ସାମଵେଦଃ

ଅ ପ୍ର ତେ ସୋତାରୋ ରସଂ ମଦାଯ ପୁନନ୍ତି ସୋମଂ ମହେ ଦ୍ଯୁମ୍ନାଯ

ଚିପିବାଳେ ସୋମକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ବଡ଼ ମହିମା ପାଇଁ।

ଅ ଶିଶୁଂ ଜଜ୍ଞାନଂ ହରିଂ ମୃଜନ୍ତି ପଵିତ୍ରେ ସୋମଂ ଦେଵେଭ୍ଯ ଇନ୍ଦୁମ୍

ନବଜନ୍ମ ଶିଶୁ ହରିଙ୍କୁ, ସୁଧାରେ ପବିତ୍ର କରି, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ସୋମର ଏକ ତିପ୍ପା ଧାରା ପରି ଧୋଇଦେଇଛନ୍ତି।

ଅ ଉଷୋ ଷୁ ଜାତମପ୍ତୁରଂ ଗୋଭିର୍ଭଙ୍ଗଂ ପରିଷ୍କୃତମ୍ ଚ୍ ଇନ୍ଦୁଂ ଦେଵା ଅଯାସିଷୁଃ

ହେ ଉଷା, ଦେବତାମାନେ ଗୋଧୂଳି ସହିତ ଚାପି ତିଆରି ହୋଇଥିବା, ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ତାଜା ତିପ୍ପାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।

ଅ ନୋ ଗିରୋ ଵତ୍ସଂ ସଂଶିଶ୍ଵରୀରିଵ ଚ୍ ଯ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ହୃଦଂସନିଃ

ଆମର ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ଗାଈଁମାନେ ଛୁଆଁକୁ ଯେପରି ଯାଉଛି, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବାଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚୁ।

ଅ ଅର୍ଷା ନଃ ସୋମ ଶଂ ଗଵେ ଧୁକ୍ଷସ୍ଵ ପିପ୍ଯୁଷୀମିଷମ୍ ଚ୍ ଵର୍ଧା ସମୁଦ୍ରମୁକ୍ଥ୍ଯମ୍

ହେ ସୋମ, ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ଓ ଗୋମାତା ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଅ, ପୋଷଣ ଦେଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଦେଅ, ଓ ପ୍ରଶଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ବଢ଼ା।

ଅ ଆ ଘା ଯେ ଅଗ୍ନିମିନ୍ଧତେ ସ୍ତୃଣନ୍ତି ବର୍ହିରାନୁଷକ୍ ଚ୍ ଯେଷାମିନ୍ଦ୍ରୋ ଯୁଵା ସଖା

ଯେମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି, ବେଳେବେଳେ କୁଶା ଛାଡ଼ନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁବକ ବନ୍ଧୁ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି—

ଅ ବୃହନ୍ନିଦିଧ୍ମ ଏଷାଂ ଭୂରି ଶସ୍ତ୍ରଂ ପୃଥୁଃ ସ୍ଵରୁଃ ଚ୍ ଯେଷାମିନ୍ଦ୍ରୋ ଯୁଵା ସଖା

ସେମାନଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଦେଖିବାକୁ ବଡ଼, ପ୍ରଶଂସା ଅଧିକ, ମହିମା ବିସ୍ତୃତ; ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁବକ ବନ୍ଧୁ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।

ଅ ଅଯୁଦ୍ଧ ଇଦ୍ଯୁଧା ଵୃତଂ ଶୂର ଆଜତି ସତ୍ଵଭିଃ ଚ୍ ଯେଷାମିନ୍ଦ୍ରୋ ଯୁଵା ସଖା

ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ବୀରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚୟିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ; ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁବକ ବନ୍ଧୁ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।

ଅ ଯ ଏକ ଇଦ୍ଵିଦଯତେ ଵସୁ ମର୍ତ୍ତାଯ ଦାଶୁଷେ ଚ୍ ଈଶାନୋ ଅପ୍ରତିଷ୍କୁତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅଙ୍ଗ

ଯିଏ ଏକାକି ଭକ୍ତିଶୀଳ ମଣିଷକୁ ଧନ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଅପରାଜିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଧିପତି।

ଅ ଯଶ୍ଚିଦ୍ଧି ତ୍ଵା ବହୁଭ୍ଯ ଆ ସୁତାଵାଂ ଆଵିଵାସତି ଚ୍ ଉଗ୍ରଂ ତତ୍ପତ୍ଯତେ ଶଵ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅଙ୍ଗ

ଯିଏ ତୁମକୁ ଅନେକ ପ୍ରସ୍ତାବ ଓ ଅର୍ପଣ ସହିତ ଡାକେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମିଳେ।

ଅ କଦା ମର୍ତ୍ତମରାଧସଂ ପଦା କ୍ଷୁମ୍ପମିଵ ସ୍ଫୁରତ୍ ଚ୍ କଦା ନଃ ଶୁଶ୍ରଵଦ୍ଗିର ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅଙ୍ଗ

କେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ୟାୟୀ ମଣିଷକୁ ପାଦରେ ମାଟି ଭାଙ୍ଗିବା ପରି ଦଳିଦେବେ? କେବେ ସେ ଆମର ଗୀତ ଶୁଣିବେ?

ଅ ଗାଯନ୍ତି ତ୍ଵା ଗାଯତ୍ରିଣୋ ଽର୍ଚନ୍ତ୍ଯର୍କମର୍କିଣଃ ଚ୍ ବ୍ରହ୍ମାଣସ୍ତ୍ଵା ଶତକ୍ରତ ଉଦ୍ଵଂଶମିଵ ଯେମିରେ

ଗାୟକମାନେ ତୁମକୁ ଗାନ କରନ୍ତି, ଅର୍ଚ୍ଚକମାନେ ହର୍ଷରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି; ପୁରୋହିତମାନେ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମକୁ ଘୋଡ଼ା ପରି ଯୋଗାଇଛନ୍ତି।

ଅ ଯତ୍ସାନୋଃ ସାନ୍ଵାରୁହୋ ଭୂର୍ଯସ୍ପଷ୍ଟ କର୍ତ୍ତ୍ଵମ୍ ଚ୍ ତଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଅର୍ଥଂ ଚେତତି ଯୂଥେନ ଵୃଷ୍ଣିରେଜତି

ପର୍ବତରୁ ପର୍ବତକୁ ଚଢ଼ି ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ କାମ କରିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବୁଝନ୍ତି, ବୃଷଭ ସେ ଦଳ ସହିତ ଗତି କରନ୍ତି।

ଅ ଯୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵା ହି କେଶିନା ହରୀ ଵୃଷଣା କକ୍ଷ୍ଯପ୍ରା ଚ୍ ଅଥା ନ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମପା ଗିରାମୁପଶ୍ରୁତିଂ ଚର

ତୁମ ରଙ୍ଗିନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଗାଅ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ତାପରେ, ହେ ସୋମପାନୀ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଆମ ଗୀତର ଧ୍ୱନିକୁ ଶୁଣ।

ଷଷ୍ଠ ପ୍ରଥମୋ ଽର୍ଧଃ ଅ ସୁଷମିଦ୍ଧୋ ନ ଆ ଵହ ଦେଵାଂ ଅଗ୍ନେ ହଵିଷ୍ମତେ ଚ୍ ହୋତଃ ପାଵକ ଯକ୍ଷି ଚ

ଭଲଭାବରେ ଜଳିଉଥିବା ଅଗ୍ନି, ହେ ହୋତା, ଦେବତାମାନେକୁ ଆଣ, ଏବଂ ପବିତ୍ର ଭାବରେ ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କର।

ଅ ମଧୁମନ୍ତଂ ତନୂନପାଦ୍ଯଜ୍ଞଂ ଦେଵେଷୁ ନଃ କଵେ ଚ୍ ଅଦ୍ଯା କୃଣୁଯ୍ହୂତଯେ

ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଆଜି ଦେବତାମାନେ ମଧୁର ଯଜ୍ଞ ଆମ ଦେହ ପାଇଁ କର, ଆମ ଆହ୍ୱାନ ପାଇଁ।

ଅ ନରାଶଂସମିହ ପ୍ରିଯମସ୍ମିନ୍ଯଜ୍ଞ ଉପ ହ୍ଵଯେ ଚ୍ ମଧୁଜିହ୍ଵଂ ହଵିଷ୍କୃତମ୍

ଏଠାରେ ମୁଁ ନରାଶଂସକୁ ଡାଉଛି, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରିୟ, ମଧୁର ଜିହ୍ୱା ଓ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଅର୍ପଣ ପାଇଁ।

ଅ ଅଗ୍ନେ ସୁଖତମେ ରଥେ ଦେଵାଂ ଈଡିତ ଆ ଵହ ଚ୍ ଅସି ହୋତା ମନୁର୍ହିତଃ

ହେ ଅଗ୍ନି, ସବୁଠାରୁ ସୁଖଦାୟକ ରଥରେ, ପ୍ରଶଂସିତ ଦେବତାମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ; ତୁମେ ମନୁଙ୍କ ନିୟୋଜିତ ହୋତା।

ଅ ଯଦଦ୍ଯ ସୂର ଉଦିତେ ଽନାଗା ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା ଚ୍ ସୁଵାତି ସଵିତା ଭଗଃ

ଏଇ ଦିନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ସମୟରେ, ନିଷ୍ପାପ ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମା, ସବିତା ଓ ଭଗ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଅ ସୁପ୍ରାଵୀରସ୍ତୁ ସ କ୍ଷଯଃ ପ୍ର ନୁ ଯାମନ୍ତ୍ସୁଦାନଵଃ ଚ୍ ଯେ ନୋ ଅଂହୋ ଽତିପିପ୍ରତି

ହେ ଦାନଶୀଳ, ସେ ନାଶ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତାହା ଆସୁ। ଯେମାନେ ଆମ ଦୁଃଖକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ହରାଯାନ୍ତୁ।

ଅ ଉତ ସ୍ଵରାଜୋ ଅଦିତିରଦବ୍ଧସ୍ଯ ଵ୍ରତସ୍ଯ ଯେ ଚ୍ ମହୋ ରାଜାନ ଈଶତେ

ଏବଂ ଆଦିତି, ଆଲୋକମୟ ରାଜ୍ୟର ସ୍ୱାମିନୀ, ନିଶ୍ଚଳ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ, ଏବଂ ସେଠାର ମହାନ ରାଜାମାନେ—ସେମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।

ଅ ଉ ତ୍ଵା ମନ୍ଦନ୍ତୁ ସୋମାଃ କୃଣୁଷ୍ଵ ରାଧୋ ଅଦ୍ରିଵଃ ଚ୍ ଅଵ ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷୋ ଜହି

ସୋମ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁନ୍; ହେ ପାଷାଣଧାରୀ, ଆମକୁ ତୁମର କୃପା ଦିଅ, ଏବଂ ଯେମାନେ ବେଦବାଣୀକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅ।

ଅ ପଦା ପଣୀନରାଧସୋ ନି ବାଧସ୍ଵ ମହାଂ ଅସି ଚ୍ ନ ହି ତ୍ଵା କଶ୍ଚ ନ ପ୍ରତି

ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ପାଦ ଦ୍ୱାରା କଞ୍ଜୁଷମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ; କାରଣ ତୁମକୁ କେହି ବି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ।

ଅ ତ୍ଵମୀଶିଷେ ସୁତାନାମିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵମସୁତାନାମ୍ ଚ୍ ତ୍ଵଂ ରାଜା ଜନାନାମ୍

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଛାନା ଓ ଅଛାନା ପାନୀୟର ମାଲିକ; ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କର ରାଜା।

ଅ ଆ ଜାଗୃଵିର୍ଵିପ୍ର ଋତାଂ ମତୀନାଂ ସୋମଃ ପୁନାନୋ ଅସଦଚ୍ଚମୂଷୁ ଚ୍ ସପନ୍ତି ଯଂ ମିଥୁନାସୋ ନିକାମା ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ରଥିରାସଃ ସୁହସ୍ତାଃ

ହେ ପ୍ରେରିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସତ୍ୟ ଚିନ୍ତା ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ; ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ ପାତ୍ରମାନେରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି। ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଦକ୍ଷ ଓ ଚତୁର, ତାଙ୍କୁ ଦମ୍ପତିମାନେ ପରସ୍ପର ଆକାଂକ୍ଷାରେ ପରିବାରେ ପରି ପ୍ରବାହ କରନ୍ତି।

ଅ ସ ପୁନାନ ଉପ ସୂରେ ଦଧାନ ଓବେ ଅପ୍ରା ରୋଦସୀ ଵି ଷ ଆଵଃ ଚ୍ ପ୍ରିଯା ଚିଦ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯସାସ ଊତୀ ସତୋ ଧନଂ କାରିଣେ ନ ପ୍ର ଯଂସତ୍

ସେ ପବିତ୍ର ହେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମୀପରେ ରଖାଯାଇଛି, ଦୁଇ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛି। ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟ, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ସହାୟତା ସହିତ, ନ୍ୟାୟ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଧନ ରୋକି ରଖନ୍ତି ନାହିଁ।

ଅ ସ ଵର୍ଧିତା ପୂଯମାନଃ ସୋମୋ ମୀଢ୍ଵାଂ ଅଭି ନୋ ଜ୍ଯୋତିଷାଵୀତ୍ ଚ୍ ଯତ୍ର ନଃ ପୂର୍ଵେ ପିତରଃ ପଦଜ୍ଞାଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦୋ ଅଭି ଗା ଅଦ୍ରିମିଷ୍ଣନ୍

ସେହି ପବିତ୍ର ଓ ବଢ଼ୁଥିବା ସୋମ, ଦାନରେ ଧନୀ, ଆମକୁ ଆଲୋକ ଦିଅନ୍ତୁ—ଯେଉଁଠାରେ ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ, ପଥ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣି, ପାଷାଣ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘି ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି।

ଅ ମା ଚିଦନ୍ଯଦ୍ଵି ଶଂସତ ସଖାଯୋ ମା ରିଷଣ୍ଯତ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରମିତ୍ସ୍ତୋତା ଵୃଷଣଂ ସଚା ସୁତେ ମୁହୁରୁକ୍ଥା ଚ ଶଂସତ

ହେ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଅନ୍ୟ କିଛି କଥା କହିବେ ନାହିଁ, ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ; ଛାନା ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ, ପୁନିପୁନି ସ୍ତୁତିଗୀତ କହନ୍ତୁ।

ଅ ଅଵକ୍ରକ୍ଷିଣଂ ଵୃଷଭଂ ଯଥା ଜୁଵଂ ଗାଂ ନ ଚର୍ଷଣୀସହମ୍ ଚ୍ ଵିଦ୍ଵେଷଣଂ ସଂଵନନମୁଭଯଙ୍କରଂ ମଂହିଷ୍ଠମୁଭଯାଵିନମ୍

ଯେପରି ଯୁବା ବୃଷଭ ଗାୟମାନେକୁ ଆଣେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯାହାକୁ ଜିତିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଘୃଣାକୁ ଦୂର କରେ, ସମ୍ମିଳନ ଆଣେ, ଦୁଇପକ୍ଷକୁ ଉପକୃତ କରେ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୁଇପକ୍ଷରେ ବିଜୟୀ।