ସାମଵେଦଃ

ଅ ଅଗ୍ନେ ଦେଵାଂ ଇହା ଵହ ଜଜ୍ଞାନୋ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷେ ଚ୍ ଅସି ହୋତା ନ ଈଡ୍ଯଃ

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପବିତ୍ର କୁଶ ଉପରେ ଜନ୍ମିଥିବା, ଦେବମାନେକୁ ଏଠାରେ ଆଣ; ତୁମେ ପୁରୋହିତ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।

ଅ ମିତ୍ରଂ ଵଯଂ ହଵାମହେ ଵରୁଣଂ ସୋମପୀତଯେ ଚ୍ ଯ ଜାତା ପୂତଦକ୍ଷସା

ମିତ୍ର ଓ ଭରୁଣାଙ୍କୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ, ସୋମ ପାନ ପାଇଁ; ଦୁଇଜଣ ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା।

ଅ ଋତେନ ଯାଵୃତାଵୃଧାଵୃତସ୍ଯ ଜ୍ଯୋତିଷସ୍ପତୀ ଚ୍ ତା ମିତ୍ରାଵରୁଣା ହୁଵେ

ସତ୍ୟରେ ତମେ ଦୁଇଜଣ ନିୟମକୁ ଧରି ରଖିଛ; ସତ୍ୟର ଆଲୋକର ନାଥ ମିତ୍ର ଓ ଭରୁଣା, ଆମେ ତମକୁ ଡାକୁଛୁ।

ଅ ଵରୁଣଃ ପ୍ରାଵିତା ଭୁଵନ୍ମିତ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵାଭିରୂତିଭିଃ ଚ୍ କରତାଂ ନଃ ସୁରାଧସଃ

ଭରୁଣା ରକ୍ଷକ ଭାବେ, ମିତ୍ର ସମସ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ ସହିତ, ଆମକୁ ଦୟା ଦିଅନ୍ତୁ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରମିଦ୍ଗାଥିନୋ ବୃହଦିନ୍ଦ୍ରମର୍କେଭିରର୍କିଣଃ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵାଣୀରନୂଷତ

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗାୟକମାନେ ଗୀତ ଉଠାନ୍ତି; ଶ୍ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରଣକାରୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଓ ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ର ଇଦ୍ଧର୍ଯୋଃ ସଚା ସମ୍ମିଶ୍ଲ ଆ ଵଚୋଯୁଜା ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରୀ ହିରଣ୍ଯଯଃ

ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଇ ଅଗ୍ନି ସହ ଏକତାରେ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକତା, ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ଯୁକ୍ତ; ସୁନା ମାଞ୍ଜା ଧାରଣ କରୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ର ଵାଜେଷୁ ନୋ ଽଵ ସହସ୍ରପ୍ରଧନେଷୁ ଚ ଚ୍ ଉଗ୍ର ଉଗ୍ରାଭିରୂତିଭିଃ

ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଓ ହଜାର ଉପହାର ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ରକ୍ଷା କର; ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାହାଯ୍ୟ ସହିତ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦୀର୍ଧାଯ ଚକ୍ଷସ ଆ ସୂର୍ଯଂ ରୋହଯଦ୍ଦିଵି ଚ୍ ଵି ଗୋଭିରଦ୍ରିମୈରଯତ୍

ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୂର ଦେଖିବା ପାଇଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆକାଶରେ ଉଠାଇଲେ; କିରଣ ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରେ ଅଗ୍ନା ନମୋ ବୃହତ୍ସୁଵୃକ୍ତିମେରଯାମହେ ଚ୍ ଧିଯା ଧେନା ଅଵସ୍ଯଵଃ

ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆମେ ବଡ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରଶଂସା ଦେଉଛୁ; ଚିନ୍ତାରେ ଗାଉମାନେ ପରି ସାହାଯ୍ୟ ଚାହୁଁଛୁ।

ଅ ତା ହି ଶଶ୍ଵନ୍ତ ଈଡତ ଇତ୍ଥା ଵିପ୍ରାସ ଊତଯେ ଚ୍ ସବାଧୋ ଵାଜସାତଯେ

ବିଦ୍ୱାନମାନେ ସାହାଯ୍ୟ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତି ଲାଭ ପାଇଁ ସଦା ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।

ଅ ତା ଵାଂ ଗୀର୍ଭିର୍ଵିପନ୍ଯୁଵଃ ପ୍ରଯସ୍ଵନ୍ତୋ ହଵାମହେ ଚ୍ ମେଧସାତା ସନିଷ୍ଯଵଃ

ତମେ ଦୁଇଜଣ, ଚତୁର୍ ଶବ୍ଦରେ, ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଆମେ ଡାକୁଛୁ; ଜ୍ଞାନ ଚାହିଁ, ଆମେ ତମର ଉପହାର ଆଶା କରୁଛୁ।

ଅ ଵୃଷା ପଵସ୍ଵ ଧାରଯା ମରୁତ୍ଵତେ ଚ ମତ୍ସରଃ ଚ୍ ଦିଶ୍ଵା ଦଧାନ ଓଜସା

ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ଧାରା ସହ ଭାବେ ଚଳି, ମାରୁତମାନେ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହ ଦିଅ; ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରି, ଆମକୁ ଉପହାର ଦିଅ।

ଅ ତଂ ତ୍ଵା ଧର୍ତ୍ତାରମୋଣ୍ଯୋଃ ପଵମାନ ସ୍ଵର୍ଦୃଶମ୍ ଚ୍ ହିନ୍ଵେ ଵାଜେଷୁ ଵାଜିନମ୍

ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କରୁଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିବା; ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ତୁମକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛି, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଦ୍ରୁତ।

ଅ ଅଯା ଚିତ୍ତୋ ଵିପାନଯା ହରିଃ ପଵସ୍ଵ ଧାରଯା ଚ୍ ଯୁଜଂ ଵାଜେଷୁ ଚୋଦଯ

ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଛାଣି ସହ, ପିତଳ ରଙ୍ଗର, ତୁମ ଧାରା ସହ ଚଳି; ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ଯୁକ୍ତ ସାଥୀକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର।

ଅ ଵୃଷା ଶୋଣୋ ଅଭିକନିକ୍ରଦଦ୍ଗା ନଦଯନ୍ନେଷି ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯାମ୍ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯେଵ ଵଗ୍ନୁରା ଶୃଣ୍ଵ ଆଜୌ ପ୍ରଚୋଦଯନ୍ନର୍ଷସି ଵାଚମେମାମ୍

ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରୁଥିବା, ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଗୁଞ୍ଜାଇ ଦେଉଛ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଗ୍ନି ପରି, ଏହି ମୋ ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିବା।

ଅ ରସାଯ୍ଯଃ ପଯସା ପିନ୍ଵମାନ ଈରଯନ୍ନେଷି ମଧୁମନ୍ତମଂଶୁମ୍ ଚ୍ ପଵମାନ ସନ୍ତନିମେଷି କୃଣ୍ଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ପରିଷିଚ୍ଯମାନଃ

ରସରେ ଭରି, ଦୁଧରେ ଫୁଲି, ତୁମେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛ; ସବୁଠୁ ମଧୁର ପାନ ଦେଉଛ; ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଝରାଉଛ।

ଅ ଏଵା ପଵସ୍ଵ ମଦିରୋ ମଦାଯୋଦଗ୍ରାଭସ୍ଯ ନମଯନ୍ଵଧସ୍ନୁମ୍ ଚ୍ ପରି ଵର୍ଣଂ ଭରମାଣୋ ରୁଶନ୍ତଂ ଗଵ୍ଯୁର୍ନୋ ଅର୍ଷ ପରି ସୋମ ସିକ୍ତଃ

ଏଭଳି ଚଳ, ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିବା, ମଦ ପାଇଁ; ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୁକୁଇ ଦେଉଛ; ତୁମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପକୁ ଘେରି ଆଣ, ଗାଉମାନେ ପରି, ସୋମ, ପ୍ରସ୍କିଳିତ ହୋଇ ଚଳ।

ଅ ତ୍ଵାମିଦ୍ଧି ହଵାମହେ ସାତୌ ଵାଜସ୍ଯ କାରଵଃ ଚ୍ ତ୍ଵାଂ ଵୃତ୍ରେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ସତ୍ପତିଂ ନରସ୍ତ୍ଵାଂ କାଷ୍ଠାସ୍ଵର୍ଵତଃ

ତୁମକୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିର ଉପହାର ପାଇଁ; ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ନାଥ; ଯୁଦ୍ଧରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସତ୍ୟ ନାଥ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଲୋକେ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି।

ଅ ସ ତ୍ଵଂ ନଶ୍ଚିତ୍ର ଵଜ୍ରହସ୍ତ ଧୃଷ୍ଣୁଯା ମହ ସ୍ତଵାନୋ ଅଦ୍ରିଵଃ ଚ୍ ଗାମଶ୍ଵଂ ରଥ୍ଯମିନ୍ଦ୍ର ସଂ କିର ସତ୍ରା ଵାଜଂ ନ ଜିଗ୍ଯୁଷେ

ତୁମେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ମଜ୍ଜା ହାତରେ ଧରି, ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ପାହାଡ଼ ଭଙ୍ଗିବା; ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ଗାଉ, ଘୋଡା ଓ ରଥ ବିତରଣ କର; ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଜିତିବା ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦିଅ।

ଅ ଅଭି ପ୍ର ଵଃ ସୁରାଧସମିନ୍ଦ୍ରମର୍ଚ ଯଥା ଵିଦେ ଚ୍ ଯୋ ଜରିତୃଭ୍ଯୋ ମଘଵା ପୁରୂଵସୁଃ ସହସ୍ରେଣେଵ ଶିକ୍ଷତି

ଏବେ, ଯେପରି ଜଣାଯାଇଛି, ଆମେ ଧନ ଦେଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା। ଯେ, ଗାୟକମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ମଘବନ୍ ଭାବରେ, ଉଦାର ହସ୍ତେ, ହଜାର ହଜାର ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଅ ଶତାନୀକେଵ ପ୍ର ଜିଗାତି ଧୃଷ୍ଣୁଯା ହନ୍ତି ଵୃତ୍ରାଣି ଦାଶୁଷେ ଚ୍ ଗିରେରିଵ ପ୍ର ରସା ଅସ୍ଯ ପିନ୍ଵିରେ ଦତ୍ରାଣି ପୁରୁଭୋଜସଃ

ଶତ ସେନାର ନାୟକ ପରି, ସେ ଶକ୍ତିରେ ଆଗେ ବଢିଥାନ୍ତି, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧାକୁ ଦୂର କରିଥାନ୍ତି। ପାହାଡ଼ର ଝରଣା ପରି, ତାଙ୍କର ଅନେକ ଦାନ ଚାରିପାଖରେ ବହିଯାଉଛି।

ଅ ତ୍ଵାମିଦା ହ୍ଯୋ ନରୋ ଽପୀପ୍ଯନ୍ଵଜ୍ରିନ୍ଭୂର୍ଣଯଃ ଚ୍ ସ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୋମଵାହସ ଇହ ଶ୍ରୁଧ୍ଯୁପ ସ୍ଵସରମା ଗହି

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଲୋକମାନେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ କରିଛନ୍ତି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେ ଗୀତରେ ବହିଥାନ୍ତି, ଆମ ସ୍ତୁତି ଶୁଣ, ତୁମ ନିଜ ଜନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସ।

ଅ ମତ୍ସ୍ଵା ସୁଶିପ୍ରିନ୍ହରିଵସ୍ତମୀମହେ ତ୍ଵଯା ଭୂଷନ୍ତି ଵେଧସଃ ଚ୍ ତଵ ଶ୍ରଵାଂସ୍ଯୁପମାନ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯ ସୁତେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣଃ

ହେ ସୁନାସା, ହରିବର୍ଣ୍ଣ, ଆମେ ତୁମକୁ ଚାହୁଁ। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଶୋଭିତ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ କୀର୍ତି, ଦ୍ରବ୍ୟ ଦଳାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।

ଅ ଯସ୍ତେ ମଦୋ ଵରେଣ୍ଯସ୍ତେନା ପଵସ୍ଵାନ୍ଧସା ଚ୍ ଦେଵାଵୀରଘଶଂସହା

ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦରେ, ଦଳା ହୋଇଥିବା ସୋମରେ ବହିଯାଉ, ହେ ଦେବ, ହେ ବୀର, ଅପବାଦକୁ ଦୂର କର।

ଅ ଜଘ୍ନିର୍ଵୃତ୍ରମମିତ୍ରିଯଂ ସସ୍ନିର୍ଵାଜଂ ଦିଵେଦିଵେ ଚ୍ ଗୋଷାତିରଶ୍ଵସା ଅସି

ତୁମେ ବିପକ୍ଷୀ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲା, ପ୍ରତିଦିନ ଉପଲବ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲା। ଗୋ ଓ ଅଶ୍ୱ ଲାଭ କରିଥିବା ଜିତିଆ ହୁଅଛ।

ଅ ସମ୍ମିଶ୍ଲୋ ଅରୁଷୋ ଭୁଵଃ ସୂପସ୍ଥାଭିର୍ନ ଧେନୁଭି ଚ୍ ସୀଦଂ ଚ୍ଛ୍ଯେନୋ ନ ଯୋନିମା

ତୁମେ ପୋଷକ ଗାଁମାନଙ୍କ ସହିତ ଲାଲ ମିଶ୍ରିତ ହୋଇଛ। ଗରୁଡ଼ ପରି ନିଜ ଘଉଁରେ ବସିଛ।

ଅ ଅଯଂ ପୂଷା ରଯିର୍ଭଗଃ ସୋମଃ ପୁନାନୋ ଅର୍ଷତି ଚ୍ ପତିର୍ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୂମନୋ ଵ୍ଯଖ୍ଯଦ୍ରୋଦସୀ ଉଭେ

ଏହି ପୂଷା ଧନ ଓ ଭାଗ୍ୟ। ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ ବହିଯାଉଛି। ସମ୍ପଦର ସ୍ୱାମୀ ଦୁଇଟି, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି।

ଅ ସମୁ ପ୍ରିଯା ଅନୂଷତ ଗାଵୋ ମଦାଯ ଘୃଷ୍ଵଯଃ ଚ୍ ସୋମାସଃ କୃଣ୍ଵତେ ପଥଃ ପଵମାନାସ ଇନ୍ଦଵଃ

ପ୍ରିୟ ଓ ଉତ୍ସୁକ ଗାଁମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଏକାଠି ହେଇଛନ୍ତି। ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ ବିନ୍ଦୁମାନେ ନିଜ ଦାନ୍ତା ରାସ୍ତା ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।

ଅ ଯ ଓଜିଷ୍ଠସ୍ତମା ଭର ପଵମାନ ଶ୍ରଵାଯ୍ଯମ୍ ଚ୍ ଯଃ ପଞ୍ଚ ଚର୍ଷଣୀରଭି ରଯିଂ ଯେନ ଵନାମହେ

ହେ ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା, ଆମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ଓ କୀର୍ତି ଦେ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ପଞ୍ଚ ଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧନ ଜିତିପାରିବା।