ସାମଵେଦଃ

ଅ ଅଗ୍ନେ ଯୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵା ହି ଯେ ତଵାଶ୍ଵାସୋ ଦେଵ ସାଧଵଃ ଚ୍ ଅରଂ ଵହନ୍ତ୍ଯାଶଵଃ

ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଦେବତା, ଯେଉଁମାନେ ଶୀଘ୍ର ହୋମ ଆଣନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଯୁତ କର।

ଅ ଅଚ୍ଛା ନୋ ଯାହ୍ଯା ଵହାଭି ପ୍ରଯାଂସି ଵୀତଯେ ଚ୍ ଆ ଦେଵାନ୍ତ୍ସୋମପୀତଯେ

ଓ ବାହକ, ଆମ ପାଖକୁ ତୁମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥରେ ଆସ, ଆମ ଉପଭୋଗ ପାଇଁ, ଦେବମାନେ ପାଖକୁ, ସୋମ ପାନ ପାଇଁ।

ଅ ଉଦଗ୍ନେ ଭାରତ ଦ୍ଯୁମଦଜସ୍ରେଣ ଦଵିଦ୍ଯୁତତ୍ ଚ୍ ଶୋଚା ଵି ଭାହ୍ଯଜର

ଓ ଅଗ୍ନି, ଓ ଭାରତ, ଅକ୍ଷୟ ଓ ବିଜୁଳି ପରି ତେଜରେ ଚମକ, ଅବିନାଶୀ ଭାବେ ଜ୍ୱଳନ୍ତୁ।

ପ୍ର ସୁନ୍ଵାନାଯାନ୍ଧସୋ ମର୍ତ୍ତୋ ନ ଵଷ୍ଟ ତଦ୍ଵଚଃ ଅପ ଶ୍ଵାନମରାଧସଂ ହତା ମଖଂ ନ ଭୃଗଵଃ

ଯିଏ ସୋମ ଚୁଷିଛନ୍ତି, ସେ ମଣିଷ ଏହି କଥାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ; ଇର୍ଷ୍ୟାକୁ ଦୂର କର, ଯେପରି ଭୃଗୁମାନେ ବିଶ୍ୱାସଘାତୀ କୁକୁର ଠାରୁ ଯଜ୍ଞକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।

ଆ ଜାମିରତ୍କେ ଅଵ୍ଯତ ଭୁଜେ ନ ପୁତ୍ର ଓଣ୍ଯୋଃ ସରଜ୍ଜାରୋ ନ ଯୋଷଣାଂ ଵରୋ ନ ଯୋନିମାସଦମ୍

ଯୁଗଳ ରାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ମାତାପିତାଙ୍କ ଛାତିରେ ପୁଅ ପରି; ସେ ଦ୍ରୁତ ଚଳିଲେ, ଯେପରି କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ବର ପହଞ୍ଚେ, ଗର୍ଭରେ ବସିଲେ।

ସ ଵୀରୋ ଦକ୍ଷସାଧନୋ ଵି ଯସ୍ତସ୍ତମ୍ଭ ରୋଦସୀ ହରିଃ ପଵିତ୍ରେ ଅଵ୍ଯତ ଵେଧା ନ ଯୋନିମାସଦମ୍

ସେ ଶୂର, ଦକ୍ଷତାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଯିଏ ଦୁଇ ଜଗତ୍କୁ ଧାରିଥିଲେ—ହରି, ପବିତ୍ରତାରେ ସୁରକ୍ଷିତ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଗର୍ଭରେ ବସିଲେନି।

ଅଭ୍ରାତୃଵ୍ଯୋ ଅନା ତ୍ଵମନାପିରିନ୍ଦ୍ର ଜନୁଷା ସନାଦସି ଯୁଧେଦାପିତ୍ଵମିଚ୍ଛସେ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଭାଇ ବା ପରିବାର ବିନା, ଜନ୍ମରୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକା; ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ନିଜ ପିତାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ରଗତି ଚାହାଁଛ।

ନ କୀ ରେଵନ୍ତଂ ସଖ୍ଯାଯ ଵିନ୍ଦସେ ପୀଯନ୍ତି ତେ ସୁରାଶ୍ଵଃ ଯଦା କୃଣୋଷି ନଦନୁଂ ସମୂହସ୍ଯାଦିତ୍ପିତେଵ ହୂଯସେ

ତୁମେ ଧନୀ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସଂଗୀ ଭାବେ ଚୟନ କରନାହଁ; ତୁମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡାମାନେ ତୁମ ଡାକରେ ପାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସଭାର ଆରମ୍ଭରେ ପିତା ପରି ପୂଜିତ ହୁଅ।

ଆ ତ୍ଵା ସହସ୍ରମା ଶତଂ ଯୁକ୍ତା ରଥେ ହିରଣ୍ଯଯେ ବ୍ରହ୍ମଯୁଜୋ ହରଯ ଇନ୍ଦ୍ର କେଶିନୋ ଵହନ୍ତୁ ସୋମପୀତଯେ

ହଜାର, ଶତ ହଳଦିଆ କେଶର ଘୋଡା, ସୁନାର ରଥକୁ ଯୁକ୍ତ, ସ୍ତୁତିରେ ଏକତ୍ରିତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନେ ତୁମକୁ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଆଣନ୍ତୁ।

ଆ ତ୍ଵା ରଥେ ହିରଣ୍ଯଯେ ହରୀ ମଯୂରଶେପ୍ଯା ଶିତିପୃଷ୍ଠା ଵହତାଂ ମଧ୍ଵୋ ଅନ୍ଧସୋ ଵିଵକ୍ଷଣସ୍ଯ ପୀତଯେ

ତୁମ ହଳଦିଆ ଘୋଡା, ମୟୂର ପଛ ଓ ଚିତ୍ରିତ ପିଠି ସହିତ, ସୁନାର ରଥକୁ ତାଣନ୍ତୁ, ମଧୁର ରସ ପାନ ପାଇଁ।

ପିବା ତ୍ଵାସ୍ଯ ଗିର୍ଵଣଃ ସୁତସ୍ଯ ପୂର୍ଵପା ଇଵ ପରିଷ୍କୃତସ୍ଯ ରସିନ ଇଯମାସୁତିଶ୍ଚାରୁର୍ମଦାଯ ପତ୍ଯତେ

ହେ ଗୀତପ୍ରିୟ, ଏହି ଚାପା ହୋଇଥିବା ସୋମ ରସ ପିଉ, ପ୍ରଥମ ପାନକାରୀ ପରି, ସୁସଜ୍ଜିତ ଓ ପ୍ରବାହମାନ ଏହି ଅର୍ପଣ ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଦିଆଯାଉଛି।

ଆ ସୋତା ପରି ଷିଞ୍ଚତାଶ୍ଵଂ ନ ସ୍ତୋମମପ୍ତୁରଂ ରଜସ୍ତୁରମ୍ ଵନପ୍ରକ୍ଷମୁଦପ୍ରୁତମ୍

ଯେଉଁମାନେ ଢାଳନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ତୁତିକୁ ତୀବ୍ର ଘୋଡା ପରି ଢାଳନ୍ତୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆକାଶ ଚାରିଅଡ଼ି, ଅରଣ୍ୟ ଭେଦି ଆଗେ ବଢ଼ୁଥିବା।

ସହସ୍ରଧାରଂ ଵୃଷଭଂ ପଯୋଦୁହଂ ପ୍ରିଯଂ ଦେଵାଯ ଜନ୍ମନେ ଋତେନ ଯ ଋତଜାତୋ ଵିଵାଵୃଧେ ରାଜା ଦେଵ ଋତଂ ବୃହତ୍

ହଜାର ଧାରା ବହୁଥିବା, ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ବୃଷଭ, ଦେବତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ, ଯିଏ ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମି, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି, ସେ ରାଜା, ଦେବତା, ବଡ଼ ସତ୍ୟ।

ଅଗ୍ନିର୍ଵୃତ୍ରାଣି ଜଙ୍ଘନଦ୍ଦ୍ରଵିଣସ୍ଯୁର୍ଵିପନ୍ଯଯା ସମିଦ୍ଧଃ ଶୁକ୍ର ଆହୁତଃ

ଅଗ୍ନି ବାଧାମାନେ ଦୂର କରିଛନ୍ତି; ଧନ ଦେଇଥିବା, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ, ଦକ୍ଷତାରେ ଆହ୍ୱାନିତ।

ଗର୍ଭେ ମାତୁଃ ପିତୁଷ୍ପିତା ଵିଦିଦ୍ଯୁତାନୋ ଅକ୍ଷରେ ସୀଦନ୍ନୃତସ୍ଯ ଯୋନିମା

ମାତା ଓ ପିତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ, ପିତା ଅମର ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଥାନ୍ତି, ଚମକୁଥିବା, ସତ୍ୟର ମୂଳରେ ବସିଛନ୍ତି।

ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରଜାଵଦା ଭର ଜାତଵେଦୋ ଵିଚର୍ଷଣେ ଅଗ୍ନେ ଯଦ୍ଦୀଦଯଦ୍ଦିଵି

ହେ ଜାତବେଦସ୍, ସନ୍ତାନ ସମୃଦ୍ଧି ଥିବା ପ୍ରାର୍ଥନା ଆଣ, ହେ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ଅଗ୍ନି, ଯେପରି ତୁମେ ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ।

ଅସ୍ଯ ପ୍ରେଷା ହେମନା ପୂଯମାନୋ ଦେଵୋ ଦେଵେଭିଃ ସମପୃକ୍ତ ରସମ୍ ସୁତଃ ପଵିତ୍ରଂ ପର୍ଯେତି ରେଭନ୍ମିତେଵ ସଦ୍ମ ପଶୁମନ୍ତି ହୋତା

ତାଙ୍କର ଦ୍ରୁତ, ସୁନା ରଙ୍ଗର, ପବିତ୍ର ରସ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଚାପାଯାଇ, ପବିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ଘୂରୁଛି, ଗୃହରେ ପଶୁମାନେ ପରି ଧ୍ୱନିତ, ହୋତା ପୁରୋହିତ।

ଭଦ୍ରା ଵସ୍ତ୍ରା ସମନ୍ଯା ଽ ଽ ଵସାନୋ ମହାନ୍କଵିର୍ନିଵଚନାନି ଶଂସନ୍ ଆ ଵଚ୍ଯସ୍ଵ ଚମ୍ଵୋଃ ପୂଯମାନୋ ଵିଚକ୍ଷଣୋ ଜାଗୃଵିର୍ଦେଵଵୀତୌ

ଶୁଭ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ମହାନ ଋଷି, ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ, ପାତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଜ୍ଞାନୀ, ଦେବସେବାରେ ସଦା ଜାଗ୍ରତ।

ସମୁ ପ୍ରିଯୋ ମୃଜ୍ଯତେ ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ ଯଶସ୍ତରୋ ଯଶସାଂ କ୍ଷୈତୋ ଅସ୍ମେ ଅଭି ସ୍ଵର ଧନ୍ଵା ପୂଯମାନୋ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ

ପ୍ରିୟ, ସେ ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ଯଶସ୍ବୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ପୃଥିବୀରେ ଧ୍ୱନିତ ହେଉ—ତୁମେ ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭେଚ୍ଛାରେ ରକ୍ଷା କର।

ଏତୋ ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତଵାମ ଶୁଦ୍ଧଂ ଶୁଦ୍ଧେନ ସାମ୍ନା ଶୁଦ୍ଧୈରୁକ୍ଥୈର୍ଵାଵୃଧ୍ଵାଂସଂ ଶୁଦ୍ଧୈରାଶୀର୍ଵାନ୍ମମତ୍ତୁ

ଏବେ ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ଗୀତ, ପବିତ୍ର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରିବା; ପବିତ୍ର ଆଶୀର୍ବାଦ ସେ ଗ୍ରହଣ କରୁନ୍ତୁ।

ଇନ୍ଦ୍ର ଶୁଦ୍ଧୋ ନ ଆ ଗହି ଶୁଦ୍ଧଃ ଶୁଦ୍ଧାଭିରୂତିଭିଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ରଯିଂ ନି ଧାରଯ ଶୁଦ୍ଧୋ ମମଦ୍ଧି ସୋମ୍ଯ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପବିତ୍ର, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ପବିତ୍ର ସାହାଯ୍ୟ ସହିତ; ପବିତ୍ର, ଧନ ଦିଅ; ପବିତ୍ର, ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ କର।

ଇନ୍ଦ୍ର ଶୁଦ୍ଧୋ ହି ନୋ ରଯିଂ ଶୁଦ୍ଧୋ ରତ୍ନାନି ଦାଶୁଷେ ଶୁଦ୍ଧୋ ଵୃତ୍ରାଣି ଜିଘ୍ନସେ ଶୁଦ୍ଧୋ ଵାଜଂ ସିଷାସସି

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପବିତ୍ର, ନିଶ୍ଚିତ ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ; ପବିତ୍ର, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଦିଅ; ପବିତ୍ର, ବାଧାମାନେ ଦୂର କର; ପବିତ୍ର, ବିଜୟ ଆଣ।

ଅଗ୍ନେ ସ୍ତୋମଂ ମନାମହେ ସିଧ୍ରମଦ୍ଯ ଦିଵିସ୍ପୃଶଃ ଦେଵସ୍ଯ ଦ୍ରଵିଣସ୍ଯଵଃ

ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ଆଜି ତୁମର ସ୍ତୁତି, ଶୀଘ୍ର ଓ ଆକାଶକୁ ଛୁଅଥିବା, ଦେବତାଙ୍କ ଧନର କୃପା ଆଶା କରୁଛୁ।

ଅଗ୍ନିର୍ଜୁଷତ ନୋ ଗିରୋ ହୋତା ଯୋ ମାନୁଷେଷ୍ଵା ସ ଯକ୍ଷଦ୍ଦୈଵ୍ଯଂ ଜନମ୍

ଅଗ୍ନିଦେବ, ଆମର ଗୀତଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ଯିଏ ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜାରୀ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି; ସେ ଦେବମଣ୍ଡଳକୁ ସମ୍ମାନ ଦିଅନ୍ତୁ।

ତ୍ଵମଗ୍ନେ ସପ୍ରଥା ଅସି ଜୁଷ୍ଟୋ ହୋତା ଵରେଣ୍ଯଃ ତ୍ଵଯା ଯଜ୍ଞଂ ଵି ତନ୍ଵତେ

ଅଗ୍ନି, ଆପଣ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ପୂଜାରୀ; ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।

ଅଭି ତ୍ରିପୃଷ୍ଠଂ ଵୃଷଣଂ ଵଯୋଧାମାଙ୍ଗୋଷିଣମଵାଵଶଂତ ଵାଣୀଃ ଵନା ଵସାନୋ ଵରୁଣୋ ନ ସିନ୍ଧୂର୍ଵି ରତ୍ନଧା ଦଯତେ ଵାର୍ଯାଣି

ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତିନି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ, ଯୁବକ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାଙ୍କୁ ବଣମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଭଳି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି; ସେ ବରୁଣଙ୍କ ପରି ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ଧନ ଓ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଶୂରଗ୍ରାମଃ ସର୍ଵଵୀରଃ ସହାଵାନ୍ଜେତା ପଵସ୍ଵ ସନିତା ଧନାନି ତିଗ୍ମାଯୁଧଃ କ୍ଷିପ୍ରଧନ୍ଵା ସମତ୍ସ୍ଵଷାଢଃ ସାହ୍ଵାନ୍ପୃତନାସୁ ଶତ୍ରୂନ୍

ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ, ସମସ୍ତ ଯୋଧାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୀର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଜୟୀ—ଆପଣ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତୁ, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ; ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ତୁରନ୍ତ ଧନୁର୍ବାନ୍ଧ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କରନ୍ତୁ, ଯୋଧାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ।

ଉରୁଗଵ୍ଯୂତିରଭଯାନି କୃଣ୍ଵନ୍ତ୍ସମୀଚୀନେ ଆ ପଵସ୍ଵା ପୁରନ୍ଧୀ ଅପଃ ସିଷାସନ୍ନୁଷସଃ ସ୍ଵାର୍ଗାଃ ସଂ ଚିକ୍ରଦୋ ମହୋ ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଵାଜାନ୍

ବିସ୍ତୃତ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇ, ଭୟହୀନତା ସୃଷ୍ଟି କରି, ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତୁ, ଓ ପୁରନ୍ଧି, ଜଳ ଅନ୍ବେଷଣ କର; ଦିବ୍ୟ ଉଷାମାନେ ଧ୍ୱନିତ ହେଉ, ଆମକୁ ବଡ଼ ପୁରସ୍କାର ଦିଅନ୍ତୁ।

ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ଯଶା ଅସ୍ଯୃଜୀଷୀ ଶଵସସ୍ପତିଃ ତ୍ଵଂ ଵୃତ୍ରାଣି ହଂସ୍ଯପ୍ରତୀନ୍ଯେକ ଇତ୍ପୁର୍ଵନୁତ୍ତଶ୍ଚର୍ଷଣୀଧୃତିଃ

ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ, ଶକ୍ତିର ସ୍ୱାମୀ; ଆପଣ ଏକାକି ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନାଶ କରନ୍ତି, ଲୋକମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ପୁରୁଣା କାର୍ଯ୍ୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।