ସାମଵେଦଃ

ମନ୍ଯେ ଵାଂ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ସୁଭୋଜସୌ ଯେ ଅପ୍ରଥେଥାମମିତମଭି ଯୋଜନମ୍ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଭଵତଂ ସ୍ଯୋନେ ତେ ନୋ ମୁଞ୍ଚତମଂହସଃ

ମୁଁ ଆପଣମାନେ, ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀ, ଉତ୍ତମ ଦାୟିକା ଭାବରେ ଭାବୁଛି, ଅସୀମ ଭାବେ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି, ଏକାଠି ହୋଇଛନ୍ତି। ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀ, ଆମ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ହୁଅନ୍ତୁ; ଆମକୁ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।

ହରୀ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ମଶ୍ରୂଣ୍ଯୁତୋ ତେ ହରିତୌ ହରି ତଂ ତ୍ଵା ସ୍ତୁଵନ୍ତି କଵଯଃ ପୁରୁଷାସୋ ଵନର୍ଗଵଃ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦାଡ଼ି ହଳଦିଆ, ତୁମର ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟ ହଳଦିଆ। କବି, ମନୁଷ୍ୟ, ଗାୟକମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ହେ ହଳଦିଆ।

ଯଦ୍ଵର୍ଚୋ ହିରଣ୍ଯସ୍ଯ ଯଦ୍ଵା ଵର୍ଚୋ ଗଵାମୁତ ସତ୍ଯସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵର୍ଚସ୍ତେନ ମା ସଂ ସୃଜାମସି

ସୁନାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଗାଁର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ସତ୍ୟ ଓ ବ୍ରହ୍ମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା—ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଆମେ ଏକତା ପାଉ।

ସହସ୍ତନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଦଦ୍ଧ୍ଯୋଜ ଈଶେ ହ୍ଯସ୍ଯ ମହତୋ ଵିରପ୍ଶିନ୍ କ୍ରତୁଂ ନ ନୃମ୍ଣଂ ସ୍ଥଵିରଂ ଚ ଵାଜଂ ଵୃତ୍ରେଷୁ ଶତ୍ରୂନ୍ତ୍ସୁହନା କୃଧୀ ନଃ

ସେହି ଶକ୍ତି ସହିତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ; ତୁମେ ଏହି ବଡ଼ ଶକ୍ତିର ନାଥ, ଦୂରଦୃଷ୍ଟି। ଆମକୁ ବୁଦ୍ଧି, ପୁରୁଷତ୍ୱ, ଦୀର୍ଘ ଶକ୍ତି ଦିଅ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ କର।

ସହର୍ଷଭାଃ ସହଵତ୍ସା ଉଦେତ ଵିଶ୍ଵା ରୂପାଣୀ ବିଭ୍ରତୀର୍ଦ୍ଵ୍ଯୂଦ୍ନୀଃ ଉରୁଃ ପୃଥୁରଯଂ ଵୋ ଅସ୍ତୁ ଲୋକ ଇମା ଆପଃ ସୁପ୍ରପାଣା ଇହ ସ୍ତ

ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳଦ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଛେଉଁ ସହିତ, ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ଗାଁ, ସମସ୍ତ ରୂପ ଧରି ଉଠନ୍ତୁ। ଏହି ବିଶାଳ ଓ ପ୍ରଶସ୍ତ ଜଗତ ଆପଣମାନଙ୍କର ହେଉ; ଏହି ଜଳ ଭଲରେ ରକ୍ଷିତ, ଏଠାରେ ଅଛି।

ଅଗ୍ନ ଆଯୂଂଷି ପଵସ ଆସୁଵୋର୍ଜମିଷଂ ଚ ନଃ ଆରେ ବାଧସ୍ଵ ଦୁଚ୍ଛୁନାମ୍

ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମର ଜୀବନକୁ ପବିତ୍ର କର, ତ୍ୱରିତ ଶକ୍ତି ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ; ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତିକୁ ଦୂରେ ହଟା।

ଵିଭ୍ରାଙ୍ବୃହତ୍ପିବତୁ ସୋମ୍ଯଂ ମଧ୍ଵାଯୁର୍ଦଧଦ୍ଯଜ୍ଞପତାଵଵିହ୍ରୁତମ୍ ଵାତଜୂତୋ ଯୋ ଅଭିରକ୍ଷତି ତ୍ମନା ପ୍ରଜାଃ ପିପର୍ତି ବହୁଧା ଵି ରାଜତି

ଦୀପ୍ତିମାନ ଜଣେ ବଡ଼ ସୋମ ରସ ପିଉନ୍ତୁ, ଯଜ୍ଞର ନାଥ ପାଇଁ ଜୀବନ ଓ ଆନନ୍ଦ ଆଣି। ଯିଏ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଚଳିଥାଏ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ପ୍ରଜାକୁ ପୋଷଣ କରେ, ବହୁ ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।

ଚିତ୍ରଂ ଦେଵାନାମୁଦଗାଦନୀକଂ ଚକ୍ଷୁର୍ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯାଗ୍ନେଃ ଆପ୍ରା ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ସୂର୍ଯ ଆତ୍ମା ଜଗତସ୍ତସ୍ଥୁଷଶ୍ଚ

ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଉଦୟ ହେଲା—ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଗ୍ନିଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ। ଏହା ଦିବା, ପୃଥିବୀ, ଏବଂ ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ପୂରଣ କଲା; ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଚଳିଥିବା ଓ ଥିବାର ଆତ୍ମା।

ଆଯଂ ଗୌଃ ପୃଶ୍ନିରକ୍ରମୀଦସଦନ୍ମାତରଂ ପୁରଃ ପିତରଂ ଚ ପ୍ରଯନ୍ତ୍ସ୍ଵଃ

ଏହି ବିଚିତ୍ର ଗାଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲା; ସେ ମା' ପାଖରେ ବସିଲା, ଉଷା ଆଶା କରି ପିତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଗଲା।

ଅନ୍ତଶ୍ଚରତି ରୋଚନାସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଦପାନତୀ ଵ୍ଯଖ୍ଯନ୍ମହିଷୋ ଦିଵମ୍

ସେ ଅନ୍ତରେ ଚଳିଥାଏ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଶ୍ୱାସ ନେଇ ଏବଂ ଛାଡ଼ିଦେଇ; ଏହି ବଡ଼ ମହିଷ ଦିବକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛି।

ତ୍ରିଂଷଦ୍ଧାମ ଵି ରାଜତି ଵାକ୍ପତଙ୍ଗାଯ ଧୀଯତେ ପ୍ରତି ଵସ୍ତୋରହ ଦ୍ଯୁଭିଃ

ତିରିଶଟି ଗୃହରେ ସେ ଚମକେ; ଉଡ଼ୁଥିବା ବାକ୍‌ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ରଖାଯାଇଛି।

ଅପ ତ୍ଯେ ତାଯଵୋ ଯଥା ନକ୍ଷତ୍ରା ଯନ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଭିଃ ସୂରାଯ ଵିଶ୍ଵଚକ୍ଷସେ

ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେପରି ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି, ଏହି କିରଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଚାଲିଯାନ୍ତି; ତାରାମାନେ ରାତି ସହିତ ଯାଉଥିବା ପରି, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଯାଉଛନ୍ତି।

ଅଦୃଶ୍ରନ୍ନସ୍ଯ କେତଵୋ ଵି ରଶ୍ମଯୋ ଜନାଂ ଅନୁ ଭ୍ରାଜନ୍ତୋ ଅଗ୍ନଯୋ ଯଥା

ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନଗୁଡିକ ଦୃଶ୍ୟମାନ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କର କିରଣମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସାରିତ, ଅଗ୍ନିମାନେ ଯେପରି ଚମକେ, ସେମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।

ତରଣିର୍ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତୋ ଜ୍ଯୋତିଷ୍କୃଦସି ସୂର୍ଯ ଵିଶ୍ଵମାଭାସି ରୋଚନମ୍

ତୁମେ ତୁରନ୍ତ, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା, ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଛ।

ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ ଦେଵାନାଂ ଵିଶଃ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଙୁଦେଷି ମାନୁଷାନ୍ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଵର୍ଦୃଶେ

ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ପଛେଇଦେଉଛ, ମାନବମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ପଛେଇଦେଉଛ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିବା ପାଇଁ ପଛେଇଦେଉଛ।

ଯେନା ପାଵକ ଚକ୍ଷସା ଭୁରଣ୍ଯନ୍ତଂ ଜନାଂ ଅନୁ ତ୍ଵଂ ଵରୁଣ ପଶ୍ଯସି

ଏହି ପବିତ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା, ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଚଳାଚଳ ଦେଖୁଥାଅ।

ଉଦ୍ଦ୍ଯାମେଷି ରଜଃ ପୃଥ୍ଵହା ମିମାନୋ ଅକ୍ତୁଭିଃ ପଶ୍ଯଞ୍ଜନ୍ମାନି ସୂର୍ଯ

ତୁମେ ଉଠିବା ସମୟରେ, ତୁମ କିରଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ବିଶାଳ ଆକାଶକୁ ମାପୁଥାଅ, ଜନ୍ମମାନେ ଦେଖୁଥାଅ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ।

ଅଯୁକ୍ତ ସପ୍ତ ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଵଃ ସୂରୋ ରଥସ୍ଯ ନପ୍ତ୍ର୍ଯଃ ତାଭିର୍ଯାତି ସ୍ଵଯୁକ୍ତିଭିଃ

ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାତି ତୁରନ୍ତ ଘୋଡ଼ା, ରଥର ଝିଅମାନେ, ଯୋଗ କରିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ସ୍ୱୟଂ ଯୋଗ ହୋଇ, ସେ ଯାଉଛନ୍ତି।

ସପ୍ତ ତ୍ଵା ହରିତୋ ରଥେ ଵହନ୍ତି ଦେଵ ସୂର୍ଯ ଶୋଚିଷ୍କେଶଂ ଵିଚକ୍ଷଣ

ସାତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଘୋଡ଼ା ତୁମକୁ ରଥରେ ଉଠାଇ ନେଉଛନ୍ତି, ହେ ଦେବ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଜ୍ୱାଳା ଦେଖାଉଥିବା କେଶ ଓ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା।

ଇତ୍ଯାରଣ୍ଯଂ ପର୍ଵ .. ମହାନାମ୍ନ୍ଯ ଵିଦା ମଘଵନ୍ ଵିଦା ଗାତୁମନୁଶଂସିଷୋ ଦିଶଃ ଶିକ୍ଷା ଶଚୀନାଂ ପତେ ପୂର୍ଵୀଣାଂ ପୁରୂଵସୋ

ଏପରି ଅରଣ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ... ବଡ଼ମାନଙ୍କୁ ଜଣା; ହେ ଦୟାଳୁ, ପ୍ରଶଂସାର ପଥକୁ ଜଣା; ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ଦିଶା ଦେଉ, ପୂର୍ବ ଏବଂ ଅନେକ ଇଚ୍ଛା ଥିବା ପୂରୁବସୁ।

ଆଭିଷ୍ଟ୍ଵମଭିଷ୍ଟିଭିଃ ସ୍ଵା ଽର୍ନ୍ନାଂଶୁଃ ପ୍ରଚେତନ ପ୍ରଚେତଯେନ୍ଦ୍ର ଦ୍ଯୁମ୍ନାଯ ନ ଇଷେ

ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ମଧୁର ଖାଦ୍ୟ ସହିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଜଣା ହୋଇଛନ୍ତି, ଅଭାବ ପାଇଁ ନୁହେଁ।

ଏଵା ହି ଶକ୍ରୋ ରାଯେ ଵାଜାଯ ଵଜ୍ରିଵଃ ଶଵିଷ୍ଠ ଵଜ୍ରିନ୍ନୃଞ୍ଜସେ ମଂହିଷ୍ଠ ଵଜ୍ରିନ୍ନୃଞ୍ଜସ ଆ ଯାହି ପିବ ମତ୍ସ୍ଵ

ଏହିପରି, ହେ ଶକ୍ର, ଧନ ଓ ଶକ୍ତି ପାଇଁ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆସ, ପିଉ, ଆନନ୍ଦ କର, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସବୁଠୁ ଦୟାଳୁ।

ଵିଦା ରାଯେ ସୁଵୀର୍ଯଂ ଭଵୋ ଵାଜାନାଂ ପତିର୍ଵଶାଂ ଅନୁ ମଂହିଷ୍ଠ ଵଜ୍ରିନ୍ନୃଞ୍ଜସେ ଯଃ ଶଵିଷ୍ଠଃ ଶୂରାଣାମ୍

ଧନ ପାଇଁ ଭଲ ପ୍ରତାପକୁ ଜଣା; ଶକ୍ତିର ମାଲିକ ହେଉ, ଧନର ମାଲିକ ହେଉ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସବୁଠୁ ଦୟାଳୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।

ଯୋ ମଂହିଷ୍ଠୋ ମଘୋନାମ୍ଂଶୁର୍ନ୍ନ ଶୋଚିଃ ଚିକିତ୍ଵୋ ଅଭି ନୋ ନଯେଂଦ୍ରୋ ଵିଦେ ତମୁ ସ୍ତୁହି

ଯିଏ ଦୟାଳୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଦୟାଳୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଇନ୍ଦ୍ର ଆମକୁ ନେଇଯାନ୍ତୁ; ଜଣାଥିବା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର।

ଈଶେ ହି ଶକ୍ରସ୍ତମୂତଯେ ହଵାମହେ ଜେତାରମପରାଜିତମ୍ ସ ନଃ ସ୍ଵର୍ଷଦତି ଦ୍ଵିଷଃ ଋତଂ ବୃହତ୍

ଏହି ଶକ୍ର ଶକ୍ତିର ମାଲିକ; ଆମେ ଅଜୟ ଜିତାକୁ ଡାକୁଛୁ। ସେ ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତୁ, ବଡ଼ ଓ ସତ୍ୟ।

ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଧନସ୍ଯ ସାତଯେ ହଵାମହେ ଜେତାରମପରାଜିତମ୍ ସ ନଃ ସ୍ଵର୍ଷଦତି ଦ୍ଵିଷଃ ସ ନଃ ସ୍ଵର୍ଷଦତି ଦ୍ଵିଷଃ

ଧନ ଲାଗି ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଡାକୁଛୁ, ଅଜୟ ଜିତା; ସେ ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତୁ, ସେ ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତୁ।

ପୂର୍ଵସ୍ଯ ଯତ୍ତେ ଅଦ୍ରିଵୋଂ ଽଶୁର୍ମଦାଯ ସୁମ୍ନ ଆ ଧେହି ନୋ ଵସୋ ପୂର୍ତିଃ ଶଵିଷ୍ଠ ଶସ୍ଯତେ ଵଶୀ ହି ଶକ୍ରୋ ନୂନଂ ତନ୍ନଵ୍ଯଂ ସଂନ୍ଯସେ

ତୁମ ପୂର୍ବ ଚାପିଥିବା ସୋମ ପାଇଁ, ହେ ପାଥର ହାତ ଧରିଥିବା, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଆମେ ତୁମ ଦୟା ଆଶା କରୁଛୁ, ହେ କୃପାଳୁ। ପୂର୍ତି ପ୍ରଶଂସା ହୁଏ, ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଏବେ ଶକ୍ର ଏହି ନୂତନ ଦାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛନ୍ତି।

ପ୍ରଭୋ ଜନସ୍ଯ ଵୃତ୍ରହନ୍ତ୍ସମର୍ଯେଷୁ ବ୍ରଵାଵହୈ ଶୂରୋ ଯୋ ଗୋଷୁ ଗଚ୍ଛତି ସଖା ସୁଶେଵୋ ଅଦ୍ଵଯୁଃ

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ସେହି ବୀରଙ୍କ କଥା କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଯିଏ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରି, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଥାଏ, ଗାଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାଏ, ସେ ମିତ୍ର, ଦୟାଳୁ ଏବଂ କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ନଥିବା।

ଅଥ ପଞ୍ଚ ପୁରୀଷପଦାନି ଏଵାହ୍ଯୋ ଽ ଽ ଽଵା ଏଵା ହ୍ଯଗ୍ନେ ଏଵାହୀନ୍ଦ୍ର ଏଵା ହି ପୂଷନ୍ ଏଵା ହି ଦେଵାଃ ଓଁ ଏଵାହି ଦେଵାଃ

ଏବେ ପାଞ୍ଚଟି ପୁରୀଷ ପଦ: ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ଅଗ୍ନି; ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ପୂଷଣ; ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ। ଓଁ, ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ଦେବତାମାନେ।