ସାମଵେଦଃ

ସପ୍ତମ ତୃତୀଯୋ ଽର୍ଧଃ ଅଭି ତ୍ଵା ପୂର୍ଵପୀତଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୋମେଭିରାଯଵଃ ସମୀଚୀନାସ ଋଭଵଃ ସମସ୍ଵରନ୍ରୁଦ୍ରା ଗୃଣନ୍ତ ପୂର୍ଵ୍ଯମ୍

ସପ୍ତମ ଓ ତୃତୀୟ ଅଂଶରେ, ପୁରୁଣା ସ୍ତୁତି ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗାଉଛନ୍ତି; କୁଶଳୀମାନେ, ସମ୍ମିଳିତ ଭାବେ, ରୁଦ୍ରମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତାଙ୍କୁ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।

ଅସ୍ଯେଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଵାଵୃଧେ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ଶଵୋ ମଦେ ସୁତସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣଵି ଅଦ୍ଯା ତମସ୍ଯ ମହିମାନମାଯଵୋ ଽନୁ ଷ୍ଟୁଵନ୍ତି ପୂର୍ଵଥା

ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମର ଉଲ୍ଲାସରେ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି; ଆଜି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ପୂର୍ବ ଦିନ ପରି ତାଙ୍କର ମହିମା ଗାଉଛନ୍ତି।

ପ୍ର ଵାମର୍ଚନ୍ତ୍ଯୁକ୍ଥିନୋ ନୀଥାଵିଦୋ ଜରିତାରଃ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଇଷ ଆ ଵୃଣେ

ଉକ୍ତିରେ ଓ ନେତୃତ୍ୱରେ ପାରଙ୍ଗତ ଗାୟକମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ମୁଁ ତୁମ ଦୟା ଓ ଧନ ଚାହୁଁଛି।

ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ନଵତିଂ ପୁରୋ ଦାସପତ୍ନୀରଧୂନୁତମ୍ ସାକମେକେନ କର୍ମଣା

ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଏକ ମାତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦାସୀମାନଙ୍କର ନବତିଟି କିଲ୍ଲାକୁ ଉପ୍ରେ ଉଠାଇଦେଇଥିଲେ।

ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଅପସସ୍ପର୍ଯୁପ ପ୍ର ଯନ୍ତି ଧୀତଯଃ ଋତସ୍ଯ ପଥ୍ଯା ଽ ଽ ଅନୁ

ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ପ୍ରାର୍ଥନାମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁଛି; ସେମାନେ ସତ୍ୟର ପଥ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।

ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ତଵିଷାଣୀ ଵାଂ ସଧସ୍ଥାନି ପ୍ରଯାଂସି ଚ ଯୁଵୋରପ୍ତୂର୍ଯଂ ହିତମ୍

ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କ୍ଷେତ୍ର ଓ ନିବାସ, ଏବଂ ତୁମ ଉପକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁ ଅବିଫଳ।

ଶଗ୍ଧ୍ଯୂ ଷୁ ଶଚୀପତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵାଭିରୂତିଭିଃ ଭଗଂ ନ ହି ତ୍ଵା ଯଶସଂ ଵସୁଵିଦମନୁ ଶୂର ଚରାମସି

ଶକ୍ତିର ସ୍ୱାମୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଅଜୟ ଉପାୟରେ ଆମକୁ ଭାଗ୍ୟ ଦିଅ; କାରଣ ଆମେ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଧନ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ, ହେ ବୀର।

ପୌରୋ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ପୁରୁକୃଦ୍ଗଵାମସ୍ଯୁତ୍ସୋ ଦେଵ ହିରଣ୍ଯଯଃ ନ କିର୍ହି ଦାନଂ ପରି ମର୍ଧିଷତ୍ଵେ ଯଦ୍ଯଦ୍ଯାମି ତଦା ଭର

ଘୋଡ଼ା ଓ ଗାଁର ଅନେକ ଦାନ ଅଛି, ହେ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ ଦେବତା; ଦାନ ରୋକିବା ନାହିଁ, ମୁଁ ଯାହା ଚାହେଁ, ତାହା ଦିଅ।

ତ୍ଵଂ ହ୍ଯେହି ଚେରଵେ ଵିଦା ଭଗଂ ଵସୁତ୍ତଯେ ଉଦ୍ଵାଵୃଷସ୍ଵ ମଧଵନ୍ଗଵିଷ୍ଟଯ ଉଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଵମିଷ୍ଟଯେ

ଯିଏ ଆଶା କରେ, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସ, ଭାଗ୍ୟ ଓ ଧନ ଦିଅ; ଗାଁ ଓ ଘୋଡ଼ା ଲାଗି ମଧୁରତା ଦିଅ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର।

ତ୍ଵଂ ପୁରୂ ସହସ୍ରାଣି ଶତାନି ଚ ଯୂଥା ଦାନାଯ ମଂହସେ ଆ ପୁରନ୍ଦରଂ ଚକୃମ ଵିପ୍ରଵଚସ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଗାଯନ୍ତୋ ଽଵସେ

ତୁମ ପାଖରେ ଦେବା ପାଇଁ ଅନେକ ହଜାର ଓ ଶତାଧିକ ଝୁଣ୍ଡ ଅଛି; ଆମେ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ପୁରନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରିଛୁ।

ଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଦଯତେ ଵସୁ ହୋତା ମନ୍ଦ୍ରୋ ଜନାନାମ୍ ମଧୋର୍ନ ପାତ୍ରା ପ୍ରଥମାନ୍ଯସ୍ମୈ ପ୍ର ସ୍ତୋମା ଯନ୍ତ୍ଵଗ୍ନଯେ

ଯିଏ ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଇଥାଏ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ପୂଜାରୀ, ସେଠି ପ୍ରଥମ ମଧୁପାତ୍ର ଯାଏ; ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚୁ।

ଅଶ୍ଵ ନ ଗୀର୍ଭୀ ରଥ୍ଯଂ ସୁଦାନଵୋ ମର୍ମୃଜ୍ଯନ୍ତେ ଦେଵଯଵଃ ଉଭେ ତୋକେ ତନଯେ ଦସ୍ମ ଵିସ୍ପତେ ପର୍ଷି ରାଧୋ ମଘୋନାମ୍

ଘୋଡ଼ା ପରି ଶବ୍ଦରେ, ରଥ ଚଳାଇବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଦାତାମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ; ସନ୍ତାନ ଓ ଉତ୍ତରସୁରେ, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗୋତିର ସ୍ୱାମୀ, ତୁମେ ଦାତାଙ୍କ ଧନ ଦିଅ।

ଇମଂ ମେ ଵରୁଣ ଶ୍ରୁଧୀ ହଵମଦ୍ଯା ଚ ମୃଡଯ ତ୍ଵାମଵସ୍ଯୁରା ଚକେ

ହେ ବରୁଣ, ମୋ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣ, ଆଜି ଦୟା କର; ମୁଁ ସହାୟତା ପାଇଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।

କଯା ତ୍ଵଂ ନ ଊତ୍ଯାଭି ପ୍ର ମନ୍ଦସେ ଵୃଷନ୍ କଯା ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର

ହେ ବଳଶାଳୀ, କେଉଁ ସହାୟତାରେ ତୁମେ କ୍ଳାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ? କେଉଁ ଭିତିରେ ତୁମେ ତୁମ ପୂଜାରୀମାନେ ପାଇଁ ଉପହାର ଆଣିଦିଅଛ?

ଇନ୍ଦ୍ରମିଦ୍ଦେଵତାତଯ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ପ୍ରଯତ୍ଯଧ୍ଵରେ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସମୀକେ ଵନିନୋ ହଵାମହ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଧନସ୍ଯ ସାତଯେ

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚୟ ଉପହାର ଆଣାଯାଏ; ଯଜ୍ଞରେ ପୁରୋହିତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି; ଧନ ଲାଗି ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ଯିଏ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମହ୍ନା ରୋଦସୀ ପପ୍ରଥଚ୍ଛଵ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୂର୍ଯମରୋଚଯତ୍ ଇନ୍ଦ୍ରେ ହ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ଯେମିର ଇନ୍ଦ୍ରେ ସୁଵାନାସ ଇନ୍ଦଵଃ

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛି; ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ ହୋଇଛି; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିମନ୍ତେ ସୋମ ଝରୁଛି।

ଵିଶ୍ଵକର୍ମନ୍ହଵିଷା ଵାଵୃଧାନଃ ସ୍ଵଯଂ ଯଜସ୍ଵ ତନ୍ଵାଂ ସ୍ଵା ହି ତେ ମୁହ୍ଯନ୍ତ୍ଵନ୍ଯେ ଅଭିତୋ ଜନାସ ଇହାସ୍ମାକଂ ମଘଵା ସୂରିରସ୍ତୁ

ହେ ସବୁକିଛି ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା, ବଳି ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିବା, ତୁମେ ନିଜ ଆକୃତିରେ ନିଜକୁ ପୂଜା କର; କାରଣ ଶକ୍ତି ତୁମର ନିଜର। ଅନ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଭ୍ରମିତ ହେଉନ୍ତୁ; ଏଠାରେ ଆମ ପାଇଁ ଦାତା ପ୍ରଭୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ହେଉନ୍ତୁ।

ଅଯା ରୁଚା ହରିଣ୍ଯା ପୁନାନୋ ଵିଶ୍ଵା ଦ୍ଵେଷାଂସି ତରତି ସଯୁଗ୍ଵଭିଃ ସୂରୋ ନ ସଯୁଗ୍ଵଭିଃ ଧାରା ପୃଷ୍ଠସ୍ଯ ରୋଚତେ ପୁନାନୋ ଅରୁଷୋ ହରିଃ ଵିଶ୍ଵା ଯଦ୍ରୂପା ପରିଯାସ୍ଯୃକ୍ଵଭିଃ ସପ୍ତାସ୍ଯେଭିରୃକ୍ଵଭିଃ

ଏହି ସୁନାଳି ଆଭାରେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରି, ସେ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଜୟ କରନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ସାଥୀମାନେ ସହିତ, ପଛର ଧାରା ଆଲୋକିତ ହୁଏ, ପବିତ୍ର ଲାଲ ଓ ହଳଦିଆ ତାଙ୍କ ଆକୃତି। ସେ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଆକୃତିରେ ଗୀତରେ ଚଳନ୍ତି, ସାତଟି ମୁଖରେ ଗୀତ ଗାଆନ୍ତି।

ପ୍ରାଚୀମନୁ ପ୍ରଦିଶଂ ପାତି ଚେକିତତ୍ସଂ ରଶ୍ମିଭିର୍ଯତତେ ଦର୍ଶତୋ ରଥୋ ଦୈଵ୍ଯୋ ଦର୍ଶତୋ ରଥଃ ଅଗ୍ମନ୍ନୁକ୍ଥାନି ପୌଂସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଂ ଜୈତ୍ରାଯ ହର୍ଷଯତ ଵଜ୍ରଶ୍ଚ ଯଦ୍ଭଵଥୋ ଅନପଚ୍ଯୁତା ସମତ୍ସ୍ଵନପଚ୍ଯୁତା

ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ତାଙ୍କ କିରଣରେ ଦୃଷ୍ଟିମାନ ରଥ ଚାଲିଯାଏ, ଦେବତାଙ୍କ ଦୃଶ୍ୟମାନ ରଥ। ହେ ବୀର ଇନ୍ଦ୍ର, ଜୟ ପାଇଁ ଗୀତ ଆସିଛି, ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଅଭେଦ୍ୟ ବଜ୍ର ହୁଅଛ, ଅଭେଦ୍ୟ ରହ।

ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯତ୍ପଣୀନାଂ ଵିଦୋ ଵସୁ ସଂ ମାତୃଭିର୍ମର୍ଜଯସି ସ୍ଵ ଆ ଦମ ଋତସ୍ଯ ଧୀତିଭିର୍ଦମେ ପରାଵତୋ ନ ସାମ ତଦ୍ଯତ୍ରା ରଣନ୍ତି ଧୀତଯଃ ତ୍ରିଧାତୁଭିରରୁଷୀଭିର୍ଵଯୋ ଦଧେ ରୋଚମାନୋ ଵଯୋ ଦଧେ ଉତ ନୋ ଗୋଷଣିଂ ଧିଯମଶ୍ଵସାଂ ଵାଜସାମୁତ ନୃଵତ୍କୃଣୁହ୍ଯୂତଯେ

ତୁମେ ବ୍ୟବସାୟୀମାନଙ୍କ ଧନ ଜାଣ, ମାଆମାନେ ସହିତ ଏହା ନିଜ ଘରକୁ ଆଣି ରଖ; ନିଜ ଘରେ ସତ୍ୟ ଚିନ୍ତାରେ ଦୂର ଗୀତ ତିଆରି କର, ଯେଉଁଠାରେ ଚିନ୍ତାମାନେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରନ୍ତି। ତିନି ରଙ୍ଗର ଚମକୁଥିବା ପାଖିପରି ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଇଛ; ଆମ ପାଇଁ ଗାଁ, ଘୋଡ଼ା ଓ ନରଶକ୍ତି ଦିଅ।

ଶଶମାନସ୍ଯ ଵା ନରଃ ସ୍ଵେଦସ୍ଯ ସତ୍ଯଶଵସଃ ଵିଦା କାମସ୍ଯ ଵେନତଃ

ଯିଏ ଖୁସି ଅଛି, ଘମ ଝରୁଛି, ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଅଛି, ହେ ମାନବମାନେ, ସେ ଉତ୍ସାହୀର ଇଚ୍ଛାକୁ ଜାଣ।

ଉପ ନଃ ସୂନଵୋ ଗିରଃ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତ୍ଵମୃତସ୍ଯ ଯେ ସୁମୃଡୀକା ଭଵନ୍ତୁ ନଃ

ଅମର ପୁଅମାନେ ଆମର ଗୀତ ଶୁଣନ୍ତୁ, ସେମାନେ ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହେଉନ୍ତୁ।

ପ୍ର ଵାଂ ମହି ଦ୍ଯଵୀ ଅଭ୍ଯୁପସ୍ତୁତିଂ ଭରାମହେ ଶୁଚୀ ଉପ ପ୍ରଶସ୍ତଯେ

ହେ ଦିନ ଓ ରାତି, ତୁମ ପାଇଁ ଆମେ ବଡ଼ ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ପ୍ରଶଂସା ଆଣିଛୁ, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ।

ପୁନାନେ ତନ୍ଵା ମିଥଃ ସ୍ଵେନ ଦକ୍ଷେଣ ରାଜଥଃ ଊହ୍ଯାଥେ ସନାଦୃତମ୍

ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନିଜେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ତୁମେ ନିଜ ଆକୃତିରେ ଶାସନ କର, ପୁରୁଣା ସତ୍ୟକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇ ଆଣିଛ।

ମହୀ ମିତ୍ରସ୍ଯ ସାଧଥସ୍ତରନ୍ତୀ ପିପ୍ରତୀ ଋତମ୍ ପରି ଯଜ୍ଞଂ ନି ଷେଦଥୁଃ

ମିତ୍ରଙ୍କ ମହା ସାହାଯ୍ୟ ଅତି ବଡ଼, ସେ ସତ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରି ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି; ଯଜ୍ଞକୁ ଘେରି ବସିଛନ୍ତି।

ଅଯମୁ ତେ ସମତସି କପୋତ ଇଵ ଗର୍ଭଧିମ୍ ଵଚସ୍ତଚ୍ଚିନ୍ନ ଓହସେ

ତୁମ ସଭାରେ ଏହା ଗୁହାରେ ପକ୍ଷୀ ପରି; ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଲୁଚାଏ ନାହିଁ।

ସ୍ତୋତ୍ରଂ ରାଧାନାଂ ପତେ ଗିର୍ଵାହୋ ଵୀର ଯସ୍ଯ ତେ ଵିଭୂତିରସ୍ତୁ ସୂନୃତା

ହେ ଦାନର ସ୍ୱାମୀ, ଗୀତ ଗାଇଥିବା, ବୀର, ତୁମର ମହିମା ସୁନ୍ଦର କଥା ସହିତ ରହୁ।

ଊର୍ଧ୍ଵସ୍ତିଷ୍ଠା ନ ଊତଯେ ଽସ୍ମିନ୍ଵାଜେ ଶତକ୍ରତୋ ସମନ୍ଯେଷୁ ବ୍ରଵାଵହୈ

ହେ ଶତଶକ୍ତି ଧାରୀ, ଏହି ସଂଘର୍ଷରେ ଆମ ସହାୟତା ପାଇଁ ସିଧା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଅ; ଆମେ ସମସ୍ତ ସାଥୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଥା କହିବାକୁ ଚାହୁଁ।

ଗାଵ ଉପ ଵଦାଵଟେ ମହି ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ରପ୍ସୁଦା ଉଭା କର୍ଣା ହିରଣ୍ଯଯା

ଗାଁମାନେ ପାନୀଘାଟକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଯଜ୍ଞର ରସରେ ଭରିଆ, ଦୁଇ କାନ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ।