ସାମଵେଦଃ

ସୋମଃ ପୁନାନ ଊର୍ମିଣାଵ୍ଯଂ ଵାରଂ ଵି ଧାଵତି ଅଗ୍ରେ ଵାଚଃ ପଵମାନଃ କନିକ୍ରଦତ୍

ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଶୋମା ତାଙ୍କ ତରଙ୍ଗ ସହ ବାଧାକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି; ଉଚ୍ଚାରଣର ଆଗରେ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଏହି ଚିପି ଚିପି ଫୁଟିଛି।

ପ୍ର ପୁନାନାଯ ଵେଧସେ ସୋମାଯ ଵଚ ଉଚ୍ଯତେ ଭୃତିଂ ନ ଭରା ମତିଭିର୍ଜୁଜୋଷତେ

ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଦକ୍ଷ ଶୋମା ପାଇଁ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ; ସେ ଭୋଗ ଦେଇଥିବାକୁ ମନରେ ଗ୍ରହଣ କରେ, ଦେବାନୁସାରେ।

ଗୋମନ୍ନ ଇନ୍ଦୋ ଅଶ୍ଵଵତ୍ସୁତଃ ସୁଦକ୍ଷ ଧନିଵ ଶୁଚିଂ ଚ ଵର୍ଣମଧି ଗୋଷୁ ଧାର୍ଯ

ଓ ଶୋମା, ଚାପି ହୋଇଥିବା, ଗୋମାନ୍ୟ, ଅଶ୍ୱମାନ୍ୟ, ଦକ୍ଷତା, ଧନ ଦେଇ ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ; ଶୁଧ୍ଧ ରଙ୍ଗକୁ ଗାଁ ମଧ୍ୟରେ ରଖ।

ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ତ୍ଵା ଵସୁଵିଦମଭି ଵାଣୀରନୂଷତ ଗୋଭିଷ୍ଟେ ଵର୍ଣମଭି ଵାସଯାମସି

ଆମ ପାଇଁ, ଧନ ଦେଇଥିବା ତୁମକୁ ଗାଇଉଛନ୍ତି; ଗାଁ ସହ ତୁମକୁ ରଙ୍ଗରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିବା।

ପଵତେ ହର୍ଯତୋ ହରିରତି ହ୍ଵରାଂସି ରଂହ୍ଯା ଅଭ୍ଯର୍ଷ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ଵୀରଵଦ୍ଯଶଃ

ହଳଦି ଶୋମା, ହଳଦି ଘୋଡାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ପବିତ୍ର ହୋଇଛି; ସେ ରମ୍ୟ ଜିନିଷରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛି; ଗାଇବା ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସ, ବୀର ଯଶ ଆଣ।

ପରି କୋଶଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତଂ ସୋମଃ ପୁନାନୋ ଅର୍ଷତି ଅଭି ଵାଣୀରୃଷୀଣାଂ ସପ୍ତା ନୂଷତ

ପରି ପାତ୍ରକୁ ଶୁଧ୍ଧ ସୋମ ମଧୁର ସ୍ବାଦ ଭରି ଝରିଯାଉଛି; ଋଷିମାନଙ୍କର ସାତଟି ଗୀତ ଏହାକୁ ଘେରି ଗୁଞ୍ଜିଉଛି।

ପଵସ୍ଵ ମଧୁମତ୍ତମ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ କ୍ରତୁଵିତ୍ତମୋ ମଦଃ ମହି ଦ୍ଯୁକ୍ଷତମୋ ମଦଃ

ଏଇ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ମଧୁର ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମତ୍ ହୋଇ ଝର; ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉତ୍ସାହ ଆସୁ।

ଅଭି ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ବୃହଦ୍ଯଶ ଇଷସ୍ପତେ ଦିଦୀହି ଦେଵ ଦେଵଯୁମ୍ ଵି କୋଶଂ ମଧ୍ଯମଂ ଯୁଵ

ଉତ୍ତମ କୀର୍ତି ଓ ବଡ଼ ଯଶ ସହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ, ଓ ପୋଷଣର ଦେବତା; ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଦେବ, ମଧ୍ୟ ପାତ୍ରକୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ।

ଆ ସୋତା ପରି ଷିଞ୍ଚତାଶ୍ଵଂ ନ ସ୍ତୋମମପ୍ତୁରଂ ରଜସ୍ତୁରମ୍ ଵନପ୍ରକ୍ଷମୁଦପ୍ରୁତମ୍

ପିଡ଼କାମାନେ, ତୁମେ ଗାନକୁ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ପରି, ପ୍ରଚୁର ଏବଂ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବା, ଜଙ୍ଗଲରୁ ମୁକ୍ତ ନଦୀ ପରି ଉତ୍ସାହିତ ହେଇ ଝରାଇବା।

ଏତମୁ ତ୍ଯଂ ମଦଚ୍ଯୁତଂ ସହସ୍ରଧାରଂ ଵୃଷଭଂ ଦିଵୋଦୁହମ୍ ଵିଶ୍ଵା ଵସୂନି ବିଭ୍ରତମ୍

ଏହି ହେଉଛି ସହସ୍ର ଧାରାରେ ଝରୁଥିବା ଉତ୍ସାହଦାୟକ ବଳ, ଆକାଶରୁ ଦୁହାଯାଇଛି, ସମସ୍ତ ଧନ ଧରିଛି।

ସ ସୁନ୍ଵେ ଯୋ ଵସୂନାଂ ଯୋ ରାଯାମାନେତା ଯ ଇଡାନାମ୍ ସୋମୋ ଯଃ ସୁକ୍ଷିତୀନାମ୍

ଯେ ସମସ୍ତ ଧନ ଆଣେ, ଯେ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣେ, ଯେ ଅର୍ପଣ ଆଣେ, ସୋମ ଯେ ଭଲ ଗୃହ ଆଣେ, ସେହି ପିଡ଼ାଯାଉଛି।

ତ୍ଵଂ ହ୍ଯାଙ୍ଗ ଦୈଵ୍ଯା ପଵମାନ ଜନିମାନି ଦ୍ଯୁମତ୍ତମଃ ଅମୃତତ୍ଵାଯ ଘୋଷଯନ୍

ହଁ, ପବମାନ, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କର ଜନ୍ମକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଛ, ସବୁଠୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅମୃତତ୍ୱକୁ ଘୋଷଣା କରୁଛ।

ଏଷ ସ୍ଯ ଧାରଯା ସୁତୋ ଽଵ୍ଯୋ ଵାରେଭିଃ ପଵତେ ମଦିନ୍ତମଃ କ୍ରୀଡନ୍ନୂର୍ମିରପାମିଵ

ଏହି ସୋମ ଧାରାରେ ପିଡ଼ାଯାଇ, ଶୁଧ୍ଧ ଚାନ୍ନା ମାଧ୍ୟମରେ ପାସି, ସବୁଠୁ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ଭାବରେ ଝରୁଛି, ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ପରି ଖେଳୁଛି।

ଯ ଉସ୍ରିଯା ଅପି ଯା ଅନ୍ତରଶ୍ମନି ନିର୍ଗା ଅକୃନ୍ତଦୋଜସା ଅଭି ଵ୍ରଜଂ ତତ୍ନିଷେ ଗଵ୍ଯମଶ୍ଵ୍ଯଂ ଵର୍ମୀଵ ଧୃଷ୍ଣଵା ରୁଜ ଓଁ ଵର୍ମୀଵ ଧୃଷ୍ଣଵା ରୁଜ

ଯେ ଶକ୍ତି ସହିତ ଗାଁ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଗାଏ ଓ ପଥର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଗାଏକୁ ଚିରି, ଗୋ ଓ ଘୋଡ଼ା ରଖିବା ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ସେ ଯୋଦ୍ଧା ପରି ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଦୃଢ଼ତା ସହିତ ଭାଙ୍ଗି ଯାଉ।

ଇତି ସୌମ୍ଯଂ ପାଵମାନଂ ପର୍ଵ .. .. ଇତି .. ଆରଣ୍ଯ ଆରଣ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ନ ଆ ଭର ଓଜିଷ୍ଠଂ ପୁପୁରି ଶ୍ରଵଃ ଯଦ୍ଦିଧୃକ୍ଷେମ ଵଜ୍ରହସ୍ତ ରୋଦସୀ ଓଭେ ସୁଶିପ୍ର ପପ୍ରାଃ

ଏହି ଶୁଧ୍ଧ ସୋମ, ମୃଦୁ ଓ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଜନ୍ମିତ, ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୀର୍ତି ଦେ; ତୁମେ ଦୁଇ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ ଓ ସୁନ୍ଦର ଦାଡ଼ି ଥିବା, ତୁମେ ଏହାକୁ ପ୍ରଦାନ କର।

ଇନ୍ଦ୍ରୋ ରାଜା ଜଗତଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାମଧିକ୍ଷମା ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ଯଦସ୍ଯ ତତୋ ଦଦାତି ଦାଶୁଷେ ଵସୂନି ଚୋଦଦ୍ରାଧ ଉପସ୍ତୁତଂ ଚିଦର୍ଵାକ୍

ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଲୋକର ରାଜା, ସେମାନଙ୍କୁ ଶାସନ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆକାରରୁ ଯେ କିଛି ଉପାସକଙ୍କୁ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ନିକଟରୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଯସ୍ଯେଦମା ରଜୋଯୁଜସ୍ତୁଜେ ଜନେ ଵନଂ ସ୍ଵଃ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରନ୍ତ୍ଯଂ ବୃହତ୍

ଯାହାର ଶକ୍ତି, ଆକାଶ ସହିତ ଯୁକ୍ତ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ।

ଉଦୁତ୍ତମଂ ଵରୁଣ ପାଶମସ୍ମଦଵାଧମଂ ଵି ମଧ୍ଯମଂ ଶ୍ରଥାଯ ଅଥାଦିତ୍ଯ ଵ୍ରତେ ଵଯଂ ତଵାନାଗସୋ ଅଦିତଯେ ସ୍ଯାମ

ଓ ଭରୁଣ, ଆମଠାରୁ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଫାଦକୁ ଉଠାଇ ଦିଅ, ସବୁଠୁ ଛୋଟ ଓ ମଧ୍ୟମ ଫାଦକୁ ମୁକ୍ତ କର; ତାପରେ, ଓ ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମର ନିୟମରେ, ଆମେ ନିର୍ମଳ ହୋଇ ଅଦିତିର ଅଂଶ ହେବା।

ତ୍ଵଯା ଵଯଂ ପଵମାନେନ ସୋମ ଭରେ କୃତଂ ଵି ଚିନୁଯାମ ଶଶ୍ଵତ୍ ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ

ପବମାନ ସୋମ, ତୁମେ ସହିତ ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବା, ସଦା ବିଜୟୀ ହେବା; ମିତ୍ର, ଭରୁଣ, ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଆମକୁ କ୍ଷତି ଦେଉନା।

ଇମଂ ଵୃଷଣଂ କୃଣୁତୈକମିନ୍ମାମ୍

ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀକୁ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଆଗରେ ରଖ।

ସ ନ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଯଜ୍ଯଵେ ଵରୁଣାଯ ମରୁଦ୍ଭ୍ଯଃ ଵରିଵୋଵିତ୍ପରିସ୍ରଵ

ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଜ୍ଞ, ଭରୁଣ ଓ ମାରୁତମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ସୋମ ତୁମେ ବିଶାଳ ସ୍ଥାନ ଦେଇ ଝର।

ଏନା ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯର୍ଯ ଆ ଦ୍ଯୁମ୍ନାନି ମାନୁଷାଣାମ୍ ସିଷାସନ୍ତୋ ଵନାମହେ

ଏହି ସହିତ, ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ମହିମା ଚାହିଁ, ଓ ଉତ୍ତମ, ଆମେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିପାରିବା।

ଅହମସ୍ମି ପ୍ରଥମଜା ଋତସ୍ଯ ପୂର୍ଵଂ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଅମୃତସ୍ଯ ନାମ ଯୋ ମା ଦଦାତି ସ ଇଦେଵମାଵଦହମନ୍ନମନ୍ନମଦନ୍ତମଦ୍ମି

ମୁଁ ଋତର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ, ଦେବମାନଙ୍କୁ ଆଗରୁ, ଅମୃତତ୍ୱର ନାମ; ଯେ ମୋତେ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଏହିପରି ଲାଭ କରେ—ମୁଁ ଖାଦ୍ୟ, ମୁଁ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିବାକୁ ଖାଉଛି।

ତ୍ଵମେତଦଧାରଯଃ କୃଷ୍ଣାସୁ ରୋହିଣୀଷୁ ଚ ପରୁଷ୍ଣୀଷୁ ରୁଶତ୍ପଯଃ

ତୁମେ କଳା ଗାଁମାନେ, ଲାଲ ଗାଁମାନେ ଓ ଚିତ୍ରା ଗାଁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଦୁଧର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲା।

ଅରୂରୁଚଦୁଷସଃ ପୃଶ୍ନିରଗ୍ରିଯ ଉକ୍ଷା ମିମେତି ଭୁଵନେଷୁ ଵାଜଯୁଃ ମାଯାଵିନୋ ମମିରେ ଅସ୍ଯ ମାଯଯା ନୃଚକ୍ଷସଃ ପିତରୋ ଗର୍ଭମାଦଧୁଃ

ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦମନ କରିବାକୁ କଷ୍ଟଦାୟକ ବଳଦ, ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚିତ୍ରା ଗାଁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ଜନ କରି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଚଳାଉଛି, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଆଶା କରି। ମାୟା କୁଶଳ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମାପିଥିଲେ; ମାନବ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ପିତାମାନେ ତାଙ୍କର ଗର୍ଭକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।

ଇନ୍ଦ୍ର ଇଦ୍ଧର୍ଯୋଃ ସଚା ସମ୍ମିଶ୍ଲ ଆ ଵଚୋଯୁଜା ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରୀ ହିରଣ୍ଯଯଃ

ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଇଟି ଯୁକ୍ତ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏକତାରେ, ଉଚ୍ଚାରଣ ଯୋଗେ ମିଶି, ସୁନା ମୁଷଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର।

ଇନ୍ଦ୍ର ଵାଜେଷୁ ନୋ ଽଵ ସହସ୍ରପ୍ରଧନେଷୁ ଚ ଉଗ୍ର ଉଗ୍ରାଭିରୂତିଭିଃ

ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଓ ହଜାର ପୁରସ୍କାର ଥିବା ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସହାୟତା ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କର।

ପ୍ରଥଶ୍ଚ ଯସ୍ଯ ସପ୍ରଥଶ୍ଚ ନାମାନୁଷ୍ଟୁଭସ୍ଯ ହଵିଷୋ ହଵିର୍ଯତ୍ ଧାତୁର୍ଦ୍ଯୁତାନାତ୍ସଵିତୁଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୋ ରଥନ୍ତରମା ଜଭାରା ଵସିଷ୍ଠଃ

ଯିଏ ବିସ୍ତାର କରେ ଓ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ, ଅନୁଷ୍ଠୁପ୍ ହବିର ନାମ, ଉପହାର ଦେଇଥିବା ହବି; ଏହି ରଥାନ୍ତର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରୁ, ସବିତା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ ବସିଷ୍ଠ।

ନିଯୁତ୍ଵାନ୍ଵାଯଵା ଗହ୍ଯଯଂ ଶୁକ୍ରୋ ଅଯାମି ତେ ଗନ୍ତାସି ସୁନ୍ଵତୋ ଗୃହମ୍

ବାୟୁ, ତୁମର ଦଳ ସହିତ ଆସ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ଭାବରେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି। ତୁମେ ସୋମ ଚାପିଥିବା ଘରକୁ ଆସିବ।