ସାମଵେଦଃ

ଅ କଦା ମର୍ତ୍ତମରାଧସଂ ପଦା କ୍ଷୁମ୍ପମିଵ ସ୍ଫୁରତ୍ ଚ୍ କଦା ନଃ ଶୁଶ୍ରଵଦ୍ଗିର ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅଙ୍ଗ

କେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ୟାୟୀ ମଣିଷକୁ ପାଦରେ ମାଟି ଭାଙ୍ଗିବା ପରି ଦଳିଦେବେ? କେବେ ସେ ଆମର ଗୀତ ଶୁଣିବେ?

ଅ ଗାଯନ୍ତି ତ୍ଵା ଗାଯତ୍ରିଣୋ ଽର୍ଚନ୍ତ୍ଯର୍କମର୍କିଣଃ ଚ୍ ବ୍ରହ୍ମାଣସ୍ତ୍ଵା ଶତକ୍ରତ ଉଦ୍ଵଂଶମିଵ ଯେମିରେ

ଗାୟକମାନେ ତୁମକୁ ଗାନ କରନ୍ତି, ଅର୍ଚ୍ଚକମାନେ ହର୍ଷରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି; ପୁରୋହିତମାନେ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମକୁ ଘୋଡ଼ା ପରି ଯୋଗାଇଛନ୍ତି।

ଅ ଯତ୍ସାନୋଃ ସାନ୍ଵାରୁହୋ ଭୂର୍ଯସ୍ପଷ୍ଟ କର୍ତ୍ତ୍ଵମ୍ ଚ୍ ତଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଅର୍ଥଂ ଚେତତି ଯୂଥେନ ଵୃଷ୍ଣିରେଜତି

ପର୍ବତରୁ ପର୍ବତକୁ ଚଢ଼ି ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ କାମ କରିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବୁଝନ୍ତି, ବୃଷଭ ସେ ଦଳ ସହିତ ଗତି କରନ୍ତି।

ଅ ଯୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵା ହି କେଶିନା ହରୀ ଵୃଷଣା କକ୍ଷ୍ଯପ୍ରା ଚ୍ ଅଥା ନ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମପା ଗିରାମୁପଶ୍ରୁତିଂ ଚର

ତୁମ ରଙ୍ଗିନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଗାଅ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ତାପରେ, ହେ ସୋମପାନୀ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଆମ ଗୀତର ଧ୍ୱନିକୁ ଶୁଣ।

ଷଷ୍ଠ ପ୍ରଥମୋ ଽର୍ଧଃ ଅ ସୁଷମିଦ୍ଧୋ ନ ଆ ଵହ ଦେଵାଂ ଅଗ୍ନେ ହଵିଷ୍ମତେ ଚ୍ ହୋତଃ ପାଵକ ଯକ୍ଷି ଚ

ଭଲଭାବରେ ଜଳିଉଥିବା ଅଗ୍ନି, ହେ ହୋତା, ଦେବତାମାନେକୁ ଆଣ, ଏବଂ ପବିତ୍ର ଭାବରେ ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କର।

ଅ ମଧୁମନ୍ତଂ ତନୂନପାଦ୍ଯଜ୍ଞଂ ଦେଵେଷୁ ନଃ କଵେ ଚ୍ ଅଦ୍ଯା କୃଣୁଯ୍ହୂତଯେ

ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଆଜି ଦେବତାମାନେ ମଧୁର ଯଜ୍ଞ ଆମ ଦେହ ପାଇଁ କର, ଆମ ଆହ୍ୱାନ ପାଇଁ।

ଅ ନରାଶଂସମିହ ପ୍ରିଯମସ୍ମିନ୍ଯଜ୍ଞ ଉପ ହ୍ଵଯେ ଚ୍ ମଧୁଜିହ୍ଵଂ ହଵିଷ୍କୃତମ୍

ଏଠାରେ ମୁଁ ନରାଶଂସକୁ ଡାଉଛି, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରିୟ, ମଧୁର ଜିହ୍ୱା ଓ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଅର୍ପଣ ପାଇଁ।

ଅ ଅଗ୍ନେ ସୁଖତମେ ରଥେ ଦେଵାଂ ଈଡିତ ଆ ଵହ ଚ୍ ଅସି ହୋତା ମନୁର୍ହିତଃ

ହେ ଅଗ୍ନି, ସବୁଠାରୁ ସୁଖଦାୟକ ରଥରେ, ପ୍ରଶଂସିତ ଦେବତାମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ; ତୁମେ ମନୁଙ୍କ ନିୟୋଜିତ ହୋତା।

ଅ ଯଦଦ୍ଯ ସୂର ଉଦିତେ ଽନାଗା ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା ଚ୍ ସୁଵାତି ସଵିତା ଭଗଃ

ଏଇ ଦିନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ସମୟରେ, ନିଷ୍ପାପ ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମା, ସବିତା ଓ ଭଗ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଅ ସୁପ୍ରାଵୀରସ୍ତୁ ସ କ୍ଷଯଃ ପ୍ର ନୁ ଯାମନ୍ତ୍ସୁଦାନଵଃ ଚ୍ ଯେ ନୋ ଅଂହୋ ଽତିପିପ୍ରତି

ହେ ଦାନଶୀଳ, ସେ ନାଶ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତାହା ଆସୁ। ଯେମାନେ ଆମ ଦୁଃଖକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ହରାଯାନ୍ତୁ।

ଅ ଉତ ସ୍ଵରାଜୋ ଅଦିତିରଦବ୍ଧସ୍ଯ ଵ୍ରତସ୍ଯ ଯେ ଚ୍ ମହୋ ରାଜାନ ଈଶତେ

ଏବଂ ଆଦିତି, ଆଲୋକମୟ ରାଜ୍ୟର ସ୍ୱାମିନୀ, ନିଶ୍ଚଳ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ, ଏବଂ ସେଠାର ମହାନ ରାଜାମାନେ—ସେମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।

ଅ ଉ ତ୍ଵା ମନ୍ଦନ୍ତୁ ସୋମାଃ କୃଣୁଷ୍ଵ ରାଧୋ ଅଦ୍ରିଵଃ ଚ୍ ଅଵ ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷୋ ଜହି

ସୋମ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁନ୍; ହେ ପାଷାଣଧାରୀ, ଆମକୁ ତୁମର କୃପା ଦିଅ, ଏବଂ ଯେମାନେ ବେଦବାଣୀକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅ।

ଅ ପଦା ପଣୀନରାଧସୋ ନି ବାଧସ୍ଵ ମହାଂ ଅସି ଚ୍ ନ ହି ତ୍ଵା କଶ୍ଚ ନ ପ୍ରତି

ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ପାଦ ଦ୍ୱାରା କଞ୍ଜୁଷମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ; କାରଣ ତୁମକୁ କେହି ବି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ।

ଅ ତ୍ଵମୀଶିଷେ ସୁତାନାମିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵମସୁତାନାମ୍ ଚ୍ ତ୍ଵଂ ରାଜା ଜନାନାମ୍

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଛାନା ଓ ଅଛାନା ପାନୀୟର ମାଲିକ; ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କର ରାଜା।

ଅ ଆ ଜାଗୃଵିର୍ଵିପ୍ର ଋତାଂ ମତୀନାଂ ସୋମଃ ପୁନାନୋ ଅସଦଚ୍ଚମୂଷୁ ଚ୍ ସପନ୍ତି ଯଂ ମିଥୁନାସୋ ନିକାମା ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ରଥିରାସଃ ସୁହସ୍ତାଃ

ହେ ପ୍ରେରିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସତ୍ୟ ଚିନ୍ତା ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ; ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ ପାତ୍ରମାନେରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି। ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଦକ୍ଷ ଓ ଚତୁର, ତାଙ୍କୁ ଦମ୍ପତିମାନେ ପରସ୍ପର ଆକାଂକ୍ଷାରେ ପରିବାରେ ପରି ପ୍ରବାହ କରନ୍ତି।

ଅ ସ ପୁନାନ ଉପ ସୂରେ ଦଧାନ ଓବେ ଅପ୍ରା ରୋଦସୀ ଵି ଷ ଆଵଃ ଚ୍ ପ୍ରିଯା ଚିଦ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯସାସ ଊତୀ ସତୋ ଧନଂ କାରିଣେ ନ ପ୍ର ଯଂସତ୍

ସେ ପବିତ୍ର ହେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମୀପରେ ରଖାଯାଇଛି, ଦୁଇ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛି। ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟ, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ସହାୟତା ସହିତ, ନ୍ୟାୟ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଧନ ରୋକି ରଖନ୍ତି ନାହିଁ।

ଅ ସ ଵର୍ଧିତା ପୂଯମାନଃ ସୋମୋ ମୀଢ୍ଵାଂ ଅଭି ନୋ ଜ୍ଯୋତିଷାଵୀତ୍ ଚ୍ ଯତ୍ର ନଃ ପୂର୍ଵେ ପିତରଃ ପଦଜ୍ଞାଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦୋ ଅଭି ଗା ଅଦ୍ରିମିଷ୍ଣନ୍

ସେହି ପବିତ୍ର ଓ ବଢ଼ୁଥିବା ସୋମ, ଦାନରେ ଧନୀ, ଆମକୁ ଆଲୋକ ଦିଅନ୍ତୁ—ଯେଉଁଠାରେ ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ, ପଥ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣି, ପାଷାଣ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘି ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି।

ଅ ମା ଚିଦନ୍ଯଦ୍ଵି ଶଂସତ ସଖାଯୋ ମା ରିଷଣ୍ଯତ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରମିତ୍ସ୍ତୋତା ଵୃଷଣଂ ସଚା ସୁତେ ମୁହୁରୁକ୍ଥା ଚ ଶଂସତ

ହେ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଅନ୍ୟ କିଛି କଥା କହିବେ ନାହିଁ, ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ; ଛାନା ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ, ପୁନିପୁନି ସ୍ତୁତିଗୀତ କହନ୍ତୁ।

ଅ ଅଵକ୍ରକ୍ଷିଣଂ ଵୃଷଭଂ ଯଥା ଜୁଵଂ ଗାଂ ନ ଚର୍ଷଣୀସହମ୍ ଚ୍ ଵିଦ୍ଵେଷଣଂ ସଂଵନନମୁଭଯଙ୍କରଂ ମଂହିଷ୍ଠମୁଭଯାଵିନମ୍

ଯେପରି ଯୁବା ବୃଷଭ ଗାୟମାନେକୁ ଆଣେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯାହାକୁ ଜିତିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଘୃଣାକୁ ଦୂର କରେ, ସମ୍ମିଳନ ଆଣେ, ଦୁଇପକ୍ଷକୁ ଉପକୃତ କରେ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୁଇପକ୍ଷରେ ବିଜୟୀ।

ଅ ଉଦୁ ତ୍ଯେ ମଧୁମତ୍ତମା ଗିର ସ୍ତୋମାସ ଈରତେ ଚ୍ ସତ୍ରାଜିତୋ ଧନସା ଅକ୍ଷିତୋତଯୋ ଵାଜନ୍ତୋ ରଥା ଇଵ

ସେଇ ସବୁ ମଧୁର ଗୀତ ଉପରକୁ ଉଠେ, ସ୍ତୁତିଗୀତମାନେ, ସତ୍ରାଜିତଙ୍କର ଅକ୍ଷୟ ଧନ ଦେଉଥିବା ରଥମାନେ ପରି।

ଅ କଣ୍ଵା ଇଵ ଭୃଗଵଃ ସୂର୍ଯା ଇଵ ଵିଶ୍ଵମିଦ୍ଧୀତମାଶତ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତୋମେଭିର୍ମହଯନ୍ତ ଆଯଵଃ ପ୍ରିଯମେଧାସୋ ଅସ୍ଵରନ୍

କଣ୍ବମାନେ ପରି, ଭୃଗୁମାନେ ପରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ସମସ୍ତେ ଜ୍ୱଳିଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଛନ୍ତି। ଉତ୍ସାହୀମାନେ ସ୍ତୁତିଗୀତ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଡ଼ କରିଛନ୍ତି; ପ୍ରିୟମେଧମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଇଛନ୍ତି।

ଅ ପର୍ଯୂ ଷୁ ପ୍ର ଧନ୍ଵ ଵାଜସାତଯେ ପରି ଵୃତ୍ରାଣି ସକ୍ଷଣିଃ ଚ୍ ଦ୍ଵିଷସ୍ତରଧ୍ଯା ଋଣଯା ନ ଈରସେ

ହେ ସୋମ, ଶକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁଅ, ବାଧାକୁ ଜିତ, ଘୃଣାକୁ ଦୂର କର, ଯେପରି ଋଣୀ ତାଙ୍କ ଋଣ ଦେଇ ଦୂର କରେ।

ଅ ଅଜୀଜନୋ ହି ପଵମାନ ସୂର୍ଯଂ ଵିଧାରେ ଶକ୍ମନା ପଯଃ ଚ୍ ଗୋଜୀରଯା ରଂହମାନଃ ପୁରନ୍ଧ୍ଯା

ହେ ପବିତ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରବାହମାନ ଦୁଧ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛ; ଗାୟମାନେ ସହିତ ତୁମେ ପୁରନ୍ଧି ସହ ଦ୍ରୁତ ଚାଲୁଛ।

ଅ ଅନୁ ହି ତ୍ଵା ସୁତଂ ସୋମ ମଦାମସି ମହେ ସମର୍ଯରାଜ୍ଯେ ଚ୍ ଵାଜାଂ ଅଭି ପଵମାନ ପ୍ର ଗାହସେ

ହେ ଛାନା ସୋମ, ଆମେ ତୁମେ ଉପରେ ଆନନ୍ଦିତ; ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧର ରାଜ୍ୟରେ। ହେ ପବିତ୍ର, ତୁମେ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଦୃତ ଚାଲିଯାଉଛ।

ଅ ପରି ପ୍ର ଧନ୍ଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ସ୍ଵାଦୁର୍ମିତ୍ରାଯ ପୂଷ୍ଣେ ଭଗାଯ

ସବୁ ଦିଗରେ ପ୍ରବାହ କର, ମଧୁର ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର, ମିତ୍ର, ପୂଷଣ ଓ ଭଗ ପାଇଁ।

ଅ ଏଵାମୃତାଯ ମହେ କ୍ଷଯାଯ ସ ଶୁକ୍ରୋ ଅର୍ଷ ଦିଵ୍ଯଃ ପୀଯୂଷଃ

ଏଭଳି ଅମୃତ ପାଇଁ, ବଡ଼ ନିବାସ ପାଇଁ, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦିବ୍ୟ, ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଧାରା ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତେ ସୋମ ସୁତସ୍ଯ ପେଯାତ୍କ୍ରତ୍ଵେ ଦକ୍ଷାଯ ଵିଶ୍ଵେ ଚ ଦେଵାଃ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଛାନା ସୋମ ତୁମେ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଦକ୍ଷତା ପାଇଁ ପାନ କରନ୍ତୁ।

ଅ ସୂର୍ଯସ୍ଯେଵ ରଶ୍ମଯୋ ଦ୍ରାଵଯିତ୍ନଵୋ ମତ୍ସରାସଃ ପ୍ରସୁତଃ ସାକମୀରତେ ଚ୍ ତନ୍ତୁଂ ତତଂ ପରି ସର୍ଗାସ ଆଶଵୋ ନେନ୍ଦ୍ରାଦୃତେ ପଵତେ ଧାମ କିଂ ଚନ

ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଯେପରି ଛିଟିଯିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ସେପରି ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ଆସକ୍ତିମାନେ ଏକାସାଥିରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଏକଠି ଚଳନ୍ତି। ଇଚ୍ଛାର ଝାଲି ଉଲାନ୍ତି, ଆଶାମାନେ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିନା, ପ୍ରାଣଶକ୍ତି କୌଣସି ଗ୍ରହକୁ ଗଲେ ନାହିଁ।

ଅ ଉପୋ ମତିଃ ପୃଚ୍ଯତେ ସିଚ୍ଯତେ ମଧୁ ମନ୍ଦ୍ରାଜନୀ ଚୋଦତେ ଅନ୍ତରାସନି ଚ୍ ପଵମାନଃ ସନ୍ତନିଃ ସୁନ୍ଵତାମିଵ ମଧୁମାନ୍ଦ୍ରପ୍ସଃ ପରି ଵାରମର୍ଷତି

ଚିନ୍ତା ମଧୁ ପରି ଚୁଷି ଆଣାଯାଏ, ଢେର ଗଭୀର ସ୍ୱର ଭିତରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଏ। ବଜ୍ରର ମଧ୍ୟରେ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଶକ୍ତି ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ମଧୁର ଓ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ରସ ଦାନ କରିଥାଏ, ଆବରଣକୁ ଦୂର କରେ।