଯା ହଥୋ ଦାସାନି ସତ୍ପତୀ ଚ୍ ହଥୋ ଵିଶ୍ଵା ଅପ ଦ୍ଵିଷଃ

ତୁମେ ଶତ୍ରୁ ବୃତ୍ରମାନେକୁ ନାଶ କର, ଦାସ୍ୟୁମାନେକୁ ନାଶ କର, ଏ ନିଜ ମାଲିକମାନେ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଷ୍ଟମାନେକୁ ନାଶ କର।

ଅ ଅଭି ସୋମାସ ଆଯଵଃ ପଵନ୍ତେ ମଦ୍ଯଂ ମଦମ୍ ଚ୍ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯାଧି ଵିଷ୍ଟପେ ମନୀଷିଣୋ ମତ୍ସରାସୋ ମଦଚ୍ଯୁତଃ

ଚାପି ହୋଇଥିବା ଓ ଆନନ୍ଦ ଭରିଥିବା ସୋମ ଝରିଯାଉଛି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ସମୁଦ୍ରର ପୃଷ୍ଠରେ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସୁକ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିବା।

ଅ ତରତ୍ସମୁଦ୍ରଂ ପଵମାନ ଊର୍ମିଣା ରାଜା ଦେଵ ଋତଂ ବୃହତ୍ ଚ୍ ଅର୍ଷା ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯ ଧର୍ମଣା ପ୍ର ହିନ୍ଵାନ ଋତଂ ବୃହତ୍

ପବିତ୍ର ହୋଇ, ତୁମେ ତୁମ ତରଙ୍ଗରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କର, ରାଜା, ଦେବତା, ସତ୍ୟରେ ବଡ; ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ନିୟମରେ ଅଗ୍ରସର ହୁଅ, ବଡ ସତ୍ୟକୁ ଚଳାଇ।

ଅ ନୃଭିର୍ଯେମାଣୋ ହର୍ଯତୋ ଵିଚକ୍ଷଣୋ ରାଜା ଦେଵଃ ସମୁଦ୍ର୍ଯଃ

ପୁରୁଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ହରିତ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ରାଜା ଦେବତା ସମୁଦ୍ରର ଦେବତା ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛନ୍ତି।

ଅ ତିସ୍ରୋ ଵାଚ ଈରଯତି ପ୍ର ଵହ୍ନିରୃତସ୍ଯ ଧୀତିଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମନୀଷାମ୍ ଚ୍ ଗାଵୋ ଯନ୍ତି ଗୋପତିଂ ପୃଚ୍ଛମାନାଃ ସୋମଂ ଯନ୍ତି ମତଯୋ ଵାଵଶାନାଃ

ସେ ତିନିଟି ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ: ଅଗ୍ନି ସତ୍ୟର ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥାଏ, ପୁରୋହିତର ଜ୍ଞାନ; ଗାଁମାନେ ତାଙ୍କର ମାଲିକଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରି ଯାଆନ୍ତି, ଚିନ୍ତାମାନେ ଆଶାରେ ସୋମକୁ ଯାଆନ୍ତି।

ଅ ସୋମଂ ଗାଵୋ ଧେନଵୋ ଵାଵଶାନାଃ ସୋମଂ ଵିପ୍ରା ମତିଭିଃ ପୃଚ୍ଛମାନାଃ ଚ୍ ସୋମଃ ସୁତ ଋଚ୍ଯତେ ପୂଯମାନଃ ସୋମେ ଅର୍କାସ୍ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭଃ ସଂ ନଵନ୍ତେ

ଗାଁମାନେ, ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗାଁମାନେ, ଆଶାରେ ସୋମକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ସୋମକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି; ସୋମ ଚାପି ଏବଂ ପବିତ୍ର ହୋଇ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏ; ସୋମକୁ ଶ୍ଲୋକ ଏବଂ ତୃଷ୍ଟୁପ୍ ଯୋଗ ହୁଏ।

ଅ ଏଵା ନଃ ସୋମ ପରିଷିଚ୍ଯମାନ ଆ ପଵସ୍ଵ ପୂଯମାନଃ ସ୍ଵସ୍ତି ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରମା ଵିଶ ବୃହତା ମଦେନ ଵାଚଂ ଜନଯା ପୁରନ୍ଧିମ୍

ଏଭଳି, ସୋମ, ତୁମେ ଝରି ଏବଂ ପବିତ୍ର ହେଉଛ, ଆମର ଶୁଭ ହେତୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ତୁମର ବଡ ମଦରେ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଆମ ପାଇଁ ଅଧିକ ବାକ୍ ଉତ୍ପନ୍ନ କର।

ଅ ଯଦ୍ଦ୍ଯାଵ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ଶତଂଶତଂ ଭୂମୀରୁତ ସ୍ଯୁଃ ଚ୍ ନ ତ୍ଵା ଵଜ୍ରିନ୍ତ୍ସହସ୍ରଂ ସୁର୍ଯା ଅନୁ ନ ଜାତମଷ୍ଟ ରୋଦସୀ

ଯଦି, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶତ ଶତ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ରଖିଥାନ୍ତୁ, ତଥାପି ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସହିତ ମିଳିପାରିବେନି, ଦୁଇ ଜଗତ ଏକସାଥି ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଅ ଆ ପପ୍ରାଥ ମହିନା ଵୃଷ୍ଣ୍ଯା ଵୃଷନ୍ଵିଶ୍ଵା ଶଵିଷ୍ଠ ଶଵସା ଚ୍ ଅସ୍ମାଂ ଅଵ ମଘଵନ୍ଗୋମତି ଵ୍ରଜେ ଵଜ୍ରିଞ୍ଚିତ୍ରାଭିରୂତିଭିଃ

ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ବିଶାଳ ହୋଇଛ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଦୟାଳୁ, ଗୋଧନରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସାହାଯ୍ୟରେ, ତୁମ ବଜ୍ରଧାରୀ।

ଅ ଵଯଂ ଘ ତ୍ଵା ସୁତାଵନ୍ତ ଆପୋ ନ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷଃ ଚ୍ ପଵିତ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରସ୍ରଵଣେଷୁ ଵୃତ୍ରହନ୍ପରି ସ୍ତୋତାର ଆସତେ

ଆମେ ସୋମ ଚାପି ନେଇ, ତୁମେ ପାଖକୁ ଯାଉଛୁ, ଜଳମାନେ ବେଦିକାକୁ ଯାଉଥିବା ପରି; ପବିତ୍ର ଝରାରେ, ବୃତ୍ର ନାଶକ, ତୁମ ପୂଜାର୍ଥୀମାନେ ଏକାଠି ହୋଇଛନ୍ତି।

ଅ ସ୍ଵରନ୍ତି ତ୍ଵା ସୁତେ ନରୋ ଵସୋ ନିରେକ ଉକ୍ଥିନଃ ଚ୍ କଦା ସୁତଂ ତୃଷାଣ ଓକ ଆ ଗମ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵବ୍ଦୀଵ ଵଂସଗଃ

ଓ ବସୁ, ତୁମେ ଦାରୁଣ ହେଲେ, ଲୋକେ ଗୀତରେ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି; ଏହି ଅପେକ୍ଷାରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, କେବେ ତୁମେ ଆମ ଘରକୁ ଆସିବ, ବାଂଶୀର ସ୍ୱର ଭଳି ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିବ?

ଅ କଣ୍ଵେଭିର୍ଧୃଷ୍ଣଵା ଧୃଷଦ୍ଵାଜଂ ଦର୍ଷି ସହସ୍ରିଣମ୍ ଚ୍ ପିଶଙ୍ଗରୂପଂ ମଘଵନ୍ଵିଚର୍ଷଣେ ମକ୍ଷୂ ଗୋମନ୍ତମୀମହେ

କଣ୍ବମାନେ ସହିତ, ଓ ପ୍ରବଳ, ଆମେ ତୁମକୁ ଦେଖିଛୁ, ଧ୍ୱଜଧାରୀ, ହଜାର ଦାନ କରୁଥିବା, ପିତଳ ରଙ୍ଗର ମଘବନ୍, ବୁଦ୍ଧିମାନ; ଆମେ ଶୀଘ୍ର ଗୋଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ଚାହୁଁଛୁ।

ଅ ତରଣିରିତ୍ସିଷାସତି ଵାଜଂ ପୁରନ୍ଧ୍ଯା ଯୁଜା ଚ୍ ଆ ଵ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ପୁରୁହୂତଂ ନମେ ଗିରା ନେମିଂ ତଷ୍ଟେଵ ସୁଦ୍ରୁଵମ୍

ତେଜସ୍ୱୀ, ଜିତିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ପୁରନ୍ଧି ସହ ଯୋଗ ହୋଇ, ପୁରୁହୂତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତରେ ନମସ୍କାର କରିଛି, ଭଲ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦୃଢ ଚକ୍ରରେ ଭଳି।

ଅ ନ ଦୁଷ୍ଟୁତିର୍ଦ୍ରଵିଣୋଦେଷୁ ଶସ୍ଯତେ ନ ସ୍ରେଧନ୍ତଂ ରଯିର୍ନଶତ୍ ଚ୍ ସୁଶକ୍ତିରିନ୍ମଘଵଂ ତୁଭ୍ଯଂ ମାଵତେ ଦେଷ୍ଣଂ ଯତ୍ପାର୍ଯେ ଦିଵି

ଅପରିଚିତ, ଖରାପ ଗୀତରେ କେହି ଧନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏନି; ଅସଫଳ ଧନ ରହି ନଥାଏ; ଓ ମଘବନ୍, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଦିବ୍ୟ ଦେଉ।

ଅ ତିସ୍ରୋ ଵାଚ ଉଦୀରତେ ଗାଵୋ ମିମନ୍ତି ଧେନଵଃ ଚ୍ ହରିରେତି କନିକ୍ରଦତ୍

ତିନିଟି ସ୍ୱର ଉଠି ଆସେ; ଗାଁମାନେ ମୁହଁ ଦେଉଛନ୍ତି, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଁମାନେ ଡାକୁଛନ୍ତି; ପିତଳ ରଙ୍ଗର ବୃଷ୍ଣ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠେ।

ଅ ଅଭି ବ୍ରହ୍ମୀରନୂଷତ ଯହ୍ଵୀରୃତସ୍ଯ ମାତରଃ ଚ୍ ମର୍ଜଯନ୍ତୀର୍ଦିଵଃ ଶିଶୁମ୍

ବ୍ରହ୍ମପୂର୍ବକ ଉଚ୍ଚାରଣ ଅନୁସରିଛି, ତରୁଣ ତଥା ନିଷ୍ଠା ମାଆମାନେ ଦିବ୍ୟ ଶିଶୁକୁ ଶୁଧ କରୁଛନ୍ତି।

ଅ ରାଯଃ ସମୁଦ୍ରାଂଶ୍ଚତୁରୋ ଽସ୍ମଭ୍ଯଂ ସୋମ ଵିଶ୍ଵତଃ ଚ୍ ଆ ପଵସ୍ଵ ସହସ୍ରିଣଃ

ଓ ସୋମ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆମ ପାଇଁ ଚାରିଟି ସମୁଦ୍ର ଧନ ବହି ଆସ, ହଜାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।

ଅ ସୁତାସୋ ମଧୁମତ୍ତମାଃ ସୋମା ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମନ୍ଦିନଃ ଚ୍ ପଵିତ୍ରଵନ୍ତୋ ଅକ୍ଷରଂ ଦେଵାନ୍ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ଵୋ ମଦାଃ

ସବୁଠୁ ମଝିଆ, ଚାପି ନିଆଯାଇଥିବା ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ଚାନା ମାନେ, ତୁମର ମଦ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ଦେବମାନେ ପାଉ।

ଅ ଇନ୍ଦୁରିନ୍ଦ୍ରାଯ ପଵତ ଇତି ଦେଵାସୋ ଅବ୍ରୁଵନ୍ ଚ୍ ଵାଚସ୍ପତିର୍ମଖସ୍ଯତେ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯେଶାନ ଓଜସାଃ

‘ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଚାପି ଯାଉଛି’, ଏହିପରି ଦେବମାନେ କହିଛନ୍ତି; ବାକ୍ ପତି ଯଜ୍ଞରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ନାୟକ।

ଅ ସହସ୍ରଧାରଃ ପଵତେ ସମୁଦ୍ରୋ ଵାଚମୀଙ୍ଖଯଃ ଚ୍ ସୋମସ୍ପତୀ ରଯୀଣାଂ ସଖେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଦିଵେଦିଵେ

ହଜାର ଧାରାରେ ସମୁଦ୍ର ବହି ଯାଉଛି, ବାକ୍ ଖୋଜୁଛି; ସୋମ, ଧନର ନାୟକ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ମିତ୍ର, ପ୍ରତିଦିନ।

ଅ ପଵିତ୍ରଂ ତେ ଵିତତଂ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେ ପ୍ରଭୁର୍ଗାତ୍ରାଣି ପର୍ଯେଷି ଵିଶ୍ଵତଃ ଚ୍ ଅତପ୍ତତନୂର୍ନ ତଦାମୋ ଅଶ୍ନୁତେ ଶୃତାସ ଇଦ୍ଵହନ୍ତଃ ସଂ ତଦାଶତ

ତୁମର ଚାନା ବିଛାଇ ଯାଇଛି, ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେହକୁ ମାଲିକ ଭାବେ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲୁଛ; ଯାହାର ଦେହ ଅତି ଶୀତ, ଦୁର୍ବଳ ତାହାକୁ ପାଇପାରେନି; ଶୁଧ ହୋଇଥିବା, ନିବେଦନ ବହି ଆସିଥିବା ମାନେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।

ଅ ତପୋଷ୍ପଵିତ୍ରଂ ଵିତତଂ ଦିଵସ୍ପଦେ ଽର୍ଚନ୍ତୋ ଅସ୍ଯ ତନ୍ତଵୋ ଵ୍ଯସ୍ଥିରନ୍ ଚ୍ ଅଵନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ପଵୀତାରମାଶଵୋ ଦିଵଃ ପୃଷ୍ଠମଧି ରୋହନ୍ତି ତେଜସା

ତାପର ଚାନା ଦିବ୍ୟ ଆସନରେ ବିଛାଇ ଯାଇଛି; ତାହାର ତନ୍ତୁ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଚାଲିଛି; ତାହାର ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିମାନେ ଚାନା ଭାବେ, ଦିବ୍ୟ ପୃଷ୍ଠରେ ତେଜରେ ଉପରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।

ଅ ଅରୂରୁଚଦୁଷସଃ ପୃଶ୍ନିରଗ୍ରିଯ ଉକ୍ଷା ମିମେତି ଭୁଵନେଷୁ ଵାଜଯୁଃ ଚ୍ ମାଯାଵିନୋ ମମିରେ ଅସ୍ଯ ମାଯଯା ନୃଚକ୍ଷସଃ ପିତରୋ ଗର୍ଭମା ଦଧୁଃ

ପ୍ରିଶ୍ନିର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ ବୃଷ୍ଣ ପ୍ରଭାତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା, ଜଗତରେ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା; ମାୟାବୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ମାପିଲେ; ମନୁଷ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିର ଋଷିମାନେ ଗର୍ଭ ରଖିଲେ।

ଅ ପ୍ର ମଂହିଷ୍ଠାଯ ଗାଯତ ଋତାଵ୍ନେ ବୃହତେ ଶୁକ୍ରଶୋଚିଷେ ଚ୍ ଉପସ୍ତୁତାସୋ ଅଗ୍ନଯେ

ସବୁଠୁ ବଡ, ଅତି ମହିମାଶାଳୀ, ନ୍ୟାୟର ରକ୍ଷକ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ପ୍ରବଳଙ୍କୁ ଗାନ କର; ପ୍ରଶଂସିତ ମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଉଛନ୍ତି।

ଅ ଆ ଵଂସତେ ମଘଵା ଵୀରଵଦ୍ଯଶଃ ସମିଦ୍ଧୋ ଦ୍ଯୁମ୍ନ୍ଯାହୁତଃ ଚ୍ କୁଵିନ୍ନୋ ଅସ୍ଯ ସୁମତିର୍ଭଵୀଯସ୍ଯଚ୍ଛା ଵାଜେଭିରାଗମତ୍

ମଘବନ୍, ବୀରମାନେ ପାଇଁ ଖ୍ୟାତି, ଦୀପ୍ତିରେ ଆହ୍ୱାନ ହୋଇ ଜଳି ଉଠିଛି; ତାଙ୍କର ଦୟା ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ସେ ପୁରସ୍କାର ସହିତ ଆସନ୍ତୁ।

ଅ ତଂ ତେ ମଦଂ ଗୃଣୀମସି ଵୃଷଣଂ ପୃକ୍ଷୁ ସାସହିମ୍ ଚ୍ ଉ ଲୋକକୃତ୍ନୁମଦ୍ରିଵୋ ହରିଶ୍ରିଯମ୍

ତୁମର ମଦକୁ ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ଓ ପ୍ରବଳ, ଚାପି ନିଆଯାଇଥିବା, ବିଜୟୀ, ଜଗତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଷାଣ ହସ୍ତୀ, ସୁନା ରଙ୍ଗର।