ସାମଵେଦଃ

ପରୀତୋ ଷିଞ୍ଚତା ସୁତଂ ସୋମୋ ଯ ଉତ୍ତମଂ ହଵିଃ ଦଧନ୍ଵାଂ ଯୋ ନର୍ଯୋ ଅପ୍ସ୍ଵାନ୍ତରା ସୁଷାଵ ସୋମମଦ୍ରିଭିଃ

ଚାରିପାଖରେ ଚିପି ନିଆଯାଇଥିବା ସୋମକୁ ଢେଳାଯାଉ, ଯିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅର୍ପଣକୁ ଧାରଣ କରିଛି। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା, ପିଷାଣ ସହିତ ସୋମକୁ ଚିପିଛି।

ଆ ସୋମ ସ୍ଵାନୋ ଅଦ୍ରିଭିସ୍ତିରୋ ଵାରାଣ୍ଯଵ୍ଯଯା ଜନୋ ନ ପୁରି ଚମ୍ଵୋର୍ଵିଶଦ୍ଧରିଃ ସଦୋ ଵନେଷୁ ଦଧ୍ରିଷେ

ଓ ସୋମ, ଧ୍ୱନିତ ହେଉଥିବା, ପିଷାଣ ସହିତ, ତୁମେ ବାଧା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଟୁଟ ରହି ପାର କରୁଛ। ଏକ ନଗରରେ ଲୋକ ଭଳି, ଚମକୁଥିବା, ଜଙ୍ଗଲରେ ତୁମେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ନେଇଛ।

ପ୍ର ସୋମ ଦେଵଵୀତଯେ ସିନ୍ଧୁର୍ନ ପିପ୍ଯେ ଅର୍ଣସା ଅଂଶୋଃ ପଯସା ମଦିରୋ ନ ଜାଗୃଵିରଚ୍ଛା କୋଶଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତମ୍

ଦେବମାନଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ, ସୋମ ନଦୀର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଛି। ଗଛର ରସରେ, ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ସଦା ଜାଗ୍ରତ ରହି, ମଧୁ ଝରିଥିବା ପାତ୍ରକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଛି।

ସୋମ ଉ ଷ୍ଵାଣଃ ସୋତୃଭିରଧି ଷ୍ଣୁଭିରଵୀନାମ୍ ଅଶ୍ଵଯେଵ ହରିତା ଯାତି ଧାରଯା ମନ୍ଦ୍ରଯା ଯାତି ଧାରଯା

ସୋମ, ଧ୍ୱନିତ ହେଉଥିବା, ଚିପିବା ଲୋକମାନେ ଓ ତ୍ୱରିତମାନେ ସହିତ ଆସୁଛି। ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ଥିବା ଘୋଡ଼ା ଭଳି, ମନୋହର ଝରଣା ସହିତ ଚଳିଛି, ମନୋହର ଝରଣା ସହିତ ଚଳିଛି।

ତଵାହଂ ସୋମ ରାରଣ ସଖ୍ଯ ଇନ୍ଦୋ ଦିଵେଦିଵେ ପୁରୂଣି ବଭ୍ରୋ ନି ଚରନ୍ତି ମାମଵ ପରିଧୀଂରତି ତାଂ ଇହି

ସୋମ, ଦିନକୁ ଦିନ ମୁଁ ତୁମର ସାଖ୍ୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛି, ଇନ୍ଦୁ। ବହୁତ ଜଣେ, ଓ ପିଙ୍ଗଳ, ମୋତେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି—ମୋତେ ଘେରି ଆସୁଥିବା ଶତ୍ରୁଠାରୁ ରକ୍ଷା କର, ମୋ ପାଖକୁ ଆସ।

ମୃଜ୍ଯମାନଃ ସୁହସ୍ତ୍ଯା ସମୁଦ୍ରେ ଵାଚମିନ୍ଵସି ରଯିଂ ପିଶଙ୍ଗଂ ବହୁଲଂ ପୁରୁସ୍ପୃହଂ ପଵମାନାଭ୍ଯର୍ଷସି

ଶୁଭ୍ର ହାତରେ ସମୁଦ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା, ଓ ସୋମ, ତୁମେ ବାଣୀକୁ ଜାଗ୍ରତ କର। ବହୁ ରଙ୍ଗର, ଅନେକ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ସହିତ, ପବମାନ ଭଳି ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।

ଅଭି ସୋମାସ ଆଯଵଃ ପଵନ୍ତେ ମଦ୍ଯଂ ମଦମ୍ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯାଧି ଵିଷ୍ଟପେ ମନୀଷିଣୋ ମତ୍ସରାସୋ ମଦଚ୍ଯୁତଃ

ଚିପି ନିଆଯାଇଥିବା ସୋମମାନେ, ତ୍ୱରିତମାନେ, ଆନନ୍ଦ ଓ ମଦ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛନ୍ତି। ସମୁଦ୍ରର ବିସ୍ତୃତ ଉପରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଉତ୍ସୁକ୍ତିମାନେ, ଉତ୍ସାହ ଦେଇଥିବା ସୋମକୁ ଝରିବାକୁ ଦେଉଛନ୍ତି।

ପୁନାନଃ ସୋମ ଜାଗୃଵିରଵ୍ଯା ଵାରୈଃ ପରି ପ୍ରିଯଃ ତ୍ଵଂ ଵିପ୍ରୋ ଅଭଵୋ ଽଙ୍ଗିରସ୍ତମ ମଧ୍ଵା ଯଜ୍ଞଂ ମିମିକ୍ଷ ଣଃ

ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ, ସଦା ଜାଗ୍ରତ ଓ ଆବରଣରେ ଘେରା ରହି, ତୁମେ ପ୍ରିୟ। ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ ହେଇଛ, ଅଙ୍ଗିରସମାନ। ମଧୁରତା ସହିତ, ଆମ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର।

ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ପଵତେ ମଦଃ ସୋମୋ ମରୁତ୍ଵତେ ସୁତଃ ସହସ୍ରଧାରୋ ଅତ୍ଯଵ୍ଯମର୍ଷତି ତମୀ ମୃଜନ୍ତ୍ଯାଯଵଃ

ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଉତ୍ସାହ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ସୋମ ମରୁତମାନେ ପାଇଁ ଚିପି ନିଆଯାଇଛି, ହଜାର ଝରଣା ସହିତ, ସବୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି। ତ୍ୱରିତମାନେ ତାକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।

ପଵସ୍ଵ ଵାଜସାତମୋ ଽଭି ଵିଶ୍ଵାନି ଵାର୍ଯା ତ୍ଵଂ ସମୁଦ୍ରଃ ପ୍ରଥମେ ଵିଧର୍ମଂ ଦେଵେଭ୍ଯଂ ସୋମ ମତ୍ସରଃ

ଶକ୍ତି ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ଓ ସୋମ, ତୁମେ ସମୁଦ୍ର, ଦେବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଥମ ଆଧାର, ଉତ୍ସାହ ଦେଇଥିବା।

ପଵମାନା ଅସୃକ୍ଷତ ପଵିତ୍ରମତି ଧାରଯା ମରୁତ୍ଵନ୍ତୋ ମତ୍ସରା ଇନ୍ଦ୍ରିଯା ହଯା ମେଧାମଭି ପ୍ରଯାଂସି ଚ

ପବମାନ ସୋମମାନେ ଝରଣା ସହିତ ପବିତ୍ର ଚାନା ମାନେ ମାନେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛନ୍ତି। ଉତ୍ସାହ ଦେଇଥିବା, ମରୁତମାନେ ସହିତ, ଶକ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନ ସହିତ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଗତି ସହିତ।

ପ୍ର ତୁ ଦ୍ରଵ ପରି କୋଶଂ ନି ଷୀଦ ନୃଭିଃ ପୁନାନୋ ଅଭି ଵାଜମର୍ଷ ଅଶ୍ଵଂ ନ ତ୍ଵା ଵାଜିନଂ ମର୍ଜଯନ୍ତୋ ଽଚ୍ଛା ବର୍ହୀ ରଶନାଭିର୍ନଯନ୍ତି

ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଚାଲି, ପାତ୍ରକୁ ଘେରି, ବସିଯାଅ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ପବିତ୍ର ହେଇ, ପୁରସ୍କାରକୁ ନିକଟ ହେଉ। ଦ୍ରୁତ ଘୋଡାକୁ ସାଜାଇବା ପରି, ତୁମକୁ ରଶି ଦ୍ୱାରା ବର୍ହୀରେ ନେଇଯାନ୍ତି।

ପ୍ର କାଵ୍ଯମୁଶନେଵ ବ୍ରୁଵାଣୋ ଦେଵୋ ଦେଵାନାଂ ଜନିମା ଵିଵକ୍ତି ମହିଵ୍ରତଃ ଶୁଚିବନ୍ଧୁଃ ପାଵକଃ ପଦା ଵରାହୋ ଅଭ୍ଯେତି ରେଭନ୍

ଉଶନା ପରି ଜ୍ଞାନ କୁହୁଛି, ଦେବତା ଦେବମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି ଦେଖାଉଛି। ବଡ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା, ପବିତ୍ର ବନ୍ଧୁ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେବତା, ବରାହ ପରି ପଦ ରେ ଧ୍ୱନି କରି ଆସୁଛି।

ତିସ୍ରୋ ଵାଚ ଈରଯତି ପ୍ର ଵହ୍ନିରୃତସ୍ଯ ଧୀତିଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମନୀଷାମ୍ ଗାଵୋ ଯନ୍ତି ଗୋପତିଂ ପୃଚ୍ଛମାନାଃ ସୋମଂ ଯନ୍ତି ମତଯୋ ଵାଵଶାନାଃ

ତିନିଟି କଥା ଉତ୍ତେଜିତ କରେ; ଅଗ୍ନି ଆଗକୁ ବଢ଼େ, ସତ୍ୟର ଅନୁପ୍ରେରଣା, ପୁରୋହିତର ଚିନ୍ତା। ଗାଁମାନେ ତାଙ୍କର ମାଳିକକୁ ଖୋଜି, ନିକଟ ଯାନ୍ତି; ଉତ୍ସାହିତ ଚିନ୍ତାମାନେ ସୋମକୁ ଯାନ୍ତି।

ଅସ୍ଯ ପ୍ରେଷା ହେମନା ପୂଯମାନୋ ଦେଵୋ ଦେଵେଭିଃ ସମପୃକ୍ତ ରସମ୍ ସୁତଃ ପଵିତ୍ରଂ ପର୍ଯେତି ରେଭନ୍ମିତେଵ ସଦ୍ମ ପଶୁମନ୍ତି ହୋତା

ତାଙ୍କର ଦ୍ରୁତ ଧାରା, ସୁବৰ্ণ ରଙ୍ଗର, ପବିତ୍ର ହେଉଛି; ଦେବତା ଦେବମାନେ ସହିତ ମିଶିଯାଉଛି। ଚାପି ରସ ପବିତ୍ରକୁ ଘେରି, ଧ୍ୱନି କରେ; ମାପିତ ଘର ପରି, ହୋତା ଗୋମାନେ ସହିତ ଅଛି।

ସୋମଃ ପଵତେ ଜନିତା ମତୀନାଂ ଜନିତା ଦିଵୋ ଜନିତା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ଜନିତାଗ୍ନେର୍ଜନିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଜନିତେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଜନିତୋତ ଵିଷ୍ଣୋଃ

ସୋମ ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ଚିନ୍ତାର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରୀ, ଆକାଶର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରୀ, ପୃଥିବୀର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରୀ, ଅଗ୍ନିର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରୀ, ଇନ୍ଦ୍ରର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରୀ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରୀ।

ଅଭି ତ୍ରିପୃଷ୍ଠଂ ଵୃଷଣଂ ଵଯୋଧାମାଙ୍ଗୋଷିଣମଵାଵଶନ୍ତ ଵାଣୀଃ ଵନା ଵସାନୋ ଵରୁଣୋ ନ ସିନ୍ଧୂର୍ଵି ରତ୍ନଧା ଦଯତେ ଵାର୍ଯାଣି

ତିନି ଭାଗର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁବ, ଦ୍ରୁତ ବହିବାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଛନ୍ତି। ଜଙ୍ଗଲରେ ପରିଧାନ କରି, ସିନ୍ଧୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବରୁଣ ପରି, ଧନ ଦେଇଥିବା ଦେବତା ଧନ ଦେଇଥାଏ।

ଅକ୍ରାନ୍ତ୍ସମୁଦ୍ରଃ ପ୍ରଥମେ ଵିଧର୍ମଂ ଜନଯନ୍ପ୍ରଜା ଭୁଵନସ୍ଯ ଗୋପାଃ ଵୃଷା ପଵିତ୍ରେ ଅଧି ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ ବୃହତ୍ସୋମୋ ଵାଵୃଧେ ସ୍ଵାନୋ ଅଦ୍ରିଃ

ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପ୍ରଥମ ନୀତି ନିର୍ମାଣ କରି, ସଂସ୍କାର ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ଜୀବମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା କରେ। ପବିତ୍ରରେ, ଅଚଳ ଶିଖରରେ, ବଡ଼ ସୋମ ବଢ଼ିଛି, ପାଥର ଧ୍ୱନି କରେ।

କନିକ୍ରନ୍ତି ହରିରା ସୃଜ୍ଯମାନଃ ସୀଦନ୍ଵନସ୍ଯ ଜଠରେ ପୁନାନଃ ନୃଭିର୍ଯତଃ କୃଣୁତେ ନିର୍ଣିଜଂ ଗାମତୋ ମତିଂ ଜନଯତ ସ୍ଵଧାଭିଃ

ପିତଳ ରଙ୍ଗର ଦେବତା ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛି, ଜଳର ଗର୍ଭରେ ବସି, ପବିତ୍ର ହେଉଛି। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଚାପିଲେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ପଥ ତିଆରି କରେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଚିନ୍ତା ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।

ଏଷ ସ୍ଯ ତେ ମଧୁମାଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମୋ ଵୃଷା ଵୃଷ୍ଣଃ ପରି ପଵିତ୍ରେ ଅକ୍ଷାଃ ସହସ୍ରଦାଃ ଶତଦା ଭୂରିଦାଵା ଶଶ୍ଵତ୍ତମଂ ବର୍ହିରା ଵାଜ୍ଯସ୍ଥାତ୍

ଏହି ତୁମର ମଧୁର ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପବିତ୍ରକୁ ଘେରି ବହୁଛି। ହଜାର ଦେଇଥିବା, ଶତ ଦେଇଥିବା, ଅନେକ ଦାନ ଦେଇଥିବା, ସବୁଠୁ ନିରନ୍ତର, ବର୍ହୀରେ ଅସନ୍ତି।

ପଵସ୍ଵ ସୋମ ମଧୁମାଂ ଋତାଵାପୋ ଵସାନୋ ଅଧି ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ ଅଵ ଦ୍ରୋଣାନି ଘୃତଵନ୍ତି ରୋହ ମଦିନ୍ତମୋ ମତ୍ସର ଇନ୍ଦ୍ରପାନଃ

ବହ, ସୋମ, ମଧୁର, ନୀତିରେ ସତ୍ୟ, ଜଳରେ ପରିଧାନ କରି, ଅଚଳ ଶିଖରରେ ଅଛ। ଘୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରକୁ ଉପରେ ଚଢ଼, ସବୁଠୁ ମଦକର, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ପାନ।

ପ୍ର ସେନାନୀଃ ଶୂରୋ ଅଗ୍ରେ ରଥାନାଂ ଗଵ୍ଯନ୍ନେତି ହର୍ଷତେ ଅସ୍ଯ ସେନା ଭଦ୍ରାନ୍କୃଣ୍ଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ରହଵାନ୍ତ୍ସଖିଭ୍ଯ ଆ ସୋମୋ ଵସ୍ତ୍ରା ରଭସାନି ଦତ୍ତେ

ନାୟକ, ବୀର, ରଥମାନଙ୍କର ଆଗରେ ଯାଉଛି, ଗାଁ ଖୋଜୁଛି, ତାଙ୍କର ସେନା ଖୁସି ହୁଏ। ଇନ୍ଦ୍ର ଆହ୍ୱାନ କରି, ସୋମ ସଂଗୀମାନେ ପାଇଁ ଦ୍ରୁତ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇଥାଏ।

ପ୍ର ତେ ଧାରା ମଧୁମତୀରସୃଗ୍ରନ୍ଵାରଂ ଯତ୍ପୂତୋ ଅତ୍ଯେଷ୍ଯଵ୍ଯମ୍ ପଵମାନ ପଵସେ ଧାମ ଗୋନାଂ ଜନଯନ୍ତ୍ସୂର୍ଯମପିନ୍ଵୋ ଅର୍କୈଃ

ତୁମର ମଧୁର ଧାରା ନୂତନ ଭାବରେ ବହିଛି; ପବିତ୍ର ହେଲେ, ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଉଛ। ପବମାନ, ଗୋମାନେ ର ଘରକୁ ବହୁଛ, ତୁମର ଶ୍ଲୋକରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଛ।

ପ୍ର ଗାଯତାଭ୍ଯର୍ଚାମ ଦେଵାନ୍ତ୍ସୋମଂ ହିନୋତ ମହତେ ଧନାଯ ସ୍ଵାଦୁଃ ପଵତାମତି ଵାରମଵ୍ଯମା ସୀଦତୁ କଲଶଂ ଦେଵ ଇନ୍ଦୁଃ

ଗାନ କର, ଦେବମାନେ ମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ। ବଡ଼ ଧନ ପାଇଁ ସୋମକୁ ଚାପ। ସ୍ୱାଦୁ ଭାବରେ ବହୁ, ଶତ୍ରୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କର। ଦେବତା ଇନ୍ଦୁ ପାତ୍ରରେ ବସିଯାଉ।

ପ୍ର ହିନ୍ଵାନୋ ଜନିତା ରୋଦସ୍ଯୋ ରଥୋ ନ ଵାଜଂ ସନିଷନ୍ନଯାସୀତ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଗଚ୍ଛନ୍ନାଯୁଧା ସଂଶିଶାନୋ ଵିଶ୍ଵା ଵସୁ ହସ୍ତଯୋରାଦଧାନଃ

ଉତ୍ସାହିତ କରି, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରୀ, ରଥ ପରି ପୁରସ୍କାର ଖୋଜିବାକୁ ଯାଉଛି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯାଉଛି, ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଜିତ, ସମସ୍ତ ଧନ ତାଙ୍କର ହାତରେ ରଖିଥାଏ।

ତକ୍ଷଦ୍ଯଦୀ ମନସୋ ଵେନତୋ ଵାଗ୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଯ ଧର୍ମଂ ଦ୍ଯୁକ୍ଷୋରନୀକେ ଆଦୀମାଯନ୍ଵରମା ଵାଵଶାନା ଜୁଷ୍ଟଂ ପତିଂ କଲଶେ ଗାଵ ଇନ୍ଦୁମ୍

କାରିଗର ମନର ଇଚ୍ଛା କିମ୍ବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା ଦ୍ୱାରା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନିକୁଞ୍ଚରେ ନୀତି ତିଆରି କରେ। ତାପରେ ଉତ୍ସାହିତମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରିୟ ପତିକୁ ଖୋଜନ୍ତି, ଗାଁମାନେ ପାତ୍ରରେ ଇନ୍ଦୁକୁ ଖୋଜନ୍ତି।

ସାକମୁକ୍ଷୋ ମର୍ଜଯନ୍ତ ସ୍ଵସାରୋ ଦଶ ଧୀରସ୍ଯ ଧୀତଯୋ ଧନୁତ୍ରୀଃ ହରିଃ ପର୍ଯଦ୍ରଵଜ୍ଜାଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଦ୍ରୋଣଂ ନନକ୍ଷେ ଅତ୍ଯୋ ନ ଵାଜୀ

ଦଶ ଭଉଣୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ପବିତ୍ର ଧାରା, ସମେତେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଧ କରନ୍ତି। ପିତଳ ଦେବତା ଚାରିପାଖ ଦୌଡ଼ିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଘୋଡା ପରି, ପାତ୍ରକୁ ଯାଇଛି, ପୁରସ୍କାର ଜିତିଥିବା ଘୋଡା ପରି।

ଅଧି ଯଦସ୍ମିନ୍ଵାଜିନୀଵ ଶୁଭଃ ଧିଯଃ ସୂରେ ନ ଵିଶଃ ଅପୋ ଵୃଣାନଃ ପଵତେ କଵୀଯନ୍ଵ୍ରଜଂ ନ ମନ୍ମ

ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କରେ, ବିଜୟୀ ସେନା ପରି, ଦୀପ୍ତିମାନ ଚିନ୍ତା, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି, ଜଳକୁ ବାଛନ୍ତି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦେବତା କବି ପରି ପଥକୁ ବହୁଛି।

ଇନ୍ଦୁର୍ଵାଜୀ ପଵତେ ଗୋନ୍ଯୋଘା ଇନ୍ଦ୍ରେ ସୋମଃ ସହ ଇନ୍ଵନ୍ମଦାଯ ହନ୍ତି ରକ୍ଷୋ ବାଧତେ ପର୍ଯରାତିଂ ଵରିଵସ୍କୃଣ୍ଵନ୍ଵୃଜନସ୍ଯ ରାଜା

ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦୁ, ଗୋଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ, ଶକ୍ତି ଚାହିଁ, ଉତ୍ସାହ ପାଇଁ। ରାକ୍ଷସକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଅପକାରୀକୁ ଦୂର କରେ, ବିଶାଳ ସ୍ଥାନ ଦେଇଥାଏ, ଜନମାନେ ର ରାଜା।