ସାମଵେଦଃ

ମହତ୍ତତ୍ସୋମୋ ମହିଷଶ୍ଚକାରାପାଂ ଯଦ୍ଗର୍ଭୋ ଽଵୃଣୀତ ଦେଵାନ୍ ଅଦଧାଦିନ୍ଦ୍ରେ ପଵମାନ ଓଜୋ ଽଜନଯତ୍ସୂର୍ଯେ ଜ୍ଯୋତିରିନ୍ଦୁଃ

ଏହି ମହାନ ସୋମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହିଷ, ଜଳର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ; ସେ ଦେବତାମାନେକୁ ଚୟନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ; ପବିତ୍ର ହେବା ସମୟରେ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର।

ଅସର୍ଜି ଵକ୍ଵା ରଥ୍ଯେ ଯଥାଜୌ ଧିଯା ମନୋତା ପ୍ରଥମା ମନୀଷ ଦଶ ସ୍ଵସାରୋ ଅଧି ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ ମୃଜନ୍ତି ଵହ୍ନିଂ ସଦନେଷ୍ଵଚ୍ଛ

ଚଳିଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତି ଯୁଦ୍ଧର ରଥ ପରି ତ୍ୱରିତ ହୋଇ ମୁକ୍ତ ହେଲେ; ଚିନ୍ତା ଓ ପ୍ରଥମ ପ୍ରେରଣା ଦ୍ୱାରା। ଦଶଜଣୀ ଭଉଣୀ ଶିଖର ଉପରେ, ଘରରେ, ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଶୁଧ କରୁଛନ୍ତି।

ଅପାମିଵେଦୂର୍ମଯସ୍ତର୍ତ୍ତୁରାଣାଃ ପ୍ର ମନୀଷା ଈରତେ ସୋମମଚ୍ଛ ନମସ୍ଯନ୍ତୀରୁପ ଚ ଯନ୍ତି ସଂ ଚାଚ ଵିଶନ୍ତ୍ଯୁଶତୀରୁଶନ୍ତମ୍

ଜଳର ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା ସହିତ ସୋମ ପTowards the Soma, they move forward with thought, approaching reverently; they come together and enter the shining, radiant one.ରି ଆଗେଇଯାଉଛନ୍ତି; ସମ୍ମାନ ସହିତ ନିକଟକୁ ଯାଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଉଜ୍ଵଳ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି।

ଷଷ୍ଠ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଽର୍ଧଃ ପୁରୋଜିତୀ ଵୋ ଅନ୍ଧସଃ ସୁତାଯ ମାଦଯିତ୍ନଵେ ଅପ ଶ୍ଵାନଂ ଶ୍ନଥିଷ୍ଟନ ସଖାଯୋ ଦୀର୍ଘଜିହ୍ଵ୍ଯମ୍

ଅଠରେ ଛଠ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଧ ତୁମମାନେ ପାଇଁ, ମଦିତ୍ନ ସୋମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଦିଆଯାଉଛି। ମିତ୍ରମାନେ, ଦୀର୍ଘ ଜିହ୍ୱା ଥିବା କୁକୁରକୁ ନିବେଦନରୁ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତୁ।

ଅଯଂ ପୂଷା ରଯିର୍ଭଗଃ ସୋମଃ ପୁନାନୋ ଅର୍ଷତି ପତିର୍ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୂମନୋ ଵ୍ଯଖ୍ଯଦ୍ରୋଦସୀ ଉଭେ

ଏହି ପୂଷା, ଧନ ଓ ଭାଗ୍ୟ, ପରିଶୁଧ୍ଧ ସୋମ ଭାବରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି; ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ନାଥ ହେବା ସହିତ ଦୁଇ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ।

ସୁତାସୋ ମଧୁମତ୍ତମାଃ ସୋମା ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମନ୍ଦିନଃ ପଵିତ୍ରଵନ୍ତୋ ଅକ୍ଷରନ୍ଦେଵାନ୍ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ଵୋ ମଦାଃ

ମଧୁରତାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ତାଜା ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ; ପରିଶୁଧ୍ଧ ହେଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି। ଦେବମାନେ, ତୁମର ଆନନ୍ଦ ତୁମଠାରେ ପହଞ୍ଚୁ।

ସୋମାଃ ପଵନ୍ତ ଇନ୍ଦଵୋ ଽସ୍ମଭ୍ଯଂ ଗାତୁଵିତ୍ତମାଃ ମିତ୍ରାଃ ସ୍ଵାନା ଅରେପସଃ ସ୍ଵାଧ୍ଯଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ

ପରିଶୁଧ୍ଧ ସୋମମାନେ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛନ୍ତି, ଆମକୁ ଦାନା ଓ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ। ସେମାନେ ମିତ୍ର, ଦୋଷରହିତ, ସ୍ଵୟଂ ନିର୍ଭର, ଆଲୋକକୁ ଜାଣିଥିବା।

ଅଭୀ ନୋ ଵାଜସାତମଂ ରଯିମର୍ଷ ଶତସ୍ପୃହମ୍ ଇନ୍ଦୋ ସହସ୍ରଭର୍ଣସଂ ତୁଵିଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ଵିଭାସହମ୍

ଓ ସୋମ, ଆମ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନ ଢେଳାଇଦେ, ଯାହା ଶତେ ଶତେ ଲୋକଙ୍କର ଆକାଂକ୍ଷା, ହଜାର ହଜାର ଭାଗରେ ଭରିଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ମହା ଚମକରେ ଭରିଥିବା।

ଅଭୀ ନଵନ୍ତେ ଅଦ୍ରୁହଃ ପ୍ରିଯମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କାମ୍ଯମ୍ ଵତ୍ସଂ ନ ପୂର୍ଵ ଆଯୁନି ଜାତଂ ରିହନ୍ତି ମାତରଃ

ସେମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି, କିଛି କ୍ଷତି କରନ୍ତିନାହିଁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଜିନିଷକୁ ଚାହିଁ, ମାଆଁମାନେ ନବଜାତ ଛୋଆକୁ ତାଙ୍କର ଆରମ୍ଭ ଜୀବନରେ ମମତାରେ ନିଁହୁରି ଦେଖିବା ପରି।

ଆ ହର୍ଯତାଯ ଧୃଷ୍ଣଵେ ଧନୁଷ୍ଟନ୍ଵନ୍ତି ପୌଂସ୍ଯମ୍ ଶୁକ୍ରା ଵି ଯନ୍ତ୍ଯସୁରାଯ ନିର୍ଣିଜେ ଵିପାମଗ୍ରେ ମହୀଯୁଵଃ

ଉତ୍ସାହିତ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଇଁ, ସେମାନେ ଧନୁ ଟାଣିବାରେ, ନାୟକତ୍ୱ ଦେଖାନ୍ତି; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକମାନେ ପ୍ରଭୁ ପାଇଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପାଇଁ, ସମ୍ମୁଖରେ, ଓ ଯୁବାମାନେ, ଆଗକୁ ଯାନ୍ତି।

ପରି ତ୍ଯଂ ହର୍ଯତଂ ହରିଂ ବଭ୍ରୁଂ ପୁନନ୍ତି ଵାରେଣ ଯୋ ଦେଵାନ୍ଵିଶ୍ଵାଂ ଇତ୍ପରି ମଦେନ ସହ ଗଚ୍ଛତି

ସେମାନେ ସେ ହରି ଏବଂ କାଉଁ ରଙ୍ଗର ତେଜସ୍ୱୀକୁ ପାଣିରେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି; ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ଏକସାଥି ଆଗକୁ ଯାଏ।

ପ୍ର ସୁନ୍ଵାନାସ୍ଯାନ୍ଧସୋ ମର୍ତୋ ନ ଵଷ୍ଟ ତଦ୍ଵଚଃ ଅପ ଶ୍ଵାନମରାଧସଂ ହତା ମଖଂ ନ ଭୃଗଵଃ

ଯେମିତି ମଣିଷ ଦ୍ରବ୍ୟ ଚାପି ଶବ୍ଦ କହେ, ସେହିପରି ଅପକର୍ମର କୁକୁରକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ଭୃଗୁମାନେ ଯେପରି ଯଜ୍ଞରେ କରିଥିଲେ।

ଅଭି ପ୍ରିଯାଣି ପଵତେ ଚନୋହିତୋ ନାମାନି ଯହ୍ଵୋ ଅଧି ଯେଷୁ ଆ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ବୃହତୋ ବୃହନ୍ନଧି ରଥଂ ଵିଷ୍ଵଞ୍ଚମରୁହଦ୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ

ପ୍ରିୟ ଏବଂ ତୀବ୍ର ଧାରା ଧୋଇଯାଉଛି, ଅନେକ ନାମ ଧାରଣ କରି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯାହା ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ମହାନତା ଅଛି, ସେ ବିଶାଳ ରଥକୁ ଚଡ଼ି, ସବୁକିଛି ଦେଖୁଛି।

ଅଚୋଦସୋ ନୋ ଧନ୍ଵନ୍ତ୍ଵିନ୍ଦଵଃ ପ୍ର ସ୍ଵାନାସୋ ବୃହଦ୍ଦେଵେଷୁ ହରଯଃ ଵି ଚିଦଶ୍ନାନା ଇଷଯୋ ଅରାତଯୋ ଽର୍ଯୋ ନଃ ସନ୍ତୁ ସନିଷନ୍ତୁ ନୋ ଧିଯଃ

ଅନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଧାରାମାନେ ଆମ ପାଇଁ ବହୁଉନ୍ତୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ହେଉନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଖାଉନାହାନ୍ତି, ଆମ ଇଚ୍ଛା ଓ ବିପକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଆମର ହେଉନ୍ତୁ, ଆମର ଚିନ୍ତାମାନେ ପୂରଣ ହେଉ।

ଏଷ ପ୍ର କୋଶେ ମଧୁମାଂ ଅଚିକ୍ରଦଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଜ୍ରୋ ଵପୁଷୋ ଵପୁଷ୍ଟମଃ ଅଭ୍ଯ୍ର୍^ଈତସ୍ଯ ସୁଦୁଘା ଘୃତଶ୍ଚୁତୋ ଵାଶ୍ରା ଅର୍ଷନ୍ତି ପଯସା ଚ ଘେନଵଃ

ଏହି ମଧୁର ଦ୍ରବ୍ୟ ପାତ୍ରରେ ଧ୍ୱନିତ ହେଉଛି; ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆକୃତି। ଭଲଭାବେ ଦୁହାଯାଇଥିବା ଘିଅ ଝରୁଥିବା ଗାଈମାନେ ଦୁଧ ଝରାଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ନଦୀମାନେ ମଧୁର ଦୁଧରେ ବହୁଛନ୍ତି।

ପ୍ରୋ ଅଯାସୀଦିନ୍ଦୁରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନିଷ୍କୃତଂ ସଖା ସଖ୍ଯୁର୍ନ ପ୍ର ମିନାତି ସଙ୍ଗିରମ୍ ମର୍ଯ ଇଵ ଯୁଵତିଭିଃ ସମର୍ଷତି ସୋମଃ କଲଶେ ଶତଯାମନା ପଥା

ଚନ୍ଦ୍ରମା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇଛି; ମିତ୍ରତା ଭଳି, ଏକ ମିତ୍ର କେବେ ଗୀତକୁ କମାଇ ଦେଉନାହିଁ। ଯୁବକ ଯୁବତୀମାନେ ସହ ଯେପରି ଉତ୍ସାହ ଦେଖାଇଥାଏ, ସେପରି ସୋମ ଶତଗୁଣ ଶକ୍ତି ସହ ପାଥେ କଳଶରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ।

ଧର୍ତା ଦିଵଃ ପଵତେ କୃତ୍ଵ୍ଯୋ ରସୋ ଦକ୍ଷୋ ଦେଵାନାମନୁମାଦ୍ଯୋ ନୃଭିଃ ହରିଃ ସୃଜାନୋ ଅତ୍ଯୋ ନ ସତ୍ଵଭିର୍ଵୃଥା ପାଜାଂସି କୃଣୁଷେ ନଦୀଷ୍ଵା

ଅକାଶର ଧାରକ, କୌଶଳୀ ରସ, ପବିତ୍ର ହେଉଛି; ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେ ଚତୁର୍ ହରି, ଘୋଡାର ଶକ୍ତି ଭଳି ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ।

ଵୃଷା ମତୀନାଂ ପଵତେ ଵିଚକ୍ଷଣଃ ସୋମୋ ଅହ୍ନାଂ ପ୍ରତରୀତୋଷସାଂ ଦିଵଃ ପ୍ରାଣା ସିନ୍ଧୂନାଂ କଲଶାଂ ଅଚିକ୍ରଦଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ହାର୍ଦ୍ଯାଵିଶନ୍ମନୀଷିଭିଃ

ବିଚକ୍ଷଣ ଚିନ୍ତାମଣି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃଷ ଶୋମା ପବିତ୍ର ହେଉଛି; ସେ ଦିନଗୁଡିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଉଷାକୁ ଜାଗାଇ ଦେଇଛି; ସେ ଦିବାକୁ, ନଦୀଗୁଡିକୁ, ମଣ୍ଡାପକୁ ପ୍ରାଣ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଅନୁପ୍ରେରିତ ମନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।

ତ୍ରିରସ୍ମୈ ସପ୍ତ ଧେନଵୋ ଦୁଦୁହ୍ରିରେ ସତ୍ଯାମାଶିରଂ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନି ଚତ୍ଵାର୍ଯନ୍ଯା ଭୁଵନାନି ନିର୍ଣିଜେ ଚାରୂଣି ଚକ୍ରେ

ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିନିଥର ସାତଟି ଗାଁ ଦୁଧ ଦେଇଛି; ସତ୍ୟ ଅମର ଏହି ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ବସିଛି; ଚାରିଟି ଅନ୍ୟ ଜଗତକୁ ସେ ଅଲଗା କରି, ସୁନ୍ଦର କରିଛି।

ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ସୁଷୁତଃ ପରି ସ୍ରଵାପାମୀଵା ଭଵତୁ ରକ୍ଷସା ସହ ମା ତେ ରସସ୍ଯ ମତ୍ସତ ଦ୍ଵଯାଵିନୋ ଦ୍ରଵିଣସ୍ଵନ୍ତ ଇହ ସନ୍ତ୍ଵିନ୍ଦଵଃ

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲଭାବରେ ଚାପି ହୋଇଥିବା ଶୋମା, ତୁମେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ଦୁଃଖ ଦୂର କର, ସୁରକ୍ଷା ସହିତ ଆସ; ତୁମ ରସ ଦୁଇମୁଖୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉ ନାହିଁ, ଏଠାରେ ଦାନଶୀଳ ଥିବା ଚିପି ଚିପି ଫୁଟି ରହୁ।

ଅସାଵି ସୋମୋ ଅରୁଷୋ ଵୃଷା ହରୀ ରାଜେଵ ଦସ୍ମୋ ଅଭି ଗା ଅଚିକ୍ରଦତ୍ ପୁନାନୋ ଵାରମତ୍ଯେଷ୍ଯଵ୍ଯଯଂ ଶ୍ଯେନୋ ନ ଯୋନିଂ ଘୃତଵନ୍ତମାସଦତ୍

ଶୋମା, ରଙ୍ଗିନ ବୃଷ, ଦୁଇଟି ହଳଦି ଘୋଡା ପାଇଁ ଚାପି ହୋଇଛି; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ପରି, ସେ ଗାଁ ଉପରେ ଗର୍ଜନ କରେ; ପବିତ୍ର ହେଇ, ଅବିନଶୀ ପଥକୁ ଖୋଜେ, ଗୃତରେ ଭରିଥିବା ଗର୍ଭରେ ଶ୍ୟେନ ପରି ବସିଯାଏ।

ପ୍ର ଦେଵମଚ୍ଛା ମଧୁମନ୍ତ ଇନ୍ଦଵୋ ଽସିଷ୍ଯଦନ୍ତ ଗାଵ ଆ ନ ଧେନଵଃ ବର୍ହିଷଦୋ ଵଚନାଵନ୍ତ ଊଧଭିଃ ପରିସ୍ରୁତମୁସ୍ରିଯା ନିର୍ଣିଜଂ ଧିରେ

ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ଚିପି ଚିପି ଫୁଟି ଯାଉଛି, ଛେନା ପାଇଁ ଗାଁ ପରି, ଅଲତାର ପାଇଁ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗାଁ ପରି; ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କ ପ୍ରବାହରେ ଅଖୋଲା ଅଂଶକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।

ଅଞ୍ଜତେ ଵ୍ଯଞ୍ଜତେ ସମଞ୍ଜତେ କ୍ରତୁଂ ରିହନ୍ତି ମଘ୍ଵାଭ୍ଯଞ୍ଜତେ ସିନ୍ଧୋରୁ ଽଚ୍ଛ୍ଵାସେ ପତଯନ୍ତମୁକ୍ଷଣଂ ହିରଣ୍ଯପାଵାଃ ପଶୁମପ୍ସୁ ଗୃଭ୍ଣତେ

ସେମାନେ ଶୋଭା ଦେଇଛନ୍ତି, ଚମକାଇଛନ୍ତି, ଏକତ୍ର କରିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି, ଦାନଶୀଳଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି; ନଦୀର ପ୍ରବାହରେ, ସୁନା ଖୁର ଥିବା ଜଣେ ଜଳରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ପଶୁକୁ ଧରିନ୍ତି।

ପଵିତ୍ରଂ ତେ ଵିତତଂ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେ ପ୍ରଭୁର୍ଗାତ୍ରାଣି ପର୍ଯେଷି ଵିଶ୍ଵତଃ ଅତପ୍ତତନୂର୍ନ ତଦାମୋ ଅଶ୍ନୁତେ ଶୃତାସ ଇଦ୍ଵହନ୍ତଃ ସଂ ତଦାଶତ

ତୁମର ପବିତ୍ର ଜାଲ ଫିଳାଇ ରଖାଯାଇଛି, ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେହକୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରଖିଛ; ଯେଉଁ ଦେହ ତାପିତ ନୁହେଁ, ସେ କେବେ ଅନ୍ୟାୟର ସ୍ପର୍ଶ ପାଉନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ଚିପି ଚିପି ଫୁଟି ଆଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହିକୁ ସାଥିରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।

ଇନ୍ଦ୍ରମଚ୍ଛ ସୁତା ଇମେ ଵୃଷଣଂ ଯନ୍ତୁ ହରଯଃ ଶ୍ରୁଷ୍ଟେ ଜାତାସ ଇନ୍ଦଵଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଚାପି ହୋଇଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡାଗୁଡିକୁ ଯାଉ; ଚିପି ଚିପି ଫୁଟିଥିବା ଶୋମା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଆଲୋକକୁ ଜାଣିଛି।

ପ୍ର ଧନ୍ଵା ସୋମ ଜାଗୃଵିରିନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୋ ପରି ସ୍ରଵ ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ଶୁଷ୍ମମା ଭର ସ୍ଵର୍ଵିଦମ୍

ଜାଗିଉ, ଶୋମା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ଚମକୁଥିବା ଶକ୍ତି ଆଣ, ଆଲୋକ ଦେଇଥିବାକୁ ଆଣ।

ସଖାଯ ଆ ନି ଷୀଦତ ପୁନାନାଯ ପ୍ର ଗାଯତ ଶିଶୁଂ ନ ଯଜ୍ଞୈଃ ପରି ଭୂଷତ ଶ୍ରିଯେ

ସଂଗୀତ ମିତ୍ରମାନେ, ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ପାଇଁ ବସିଯାଉ, ଗାଇଉ; ବାଳକ ପରି ଯଜ୍ଞରେ ତାଙ୍କୁ ଶୋଭା ପାଇଁ ଘେରି ରଖିବା।

ତଂ ଵଃ ସଖାଯୋ ମଦାଯ ପୁନାନମଭି ଗାଯତ ଶିଶୁଂ ନ ହଵ୍ଯୈଃ ସ୍ଵଦଯନ୍ତ ଗୂର୍ତିଭିଃ

ମିତ୍ରମାନେ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ତାଙ୍କୁ ଗାଇଉ; ହବ୍ୟ ଦେଇ ଶିଶୁକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ଗୀତ ଓ ପ୍ରଶଂସାରେ।

ପ୍ରାଣା ଶିଶୁର୍ମହୀନାଂ ହିନ୍ଵନ୍ନୃତସ୍ଯ ଦୀଧିତିମ୍ ଵିଶ୍ଵା ପରି ପ୍ରିଯା ଭୁଵଦଧ ଦ୍ଵିତା

ବାଳକ, ମହାନମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ଦେଇ, ସତ୍ୟର ଆଲୋକକୁ ଚଳାଇଥାଏ; ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟ ଜିନିଷକୁ ଦୁଇପାଟି ଧରି ଘେରି ରଖିଛି।