ସାମଵେଦଃ

ଅସାଵି ସୋମୋ ଅରୁଷୋ ଵୃଷା ହରୀ ରାଜେଵ ଦସ୍ମୋ ଅଭି ଗା ଅଚିକ୍ରଦତ୍ ପୁନାନୋ ଵାରମତ୍ଯେଷ୍ଯଵ୍ଯଯଂ ଶ୍ଯେନୋ ନ ଯୋନିଂ ଘୃତଵନ୍ତମାସଦତ୍

ଶୋମା, ରଙ୍ଗିନ ବୃଷ, ଦୁଇଟି ହଳଦି ଘୋଡା ପାଇଁ ଚାପି ହୋଇଛି; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ପରି, ସେ ଗାଁ ଉପରେ ଗର୍ଜନ କରେ; ପବିତ୍ର ହେଇ, ଅବିନଶୀ ପଥକୁ ଖୋଜେ, ଗୃତରେ ଭରିଥିବା ଗର୍ଭରେ ଶ୍ୟେନ ପରି ବସିଯାଏ।

ପ୍ର ଦେଵମଚ୍ଛା ମଧୁମନ୍ତ ଇନ୍ଦଵୋ ଽସିଷ୍ଯଦନ୍ତ ଗାଵ ଆ ନ ଧେନଵଃ ବର୍ହିଷଦୋ ଵଚନାଵନ୍ତ ଊଧଭିଃ ପରିସ୍ରୁତମୁସ୍ରିଯା ନିର୍ଣିଜଂ ଧିରେ

ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ଚିପି ଚିପି ଫୁଟି ଯାଉଛି, ଛେନା ପାଇଁ ଗାଁ ପରି, ଅଲତାର ପାଇଁ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗାଁ ପରି; ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କ ପ୍ରବାହରେ ଅଖୋଲା ଅଂଶକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।

ଅଞ୍ଜତେ ଵ୍ଯଞ୍ଜତେ ସମଞ୍ଜତେ କ୍ରତୁଂ ରିହନ୍ତି ମଘ୍ଵାଭ୍ଯଞ୍ଜତେ ସିନ୍ଧୋରୁ ଽଚ୍ଛ୍ଵାସେ ପତଯନ୍ତମୁକ୍ଷଣଂ ହିରଣ୍ଯପାଵାଃ ପଶୁମପ୍ସୁ ଗୃଭ୍ଣତେ

ସେମାନେ ଶୋଭା ଦେଇଛନ୍ତି, ଚମକାଇଛନ୍ତି, ଏକତ୍ର କରିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି, ଦାନଶୀଳଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି; ନଦୀର ପ୍ରବାହରେ, ସୁନା ଖୁର ଥିବା ଜଣେ ଜଳରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ପଶୁକୁ ଧରିନ୍ତି।

ପଵିତ୍ରଂ ତେ ଵିତତଂ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେ ପ୍ରଭୁର୍ଗାତ୍ରାଣି ପର୍ଯେଷି ଵିଶ୍ଵତଃ ଅତପ୍ତତନୂର୍ନ ତଦାମୋ ଅଶ୍ନୁତେ ଶୃତାସ ଇଦ୍ଵହନ୍ତଃ ସଂ ତଦାଶତ

ତୁମର ପବିତ୍ର ଜାଲ ଫିଳାଇ ରଖାଯାଇଛି, ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେହକୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରଖିଛ; ଯେଉଁ ଦେହ ତାପିତ ନୁହେଁ, ସେ କେବେ ଅନ୍ୟାୟର ସ୍ପର୍ଶ ପାଉନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ଚିପି ଚିପି ଫୁଟି ଆଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହିକୁ ସାଥିରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।

ଇନ୍ଦ୍ରମଚ୍ଛ ସୁତା ଇମେ ଵୃଷଣଂ ଯନ୍ତୁ ହରଯଃ ଶ୍ରୁଷ୍ଟେ ଜାତାସ ଇନ୍ଦଵଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଚାପି ହୋଇଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡାଗୁଡିକୁ ଯାଉ; ଚିପି ଚିପି ଫୁଟିଥିବା ଶୋମା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଆଲୋକକୁ ଜାଣିଛି।

ପ୍ର ଧନ୍ଵା ସୋମ ଜାଗୃଵିରିନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୋ ପରି ସ୍ରଵ ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ଶୁଷ୍ମମା ଭର ସ୍ଵର୍ଵିଦମ୍

ଜାଗିଉ, ଶୋମା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ଚମକୁଥିବା ଶକ୍ତି ଆଣ, ଆଲୋକ ଦେଇଥିବାକୁ ଆଣ।

ସଖାଯ ଆ ନି ଷୀଦତ ପୁନାନାଯ ପ୍ର ଗାଯତ ଶିଶୁଂ ନ ଯଜ୍ଞୈଃ ପରି ଭୂଷତ ଶ୍ରିଯେ

ସଂଗୀତ ମିତ୍ରମାନେ, ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ପାଇଁ ବସିଯାଉ, ଗାଇଉ; ବାଳକ ପରି ଯଜ୍ଞରେ ତାଙ୍କୁ ଶୋଭା ପାଇଁ ଘେରି ରଖିବା।

ତଂ ଵଃ ସଖାଯୋ ମଦାଯ ପୁନାନମଭି ଗାଯତ ଶିଶୁଂ ନ ହଵ୍ଯୈଃ ସ୍ଵଦଯନ୍ତ ଗୂର୍ତିଭିଃ

ମିତ୍ରମାନେ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ତାଙ୍କୁ ଗାଇଉ; ହବ୍ୟ ଦେଇ ଶିଶୁକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ଗୀତ ଓ ପ୍ରଶଂସାରେ।

ପ୍ରାଣା ଶିଶୁର୍ମହୀନାଂ ହିନ୍ଵନ୍ନୃତସ୍ଯ ଦୀଧିତିମ୍ ଵିଶ୍ଵା ପରି ପ୍ରିଯା ଭୁଵଦଧ ଦ୍ଵିତା

ବାଳକ, ମହାନମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ଦେଇ, ସତ୍ୟର ଆଲୋକକୁ ଚଳାଇଥାଏ; ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟ ଜିନିଷକୁ ଦୁଇପାଟି ଧରି ଘେରି ରଖିଛି।

ପଵସ୍ଵ ଦେଵଵୀତଯ ଇନ୍ଦୋ ଧାରାଭିରୋଜସା ଆ କଲଶଂ ମଧୁମାନ୍ତ୍ସୋମ ନଃ ସଦଃ

ଦେବତାଙ୍କ ସଭା ପାଇଁ ଶୋମା, ତୁମେ ପ୍ରବାହ ଓ ଶକ୍ତି ସହ ପବିତ୍ର ହେଉ; ମଣ୍ଡାପକୁ ଆସ, ମଧୁର ଶୋମା, ଆମ ଆସନକୁ।

ସୋମଃ ପୁନାନ ଊର୍ମିଣାଵ୍ଯଂ ଵାରଂ ଵି ଧାଵତି ଅଗ୍ରେ ଵାଚଃ ପଵମାନଃ କନିକ୍ରଦତ୍

ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଶୋମା ତାଙ୍କ ତରଙ୍ଗ ସହ ବାଧାକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି; ଉଚ୍ଚାରଣର ଆଗରେ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଏହି ଚିପି ଚିପି ଫୁଟିଛି।

ପ୍ର ପୁନାନାଯ ଵେଧସେ ସୋମାଯ ଵଚ ଉଚ୍ଯତେ ଭୃତିଂ ନ ଭରା ମତିଭିର୍ଜୁଜୋଷତେ

ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଦକ୍ଷ ଶୋମା ପାଇଁ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ; ସେ ଭୋଗ ଦେଇଥିବାକୁ ମନରେ ଗ୍ରହଣ କରେ, ଦେବାନୁସାରେ।

ଗୋମନ୍ନ ଇନ୍ଦୋ ଅଶ୍ଵଵତ୍ସୁତଃ ସୁଦକ୍ଷ ଧନିଵ ଶୁଚିଂ ଚ ଵର୍ଣମଧି ଗୋଷୁ ଧାର୍ଯ

ଓ ଶୋମା, ଚାପି ହୋଇଥିବା, ଗୋମାନ୍ୟ, ଅଶ୍ୱମାନ୍ୟ, ଦକ୍ଷତା, ଧନ ଦେଇ ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ; ଶୁଧ୍ଧ ରଙ୍ଗକୁ ଗାଁ ମଧ୍ୟରେ ରଖ।

ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ତ୍ଵା ଵସୁଵିଦମଭି ଵାଣୀରନୂଷତ ଗୋଭିଷ୍ଟେ ଵର୍ଣମଭି ଵାସଯାମସି

ଆମ ପାଇଁ, ଧନ ଦେଇଥିବା ତୁମକୁ ଗାଇଉଛନ୍ତି; ଗାଁ ସହ ତୁମକୁ ରଙ୍ଗରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିବା।

ପଵତେ ହର୍ଯତୋ ହରିରତି ହ୍ଵରାଂସି ରଂହ୍ଯା ଅଭ୍ଯର୍ଷ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ଵୀରଵଦ୍ଯଶଃ

ହଳଦି ଶୋମା, ହଳଦି ଘୋଡାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ପବିତ୍ର ହୋଇଛି; ସେ ରମ୍ୟ ଜିନିଷରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛି; ଗାଇବା ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସ, ବୀର ଯଶ ଆଣ।

ପରି କୋଶଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତଂ ସୋମଃ ପୁନାନୋ ଅର୍ଷତି ଅଭି ଵାଣୀରୃଷୀଣାଂ ସପ୍ତା ନୂଷତ

ପରି ପାତ୍ରକୁ ଶୁଧ୍ଧ ସୋମ ମଧୁର ସ୍ବାଦ ଭରି ଝରିଯାଉଛି; ଋଷିମାନଙ୍କର ସାତଟି ଗୀତ ଏହାକୁ ଘେରି ଗୁଞ୍ଜିଉଛି।

ପଵସ୍ଵ ମଧୁମତ୍ତମ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ କ୍ରତୁଵିତ୍ତମୋ ମଦଃ ମହି ଦ୍ଯୁକ୍ଷତମୋ ମଦଃ

ଏଇ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ମଧୁର ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମତ୍ ହୋଇ ଝର; ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉତ୍ସାହ ଆସୁ।

ଅଭି ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ବୃହଦ୍ଯଶ ଇଷସ୍ପତେ ଦିଦୀହି ଦେଵ ଦେଵଯୁମ୍ ଵି କୋଶଂ ମଧ୍ଯମଂ ଯୁଵ

ଉତ୍ତମ କୀର୍ତି ଓ ବଡ଼ ଯଶ ସହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ, ଓ ପୋଷଣର ଦେବତା; ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଦେବ, ମଧ୍ୟ ପାତ୍ରକୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ।

ଆ ସୋତା ପରି ଷିଞ୍ଚତାଶ୍ଵଂ ନ ସ୍ତୋମମପ୍ତୁରଂ ରଜସ୍ତୁରମ୍ ଵନପ୍ରକ୍ଷମୁଦପ୍ରୁତମ୍

ପିଡ଼କାମାନେ, ତୁମେ ଗାନକୁ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ପରି, ପ୍ରଚୁର ଏବଂ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବା, ଜଙ୍ଗଲରୁ ମୁକ୍ତ ନଦୀ ପରି ଉତ୍ସାହିତ ହେଇ ଝରାଇବା।

ଏତମୁ ତ୍ଯଂ ମଦଚ୍ଯୁତଂ ସହସ୍ରଧାରଂ ଵୃଷଭଂ ଦିଵୋଦୁହମ୍ ଵିଶ୍ଵା ଵସୂନି ବିଭ୍ରତମ୍

ଏହି ହେଉଛି ସହସ୍ର ଧାରାରେ ଝରୁଥିବା ଉତ୍ସାହଦାୟକ ବଳ, ଆକାଶରୁ ଦୁହାଯାଇଛି, ସମସ୍ତ ଧନ ଧରିଛି।

ସ ସୁନ୍ଵେ ଯୋ ଵସୂନାଂ ଯୋ ରାଯାମାନେତା ଯ ଇଡାନାମ୍ ସୋମୋ ଯଃ ସୁକ୍ଷିତୀନାମ୍

ଯେ ସମସ୍ତ ଧନ ଆଣେ, ଯେ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣେ, ଯେ ଅର୍ପଣ ଆଣେ, ସୋମ ଯେ ଭଲ ଗୃହ ଆଣେ, ସେହି ପିଡ଼ାଯାଉଛି।

ତ୍ଵଂ ହ୍ଯାଙ୍ଗ ଦୈଵ୍ଯା ପଵମାନ ଜନିମାନି ଦ୍ଯୁମତ୍ତମଃ ଅମୃତତ୍ଵାଯ ଘୋଷଯନ୍

ହଁ, ପବମାନ, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କର ଜନ୍ମକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଛ, ସବୁଠୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅମୃତତ୍ୱକୁ ଘୋଷଣା କରୁଛ।

ଏଷ ସ୍ଯ ଧାରଯା ସୁତୋ ଽଵ୍ଯୋ ଵାରେଭିଃ ପଵତେ ମଦିନ୍ତମଃ କ୍ରୀଡନ୍ନୂର୍ମିରପାମିଵ

ଏହି ସୋମ ଧାରାରେ ପିଡ଼ାଯାଇ, ଶୁଧ୍ଧ ଚାନ୍ନା ମାଧ୍ୟମରେ ପାସି, ସବୁଠୁ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ଭାବରେ ଝରୁଛି, ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ପରି ଖେଳୁଛି।

ଯ ଉସ୍ରିଯା ଅପି ଯା ଅନ୍ତରଶ୍ମନି ନିର୍ଗା ଅକୃନ୍ତଦୋଜସା ଅଭି ଵ୍ରଜଂ ତତ୍ନିଷେ ଗଵ୍ଯମଶ୍ଵ୍ଯଂ ଵର୍ମୀଵ ଧୃଷ୍ଣଵା ରୁଜ ଓଁ ଵର୍ମୀଵ ଧୃଷ୍ଣଵା ରୁଜ

ଯେ ଶକ୍ତି ସହିତ ଗାଁ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଗାଏ ଓ ପଥର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଗାଏକୁ ଚିରି, ଗୋ ଓ ଘୋଡ଼ା ରଖିବା ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ସେ ଯୋଦ୍ଧା ପରି ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଦୃଢ଼ତା ସହିତ ଭାଙ୍ଗି ଯାଉ।

ଇତି ସୌମ୍ଯଂ ପାଵମାନଂ ପର୍ଵ .. .. ଇତି .. ଆରଣ୍ଯ ଆରଣ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ନ ଆ ଭର ଓଜିଷ୍ଠଂ ପୁପୁରି ଶ୍ରଵଃ ଯଦ୍ଦିଧୃକ୍ଷେମ ଵଜ୍ରହସ୍ତ ରୋଦସୀ ଓଭେ ସୁଶିପ୍ର ପପ୍ରାଃ

ଏହି ଶୁଧ୍ଧ ସୋମ, ମୃଦୁ ଓ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଜନ୍ମିତ, ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୀର୍ତି ଦେ; ତୁମେ ଦୁଇ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ ଓ ସୁନ୍ଦର ଦାଡ଼ି ଥିବା, ତୁମେ ଏହାକୁ ପ୍ରଦାନ କର।

ଇନ୍ଦ୍ରୋ ରାଜା ଜଗତଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାମଧିକ୍ଷମା ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ଯଦସ୍ଯ ତତୋ ଦଦାତି ଦାଶୁଷେ ଵସୂନି ଚୋଦଦ୍ରାଧ ଉପସ୍ତୁତଂ ଚିଦର୍ଵାକ୍

ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଲୋକର ରାଜା, ସେମାନଙ୍କୁ ଶାସନ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆକାରରୁ ଯେ କିଛି ଉପାସକଙ୍କୁ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ନିକଟରୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଯସ୍ଯେଦମା ରଜୋଯୁଜସ୍ତୁଜେ ଜନେ ଵନଂ ସ୍ଵଃ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରନ୍ତ୍ଯଂ ବୃହତ୍

ଯାହାର ଶକ୍ତି, ଆକାଶ ସହିତ ଯୁକ୍ତ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ।

ଉଦୁତ୍ତମଂ ଵରୁଣ ପାଶମସ୍ମଦଵାଧମଂ ଵି ମଧ୍ଯମଂ ଶ୍ରଥାଯ ଅଥାଦିତ୍ଯ ଵ୍ରତେ ଵଯଂ ତଵାନାଗସୋ ଅଦିତଯେ ସ୍ଯାମ

ଓ ଭରୁଣ, ଆମଠାରୁ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଫାଦକୁ ଉଠାଇ ଦିଅ, ସବୁଠୁ ଛୋଟ ଓ ମଧ୍ୟମ ଫାଦକୁ ମୁକ୍ତ କର; ତାପରେ, ଓ ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମର ନିୟମରେ, ଆମେ ନିର୍ମଳ ହୋଇ ଅଦିତିର ଅଂଶ ହେବା।

ତ୍ଵଯା ଵଯଂ ପଵମାନେନ ସୋମ ଭରେ କୃତଂ ଵି ଚିନୁଯାମ ଶଶ୍ଵତ୍ ତନ୍ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ

ପବମାନ ସୋମ, ତୁମେ ସହିତ ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବା, ସଦା ବିଜୟୀ ହେବା; ମିତ୍ର, ଭରୁଣ, ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଆମକୁ କ୍ଷତି ଦେଉନା।