ସାମଵେଦଃ

ଏଦୁ ମଧୋର୍ମଦିନ୍ତରଂ ସିଞ୍ଚାଧ୍ଵର୍ଯୋ ଅନ୍ଧସଃ ଏଵା ହି ଵୀର ସ୍ତଵତେ ସଦାଵୃଧଃ

ହେ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ମଧୁର ଓ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ସୋମକୁ ପାତ୍ରରୁ ଢାଳ; ଏଭଳି ଚିରନବୀନ ବୀର ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏ।

ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ଥାତର୍ହରୀଣାଂ ନ କିଷ୍ଟେ ପୂର୍ଵ୍ଯସ୍ତୁତିମ୍ ଉଦାନଂଶ ଶଵସା ନ ଭନ୍ଦନା

ହେ ହରିଅଶ୍ୱ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପୁରୁଣା ସ୍ତୁତିକୁ କେବେ ତ୍ୟାଗ କରନାହାଁ; ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛ, କେହି ଅଟକାଇପାରିବେ ନାହିଁ।

ତଂ ଵୋ ଵାଜାନାଂ ପତିମହୂମହି ଶ୍ରଵସ୍ଯଵଃ ଅପ୍ରାଯୁଭିର୍ଜ୍ଞେଭିର୍ଵାଵୃଧେନ୍ଯମ୍

ହେ ପ୍ରସିଦ୍ଧମାନେ, ଆମେ ଶକ୍ତିର ଠାକୁରାଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ; ଜେଉଁମାନେ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏନାହାଁ, ସେମାନଙ୍କ ଜ୍ଞାନରେ ସେ ବଢ଼ିଯାଉନ୍ତୁ।

ତଂ ଗୂର୍ଧଯା ସ୍ଵର୍ଣରଂ ଦେଵାସୋ ଦେଵମରତିଂ ଦଧନ୍ଵିରେ ଦେଵତ୍ରା ହଵ୍ଯମୂହିଷେ

ଗୀତରେ ଦେବତାମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଅବିଘାତୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହବି ନେବାକୁ ବସାଇଛନ୍ତି।

ଵିଭୂତରାତିଂ ଵିପ୍ର ଚିତ୍ରଶୋଚିଷମଗ୍ନିମୀଡିଷ୍ଵ ଯନ୍ତୁରମ୍ ଅସ୍ଯ ମେଧସ୍ଯ ସୋମ୍ଯସ୍ଯ ସୋଭରେ ପ୍ରେମଧ୍ଵରାଯ ପୂର୍ଵ୍ଯମ୍

ଅଧିକ ଦାନ ଆଶା କରି, ହେ ପ୍ରେରିତ, ତୁମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର, ତିନିଁ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ରଥଚାଳକ, ଏହି ଜ୍ଞାନ, ସୋମ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଯଜ୍ଞ ଓ ପୁରୁଣା କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ।

ଆ ସୋମ ସଵାନୋ ଅଦ୍ରିଭିସ୍ତିରୋ ଵାରାଣ୍ଯଵ୍ଯଯା ଜନୋ ନ ପୁରି ଚମ୍ଵୋର୍ଵିଶଦ୍ଧରିଃ ସଦୋ ଵନେଷୁ ଦଧ୍ରିଷେ

ପାଥରରେ ଚିପିଥିବା ସୋମ ଅଭେଦ୍ୟ ପ୍ରତିବନ୍ଧକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ; ଏକ ନଗରରେ ମଣିଷ ପରି, ପିତାମ୍ବର ସୋମ ଜଙ୍ଗଲରେ ତାଙ୍କର ଆସନ ନେଇଛନ୍ତି।

ସ ମାମୃଜେ ତିରୋ ଅଣ୍ଵାନି ମେଷ୍ଯୋ ମୀଡ୍ଵାନ୍ତ୍ସପ୍ତିର୍ନ ଵାଜଯୁଃ ଅନୁମାଦ୍ଯଃ ପଵମାନୋ ମନୀଷିଭିଃ ସୋମୋ ଵିପ୍ରେଭିରୃକ୍ଵଭିଃ

ସେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରିଛନ୍ତି, ଛୋଟ ଅଂଶକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଆଶା କରୁଥିବା ବିଜୟୀ ରଥୀ ପରି; ପବିତ୍ର ସୋମ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଗାୟକମାନେ ସହିତ ପ୍ରଶଂସିତ।

ଵଯମେନମିଦା ହ୍ଯୋ ଽପୀପେମେହ ଵଜ୍ରିଣମ୍ ତସ୍ମା ଉ ଅଦ୍ଯ ସଵନେ ସୁତଂ ଭରା ନୂନଂ ଭୂଷତ ଶ୍ରୁତେ

ଆମେ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଆଜି ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛୁ; ତେଣୁ, ଏହି ସବାରେ, ସେ ପାଇଁ ଚିପିଥିବା ସୋମ ଆଣ; ବର୍ତ୍ତମାନ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତାଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଗାର କର।

ଵୃକଶ୍ଚିଦସ୍ଯ ଵାରଣ ଉରାମଥିରା ଵଯୁନେଷୁ ଭୂଷତି ସେମଂ ନ ସ୍ତୋମଂ ଜୁଜୁଷାଣ ଆ ଗହୀନ୍ଦ୍ର ପ୍ର ଚିତ୍ରଯା ଧିଯା

ଏଠି ମାନେ ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ ହେବା ସହ, ବଘ ମଧ୍ୟ ପଥରେ ନିଜକୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରେ; ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା ସହ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ।

ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ରୋଚନା ଦିଵଃ ପରି ଵାଜେଷୁ ଭୂଷଥଃ ତଦ୍ଵାଂ ଚେତି ପ୍ର ଵୀର୍ଯମ୍

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଶକ୍ତି ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକମୟ ଲୋକକୁ ଶୃଙ୍ଗାର କର; ଏହି ତୁମର ବୀରତା।

ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଅପସସ୍ପରି ଉପ ପ୍ର ଯନ୍ତି ଧୀତଯଃ ଋତସ୍ଯ ପଥ୍ଯା ଅନୁ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ପ୍ରାର୍ଥନାମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଉଛି; ସେମାନେ ସତ୍ୟର ପଥରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି।

ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ତଵିଷାଣି ଵାମ୍ ସଧସ୍ଥାନି ପ୍ରଯାଂସି ଚ ଯୁଵୋରପ୍ତୂର୍ଯଂ ହିତମ୍

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଶକ୍ତି ବହୁତ ବଳବାନ। ତୁମର ଆସନ ଓ ଚାଳିବା ପଥ ସୁନିଶ୍ଚିତ ଓ ଦୃଢ଼। ତୁମେ ଆମକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ରକ୍ଷା କରୁଛ।

କ ଈଂ ଵେଦ ସୁତେ ସଚା ପିବନ୍ତଂ କଦ୍ଵଯୋ ଦଧେ ଅଯଂ ଯଃ ପୁରୋ ଵିଭିନତ୍ତ୍ଯୋଜସା ମନ୍ଦାନଃ ଶିପ୍ରଯନ୍ଧସଃ

କିଏ ଜାଣେ, ତୁମେ ଦୁହେଁ କାହା ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ ଏକାସাথে ପିଉଛ? କିଏ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ବସାଇଛି? ସେଉଁଠି, ଯିଏ ତାଙ୍କର ବଳରେ ଦୁର୍ଗଗୁଡିକୁ ଭଙ୍ଗ କରେ, ମଧୁର ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛି।

ଦାନା ମୃଗୋ ନ ଵାରଣଃ ପୁରୁତ୍ରା ଚରଥଂ ଦଧେ ନ କିଷ୍ଟ୍ଵା ନି ଯମଦା ସୁତେ ଗମୋ ମହାଂଶ୍ଚରସ୍ଯୋଜସା

ଦାନଶୀଳ ପଶୁ କିମ୍ବା ହାତୀ ପରି, ତୁମେ ଦୁହେଁ ବହୁତ ସ୍ଥାନରେ ଘୁରୁଛ। କିଛି ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ରୋକିପାରେନି। ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ, ତୁମେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ସହ ଆସୁଛ, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଚଳିତ।

ଯ ଉଗ୍ରଃ ସନ୍ନନିଷ୍ଟୃତଃ ସ୍ଥିରୋ ରଣାଯ ସଂସ୍କୃତଃ ଯଦି ସ୍ତୋତୁର୍ମଘଵା ଶୃଣଵଦ୍ଧଵଂ ନେନ୍ଦ୍ରୋ ଯୋଷତ୍ଯା ଗମତ୍

ଯିଏ ଭୟଙ୍କର, ସଜ୍ଜିତ ଓ ଦୃଢ଼, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଯଦି ସେ ଦାନଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତି ଗାୟକଙ୍କର ଗୀତ ଶୁଣେ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଜନାନୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।

ପଵମାନା ଅସୃକ୍ଷତ ସୋମାଃ ଶୁକ୍ରାସ ଇନ୍ଦଵଃ ଅଭି ଵିଶ୍ଵାନି କାଵ୍ଯା

ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରବାହମାନ ସୋମ ଝରିଛି, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବ୍ୟାପିଛି।

ପଵମାନା ଦିଵସ୍ପର୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷାଦସୃକ୍ଷତ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଧି ସାନଵି

ପ୍ରବାହମାନ ମଧୁରା ଝରଣାଗୁଡିକ ଆକାଶରୁ, ମଧ୍ୟାକାଶ ଦ୍ୱାରା, ପୃଥିବୀର ଉପରେ ବହିଯାଇଛି।

ପଵମାନାସ ଆଶଵଃ ଶୁଭ୍ରା ଅସୃଗ୍ରମିନ୍ଦଵଃ ଘ୍ନନ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵା ଅପ ଦ୍ଵିଷଃ

ତୀବ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରବାହଗୁଡିକ ଝରିଛି, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଛି।

ତୋଶା ଵୃତ୍ରହଣା ହୁଵେ ସଜିତ୍ଵାନାପରାଜିତା ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଵାଜସାତମା

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ବୃତ୍ର ନାଶକ, ସଦା ବିଜୟୀ ଓ ଅଜୟ, ଶକ୍ତି ଦେବାରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି।

ପ୍ର ଵାମର୍ଚନ୍ତ୍ଯୁକ୍ଥିନୋ ନୀଥାଵିଦୋ ଜରିତାରଃ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଇଷ ଆ ଵୃଣେ

ଉକ୍ତି ଓ ନେତୃତ୍ୱରେ ପାରଙ୍ଗତ ଗାୟକମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ଧନ ପାଇଁ ତୁମକୁ ବାଛିଛି।

ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ନଵତିଂ ପୁରୋ ଦାସପତ୍ନୀରଧୂନୁତମ୍ ସାକମେକେନ କର୍ମଣା

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଏକାଠି ଏକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦାସୀମାନଙ୍କର ନବତିଟି ଦୁର୍ଗକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲ।

ଉପ ତ୍ଵା ରଣ୍ଵସନ୍ଦୃଶଂ ପ୍ରଯସ୍ଵନ୍ତଃ ସହସ୍କୃତ ଅଗ୍ନେ ସସୃଜ୍ମହେ ଗିରଃ

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ରୂପ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଆମେ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୀତ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଉଛୁ।

ଉପ ଚ୍ଛାଯାମିଵ ଘୃଣେରଗନ୍ମ ଶର୍ମ ତେ ଵଯମ୍ ଅଗ୍ନେ ହିରଣ୍ଯସନ୍ଦୃଶଃ

ହେ ଅଗ୍ନି, ସୁନା ରୂପୀ, ଆମେ ତୁମ ଛାୟାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଛାୟା ପରି, ତୁମର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସିଛୁ।

ଯ ଉଗ୍ର ଇଵ ଶର୍ଯହା ତିଗ୍ମଶୃଙ୍ଗୋ ନ ଵଂସଗଃ ଅଗ୍ନେ ପୁରୋ ରୁରୋଜିଥ

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ଧନୁର୍ଧର ପରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ବୃଷଭ ପରି, ଦୁର୍ଗଗୁଡିକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲ।

ଋତାଵାନଂ ଵୈଶ୍ଵାନରମୃତସ୍ଯ ଜ୍ଯୋତିଷସ୍ପତିମ୍ ଅଜସ୍ରଂ ଘର୍ମମୀମହେ

ଆମେ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଆଲୋକର ନାଥ, ଅବିରତ ତାପ ଦେଉଥିବା ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଏହି ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ।

ଯ ଇଦଂ ପ୍ରତିପପ୍ରଥେ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ସ୍ଵରୁତ୍ତିରନ୍ ଋତୂନୁତ୍ସୃଜତେ ଵଶୀ

ଯିଏ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି, ଯଜ୍ଞର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଲୋକ, ସେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଋତୁଗୁଡିକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି।

ଅଗ୍ନିଃ ପ୍ରିଯେଷୁ ଧାମସୁ କାମୋ ଭୂତସ୍ଯ ଭଵ୍ଯସ୍ଯ ସଭ୍ରାଡେକୋ ଵି ରାଜତି

ଅଗ୍ନି, ପ୍ରିୟ ଗୃହମାନେ, ଭୂତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ୍‌ର ଆଶା, ସ୍ବଜନଙ୍କ ସହିତ ଏକାକି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅଛନ୍ତି।

ଆଷ୍ଟମ ତୃତୀଯୋ ଽର୍ଧଃ ଅଗ୍ନିଃ ପ୍ରତ୍ନେନ ଜନ୍ମନା ଶୁମ୍ଭାନସ୍ତନ୍ଵାଂ ସ୍ଵାମ୍ କଵିର୍ଵିପ୍ରେଣ ଵଵୃଧେ

ତୃତୀୟ ଅଷ୍ଟମାଂଶ, ପୁରୁଣା ଜନ୍ମ ଥିବା ଅଗ୍ନି, ନିଜ ରୂପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, କବିଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି।

ଊର୍ଜ୍ଜୋ ନପାତମା ହୁଵେ ଽଗ୍ନିଂ ପାଵକଶୋଚିଷମ୍ ଅସ୍ମିନ୍ଯଜ୍ଞେ ସ୍ଵଧ୍ଵରେ

ମୁଁ ଶକ୍ତିର ସନ୍ତାନ, ପବିତ୍ର ଶିଖା ଥିବା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ଏହି ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଡାକୁଛି।