ସାମଵେଦଃ

ଉରୁଵ୍ଯଚସେ ମହିନେ ସୁଵୃକ୍ତିମିନ୍ଦ୍ରାଯ ବ୍ରହ୍ମ ଜନଯନ୍ତ ଵିପ୍ରାଃ ତସ୍ଯ ଵ୍ରତାନି ନ ମିନନ୍ତି ଧୀରାଃ

ବିଶାଳ ମନ ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ସୁନ୍ଦର ସ୍ତୁତି ରଚନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାକୁ କଦାପି ଉଲ୍ଲଂଘନ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵାଣୀରନୁତ୍ତମନ୍ଯୁମେଵ ସତ୍ରା ରାଜାନଂ ଦଧିରେ ସହଧ୍ଯୈ ହର୍ଯଶ୍ଵାଯ ବର୍ହଯା ସମାପୀନ୍

ସ୍ତୁତିମାନେ ଅଜୟ ମନ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ସହିତ ସାଙ୍ଗତି ପାଇଁ, ହରି ଘୋଡ଼ା ଥିବା ଉତ୍ସବରେ, ଦର୍ବା ଉପରେ ଏକତାରେ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି।

ଯଦିନ୍ଦ୍ର ଯାଵତସ୍ତ୍ଵମେତାଵଦହମୀଶୀଯ ସ୍ତୋତାରମିଦ୍ଦଧିଷେ ରଦାଵସୋ ନ ପାପତ୍ଵାଯ ରଂସିଷମ୍

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛ, ସେଉଁଠାରେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ। ମୁଁ ଗାୟକଙ୍କୁ ତୁମର ଦୟାରେ ରଖିଛି, ଦୁଃଖ ପାଇଁ ନୁହେଁ।

ଶିକ୍ଷେଯମିନ୍ମହଯତେ ଦିଵେଦିଵେ ରାଯ ଆ କୁହଚିଦ୍ଵିଦେ ନ ହି ତ୍ଵଦନ୍ଯନ୍ମଘଵନ୍ନ ଆପ୍ଯଂ ଵସ୍ଯୋ ଅସ୍ତି ପିତା ଚ ନ

ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଶିଖିବି, ହେ ଦାନବୀର, ଯେଉଁଠି ରହିବି। ମଘବନ୍, ତୁମକୁ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧନର ଉତ୍ସ ନାହିଁ, ପିତା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଶ୍ରୁଧୀ ହଵଂ ଵିପିପାନସ୍ଯାଦ୍ରେର୍ବୋଧା ଵିପ୍ରସ୍ଯାର୍ଚତୋ ମନୀଷାମ୍ କୃଷ୍ଵା ଦୁଵାଂସ୍ଯନ୍ତମା ସଚେମା

ହେ ପାହାଡ଼ ନିବାସୀ, ଚାପି ଦେବା ଜଣଙ୍କର ଡାକକୁ ଶୁଣ; ଅର୍ପଣ କରୁଥିବା ପଣ୍ଡିତଙ୍କର ଚିନ୍ତାକୁ ଅନୁଭବ କର। ଆମକୁ ଦୟା ଦିଅ, ଯେପରି ଆମେ ତୁମ ସହିତ ଏକତା ପାଇପାରିବା।

ନ ତେ ଗିରୋ ଅପି ମୃଷ୍ଯେ ତୁରସ୍ଯ ନ ସୁଷ୍ଟୁତିମସୁର୍ଯସ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ସଦା ତେ ନାମ ସ୍ଵଯଶୋ ଵିଵକ୍ମି

ମୁଁ ତୁମର କଥାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରେନି, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁରର ସ୍ତୁତିକୁ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଅସ୍ୱୀକାର କରେନି। ମୁଁ ସଦା ତୁମର ନାମ ଓ ତୁମର ମହିମା ପ୍ରକାଶ କରେ।

ଭୂରି ହି ତେ ସଵନା ମାନୁଷେଷୁ ଭୂରି ମନୀଷୀ ହଵତେ ତ୍ଵାମିତ୍ ମାରେ ଅସ୍ମନ୍ମଘଵଞ୍ଜ୍ଯୋକ୍କଃ

ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ପ୍ରଚୁର ଅର୍ପଣ ଅଛି; ଅନେକ ପଣ୍ଡିତ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି। ମଘବନ୍, ଆମେ ତୁମର କୃପାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବା ଦିଅନାହିଁ।

ପ୍ରୋ ଷ୍ଵସ୍ମୈ ପୁରୋରଥମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଶୂଷମର୍ଚତ ଅଭୀକେ ଚିଦୁ ଲୋକକୃତ୍ସଙ୍ଗେ ସମତ୍ସୁ ଵୃତ୍ରହ ଅସ୍ମାକଂ ବୋଧି ଚୋଦିତା ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ

ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଥମ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲାସ କର; ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଭା ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂଘର୍ଷରେ, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଆମକୁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଭୁଲନି। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଧନୁ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।

ତ୍ଵଂ ସିନ୍ଧୂଂରଵାସୃଜୋ ଽଧରାଚୋ ଅହନ୍ନହିମ୍ ଅଶତ୍ରୁରିନ୍ଦ୍ର ଜଜ୍ଞିଷେ ଵିଶ୍ଵଂ ପୁଷ୍ଯସି ଵାର୍ଯମ୍ ତଂ ତ୍ଵା ପରି ଷ୍ଵଜାମହେ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ

ତୁମେ ନଦୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତଳ ଥିବାମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲା; ତୁମେ ହିମକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା। ଅଜୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଜୟ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଦିଅ। ଆମେ ତୁମକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଛୁ; ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଧନୁ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।

ଵି ଷୁ ଵିଶ୍ଵା ଅରାତଯୋ ଽର୍ଯୋ ନଶନ୍ତ ନୋ ଧିଯଃ ଅସ୍ତାସି ଶତ୍ରଵେ ଵଧଂ ଯୋ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଜିଘାଂସତି ଯା ତେ ରାତିର୍ଦଦିଵସୁ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେଷାଂ ଜ୍ଯାକା ଅଧି ଧନ୍ଵସୁ

ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ଶକ୍ତି ଦୂରେ ହଟିଯାଉ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଯେପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଆମର ଚିନ୍ତା ଦୃଢ଼ ରହୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁ ଶତ୍ରୁ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେଠାରେ ତୁମେ ନାଶ ଆଣ। ହେ ଦାନବୀର, ତୁମର ଦାନ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଉ; ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତୁମର ଧନୁର ତାର ଭଲଭାବେ ଟାଣିଯାଉ।

ରେଵାଂ ଇଦ୍ରେଵତ ସ୍ତୋତା ସ୍ଯାତ୍ତ୍ଵାଵତୋ ମଘୋନଃ ପ୍ରେଦୁ ହରିଵଃ ସୁତସ୍ଯ

ହେ ଦାନବୀର ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଦୟାରେ ଗାୟକ ଧନୀ ହେଉ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଆସ, ମଧୁର ସୋମ ପାନ କର।

ଉକ୍ଥଂ ଚ ନ ଶସ୍ଯମାନଂ ନାଗୋ ରଯିରା ଚିକେତ ନ ଗାଯତ୍ରଂ ଗୀଯମାନମ୍

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଉଥିବା ସ୍ତୋତ୍ର, ପ୍ରଶଂସିତ ଧନ, ଗାଉଥିବା ଗୀତ — କିଛି ମଧ୍ୟ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଚୁକିଯାଏ ନାହିଁ।

ମା ନ ଇନ୍ଦ୍ର ପୀଯତ୍ନଵେ ମା ପରା ଦାଃ ଶିକ୍ଷା ଶଚୀଵଃ ଶଚୀଭିଃ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଦୁର୍ବଳତାରେ ପକାଇ ଦିଅନାହିଁ, ଆମକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ହାତରେ ଦିଅନାହିଁ; ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ।

ଏନ୍ଦ୍ର ଯାହି ହରିଭିରୁପ କଣ୍ଵସ୍ଯ ସୁଷ୍ଟୁତିମ୍ ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଦୁଇ ଘୋଡ଼ା ସହ ଆସ, କଣ୍ବର ସ୍ତୁତି ଗ୍ରହଣ କର; ଯେଉଁ ଦିନ ଆକାଶରେ ତୁମେ ବାସ କର, ସେ ଦିନ ତୁମେ ଉପରକୁ ଯାଉ।

ଅତ୍ରା ଵି ନେମିରେଷାମୁରାଂ ନ ଧୂନୁତେ ଵୃକଃ ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ

ଏଠାରେ ତାଙ୍କର ରଥର ଚକ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ନାହିଁ, ଓ ଭଲୁଆ ତାଙ୍କୁ ହଲାଇପାରେ ନାହିଁ; ଯେଉଁ ଦିନ ଆକାଶରେ ତୁମେ ବାସ କର, ସେ ଦିନ ତୁମେ ଉପରକୁ ଯାଉ।

ଆ ତ୍ଵା ଗ୍ରାଵା ଵଦନୀହ ସୋମୀ ଘୋଷେଣ ଵକ୍ଷତୁ ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ

ଏଠାରେ, ହେ ସୋମପାନୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ପାଥର ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ କଥା କହୁ, ତାହା ଶବ୍ଦରେ ତୁମକୁ ଡାକୁ; ଯେଉଁ ଦିନ ଆକାଶରେ ତୁମେ ବାସ କର, ସେ ଦିନ ତୁମେ ଉପରକୁ ଯାଉ।

ପଵସ୍ଵ ସୋମ ମନ୍ଦଯନ୍ନିନ୍ଦ୍ରାଯ ମଧୁମତ୍ତମଃ

ହେ ସୋମ, ମଧୁରତମ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ଝରିବାରେ ଆରମ୍ଭ କର।

ତେ ସୁତାସୋ ଵିପଶ୍ଚିତଃ ଶୁକ୍ରା ଵାଯୁମସୃକ୍ଷତ

ସେ ସୋମ ରସଗୁଡ଼ିକ, ଜ୍ଞାନପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବାୟୁଙ୍କୁ ଝରିଯାଇଛି।

ଅସୃଗ୍ରଂ ଦେଵଵୀତଯେ ଵାଜଯନ୍ତୋ ରଥା ଇଵ

ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ଝରିଯାନ୍ତି, ରଥର ପରି ଦୃତ ଗତିରେ।

ଅଗ୍ନିଂ ହୋତାରଂ ମନ୍ଯେ ଦାସ୍ଵନ୍ତଂ ଵସୋଃ ସୂନୁଂ ସହସୋ ଜାତଵେଦସଂ ଵିପ୍ରଂ ନ ଜାତଵେଦସମ୍ ଯ ଊର୍ଧ୍ଵରୋ ସ୍ଵଧ୍ଵରୋ ଦେଵୋ ଦେଵାଚ୍ଯା କୃପା ଘୃତସ୍ଯ ଵିଭ୍ରାଷ୍ଟିମନୁ ଶୁକ୍ରଶୋଚିଷ ଆଜୁହ୍ଵାନସ୍ଯ ସର୍ପିଷଃ

ମୁଁ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋତାର ଭାବରେ ଭାବି, ଦାନଶୀଳ, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ପ୍ରେରିତ, ସବୁଜଣା; ସେ ଉପରକୁ ଉଠିଥିବା, ନିଜେ ନିଜକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିବା, ପୂଜନୀୟ ଦେବତା, ଘୃତ ଧାରାକୁ ଅନୁସରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖା ସହିତ, ଘିଅ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା।

ଯଜିଷ୍ଠଂ ତ୍ଵା ଯଜମାନା ହୁଵେମ ଜ୍ଯେଷ୍ଠମଙ୍ଗିରସାଂ ଵିପ୍ର ମନ୍ମଭିର୍ଵିପ୍ରେଭିଃ ଶୁକ୍ରମନ୍ମଭିଃ ପରିଜ୍ମାନମିଵ ଦ୍ଯାଂ ହୋତାରଂ ଚର୍ଷଣୀନାମ୍ ଶୋଚିଷ୍କେଶଂ ଵୃଷଣଂ ଯମିମା ଵିଶଃ ପ୍ରାଵନ୍ତୁ ଜୂତଯେ ଵିଶଃ

ତୁମେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ବଡ଼, ଆମର ଚିନ୍ତା ଓ ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଡାକୁଛୁ; ଆକାଶ ଭଳି ସବୁକୁ ଆବୃତ କରି, ଲୋକମାନଙ୍କର ହୋତାର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କେଶ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯାହାକୁ ଗୋଷ୍ଠୀମାନେ ନେତୃତ୍ୱ ପାଇଁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି।

ସ ହି ପୁରୂ ଚିଦୋଜସା ଵିରୁକ୍ମତା ଦୀଦ୍ଯାନୋ ଭଵତି ଦ୍ରୁହନ୍ତରଃ ପରଶୁର୍ନ ଦ୍ରୁହନ୍ତରଃ ଵୀଡୁ ଚିଦ୍ଯସ୍ଯ ସମୃତୌ ଶ୍ରୁଵଦ୍ଵନେଵ ଯତ୍ସ୍ଥିରମ୍ ନିଷ୍ଷହମାଣୋ ଯମତେ ନାଯତେ ଧନ୍ଵାସହା ନାଯତେ

ସେ ବହୁତ ଶକ୍ତି ସହିତ ମଧ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଚମକେ, ଚତୁର୍ତ୍ଥ ଦୂର ରହିଥାଏ, ଦୁର୍ବୃତ୍ତିରୁ ଦୂର ରହିଥାଏ; ତାଙ୍କର ସଭାରେ ଯାହା ଦୃଢ଼, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶୁଣିଥିବା ପରି ଶୁଣିଥାଏ, ଧୈର୍ୟ ଧରି, ମାପି ଓ ନେତୃତ୍ୱ କରିଥାଏ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ।

ନଵମ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଽର୍ଧଃ ଅଗ୍ନେ ତଵ ଶ୍ରଵୋ ଵଯୋ ମହି ଭ୍ରାଜନ୍ତେ ଅର୍ଚଯୋ ଵିଭାଵସୋ ବୃହଦ୍ଭାନୋ ଶଵସା ଵାଜମୁକ୍ଥ୍ଯଂ ଦଧାସି ଦାଶୁଷେ କଵେ

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର କୀର୍ତି ଓ ଶକ୍ତି ସଦା ନୂତନ ଓ ବଡ଼; ତୁମ ଦୀପ୍ତିମାନ ଶିଖା ଚମକେ, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ପୂଜାର୍ଥୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଫଳ ଦିଅ, ହେ ଋଷି।

ପାଵକଵର୍ଚାଃ ଶୁକ୍ରଵର୍ଚା ଅନୂନଵର୍ଚା ଉଦିଯର୍ଷି ଭାନୁନା ପୁତ୍ରୋ ମାତରା ଵିଚରନ୍ନୁପାଵସି ପୃଣକ୍ଷି ରୋଦସୀ ଉଭେ

ତୁମେ ଦୀପ୍ତିରେ ଚମକିଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ, ଆଲୋକରେ କେବେ ଅଭାବ ନାହିଁ, ତୁମେ ତୁମ ରଶ୍ମିରେ ଉଠିଯାଉ; ପୁତ୍ର ମାତା-ପିତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିବା ପରି, ତୁମେ ଦୁଇ ଜଗତକୁ ପୂରଣ କର।

ଊର୍ଜୋ ନପାଜ୍ଜାତଵେଦଃ ସୁଶସ୍ତିଭିର୍ମନ୍ଦସ୍ଵ ଧୀତିଭିର୍ହିତଃ ତ୍ଵେ ଇଷଃ ସଂ ଦଧୁର୍ଭୂରିଵର୍ପସଶ୍ଚିତ୍ରୋତଯୋ ଵାମଜାତାଃ

ହେ ଜାତବେଦ, ଶକ୍ତିର ସନ୍ତାନ, ଆମର ଶୁଭେଚ୍ଛାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ; ଆମର ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ନିବେଶିତ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ବଡ଼ ଆକାରର ଅନେକ ଧନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଜନ୍ମିଥିବା।

ଇରଜ୍ଯନ୍ନଗ୍ନେ ପ୍ରଥଯସ୍ଵ ଜନ୍ତୁଭିରସ୍ମେ ରାଯୋ ଅମର୍ତ୍ଯ ସ ଦର୍ଶତସ୍ଯ ଵପୁଷୋ ଵି ରାଜସି ପୃଣକ୍ଷି ଦର୍ଶତଂ କ୍ରତୁମ୍

ଚମକିଥିବା ଅଗ୍ନି, ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କର; ହେ ଅମର, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ। ଦୃଶ୍ୟ ରୂପରେ ତୁମେ ଚମକୁଛ, ଆମକୁ ଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ପୂରଣ କର।

ଇଷ୍କର୍ତ୍ତାରମଧ୍ଵରସ୍ଯ ପ୍ରଚେତସଂ କ୍ଷଯନ୍ତଂ ରାଧସୋ ମହଃ ରାତିଂ ଵାମସ୍ଯ ସୁଭଗାଂ ମହୀମିଷଂ ଦଧାସି ସାନସିଂ ରଯିମ୍

ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଜ୍ଞାନୀ, ବଡ଼ ଦାନର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା; ଦାନଶୀଳ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଦାନ, ବହୁତ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଧନ ଦିଅ।

ଋତାଵାନଂ ମହିଷଂ ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତମଗ୍ନିଂ ସୁମ୍ନାଯ ଦଧିରେ ପୁରୋ ଜନାଃ ଶ୍ରୁତ୍କର୍ଣଂ ସପ୍ରଥସ୍ତମଂ ତ୍ଵା ଗିରା ଦୈଵ୍ଯଂ ମାନୁଷା ଯୁଗା

ପୁରୁଣା ଲୋକମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଯିଏ ସବୁକିଛି ଦେଖିପାରନ୍ତି, ଏବଂ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହସ୍ତି ଭଳି, ମିଳିତ ଭାବରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ; ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶଂସିତ, ଦେବତା ଭଳି, ମାନବ ଯୁଗରେ ସବୁ ଲୋକ ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ତୁମକୁ ବନ୍ଦନା କରିଛନ୍ତି।

ପ୍ର ସୋ ଅଗ୍ନେ ତଵୋତିଭିଃ ସୁଵିରାଭିସ୍ତରତି ଵାଜକର୍ମଭିଃ ଯସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ସଖ୍ଯମାଵିଥ

ଅଗ୍ନି, ତୁମର ସାହାଯ୍ୟ ଏବଂ ବୀରତା ଦ୍ୱାରା, ଲୋକେ ସାହସିକ କାମ କରି ସଫଳତା ପାଇଥାନ୍ତି; ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା ଗଢିଛ।