ସାମଵେଦଃ

ଅର୍ଚତ ପ୍ରାର୍ଚତା ନରଃ ପ୍ରିଯମେଧାସୋ ଅର୍ଚତ ଅର୍ଚନ୍ତୁ ପୁତ୍ରକା ଉତ ପୁରମିଦ୍ଧୃଷ୍ଣ୍ଵର୍ଚତ

ସମସ୍ତେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ! ପ୍ରିୟ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପୁରୁଷମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ, ପୁଅମାନେ ଓ ସହରରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଦୃଢ଼ କଣ୍ଠରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ।

ଉକ୍ଥମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଶଂସ୍ଯଂ ପୁରୁନିଃଷିଧେ ଶକ୍ରୋ ଯଥା ସୁତେଷୁ ନୋ ରାରଣତ୍ସଖ୍ଯେଷୁ ଚ

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଯାଉ, ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମର ସ୍ନେହ ଓ ଅର୍ପଣରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି।

ଵିଶ୍ଵାନରସ୍ଯ ଵସ୍ପତିମନାନତସ୍ଯ ଶଵସଃ ଏଵୈଶ୍ଚ ଚର୍ଷଣୀନାମୂତୀ ହୁଵେ ରଥାନାମ୍

ବିଶ୍ୱାନର, ସମ୍ପଦର ମାଲିକ, ଅଜୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ନାମରେ, ମୁଁ ଏହି ଜନମାନେ ନିମନ୍ତେ ରଥମାନେକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁଛି।

ସ ଘା ଯସ୍ତେ ଦିଵୋ ନରୋ ଧିଯା ମର୍ତସ୍ଯ ଶମତଃ ଊତୀ ସ ବୃହତୋ ଦିଵୋ ଦ୍ଵିଷୋ ଅଂହୋ ନ ତରତି

ହେ ଲୋକମାନେ, ଯିଏ ଦିଗ୍ଗଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର କୃପାରେ ବଡ଼ ଆକାଶର ଦ୍ୱେଷ ଓ ଦୁଃଖକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରନ୍ତି।

ଵିଭୋଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଧସୋ ଵିଭ୍ଵୀ ରାତିଃ ଶତକ୍ରତୋ ଅଥା ନୋ ଵିଶ୍ଵଚର୍ଷଣେ ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ସୁଦତ୍ର ମଂହଯ

ହେ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମକୁ ଅଧିକ ସମ୍ପଦ ଦିଅ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମର ମହିମାକୁ ବଢ଼ାଅ, ହେ ଦୟାଳୁ, ତୁମର ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧିରେ।

ଵଯଶ୍ଚିତ୍ତେ ପତତ୍ରିଣୋ ଦ୍ଵିପାଚ୍ଚତୁଷ୍ପାଦର୍ଜୁନି ଉଷଃ ପ୍ରାରନ୍ନୃତୂଂରନୁ ଦିଵୋ ଅନ୍ତେଭ୍ଯସ୍ପରି

ଚିନ୍ତାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଇପା ଓ ଚାରିପା ଉଡ଼ନ୍ତା ପକ୍ଷୀମାନେ, ପ୍ରଭାତେ ଋତୁ ଅନୁସାରେ ସ୍ୱର୍ଗର ସୀମା ପାରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି।

ଅମୀ ଯେ ଦେଵା ସ୍ଥନ ମଧ୍ଯ ଆ ରୋଚନେ ଦିଵଃ କଦ୍ଵ ଋତଂ କଦମୃତଂ କା ପ୍ରତ୍ନା ଵ ଆହୁତିଃ

ଏହି ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦିନିର ମଧ୍ୟରେ, ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, କ'ଣ ସତ୍ୟ? କ'ଣ ଅମୃତ? ସେମାନଙ୍କ ପୁରୁଣା ଅର୍ପଣ କ'ଣ?

ଋଚଂ ସାମ ଯଜାମହେ ଯାଭ୍ଯାଂ କର୍ମାଣି କୃଣ୍ଵତେ ଵି ତେ ସଦସି ରାଜତୋ ଯଜ୍ଞଂ ଦେଵେଷୁ ଵକ୍ଷତଃ

ଋଚ୍ ଓ ସାମ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ପୂଜା କରୁଛୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି; ତୁମର ସଭାରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବେ, ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯଜ୍ଞକୁ ପ୍ରକାଶ କର।

ଵିଶ୍ଵାଃ ପୃତନା ଅଭିଭୂତରଂ ନରଃ ସଜୂସ୍ତତକ୍ଷୁରିନ୍ଦ୍ରଂ ଜଜନୁଶ୍ଚ ରାଜସେ କ୍ରତ୍ଵେ ଵରେ ସ୍ଥେମନ୍ଯାମୁରୀମୁତୋଗ୍ରମୋଜିଷ୍ଠଂ ତରସଂ ତରସ୍ଵିନମ୍

ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ରାଜା ଭାବେ ଶକ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିଶ୍ଚୟ, ଦୃଢ଼ତା, ବିସ୍ତୃତ ଶକ୍ତି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବ ଓ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଗଢ଼ିଛନ୍ତି।

ଶ୍ରତ୍ତେ ଦଧାମି ପ୍ରଥମାଯ ମନ୍ଯଵେ ଽହନ୍ଯଦ୍ଦସ୍ଯୁଂ ନର୍ଯଂ ଵିଵେରପଃ ଉଭେ ଯତ୍ଵା ରୋଦସୀ ଧାଵତାମନୁ ଭ୍ଯସାତ୍ତେ ଶୁଷ୍ମାତ୍ପୃଥିଵୀ ଚିଦଦ୍ରିଵଃ

ମୁଁ ପ୍ରଥମ ଇଚ୍ଛାରେ ଆସ୍ଥା ରଖେ; ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁକୁ ଦଳିଦେଲେ, ଜଳକୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ; ଯେତେବେଳେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ତୁମ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଲେ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼ରେ ବନ୍ଧା ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ଚାଲିଗଲା।

ସମେତ ଵିଶ୍ଵା ଓଜସା ପତିଂ ଦିଵୋ ଯ ଏକ ଇଦ୍ଭୂରତିଥିର୍ଜନାନାମ୍ ସ ପୂର୍ଵ୍ଯୋ ନୂତନମାଜିଗୀଷଂ ତଂ ଵର୍ତ୍ତନୀରନୁ ଵାଵୃତ ଏକ ଇତ୍

ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଇ ସ୍ୱର୍ଗର ନାଥ ପାଖକୁ ଆସ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକମାତ୍ର ବଡ଼ ଅତିଥି; ସେ ପୁରୁଣା ଓ ନୂତନ ଭାବେ ଜିତିବାକୁ ଚାହେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପଥ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲେ।

ଇମେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ଵଯଂ ପୁରୁଷ୍ଟୁତ ଯେ ତ୍ଵାରଭ୍ଯ ଚରାମସି ପ୍ରଭୂଵସୋ ନ ହି ତ୍ଵଦନ୍ଯୋ ଗିର୍ଵଣୋ ଗିରଃ ସଘତ୍କ୍ଷୋଣୀରିଵ ପ୍ରତି ତଦ୍ଧର୍ଯ ନୋ ଵଚଃ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହିମାନେ ତୁମ ଲୋକ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ଉପରେ ଭରସା କରି ଚାଲନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ; କାରଣ ତୁମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି, ଯିଏ ଗୀତକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି ଓ ଆମ ଗୀତକୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି, ଯେପରି ଭୂମି ଏକତ୍ର ହୁଏ—ତେଣୁ, ହେ ପିତାମ୍ବର, ଆମର କଥା ଗ୍ରହଣ କର।

ଚର୍ଷଣୀଧୃତଂ ମଘଵାନମୁକ୍ଥ୍ଯାମିନ୍ଦ୍ରଂ ଗିରୋ ବୃହତୀରଭ୍ଯନୂଷତ ଵାଵୃଧାନଂ ପୁରୁହୂତଂ ସୁଵୃକ୍ତିଭିରମର୍ତ୍ଯଂ ଜରମାଣଂ ଦିଵେଦିଵେ

ମହାନ୍ ଷ୍ଲୋକମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧାରିତ ମଘବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଡ଼ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି; ସେ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି, ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଛନ୍ତି, ଶୁଭ୍ର ଷ୍ଲୋକରେ ଅମର ଓ ଚିରଯୁବକ।

ଅଚ୍ଛା ଵ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମତଯଃ ସ୍ଵର୍ଯୁଵଃ ସଧ୍ରୀଚୀର୍ଵିଶ୍ଵା ଉଶତୀରନୂଷତ ପରି ଷ୍ଵଜନ୍ତ ଜନଯୋ ଯଥା ପତିଂ ମର୍ଯଂ ନ ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଂ ମଘଵାନମୂତଯେ

ସ୍ୱର୍ଗ ସହିତ ଯୁବା ଭାବନାମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକସାଥି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବେ; ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ଗଳେ ଲଗାନ୍ତି, ଯେପରି ପତିକୁ, ଏକ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଘବାନ୍, ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ।

ଅଭି ତ୍ଯଂ ମେଷଂ ପୁରୁହୂତମୃଗ୍ମିଯମିନ୍ଦ୍ରଂ ଗୀର୍ଭିର୍ମଦତା ଵସ୍ଵୋ ଅର୍ଣଵମ୍ ଯସ୍ଯ ଦ୍ଯାଵୋ ନ ଵିଚରନ୍ତି ମାନୁଷଂ ଭୁଜେ ମଂହିଷ୍ଠମଭି ଵିପ୍ରମର୍ଚତ

ସେଇ ମେଷ, ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତୁମ ଗୀତ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ହେ ଧନୀ, ସାଗରସମ; ଯାହାଙ୍କୁ ଦିଗନ୍ତ ମଧ୍ୟ ମାନବୀୟ ଶକ୍ତିରେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେନି—ସେଇ ସବୁଠୁ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର।

ତ୍ଯଂ ସୁ ମେଷଂ ମହଯା ସ୍ଵର୍ଵିଦଂ ଶତଂ ଯସ୍ଯ ସୁଭୁଵଃ ସାକମୀରତେ ଅତ୍ଯଂ ନ ଵାଜଂ ହଵନସ୍ଯଦଂ ରଥମେନ୍ଦ୍ରଂ ଵଵୃତ୍ଯାମଵସେ ସୁଵୃକ୍ତିଭିଃ

ସେଇ ମେଷ, ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କୁ ଶତଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା; ଯେପରି ଦୌଡ଼କାରୀ, ପୁରସ୍କାର, ଡାକାଯାଉଥିବା ରଥ, ଶୁଭ୍ର ଷ୍ଲୋକରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରିବା।

ଘୃତଵତୀ ଭୁଵନାନାମଭିଶ୍ରିଯୋର୍ଵୀ ପୃଥ୍ଵୀ ମଧୁଦୁଘେ ସୁପେଶସା ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଵରୁଣସ୍ଯ ଧର୍ମଣା ଵିଷ୍କଭିତେ ଅଜରେ ଭୂରିରେତସା

ଘୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୋଭାମାନ, ବିସ୍ତୃତ ଓ ସୁନ୍ଦର ପୃଥିବୀ, ମଧୁ ଦେଇଥିବା ଦ୍ୟାଓଁପୃଥିବୀ, ବରୁଣଙ୍କ ନୀତିରେ ନିର୍ମିତ, ଅବିନାଶୀ, ସଦା ଉତ୍ସର୍ଗଶୀଳ।

ଉଭେ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ରୋଦସୀ ଆପପ୍ରାଥୋଷା ଇଵ ମହାନ୍ତଂ ତ୍ଵା ମହୀନାଂ ସମ୍ରାଜଂ ଚର୍ଷଣୀନାମ୍ ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୁଇଁଟି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଉଷା ଭଳି ବିସ୍ତାର କରିଛ, ତୁମେ ବଡ଼, ବିଶାଳ ଭୂମିର ରାଜା ଓ ଲୋକମାନଙ୍କର ଶାସକ। ଦେବୀ ମାତା, ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ତୁମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି; ସେଇ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ମାତା ତୁମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।

ପ୍ର ମନ୍ଦିନେ ପିତୁମଦର୍ଚତା ଵଚୋ ଯଃ କୃଷ୍ଣଗର୍ଭା ନିରହନ୍ନୃଜିଶ୍ଵନା ଅଵସ୍ଯଵୋ ଵୃଷଣଂ ଵଜ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ମରୁତ୍ଵନ୍ତଂ ସଖ୍ଯାଯ ହୁଵେମହି

ଏବେ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ପିତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ସେ ଯିଏ କଳା ମେଘ ଭିତରେ ଥିଲେ, ଋଜିଶ୍ୱନଙ୍କ ସହିତ ଶତ୍ରୁକୁ ହରାଇଥିଲେ। ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ମାରୁତମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ସହାୟତା ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ।

ଇନ୍ଦ୍ର ସୁତେଷୁ ସୋମେଷୁ କ୍ରତୁଂ ପୁନୀଷ ଉକ୍ଥ୍ଯମ୍ ଵିଦେ ଵୃଧସ୍ଯ ଦକ୍ଷସ୍ଯ ମହାଂ ହି ଷଃ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ରସରେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ ଶକ୍ତିକୁ ପବିତ୍ର କର; କାରଣ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୀର୍ଘ ସମୟର ଦକ୍ଷତାର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି।

ତମୁ ଅଭି ପ୍ର ଗାଯତ ପୁରୁହୂତଂ ପୁରୁଷ୍ଟୁତମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଗୀର୍ଭିସ୍ତଵିଷମା ଵିଵାସତ

ସେଇ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ବହୁବାର ସ୍ତୁତି ହେଉଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କର; ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଡାକି ଆଣ।

ତଂ ତେ ମଦଂ ଗୃଣୀମସି ଵୃଷଣଂ ପୃକ୍ଷୁ ସାସହିମ୍ ଉ ଲୋକକୃତ୍ନୁମଦ୍ରିଵୋ ହରିଶ୍ରିଯମ୍

ତୁମର ସେଇ ଆନନ୍ଦକୁ ଆମେ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ, ସଂସାର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୁନା ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ।

ଯତ୍ସୋମମିନ୍ଦ୍ର ଵିଷ୍ଣଵି ଯଦ୍ଵା ଘ ତ୍ରିତ ଆପ୍ତ୍ଯେ ଯଦ୍ଵା ମରୁତ୍ସୁ ମନ୍ଦସେ ସମିନ୍ଦୁଭିଃ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁ ସୋମ ରସକୁ ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, କିମ୍ବା ତ୍ରିତ ଆପ୍ତ୍ୟ, କିମ୍ବା ମାରୁତମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କର, ସେଇ ରସବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକୁ ଉପଭୋଗ କର।

ଏଦୁ ମଧୋର୍ମଦିନ୍ତରଂ ସିଞ୍ଚାଧ୍ଵର୍ଯୋ ଅନ୍ଧସଃ ଏଵା ହି ଵୀରସ୍ତଵତେ ସଦାଵୃଧଃ

ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତ, ସବୁଠୁ ମଧୁର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସୋମ ରସ ଢାଳ; ଏହିପରି ନିତ୍ୟ ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ବୀର ସ୍ତୁତି ହୁଏ।

ଏନ୍ଦୁମିନ୍ଦ୍ରାଯ ସିଞ୍ଚତ ପିବାତି ସୋମ୍ଯଂ ମଧୁ ପ୍ର ରାଧାଂସି ଚୋଦଯତେ ମହିତ୍ଵନା

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ରସ ଢାଳ; ସେ ମଧୁର ସୋମ ପିଉନ୍ତୁ। ସେ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଉପହାର ଦେବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି।

ଏତୋ ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତଵାମ ସଖାଯଃ ସ୍ତୋମ୍ଯଂ ନରମ୍ କୃଷ୍ଟୀର୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଅଭ୍ଯସ୍ତ୍ଯେକ ଇତ୍

ଏବେ, ବନ୍ଧୁମାନେ, ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ ବୀରକୁ, ସ୍ତୁତି କରିବା; ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଏକା ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି।

ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସାମ ଗାଯତ ଵିପ୍ରାଯ ବୃହତେ ବୃହତ୍ ବ୍ରହ୍ମକୃତେ ଵିପଶ୍ଚିତେ ପନସ୍ଯଵେ

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଅ, ଜ୍ଞାନୀ, ବଡ଼, ବଡ଼ ବିଦ୍ୱାନ, ଦୂରଦର୍ଶୀ, ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ।

ଯ ଏକ ଇଦ୍ଵିଦଯତେ ଵସୁ ମର୍ତାଯ ଦାଶୁଷେ ଈଶାନୋ ଅପ୍ରତିଷ୍କୁତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅଙ୍ଗ

ଯିଏ ଏକା ଦାନ କରନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟ ଯେଉଁଠାରେ ସେବା କରେ, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ସ୍ୱାମୀ, ଅପରାଜିତ ପ୍ରଭୁ।

ସଖାଯ ଆ ଶିଷାମହେ ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରାଯ ଵଜ୍ରିଣେ ସ୍ତୁଷ ଊ ଷୁ ଵୋ ନୃତମାଯ ଧୃଷ୍ଣଵେ

ବନ୍ଧୁମାନେ, ଆମେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୟା ଚାହିଁ, ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରିବା; ତିନି ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ବୀର, ଧୃଷ୍ଟ ନରଙ୍କୁ।