ସାମଵେଦଃ

ମା ତେ ରାଧାଂସି ମା ତ ଊତଯୋ ଵସୋ ଽସ୍ମାନ୍କଦା ଚନା ଦଭନ୍ ଵିଶ୍ଵା ଚ ନ ଉପମିମୀହି ମାନୁଷ ଵସୂନି ଚର୍ଷଣିଭ୍ଯ ଆ

ତୁମର ଦାନ ଓ ତୁମର ସହାୟତା କେବେ ଆମଠାରେ କମିଯାଉ ନାହିଁ, ଦାନଶୀଳ; ଆମ ପାଇଁ କେବେ ଅଭାବ ହେଉ ନାହିଁ—ସମସ୍ତ ମଣିଷ ଧନ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ବଣ୍ଟିଦିଅ।

ପ୍ରତି ଷ୍ଯା ସୂନରୀ ଜନୀ ଵ୍ଯୁଚ୍ଛନ୍ତୀ ପରି ସ୍ଵସୁଃ ଦିଵୋ ଅଦର୍ଶି ଦୁହିତା

ଦିନର ଭଉଣୀ ଭାବେ ଦେବତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କନ୍ୟା ଦେଖାଯାଉଛି, ସେ ଉଠି ଏବଂ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଛି।

ଅଶ୍ଵେଵ ଚିତ୍ରାରୁଷୀ ମାତା ଗଵାମୃତାଵରୀ ସଖା ଭୂଦଶ୍ଵିନୋରୁଷାଃ

ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଲ ଘୋଡ଼ ପରି, ଗାଈମାନୋର ମାଆ, ଦୁଧରେ ଧନୀ, ଉଷା ଦ୍ୱାରା ଅଶ୍ୱିନମାନୋର ବନ୍ଧୁ ହୋଇଛନ୍ତି।

ଉତ ସଖାସ୍ଯଶ୍ଵିନୋରୁତ ମାତା ଗଵାମସି ଉତୋଷୋ ଵସ୍ଵ ଈଶିଷେ

ସେ ଅଶ୍ୱିନମାନୋର ବନ୍ଧୁ, ଗାଈମାନୋର ମାଆ, ଉଷା, ତୁମେ ଧନର ମାଲିକା ଅଟୁଟ।

ଏଷୋ ଉଷା ଅପୂର୍ଵ୍ଯ ଵ୍ଯୁଚ୍ଛତି ପ୍ରିଯା ଦିଵଃ ସ୍ତୁଷେ ଵାମଶ୍ଵିନା ବୃହତ୍

ଏହି ନୂତନ ଉଷା ଦିଗବିଧାତା ହେଉଛି, ଦିବସର ପ୍ରିୟ; ମୁଁ ତୁମର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ପାଇଁ ବଡ଼ ଅଶ୍ୱିନମାନୋକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି।

ଯା ଦସ୍ରା ସିନ୍ଧୁମାତରା ମନୋତରା ରଯୀଣାମ୍ ଧିଯା ଦେଵା ଵସୁଵିଦା

ଓ ଦୁଇଜଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ନଦୀମାନୋର ମାଆ, ଧନ ଦେବାଳୁ, ଜ୍ଞାନୀ ଦେବତା, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଧନ ଜାଣିଥିବା।

ଵଚ୍ଯନ୍ତେ ଵାଂ କକୁହାସୋ ଜୂର୍ଣାଯାମଧି ଵିଷ୍ଟପି ଯଦ୍ଵାଂ ରଥୋ ଵିଭିଷ୍ପତାତ୍

ତୁମର ପ୍ରଶଂସା ଉଚ୍ଚରିତ ହେଉଛି, ତୁମର ଗୀତ ବିଶାଳ ଭୂମିରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଛି; ତୁମର ରଥ, ଅଶ୍ୱିନମାନେ, ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ ଆସୁ।

ଉଷସ୍ତଚ୍ଚିତ୍ରମା ଭରାସ୍ମଭ୍ଯଂ ଵାଜିନୀଵତି ଯେନ ତୋକଂ ଚ ତନଯଂ ଚ ଧାମହେ

ହେ ଉଷା, ଆମ ପାଇଁ ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ ଆଣ, ଯାହା ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଆମ ପିଲା ଓ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ପୋଷଣ କରିପାରିବୁ।

ଉଷୋ ଅଦ୍ଯେହ ଗୋମତ୍ଯଶ୍ଵାଵତି ଵିଭାଵରି ରେଵଦସ୍ମେ ଵ୍ଯୁଚ୍ଛ ସୂନୃତାଵତି

ହେ ଉଷା, ଆଜି ଏଠାରେ ଆସ, ଯେଉଁଠାରେ ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ାର ସମୃଦ୍ଧି ଅଛି; ଆମ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅ, ମହିମା ଓ ସତ୍ୟବାଦିତା ଦେଇ।

ଯୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵା ହି ଵାଜିନୀଵତ୍ଯଶ୍ଵାଂ ଅଦ୍ଯାରୁଣାଂ ଉଷଃ ଅଥା ନୋ ଵିଶ୍ଵା ସୌଭଗାନ୍ଯା ଵହ

ହେ ଉଷା, ଆଜି ତୁମ ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥରେ ଯୋଗ କର; ତାପରେ ଆମ ପାଖକୁ ସମସ୍ତ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆଣ।

ଅଶ୍ଵିନା ଵର୍ତିରସ୍ମଦା ଗୋମଦ୍ଦସ୍ରା ହିରଣ୍ଯଵତ୍ ଅର୍ଵାଗ୍ରଥଂ ସମନସା ନି ଯଚ୍ଛତମ୍

ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଆମ ପାଖକୁ ତୁମ ଗାଈ ଓ ସୁନାରେ ଭରିଥିବା ରଥକୁ ଏକମନରେ ନିକଟକୁ ଆଣ।

ଏହ ଦେଵା ମଯୋଭୁଵା ଦସ୍ରା ହିରଣ୍ଯଵର୍ତ୍ତନୀ ଉଷର୍ବୁଧୋ ଵହନ୍ତୁ ସୋମପୀତଯେ

ଏଠାରେ ଦେବତାମାନେ, ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ସୁନା ଚକ୍ରରେ ଥିବା, ଶୀଘ୍ର ଆସନ୍ତୁ ସୋମ ଚାପିବା ପାଇଁ।

ଯାଵିତ୍ଥା ଶ୍ଲୋକମା ଦିଵୋ ଜ୍ଯୋତିର୍ଜନାଯ ଚକ୍ରଥୁଃ ଆ ନ ଊର୍ଜଂ ଵହତମଶ୍ଵିନା ଯୁଵମ୍

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଦିଗନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଗୀତ ଓ ଆଲୋକ ଦେଇଛ, ଏହିପରି ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଆମ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ।

ଅଗ୍ନିଂ ତଂ ମନ୍ଯେ ଯୋ ଵସୁରସ୍ତଂ ଯଂ ଯନ୍ତି ଧେନଵଃ ଅସ୍ତମର୍ଵନ୍ତ ଆଶଵୋସ୍ତଂ ନିତ୍ଯାସୋ ଵାଜିନ ଇଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର

ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସେଇ ଧନ ଭାବେ ମନେ କରେ, ଯାଁଠାରେ ଗାଈମାନେ ଯାଆନ୍ତି, ଯାଁଠାରେ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯାଆନ୍ତି, ଯିଏ ସଦା ପୂଜାରୀମାନେ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଓ ପୋଷଣ ଆଣନ୍ତି।

ଅଗ୍ନିର୍ହି ଵାଜିନଂ ଵିଶେ ଦଦାତି ଵିଶ୍ଵଚର୍ଷଣିଃ ଅଗ୍ନୀ ରାଯେ ସ୍ଵାଭୁଵଂ ସ ପ୍ରୀତୋ ଯାତି ଵାର୍ଯମିଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର

ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଜନମାନେ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି; ଅଗ୍ନି ଖୁସି ହେଲେ ସ୍ୱୟଂ ଉତ୍ପନ୍ନ ଧନକୁ ଯାଆନ୍ତି; ପୂଜାରୀମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ।

ସୋ ଅଗ୍ନିର୍ଯୋ ଵସୁର୍ଗୃଣେ ସଂ ଯମାଯନ୍ତି ଧେନଵଃ ସମର୍ଵନ୍ତୋ ରଘୁଦ୍ରୁଵଃ ସଂ ସୁଜାତାସଃ ସୂରଯ ଇଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର

ସେଇ ଅଗ୍ନି, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଧନ ଭାବେ ଗାଇଁ, ଯାଁଠାରେ ଗାଈମାନେ ଏକଠା ହୁଅନ୍ତି, ଯାଁଠାରେ ଦ୍ରୁତ ଓ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯାଆନ୍ତି, ପୂଜାରୀମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ।

ମହେ ନୋ ଅଦ୍ଯ ବୋଧଯୋଷୋ ରାଯେ ଦିଵିତ୍ମତୀ ଯଥା ଚିନ୍ନୋ ଅବୋଧଯଃ ସତ୍ଯଶ୍ରଵସି ଵାଯ୍ଯେ ସୁଜାତେ ଅଶ୍ଵସୂନୃତେ

ହେ ଉଷା, ଆଜି ଆମକୁ ବଡ଼ ଧନ ପାଇଁ ଜଗାଇଦିଅ, ଦୀପ୍ତିମାନୀ, ଯେପରି ଆଗରୁ ଆମକୁ ଜଗାଇଥିଲ, ସତ୍ୟବାଦିତା, ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ, ଘୋଡ଼ା ଓ ମଧୁର କଥାରେ।

ଯା ସୁନୀଥେ ଶୌଚଦ୍ରଥେ ଵ୍ଯୌଚ୍ଛୋ ଦୁହିତର୍ଦିଵଃ ସା ଵ୍ଯୁଚ୍ଛ ସହୀଯସି ସତ୍ଯଶ୍ରଵସି ଵାଯ୍ଯେ ସୁଜାତେ ଅଶ୍ଵସୂନୃତେ

ତୁମେ ଭଲ ପଥପ୍ରଦର୍ଶନା ସହିତ, ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥରେ, ଆକାଶର କନ୍ୟା, ଉଠ, ଶକ୍ତି, ସତ୍ୟବାଦିତା, ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ, ଘୋଡ଼ା ଓ ମଧୁର କଥା ସହିତ।

ସା ନୋ ଅଦ୍ଯାଭରଦ୍ଵସୁର୍ଵ୍ଯୁଚ୍ଛା ଦୁହିତର୍ଦିଵଃ ଯୋ ଵ୍ଯୌଚ୍ଛଃ ସହୀଯସି ସତ୍ଯଶ୍ରଵସି ଯାଯ୍ଯେ ସୁଜାତେ ଅଶ୍ଵସୂନୃତେ

ସେଇ ଦୟାମୟୀ, ଆଜି ଆମ ପାଇଁ ଉଠନ୍ତୁ, ଆକାଶର କନ୍ୟା, ଯିଏ ଶକ୍ତି, ସତ୍ୟବାଦିତା, ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ, ଘୋଡ଼ା ଓ ମଧୁର କଥା ସହିତ ଉଠିଛନ୍ତି।

ପ୍ରତି ପ୍ରିଯତମଂ ରଥଂ ଵୃଶଣଂ ଵସୁଵାହନମ୍ ସ୍ତୋତା ଵାମଶ୍ଵିନାଵୃଷି ସ୍ତୋମେଭିର୍ଭୂଷତି ପ୍ରତି ମାଧ୍ଵୀ ମମ ଶ୍ରୁତଂ ହଵମ୍

ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଓ ଧନ ଆଣୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥକୁ, ପୂଜାରୀ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କୁ ଶ୍ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭାୟିତ କରନ୍ତି; ମୋର ମଧୁର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ।

ଅତ୍ଯାଯାତମଶ୍ଵିନା ତିରୋ ଵିଶ୍ଵା ଅହଂ ସନା ଦସ୍ରା ହିରଣ୍ଯଵର୍ତ୍ତନୀ ସୁଷୁମ୍ଣା ସିନ୍ଧୁଵାହସା ମାଧ୍ଵୀ ମମ ଶ୍ରୁତଂ ହଵମ୍

ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ସମସ୍ତକୁ ଅଟିକି ଶୀଘ୍ର ଆସ, ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ସୁନା ଚକ୍ରରେ ଥିବା, ସହଜ ଯାତ୍ରାରେ, ନଦୀ ଉପରେ ଆସ; ମୋର ମଧୁର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ।

ଆ ନୋ ରତ୍ନାନି ବିଭ୍ରତାଵଶ୍ଵିନା ଗଚ୍ଛତଂ ଯୁଵମ୍ ରୁଦ୍ରା ହିରଣ୍ଯଵର୍ତ୍ତନୀ ଜୁଷାଣା ଵାଜିନୀଵସୂ ମାଧ୍ଵୀ ମମ ଶ୍ରୁତଂ ହଵମ୍

ଆମ ପାଇଁ ଧନ ନେଇ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଏକଠା ଆସ, ହେ ରୁଦ୍ର, ସୁନା ଚକ୍ରରେ ଥିବା, ଶକ୍ତିର ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କର; ମୋର ମଧୁର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ।

ଅବୋଧ୍ଯଗ୍ନିଃ ସମିଧା ଜନାନାଂ ପ୍ରତି ଧେନୁମିଵାଯତୀମୁଷାସମ୍ ଯହ୍ଵା ଇଵ ପ୍ର ଵଯାମୁଜ୍ଜିହାନାଃ ପ୍ର ଭାନଵଃ ସସ୍ରତେ ନାକମଚ୍ଛ

ଅଗ୍ନି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜଗାଇଯାଇଛି, ଯେପରି ଗାଈ ତାଙ୍କ ଛୁଆକୁ ଡାକେ; ଉଷାମାନେ ଯୁବତୀମାନେ ପରି ଉଠିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର କିରଣ ଆକାଶକୁ ବିସ୍ତାରିତ।

ଅବୋଧି ହୋତା ଯଜଥାଯ ଦେଵାନୂର୍ଧ୍ଵୋ ଅଗ୍ନିଃ ସୁମନାଃ ପ୍ରାତରସ୍ଥାତ୍ ସମିଦ୍ଧସ୍ଯ ରୁଶଦଦର୍ଶି ପାଜୋ ମହାନ୍ଦେଵସ୍ତମସୋ ନିରମୋଚି

ପୂଜା ପାଇଁ ପୂଜାରୀ ଜଗାଇଯାଇଛନ୍ତି; ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଅଗ୍ନି ଭଲ ମନେ ଉଷାକାଳରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ; ଜଳନ୍ତି ଅଗ୍ନିର ଶକ୍ତି ଦେଖାଗଲା, ବଡ଼ ଦେବତା ଅନ୍ଧକାରରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।

ଯଦୀଂ ଗଣସ୍ଯ ରଶନାମଜୀଗଃ ଶୁଚିରଙ୍କ୍ତେ ଶୁଚିଭିର୍ଗୋଭିରଗ୍ନିଃ ଆଦ୍ଦକ୍ଷିଣା ଯୁଜ୍ଯତେ ଵାଜଯନ୍ତ୍ଯୁତ୍ତାନାମୂର୍ଧ୍ଵୋ ଅଧଯଜ୍ଜୁହୂଭିଃ

ଯେବେ ତୁମେ ଗୋଷ୍ଠୀର ରଶି ଖୋଲିଲ, ଶୁଦ୍ଧ ଅଗ୍ନି, ଶୁଦ୍ଧ ଗାଈ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସେବେ ଦକ୍ଷିଣା ଯୋଗ ହେଲା, ଜୟୀ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ହୋଇ ହାତରେ ହୋମ କରିବା ପାତ୍ର ନେଲେ।

ଇଦଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ଜ୍ଯୋତିରାଗାଚ୍ଚିତ୍ରଃ ପ୍ରକେତୋ ଅଜନିଷ୍ଟ ଵିଭ୍ଵା ଯଥା ପ୍ରସୂତା ସଵିତୁଃ ସଵାଯୈଵା ରାତ୍ର୍ଯୁଷସେ ଯୋନିମାରୈକ୍

ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଲୋକ, ସମସ୍ତ ଆଲୋକର ଆଲୋକ, ଉଦୟ ହୋଇଛି; ଅଦ୍ଭୁତ ଦୂରଦର୍ଶୀ ଜ୍ୟୋତି ଅନେକ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି; ଏଭଳି ରାତି ଓ ପ୍ରଭାତ ଏକେ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି।

ରୁଶାଦ୍ଵତ୍ସା ରୁଶତୀ ଶ୍ଵେତ୍ଯାଗାଦାରୈଗୁ କୃଷ୍ଣା ସଦନାନ୍ଯସ୍ଯାଃ ସମାନବନ୍ଧୂ ଅମୃତେ ଅନୂଚୀ ଦ୍ଯାଵା ଵର୍ଣଂ ଚରତ ଆମିନାନେ

ଧଳା ବଛାମାନେ, ଧଳା ଆଲୋକ ନେଇ ଆସିଛନ୍ତି; କଳା ତାଙ୍କର ନିଜ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି; ସମାନ ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅମୃତ ଓ ମରଣଶୀଳ ଏକାଠି ଚଳିଛନ୍ତି, ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ରଙ୍ଗ ଦେଖାଉଛନ୍ତି।

ସମାନୋ ଅଧ୍ଵା ସ୍ଵସ୍ରୋରନନ୍ତସ୍ତମନ୍ଯାନ୍ଯା ଚରତୋ ଦେଵଶିଷ୍ଟେ ନ ମେଥେତେ ନ ତସ୍ଥତୁଃ ସୁମେକେ ନକ୍ତୋଷାସା ସମନସା ଵିରୂପେ

ଭଉଣୀମାନେ ଏକେ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲନ୍ତି, ସେହି ପଥ ଅନନ୍ତ; ଅନ୍ୟମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଚଳନ୍ତି; ସେମାନେ କେବେ ଝଂପ ମାରନ୍ତି ନାହିଁ, କେବେ ରୁହନ୍ତି ନାହିଁ; ରାତି ଓ ପ୍ରଭାତ ଏକ ମନେ, କିନ୍ତୁ ଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ।

ଆ ଭାତ୍ଯଗ୍ନିରୁଷସାମନୀକମୁଦ୍ଵିପ୍ରାଣାଂ ଦେଵଯା ଵାଚୋ ଅସ୍ଥୁଃ ଅର୍ଵାଞ୍ଚା ନୂନଂ ରଥ୍ଯେହ ଯାତଂ ପୀପିଵାଂସମଶ୍ଵିନା ଘର୍ମମଚ୍ଛ

ଅଗ୍ନି ପ୍ରଭାତର ସହିତ ଆଲୋକିତ ହୁଏ; ପ୍ରେମରେ ଭରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଉଥିବା ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ ମନ୍ଦିରର ଶବ୍ଦ ଉପରକୁ ଉଠିଛି; ଏବେ ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ତୁମେ ତୁମର ରଥରେ ଏଠାକୁ ଆସ, ଉଷ୍ଣ ପାନୀୟ ଆଣ।