ସାମଵେଦଃ

ଅ ଉତ ସ୍ଵରାଜୋ ଅଦିତିରଦବ୍ଧସ୍ଯ ଵ୍ରତସ୍ଯ ଯେ ଚ୍ ମହୋ ରାଜାନ ଈଶତେ

ଏବଂ ଆଦିତି, ଆଲୋକମୟ ରାଜ୍ୟର ସ୍ୱାମିନୀ, ନିଶ୍ଚଳ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ, ଏବଂ ସେଠାର ମହାନ ରାଜାମାନେ—ସେମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।

ଅ ଉ ତ୍ଵା ମନ୍ଦନ୍ତୁ ସୋମାଃ କୃଣୁଷ୍ଵ ରାଧୋ ଅଦ୍ରିଵଃ ଚ୍ ଅଵ ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷୋ ଜହି

ସୋମ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁନ୍; ହେ ପାଷାଣଧାରୀ, ଆମକୁ ତୁମର କୃପା ଦିଅ, ଏବଂ ଯେମାନେ ବେଦବାଣୀକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅ।

ଅ ପଦା ପଣୀନରାଧସୋ ନି ବାଧସ୍ଵ ମହାଂ ଅସି ଚ୍ ନ ହି ତ୍ଵା କଶ୍ଚ ନ ପ୍ରତି

ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ପାଦ ଦ୍ୱାରା କଞ୍ଜୁଷମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ; କାରଣ ତୁମକୁ କେହି ବି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ।

ଅ ତ୍ଵମୀଶିଷେ ସୁତାନାମିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵମସୁତାନାମ୍ ଚ୍ ତ୍ଵଂ ରାଜା ଜନାନାମ୍

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଛାନା ଓ ଅଛାନା ପାନୀୟର ମାଲିକ; ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କର ରାଜା।

ଅ ଆ ଜାଗୃଵିର୍ଵିପ୍ର ଋତାଂ ମତୀନାଂ ସୋମଃ ପୁନାନୋ ଅସଦଚ୍ଚମୂଷୁ ଚ୍ ସପନ୍ତି ଯଂ ମିଥୁନାସୋ ନିକାମା ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ରଥିରାସଃ ସୁହସ୍ତାଃ

ହେ ପ୍ରେରିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସତ୍ୟ ଚିନ୍ତା ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ; ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ ପାତ୍ରମାନେରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି। ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଦକ୍ଷ ଓ ଚତୁର, ତାଙ୍କୁ ଦମ୍ପତିମାନେ ପରସ୍ପର ଆକାଂକ୍ଷାରେ ପରିବାରେ ପରି ପ୍ରବାହ କରନ୍ତି।

ଅ ସ ପୁନାନ ଉପ ସୂରେ ଦଧାନ ଓବେ ଅପ୍ରା ରୋଦସୀ ଵି ଷ ଆଵଃ ଚ୍ ପ୍ରିଯା ଚିଦ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯସାସ ଊତୀ ସତୋ ଧନଂ କାରିଣେ ନ ପ୍ର ଯଂସତ୍

ସେ ପବିତ୍ର ହେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମୀପରେ ରଖାଯାଇଛି, ଦୁଇ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛି। ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟ, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ସହାୟତା ସହିତ, ନ୍ୟାୟ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଧନ ରୋକି ରଖନ୍ତି ନାହିଁ।

ଅ ସ ଵର୍ଧିତା ପୂଯମାନଃ ସୋମୋ ମୀଢ୍ଵାଂ ଅଭି ନୋ ଜ୍ଯୋତିଷାଵୀତ୍ ଚ୍ ଯତ୍ର ନଃ ପୂର୍ଵେ ପିତରଃ ପଦଜ୍ଞାଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦୋ ଅଭି ଗା ଅଦ୍ରିମିଷ୍ଣନ୍

ସେହି ପବିତ୍ର ଓ ବଢ଼ୁଥିବା ସୋମ, ଦାନରେ ଧନୀ, ଆମକୁ ଆଲୋକ ଦିଅନ୍ତୁ—ଯେଉଁଠାରେ ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ, ପଥ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣି, ପାଷାଣ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘି ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି।

ଅ ମା ଚିଦନ୍ଯଦ୍ଵି ଶଂସତ ସଖାଯୋ ମା ରିଷଣ୍ଯତ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରମିତ୍ସ୍ତୋତା ଵୃଷଣଂ ସଚା ସୁତେ ମୁହୁରୁକ୍ଥା ଚ ଶଂସତ

ହେ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଅନ୍ୟ କିଛି କଥା କହିବେ ନାହିଁ, ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ; ଛାନା ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ, ପୁନିପୁନି ସ୍ତୁତିଗୀତ କହନ୍ତୁ।

ଅ ଅଵକ୍ରକ୍ଷିଣଂ ଵୃଷଭଂ ଯଥା ଜୁଵଂ ଗାଂ ନ ଚର୍ଷଣୀସହମ୍ ଚ୍ ଵିଦ୍ଵେଷଣଂ ସଂଵନନମୁଭଯଙ୍କରଂ ମଂହିଷ୍ଠମୁଭଯାଵିନମ୍

ଯେପରି ଯୁବା ବୃଷଭ ଗାୟମାନେକୁ ଆଣେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯାହାକୁ ଜିତିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଘୃଣାକୁ ଦୂର କରେ, ସମ୍ମିଳନ ଆଣେ, ଦୁଇପକ୍ଷକୁ ଉପକୃତ କରେ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୁଇପକ୍ଷରେ ବିଜୟୀ।

ଅ ଉଦୁ ତ୍ଯେ ମଧୁମତ୍ତମା ଗିର ସ୍ତୋମାସ ଈରତେ ଚ୍ ସତ୍ରାଜିତୋ ଧନସା ଅକ୍ଷିତୋତଯୋ ଵାଜନ୍ତୋ ରଥା ଇଵ

ସେଇ ସବୁ ମଧୁର ଗୀତ ଉପରକୁ ଉଠେ, ସ୍ତୁତିଗୀତମାନେ, ସତ୍ରାଜିତଙ୍କର ଅକ୍ଷୟ ଧନ ଦେଉଥିବା ରଥମାନେ ପରି।

ଅ କଣ୍ଵା ଇଵ ଭୃଗଵଃ ସୂର୍ଯା ଇଵ ଵିଶ୍ଵମିଦ୍ଧୀତମାଶତ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତୋମେଭିର୍ମହଯନ୍ତ ଆଯଵଃ ପ୍ରିଯମେଧାସୋ ଅସ୍ଵରନ୍

କଣ୍ବମାନେ ପରି, ଭୃଗୁମାନେ ପରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ସମସ୍ତେ ଜ୍ୱଳିଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଛନ୍ତି। ଉତ୍ସାହୀମାନେ ସ୍ତୁତିଗୀତ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଡ଼ କରିଛନ୍ତି; ପ୍ରିୟମେଧମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଇଛନ୍ତି।

ଅ ପର୍ଯୂ ଷୁ ପ୍ର ଧନ୍ଵ ଵାଜସାତଯେ ପରି ଵୃତ୍ରାଣି ସକ୍ଷଣିଃ ଚ୍ ଦ୍ଵିଷସ୍ତରଧ୍ଯା ଋଣଯା ନ ଈରସେ

ହେ ସୋମ, ଶକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁଅ, ବାଧାକୁ ଜିତ, ଘୃଣାକୁ ଦୂର କର, ଯେପରି ଋଣୀ ତାଙ୍କ ଋଣ ଦେଇ ଦୂର କରେ।

ଅ ଅଜୀଜନୋ ହି ପଵମାନ ସୂର୍ଯଂ ଵିଧାରେ ଶକ୍ମନା ପଯଃ ଚ୍ ଗୋଜୀରଯା ରଂହମାନଃ ପୁରନ୍ଧ୍ଯା

ହେ ପବିତ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରବାହମାନ ଦୁଧ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛ; ଗାୟମାନେ ସହିତ ତୁମେ ପୁରନ୍ଧି ସହ ଦ୍ରୁତ ଚାଲୁଛ।

ଅ ଅନୁ ହି ତ୍ଵା ସୁତଂ ସୋମ ମଦାମସି ମହେ ସମର୍ଯରାଜ୍ଯେ ଚ୍ ଵାଜାଂ ଅଭି ପଵମାନ ପ୍ର ଗାହସେ

ହେ ଛାନା ସୋମ, ଆମେ ତୁମେ ଉପରେ ଆନନ୍ଦିତ; ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧର ରାଜ୍ୟରେ। ହେ ପବିତ୍ର, ତୁମେ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଦୃତ ଚାଲିଯାଉଛ।

ଅ ପରି ପ୍ର ଧନ୍ଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ସ୍ଵାଦୁର୍ମିତ୍ରାଯ ପୂଷ୍ଣେ ଭଗାଯ

ସବୁ ଦିଗରେ ପ୍ରବାହ କର, ମଧୁର ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର, ମିତ୍ର, ପୂଷଣ ଓ ଭଗ ପାଇଁ।

ଅ ଏଵାମୃତାଯ ମହେ କ୍ଷଯାଯ ସ ଶୁକ୍ରୋ ଅର୍ଷ ଦିଵ୍ଯଃ ପୀଯୂଷଃ

ଏଭଳି ଅମୃତ ପାଇଁ, ବଡ଼ ନିବାସ ପାଇଁ, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦିବ୍ୟ, ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଧାରା ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତେ ସୋମ ସୁତସ୍ଯ ପେଯାତ୍କ୍ରତ୍ଵେ ଦକ୍ଷାଯ ଵିଶ୍ଵେ ଚ ଦେଵାଃ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଛାନା ସୋମ ତୁମେ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଦକ୍ଷତା ପାଇଁ ପାନ କରନ୍ତୁ।

ଅ ସୂର୍ଯସ୍ଯେଵ ରଶ୍ମଯୋ ଦ୍ରାଵଯିତ୍ନଵୋ ମତ୍ସରାସଃ ପ୍ରସୁତଃ ସାକମୀରତେ ଚ୍ ତନ୍ତୁଂ ତତଂ ପରି ସର୍ଗାସ ଆଶଵୋ ନେନ୍ଦ୍ରାଦୃତେ ପଵତେ ଧାମ କିଂ ଚନ

ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଯେପରି ଛିଟିଯିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ସେପରି ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ଆସକ୍ତିମାନେ ଏକାସାଥିରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଏକଠି ଚଳନ୍ତି। ଇଚ୍ଛାର ଝାଲି ଉଲାନ୍ତି, ଆଶାମାନେ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିନା, ପ୍ରାଣଶକ୍ତି କୌଣସି ଗ୍ରହକୁ ଗଲେ ନାହିଁ।

ଅ ଉପୋ ମତିଃ ପୃଚ୍ଯତେ ସିଚ୍ଯତେ ମଧୁ ମନ୍ଦ୍ରାଜନୀ ଚୋଦତେ ଅନ୍ତରାସନି ଚ୍ ପଵମାନଃ ସନ୍ତନିଃ ସୁନ୍ଵତାମିଵ ମଧୁମାନ୍ଦ୍ରପ୍ସଃ ପରି ଵାରମର୍ଷତି

ଚିନ୍ତା ମଧୁ ପରି ଚୁଷି ଆଣାଯାଏ, ଢେର ଗଭୀର ସ୍ୱର ଭିତରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଏ। ବଜ୍ରର ମଧ୍ୟରେ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଶକ୍ତି ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ମଧୁର ଓ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ରସ ଦାନ କରିଥାଏ, ଆବରଣକୁ ଦୂର କରେ।

ଅ ଉକ୍ଷା ମିମେତି ପ୍ରତି ଯନ୍ତି ଧେନଵୋ ଦେଵସ୍ଯ ଦେଵୀରୁପ ଯନ୍ତି ନିଷ୍କୃତମ୍ ଚ୍ ଅତ୍ଯକ୍ରମୀଦର୍ଜୁନଂ ଵାରମଵ୍ଯଯମତ୍କଂ ନ ନିକ୍ତଂ ପରି ସୋମୋ ଅଵ୍ଯତ

ବୃଷଭ ଗର୍ଜନ କରେ, ଗାଈମାନେ ଫେରି ଆସନ୍ତି, ଦେବୀମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଦାନକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରତିବନ୍ଧକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ଅକ୍ଷୟ ଯେଉଁଠି ପୋଷାକ ପରି ଅପବିତ୍ର ହୁଏନାହିଁ, ସୋମ ତାହାକୁ ଢାକି ରଖିଛି।

ଅ ଅଗ୍ନିଂ ନରୋ ଦୀଧିତିଭିରରଣ୍ଯୋର୍ହସ୍ତଚ୍ଯୁତଂ ଜନଯତ ପ୍ରଶସ୍ତମ୍ ଚ୍ ଦୂରେଦୃଶଂ ଗୃହପତିମଥଵ୍ଯୁମ୍

ପୁରୁଷମାନେ ତାଙ୍କର ତେଜରେ, ଦୁଇଟି ଅରଣି କାଠରୁ ହାତରେ ଛାଡ଼ି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେ ଅତି ପ୍ରଶଂସିତ, ଦୂରଦର୍ଶୀ, ଘରର ମାଲିକ, ଆହ୍ୱାନ କରିବାଯୋଗ୍ୟ।

ଅ ତମଗ୍ନିମସ୍ତେ ଵସଵୋ ନ୍ଯୃଣ୍ଵନ୍ତ୍ସୁପ୍ରତିଚକ୍ଷମଵସେ କୁତଶ୍ଚିତ୍ ଚ୍ ଦକ୍ଷାଯ୍ଯୋ ଯୋ ଦମ ଆସ ନିତ୍ଯଃ

ଓ ବସୁମାନେ, ସେଇ ଅଗ୍ନିକୁ ଆପଣମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଛନ୍ତି, ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ସହାୟତା ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଆସନ୍ତି, ଯିଏ ଘରେ ସଦା ଦକ୍ଷ।

ଅ ପ୍ରେଦ୍ଧୋ ଅଗ୍ନେ ଦୀଦିହି ପୁରୋ ନୋ ଽଜସ୍ରଯା ସୂର୍ମ୍ଯା ଯଵିଷ୍ଠ ଚ୍ ତ୍ଵାଂ ଶଶ୍ଵନ୍ତ ଉପ ଯନ୍ତି ଵାଜାଃ

ଓ ଅଗ୍ନି, ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଅକ୍ଷୟ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ, ସବୁଠାରୁ ଯୁବ, ତୁମ ପାଖକୁ ସଦା ବିଜୟ ଆସେ।

ଅ ଆଯଂ ଗୌଃ ପୃଶ୍ନିରକ୍ରମୀଦସଦନ୍ମାତରଂ ପୁରଃ ଚ୍ ପିତରଂ ଚ ପ୍ରଯନ୍ତ୍ସ୍ଵଃ

ଏହି ଚିହ୍ନିତ ଗାଈ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛି, ସେ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଓ ବାପାଙ୍କୁ ନିଜ ଘରକୁ ଖୋଜି ଯାଉଛି।

ଅ ଅନ୍ତଶ୍ଚରତି ରୋଚନାସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଦପାନତୀ ଚ୍ ଵ୍ଯଖ୍ଯନ୍ମହିଷୋ ଦିଵମ୍

ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳାଚଳ କରେ, ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଓ ନିଶ୍ୱାସରୁ, ବଡ଼ ବୃଷଭ ଆକାଶକୁ ପ୍ରକାଶିତ କରିଛି।

ଅ ତ୍ରିଂଶଦ୍ଧାମ ଵି ରାଜତି ଵାକ୍ପତଙ୍ଗାଯ ଧୀଯତେ ଚ୍ ପ୍ରତି ଵସ୍ତୋରହ ଦ୍ଯୁଭିଃ

ସେ ତିରିଶି ଗୃହରେ ଚମକେ, ବାଣୀ ତୁରନ୍ତ ଚଳିଥିବା ଜନ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ପ୍ରତିଦିନ ଦେବମାନେ ସହ ଘରକୁ ଆସନ୍ତି।

ଷଷ୍ଠ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଽର୍ଧଃ ଅ ଉପପ୍ରଯନ୍ତୋ ଅଧ୍ଵରଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଵୋଚେମାଗ୍ନଯେ ଚ୍ ଆରେ ଅସ୍ମେ ଚ ଶୃଣ୍ଵତେ

ଯଜ୍ଞକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଇ, ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର କହିବା, ଦୂର ଥିବା ଓ ଆମକୁ ଶୁଣୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ।

ଅ ଯଃ ସ୍ନୀହିତୀଷୁ ପୂର୍ଵ୍ଯଃ ସଂଜଗ୍ମାନାସୁ କୃଷ୍ଟିଷୁ ଚ୍ ଅରକ୍ଷଦ୍ଦାଶୁଷେ ଗଯମ୍

ଯିଏ ସଙ୍ଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକତ୍ରିତ, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି।

ଅ ସ ନୋ ଵେଦୋ ଅମାତ୍ଯମଗ୍ନୀ ରକ୍ଷତୁ ଶନ୍ତମଃ ଚ୍ ଉତାସ୍ମାନ୍ପାତ୍ଵଂହସଃ

ଅଗ୍ନି, ଜଣାଇଥିବା, ଆମ ଘରକୁ ସବୁଠାରୁ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର।