ସାମଵେଦଃ

ଅ ଶତାନୀକେଵ ପ୍ର ଜିଗାତି ଧୃଷ୍ଣୁଯା ହନ୍ତି ଵୃତ୍ରାଣି ଦାଶୁଷେ ଚ୍ ଗିରେରିଵ ପ୍ର ରସା ଅସ୍ଯ ପିନ୍ଵିରେ ଦତ୍ରାଣି ପୁରୁଭୋଜସଃ

ଶତ ସେନାର ନାୟକ ପରି, ସେ ଶକ୍ତିରେ ଆଗେ ବଢିଥାନ୍ତି, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧାକୁ ଦୂର କରିଥାନ୍ତି। ପାହାଡ଼ର ଝରଣା ପରି, ତାଙ୍କର ଅନେକ ଦାନ ଚାରିପାଖରେ ବହିଯାଉଛି।

ଅ ତ୍ଵାମିଦା ହ୍ଯୋ ନରୋ ଽପୀପ୍ଯନ୍ଵଜ୍ରିନ୍ଭୂର୍ଣଯଃ ଚ୍ ସ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୋମଵାହସ ଇହ ଶ୍ରୁଧ୍ଯୁପ ସ୍ଵସରମା ଗହି

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଲୋକମାନେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ କରିଛନ୍ତି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେ ଗୀତରେ ବହିଥାନ୍ତି, ଆମ ସ୍ତୁତି ଶୁଣ, ତୁମ ନିଜ ଜନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସ।

ଅ ମତ୍ସ୍ଵା ସୁଶିପ୍ରିନ୍ହରିଵସ୍ତମୀମହେ ତ୍ଵଯା ଭୂଷନ୍ତି ଵେଧସଃ ଚ୍ ତଵ ଶ୍ରଵାଂସ୍ଯୁପମାନ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯ ସୁତେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣଃ

ହେ ସୁନାସା, ହରିବର୍ଣ୍ଣ, ଆମେ ତୁମକୁ ଚାହୁଁ। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଶୋଭିତ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ କୀର୍ତି, ଦ୍ରବ୍ୟ ଦଳାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।

ଅ ଯସ୍ତେ ମଦୋ ଵରେଣ୍ଯସ୍ତେନା ପଵସ୍ଵାନ୍ଧସା ଚ୍ ଦେଵାଵୀରଘଶଂସହା

ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦରେ, ଦଳା ହୋଇଥିବା ସୋମରେ ବହିଯାଉ, ହେ ଦେବ, ହେ ବୀର, ଅପବାଦକୁ ଦୂର କର।

ଅ ଜଘ୍ନିର୍ଵୃତ୍ରମମିତ୍ରିଯଂ ସସ୍ନିର୍ଵାଜଂ ଦିଵେଦିଵେ ଚ୍ ଗୋଷାତିରଶ୍ଵସା ଅସି

ତୁମେ ବିପକ୍ଷୀ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲା, ପ୍ରତିଦିନ ଉପଲବ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲା। ଗୋ ଓ ଅଶ୍ୱ ଲାଭ କରିଥିବା ଜିତିଆ ହୁଅଛ।

ଅ ସମ୍ମିଶ୍ଲୋ ଅରୁଷୋ ଭୁଵଃ ସୂପସ୍ଥାଭିର୍ନ ଧେନୁଭି ଚ୍ ସୀଦଂ ଚ୍ଛ୍ଯେନୋ ନ ଯୋନିମା

ତୁମେ ପୋଷକ ଗାଁମାନଙ୍କ ସହିତ ଲାଲ ମିଶ୍ରିତ ହୋଇଛ। ଗରୁଡ଼ ପରି ନିଜ ଘଉଁରେ ବସିଛ।

ଅ ଅଯଂ ପୂଷା ରଯିର୍ଭଗଃ ସୋମଃ ପୁନାନୋ ଅର୍ଷତି ଚ୍ ପତିର୍ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୂମନୋ ଵ୍ଯଖ୍ଯଦ୍ରୋଦସୀ ଉଭେ

ଏହି ପୂଷା ଧନ ଓ ଭାଗ୍ୟ। ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ ବହିଯାଉଛି। ସମ୍ପଦର ସ୍ୱାମୀ ଦୁଇଟି, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି।

ଅ ସମୁ ପ୍ରିଯା ଅନୂଷତ ଗାଵୋ ମଦାଯ ଘୃଷ୍ଵଯଃ ଚ୍ ସୋମାସଃ କୃଣ୍ଵତେ ପଥଃ ପଵମାନାସ ଇନ୍ଦଵଃ

ପ୍ରିୟ ଓ ଉତ୍ସୁକ ଗାଁମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଏକାଠି ହେଇଛନ୍ତି। ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ ବିନ୍ଦୁମାନେ ନିଜ ଦାନ୍ତା ରାସ୍ତା ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।

ଅ ଯ ଓଜିଷ୍ଠସ୍ତମା ଭର ପଵମାନ ଶ୍ରଵାଯ୍ଯମ୍ ଚ୍ ଯଃ ପଞ୍ଚ ଚର୍ଷଣୀରଭି ରଯିଂ ଯେନ ଵନାମହେ

ହେ ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା, ଆମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ଓ କୀର୍ତି ଦେ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ପଞ୍ଚ ଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧନ ଜିତିପାରିବା।

ଅ ଵୃଷା ମତୀନାଂ ପଵତେ ଵିଚକ୍ଷଣଃ ସୋମୋ ଅହ୍ନାଂ ପ୍ରତରୀତୋଷସାଂ ଦିଵଃ ଚ୍ ପ୍ରାଣା ସିନ୍ଧୂନାଂ କଲଶାଂ ଅଚିକ୍ରଦଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ହାର୍ଦ୍ଯାଵିଶନ୍ମନୀଷିଭିଃ

ବିଚାରରେ ବଳିଆ, ଚତୁର୍ ସୋମ ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ଦିନ ଓ ଉଷାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି। ସେ ନଦୀର କଳସରେ ଗର୍ଜନ କରି, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।

ଅ ମନୀଷିଭିଃ ପଵତେ ପୂର୍ଵ୍ଯଃ କଵିର୍ନୃଭିର୍ଯତଃ ପରି କୋଶାଂ ଅସିଷ୍ଯଦତ୍ ଚ୍ ତ୍ରିତସ୍ଯ ନାମ ଜନଯନ୍ମଧୁ କ୍ଷରନ୍ନିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵାଯୂଂ ସଖ୍ଯାଯ

ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ପୁରୁଣା କବି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବହିଯାଉଛି। ସେ ପାତ୍ରମାନେ ପୂରିଛି। ତୃତାର ନାମ ସୃଷ୍ଟି କରି, ମଧୁ ଝରାଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁଙ୍କ ମିତ୍ରତା ପାଇଁ।

ଅ ଅଯଂ ପୁନାନ ଉଷସୋ ଅରୋଚଯଦଯଂ ସିନ୍ଧୁଭ୍ଯୋ ଅଭଵଦୁ ଲୋକକୃତ୍ ଚ୍ ଅଯଂ ତ୍ରିଃ ସପ୍ତ ଦୁଦୁହାନ ଆଶିରଂ ସୋମୋ ହୃଦେ ପଵତେ ଚାରୁ ମତ୍ସରଃ

ଏହି ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ ଉଷାକୁ ଚମକାଇଛି। ଏହି ସୋମ ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତରାଳ ତିଆରି କରିଛି। ଏହି ସୋମ ତିନିଥର ସାତ ଧାରାକୁ ଦୁହି, ହୃଦୟ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ଏକ ମନୋହର ଆନନ୍ଦ।

ଅ ଏଵା ହ୍ଯସି ଵୀରଯୁରେଵା ଶୂର ଉତ ସ୍ଥିରହ୍ ଚ୍ ଏଵା ତେ ରାଧ୍ଯଂ ମନଃ

ଏଭଳି ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ବୀର, ଏଭଳି ଶୂର, ଏଭଳି ତୁମର ଉଦାର ମନ।

ଅ ଏଵା ରାତିସ୍ତୁଵୀମଘ ଵିଶ୍ଵେଭିର୍ଧାଯି ଧାତୃଭିଃ ଚ୍ ଅଧା ଚିଦିନ୍ଦ୍ର ନଃ ସଚା

ଏଭଳି ଦାନ, ବହୁ ଦେଇଥିବା ମଘବନ୍, ସମସ୍ତ ଦାତାଙ୍କ ସହିତ ରଖାଯାଇଛି। ଏହିପରି, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ସହିତ ରୁହ।

ଅ ମୋ ଷୁ ବ୍ରହ୍ମେଵ ତଦିନ୍ଦ୍ରଯୁର୍ଭୁଵୋ ଵାଜାନାଂ ପତେ ଚ୍ ମତ୍ସ୍ଵା ସୁତସ୍ଯ ଗୋମତଃ

ଏହିପରି ଆମ ପାଖରେ ତାହା ଘଟିନାହିଁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରାର୍ଥନା ପରି, ହେ ପ୍ରତିଫଳର ନାୟକ। ଗୋଧନ ଭରିଥିବା ଦଳା ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ କର।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵିଶ୍ଵା ଅଵୀଵୃଧନ୍ତ୍ସମୁଦ୍ରଵ୍ଯଚସଂ ଗିରଃ ଚ୍ ରଥୀତମଂ ରଥୀନାଂ ଵାଜାନାଂ ସତ୍ପତିଂ ପତିମ୍

ସମସ୍ତ ଶବ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଡ଼ କରିଛି, ଯାହାର ଶକ୍ତି ସାଗର ପରି। ରଥୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ, ସତ୍ପତି, ଦାନର ନାୟକ।

ଅ ସଖ୍ଯେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵାଜିନୋ ମା ଭେମ ଶଵସସ୍ପତେ ଚ୍ ତ୍ଵାମଭି ପ୍ର ନୋନୁମୋ ଜେତାରମପରାଜିତମ୍

ତୁମ ସହିତ ମିତ୍ରତାରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ବଳିଆ ଭୟ କରିବା ନାହିଁ, ହେ ଶକ୍ତିର ସ୍ୱାମୀ। ଆମେ ତୁମକୁ ଅପରାଜିତ ବିଜୟୀ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ।

ଅ ପୂର୍ଵୀରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରାତଯୋ ନ ଵି ଦସ୍ଯନ୍ତ୍ଯୂତଯଃ ଚ୍ ଯଦା ଵାଜସ୍ଯ ଗୋମତ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ମଂହତେ ମଘମ୍

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପୁରୁଣା ଦୟା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବେ ବି ହରାଯି ନାହିଁ; ଯେତେବେଳେ ଗୋଧନର ଧନ ଗାୟକମାନେ ପାଆନ୍ତି, ସେ ଧନ ବହୁତ ମହାନ ହୁଏ।

ଦ୍ଵିତୀଯ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଽର୍ଧଃ ଅ ଏତ ଅସୃଗ୍ରମିନ୍ଦଵସ୍ତିରଃ ପଵିତ୍ରମାଶଵଃ ଚ୍ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯଭି ସୌଭଗା

ଦ୍ୱିତୀୟ ଥର ଅଗ୍ରହୀ ଓ ଶୀଘ୍ର ଧାରା ଫିଲ୍ଟର ମାଧ୍ୟମରେ ବହିଛି, ସମସ୍ତ ଭାଗ୍ୟକୁ ଆବୃତ କରିଛି।

ଅ ଵିଘ୍ନନ୍ତୋ ଦୁରିତା ପୁରୁ ସୁଗା ତୋକାଯ ଵାଜିନଃ ଚ୍ ତ୍ମନା କୃଣ୍ଵନ୍ତୋ ଅର୍ଵତଃ

ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ଅନେକ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରି, ସନ୍ତାନମାନେ ପାଇଁ ସହଜ ପଥ ତିଆରି କର, ଏବଂ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଘୋଡାମାନେ ଗଢିଦେଉଛ।

ଅ କୃଣ୍ଵନ୍ତୋ ଵରିଵୋ ଗଵେ ଽଭ୍ଯର୍ଷନ୍ତି ସୁଷ୍ଟୁତିମ୍ ଚ୍ ଇଡାମସ୍ମଭ୍ଯଂ ସଂଯତମ୍

ଗାଉଁ ପାଇଁ ବିଶାଳ ପଥ କରି, ସେମାନେ ଅଧିକ ପ୍ରଶଂସା ଖୋଜନ୍ତି; ଆମ ପାଇଁ ଉପହାର ଏକତ୍ର ହେଉ।

ଅ ରାଜା ମେଧାଭିରୀଯତେ ପଵମାନୋ ମନାଵଧି ଚ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେଣ ଯାତଵେ

ବୁଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଚିନ୍ତାର ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଉଛନ୍ତି, ମଧ୍ୟାକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଯାତ୍ରା କରୁଛନ୍ତି।

ଅ ଆ ନଃ ସୋମ ସହୋ ଜୁଵୋ ରୂପଂ ନ ଵର୍ଚସେ ଭର ଚ୍ ସୁଷ୍ଵାଣୋ ଦେଵଵୀତଯେ

ହେ ସୋମ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଶକ୍ତି ଓ ଯୁବତ୍ୱ ଦେ, ସୁନ୍ଦରତା ଓ ଚମକ ଦିଅ, ଭଲ ଭାବରେ ଦେବତାଙ୍କ ଉପକୃତି ପାଇଁ।

ଅ ଆ ନ ଇନ୍ଦୋ ଶତଗ୍ଵିନଂ ଗଵାଂ ପୋଷଂ ସ୍ଵଶ୍ଵ୍ଯମ୍ ଚ୍ ଵହା ଭଗତ୍ତିମୂତଯେ

ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଆମ ପାଖକୁ ଶତ ଗୋଧନ, ଗୋମାନେର ପୋଷଣ ଓ ଭଲ ଘୋଡା ଦେ, ଆମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଭାଗ୍ୟ ଆଣ।

ଅ ତଂ ତ୍ଵା ନୃମ୍ଣାନି ବିଭ୍ରତଂ ସଧସ୍ଥେଷୁ ମହୋ ଦିଵଃ ଚ୍ ଚାରୁଂ ସୁକୃତ୍ଯଯେମହେ

ତୁମେ ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ଧରି, ଦିବର ମହା ନିବାସରେ ବସୁଛ, ଆମେ ତୁମ ଭଲ କାମରେ ଚମତ୍କାର ଦେଖି ଚାହୁଁ।

ଅ ସଂଵୃକ୍ତଧୃଷ୍ଣୁମୁକ୍ଥ୍ଯଂ ମହାମହିଵ୍ରତଂ ମଦମ୍ ଚ୍ ଶତଂ ପୁରୋ ରୁରୁକ୍ଷଣିମ୍

ଏକତ୍ରିତ ଶକ୍ତି ଓ ସ୍ତୁତି, ମହା ନିୟମ ଓ ଉତ୍ସାହରେ, ତୁମେ ଶତ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଛ।

ଅ ଅତସ୍ତ୍ଵା ରଯିରଭ୍ଯଯଦ୍ରାଜାନଂ ସୁକ୍ରତୋ ଦିଵଃ ଚ୍ ସୁପର୍ଣୋ ଅଵ୍ଯଥୀ ଭରତ୍

ତାପରେ ଧନ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଲା, ଦିବର ରାଜା, ହେ ଦକ୍ଷ ଜଣ, ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଶୁଭ୍ର ପାଖି ଏହା ଆଣିଦେଇଛ।

ଅ ଅଧା ହିନ୍ଵାନ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଜ୍ଯାଯୋ ମହିତ୍ଵମାନଶେ ଚ୍ ଅଭିଷ୍ଟିକୃଦ୍ଵିଚର୍ଷଣିଃ

ଏପରି ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି, ତୁମେ ଅଧିକ ମହାନତା ପାଉଛ, ମନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଅଧିକ ଧନ ଦେଉଥିବା।

ଅ ଵିଶ୍ଵସ୍ମା ଇତ୍ସ୍ଵର୍ଦୃଶେ ସାଧାରଣଂ ରଜସ୍ତୁରମ୍ ଚ୍ ଗୋପାମୃତସ୍ଯ ଵିର୍ଭରତ୍

ସମସ୍ତ ଦେଖିପାରିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ, ସେ ସାଧାରଣ ରାଜ୍ୟକୁ ନେଇଯାଉଛି, ବାୟୁ ଭଳି ଶୀଘ୍ର, ଗାଉଁର ରକ୍ଷକ ଓ ଅମୃତ ଆଣିଦେଇଥିବା।