ସାମଵେଦଃ

ସମେତ ଵିଶ୍ଵା ଓଜସା ପତିଂ ଦିଵୋ ଯ ଏକ ଇଦ୍ଭୂରତିଥିର୍ଜନାନାମ୍ ସ ପୂର୍ଵ୍ଯୋ ନୂତନମାଜିଗୀଷଂ ତଂ ଵର୍ତ୍ତନୀରନୁ ଵାଵୃତ ଏକ ଇତ୍

ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଇ ସ୍ୱର୍ଗର ନାଥ ପାଖକୁ ଆସ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକମାତ୍ର ବଡ଼ ଅତିଥି; ସେ ପୁରୁଣା ଓ ନୂତନ ଭାବେ ଜିତିବାକୁ ଚାହେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପଥ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲେ।

ଇମେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ଵଯଂ ପୁରୁଷ୍ଟୁତ ଯେ ତ୍ଵାରଭ୍ଯ ଚରାମସି ପ୍ରଭୂଵସୋ ନ ହି ତ୍ଵଦନ୍ଯୋ ଗିର୍ଵଣୋ ଗିରଃ ସଘତ୍କ୍ଷୋଣୀରିଵ ପ୍ରତି ତଦ୍ଧର୍ଯ ନୋ ଵଚଃ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହିମାନେ ତୁମ ଲୋକ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ଉପରେ ଭରସା କରି ଚାଲନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ; କାରଣ ତୁମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି, ଯିଏ ଗୀତକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି ଓ ଆମ ଗୀତକୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି, ଯେପରି ଭୂମି ଏକତ୍ର ହୁଏ—ତେଣୁ, ହେ ପିତାମ୍ବର, ଆମର କଥା ଗ୍ରହଣ କର।

ଚର୍ଷଣୀଧୃତଂ ମଘଵାନମୁକ୍ଥ୍ଯାମିନ୍ଦ୍ରଂ ଗିରୋ ବୃହତୀରଭ୍ଯନୂଷତ ଵାଵୃଧାନଂ ପୁରୁହୂତଂ ସୁଵୃକ୍ତିଭିରମର୍ତ୍ଯଂ ଜରମାଣଂ ଦିଵେଦିଵେ

ମହାନ୍ ଷ୍ଲୋକମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧାରିତ ମଘବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଡ଼ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି; ସେ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି, ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଛନ୍ତି, ଶୁଭ୍ର ଷ୍ଲୋକରେ ଅମର ଓ ଚିରଯୁବକ।

ଅଚ୍ଛା ଵ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମତଯଃ ସ୍ଵର୍ଯୁଵଃ ସଧ୍ରୀଚୀର୍ଵିଶ୍ଵା ଉଶତୀରନୂଷତ ପରି ଷ୍ଵଜନ୍ତ ଜନଯୋ ଯଥା ପତିଂ ମର୍ଯଂ ନ ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଂ ମଘଵାନମୂତଯେ

ସ୍ୱର୍ଗ ସହିତ ଯୁବା ଭାବନାମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକସାଥି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବେ; ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ଗଳେ ଲଗାନ୍ତି, ଯେପରି ପତିକୁ, ଏକ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଘବାନ୍, ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ।

ଅଭି ତ୍ଯଂ ମେଷଂ ପୁରୁହୂତମୃଗ୍ମିଯମିନ୍ଦ୍ରଂ ଗୀର୍ଭିର୍ମଦତା ଵସ୍ଵୋ ଅର୍ଣଵମ୍ ଯସ୍ଯ ଦ୍ଯାଵୋ ନ ଵିଚରନ୍ତି ମାନୁଷଂ ଭୁଜେ ମଂହିଷ୍ଠମଭି ଵିପ୍ରମର୍ଚତ

ସେଇ ମେଷ, ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତୁମ ଗୀତ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ହେ ଧନୀ, ସାଗରସମ; ଯାହାଙ୍କୁ ଦିଗନ୍ତ ମଧ୍ୟ ମାନବୀୟ ଶକ୍ତିରେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେନି—ସେଇ ସବୁଠୁ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର।

ତ୍ଯଂ ସୁ ମେଷଂ ମହଯା ସ୍ଵର୍ଵିଦଂ ଶତଂ ଯସ୍ଯ ସୁଭୁଵଃ ସାକମୀରତେ ଅତ୍ଯଂ ନ ଵାଜଂ ହଵନସ୍ଯଦଂ ରଥମେନ୍ଦ୍ରଂ ଵଵୃତ୍ଯାମଵସେ ସୁଵୃକ୍ତିଭିଃ

ସେଇ ମେଷ, ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କୁ ଶତଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା; ଯେପରି ଦୌଡ଼କାରୀ, ପୁରସ୍କାର, ଡାକାଯାଉଥିବା ରଥ, ଶୁଭ୍ର ଷ୍ଲୋକରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରିବା।

ଘୃତଵତୀ ଭୁଵନାନାମଭିଶ୍ରିଯୋର୍ଵୀ ପୃଥ୍ଵୀ ମଧୁଦୁଘେ ସୁପେଶସା ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଵରୁଣସ୍ଯ ଧର୍ମଣା ଵିଷ୍କଭିତେ ଅଜରେ ଭୂରିରେତସା

ଘୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୋଭାମାନ, ବିସ୍ତୃତ ଓ ସୁନ୍ଦର ପୃଥିବୀ, ମଧୁ ଦେଇଥିବା ଦ୍ୟାଓଁପୃଥିବୀ, ବରୁଣଙ୍କ ନୀତିରେ ନିର୍ମିତ, ଅବିନାଶୀ, ସଦା ଉତ୍ସର୍ଗଶୀଳ।

ଉଭେ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ରୋଦସୀ ଆପପ୍ରାଥୋଷା ଇଵ ମହାନ୍ତଂ ତ୍ଵା ମହୀନାଂ ସମ୍ରାଜଂ ଚର୍ଷଣୀନାମ୍ ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୁଇଁଟି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଉଷା ଭଳି ବିସ୍ତାର କରିଛ, ତୁମେ ବଡ଼, ବିଶାଳ ଭୂମିର ରାଜା ଓ ଲୋକମାନଙ୍କର ଶାସକ। ଦେବୀ ମାତା, ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ତୁମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି; ସେଇ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ମାତା ତୁମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।

ପ୍ର ମନ୍ଦିନେ ପିତୁମଦର୍ଚତା ଵଚୋ ଯଃ କୃଷ୍ଣଗର୍ଭା ନିରହନ୍ନୃଜିଶ୍ଵନା ଅଵସ୍ଯଵୋ ଵୃଷଣଂ ଵଜ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ମରୁତ୍ଵନ୍ତଂ ସଖ୍ଯାଯ ହୁଵେମହି

ଏବେ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ପିତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ସେ ଯିଏ କଳା ମେଘ ଭିତରେ ଥିଲେ, ଋଜିଶ୍ୱନଙ୍କ ସହିତ ଶତ୍ରୁକୁ ହରାଇଥିଲେ। ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ମାରୁତମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ସହାୟତା ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ।

ଇନ୍ଦ୍ର ସୁତେଷୁ ସୋମେଷୁ କ୍ରତୁଂ ପୁନୀଷ ଉକ୍ଥ୍ଯମ୍ ଵିଦେ ଵୃଧସ୍ଯ ଦକ୍ଷସ୍ଯ ମହାଂ ହି ଷଃ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ରସରେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ ଶକ୍ତିକୁ ପବିତ୍ର କର; କାରଣ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୀର୍ଘ ସମୟର ଦକ୍ଷତାର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି।

ତମୁ ଅଭି ପ୍ର ଗାଯତ ପୁରୁହୂତଂ ପୁରୁଷ୍ଟୁତମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଗୀର୍ଭିସ୍ତଵିଷମା ଵିଵାସତ

ସେଇ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ବହୁବାର ସ୍ତୁତି ହେଉଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କର; ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଡାକି ଆଣ।

ତଂ ତେ ମଦଂ ଗୃଣୀମସି ଵୃଷଣଂ ପୃକ୍ଷୁ ସାସହିମ୍ ଉ ଲୋକକୃତ୍ନୁମଦ୍ରିଵୋ ହରିଶ୍ରିଯମ୍

ତୁମର ସେଇ ଆନନ୍ଦକୁ ଆମେ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ, ସଂସାର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୁନା ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ।

ଯତ୍ସୋମମିନ୍ଦ୍ର ଵିଷ୍ଣଵି ଯଦ୍ଵା ଘ ତ୍ରିତ ଆପ୍ତ୍ଯେ ଯଦ୍ଵା ମରୁତ୍ସୁ ମନ୍ଦସେ ସମିନ୍ଦୁଭିଃ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁ ସୋମ ରସକୁ ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, କିମ୍ବା ତ୍ରିତ ଆପ୍ତ୍ୟ, କିମ୍ବା ମାରୁତମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କର, ସେଇ ରସବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକୁ ଉପଭୋଗ କର।

ଏଦୁ ମଧୋର୍ମଦିନ୍ତରଂ ସିଞ୍ଚାଧ୍ଵର୍ଯୋ ଅନ୍ଧସଃ ଏଵା ହି ଵୀରସ୍ତଵତେ ସଦାଵୃଧଃ

ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତ, ସବୁଠୁ ମଧୁର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସୋମ ରସ ଢାଳ; ଏହିପରି ନିତ୍ୟ ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ବୀର ସ୍ତୁତି ହୁଏ।

ଏନ୍ଦୁମିନ୍ଦ୍ରାଯ ସିଞ୍ଚତ ପିବାତି ସୋମ୍ଯଂ ମଧୁ ପ୍ର ରାଧାଂସି ଚୋଦଯତେ ମହିତ୍ଵନା

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ରସ ଢାଳ; ସେ ମଧୁର ସୋମ ପିଉନ୍ତୁ। ସେ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଉପହାର ଦେବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି।

ଏତୋ ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତଵାମ ସଖାଯଃ ସ୍ତୋମ୍ଯଂ ନରମ୍ କୃଷ୍ଟୀର୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଅଭ୍ଯସ୍ତ୍ଯେକ ଇତ୍

ଏବେ, ବନ୍ଧୁମାନେ, ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ ବୀରକୁ, ସ୍ତୁତି କରିବା; ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଏକା ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି।

ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସାମ ଗାଯତ ଵିପ୍ରାଯ ବୃହତେ ବୃହତ୍ ବ୍ରହ୍ମକୃତେ ଵିପଶ୍ଚିତେ ପନସ୍ଯଵେ

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଅ, ଜ୍ଞାନୀ, ବଡ଼, ବଡ଼ ବିଦ୍ୱାନ, ଦୂରଦର୍ଶୀ, ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ।

ଯ ଏକ ଇଦ୍ଵିଦଯତେ ଵସୁ ମର୍ତାଯ ଦାଶୁଷେ ଈଶାନୋ ଅପ୍ରତିଷ୍କୁତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅଙ୍ଗ

ଯିଏ ଏକା ଦାନ କରନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟ ଯେଉଁଠାରେ ସେବା କରେ, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ସ୍ୱାମୀ, ଅପରାଜିତ ପ୍ରଭୁ।

ସଖାଯ ଆ ଶିଷାମହେ ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରାଯ ଵଜ୍ରିଣେ ସ୍ତୁଷ ଊ ଷୁ ଵୋ ନୃତମାଯ ଧୃଷ୍ଣଵେ

ବନ୍ଧୁମାନେ, ଆମେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୟା ଚାହିଁ, ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରିବା; ତିନି ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ବୀର, ଧୃଷ୍ଟ ନରଙ୍କୁ।

ପଞ୍ଚମ ପ୍ରଥମୋ ଽର୍ଧଃ ଗୃଣେ ତଦିନ୍ଦ୍ର ତେ ଶଵ ଉପମାଂ ଦେଵତାତଯେ ଯଦ୍ଧଂସି ଵୃତ୍ରମୋଜସା ଶଚୀପତେ

ମୁଁ ସେଇ ପଞ୍ଚମ, ପ୍ରଥମ ଅଂଶକୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶକ୍ତି, ଦେବତା ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ବୃତ୍ରକୁ ହରାଇଥିଲ।

ଯସ୍ଯ ତ୍ଯଚ୍ଛମ୍ବରଂ ମଦେ ଦିଵୋଦାସାଯ ରନ୍ଧଯନ୍ ଅଯଂ ସ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ସୁତଃ ପିବ

ଯାହାର ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଦିଭୋଦାସ ପାଇଁ ଶମ୍ବରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲ; ଏହି ସୋମ ତୁମ ପାଇଁ ଚାପାଯାଇଛି, ପିଉ।

ଏନ୍ଦ୍ର ନୋ ଗଧି ପ୍ରିଯ ସତ୍ରାଜିଦଗୋହ୍ଯ ଗିରିର୍ନ ଵିଶ୍ଵତଃ ପୃଥୁଃ ପତିର୍ଦିଵଃ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ତୁମର କୃପା ଦିଅ, ପ୍ରିୟ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଲୁଚାଇପାରିବେନି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପର୍ବତ ଭଳି ବିସ୍ତୃତ, ଦିବର ସ୍ୱାମୀ।

ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମପାତମୋ ମଦଃ ଶଵିଷ୍ଠ ଚେତତି ଯେନା ହଂସି ନ୍ଯାତ୍ରିଣଂ ତମୀମହେ

ଯେଇ ଆନନ୍ଦ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠୁ ଅଧିକ ସୋମ ପ୍ରିୟ, ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅନ୍ୟାୟୀକୁ ହରାଇଥିଲ, ଆମେ ସେଇ ଆନନ୍ଦ ପାଉ।

ତୁଚେ ତୁନାଯ ତତ୍ସୁ ନୋ ଦ୍ରାଧୀଯ ଆଯୁର୍ଜୀଵସେ ଆଦିତ୍ଯାସଃ ସମହସଃ କୃଣୋତନ

ଦୁର୍ବଳ ଓ ଅଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଆମକୁ ସେଇ ଦିଅ; ଆମର ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ଦୃଢ଼ କର, ଯେଣିକି ଆମେ ବଞ୍ଚିପାରିବା। ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ସମେତି କର।

ଵେତ୍ଥା ହି ନିରୃତୀନାଂ ଵଜ୍ରହସ୍ତ ପରିଵୃଜମ୍ ଅହରହଃ ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଃ ପରିପଦାମିଵ

ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମେ ନିର୍ବିନାଶର ମାର୍ଗକୁ ଜାଣ; ପ୍ରତିଦିନ, ତୁମେ ପଥ ଭଳି ଦୂଷିତକୁ ପବିତ୍ର କର।

ଅପାମୀଵାମପ ସ୍ତ୍ରିଧମପ ସେଧତ ଦୁର୍ମତିମ୍ ଆଦିତ୍ଯାସୋ ଯୁଯୋତନା ନୋ ଅଂହସଃ

ଅଦିତ୍ୟମାନେ, ଜଳର ଅପବିତ୍ରତା, ତିନିପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ; ଆମକୁ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।

ପିବା ସୋମମିନ୍ଦ୍ର ମନ୍ଦତୁ ତ୍ଵା ଯଂ ତେ ସୁଷାଵ ହର୍ଯଶ୍ଵାଦ୍ରିଃ ସୋତୁର୍ବାହୁଭ୍ଯାଂ ସୁଯତୋ ନାର୍ଵା

ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମରସ ପିଉନ୍ତୁ, ଏହା ଆପଣଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉ; ହରି ଘୋଡା ପରି ତ୍ୱରିତ ପାଥର ଦ୍ୱାରା, ଦକ୍ଷ ହାତ ଦୁଇଟିରେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ନିଉଯାଯିଛି।

ଅଭ୍ରାତୃଵ୍ଯୋ ଅନା ତ୍ଵମନାପିରିନ୍ଦ୍ର ଜନୁଷା ସନାଦସି ଯୁଧେଦାପିତ୍ଵମିଚ୍ଛସେ

ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ ଶତ୍ରୁହୀନ, ଶତ୍ରୁତାହୀନ, ଜନ୍ମରୁ ପ୍ରାଚୀନ; ଆପଣ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ପିତା ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି।

ଯୋ ନ ଇଦମିଦଂ ପୁରା ପ୍ର ଵସ୍ଯ ଆନିନାଯ ତମୁ ଵ ସ୍ତୁଷେ ସଖାଯ ଇନ୍ଦ୍ରମୂତଯେ

ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ଆମକୁ ଏହି ଧନ ଦେଇଥିଲେ, ସେହି ମିତ୍ର ଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମୁଁ ସହଯୋଗ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।