ସାମଵେଦଃ

ଅ ପାଵମାନୀଃ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନୀସ୍ତାଭିର୍ଗଚ୍ଛତି ନାନ୍ଦନମ୍ ଚ୍ ପୁଣ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଭକ୍ଷାନ୍ଭକ୍ଷଯତ୍ଯମୃତତ୍ଵଂ ଚ ଗଚ୍ଛତି

ପାବମାନୀ ସୂକ୍ତମାନେ ମଙ୍ଗଳ ଆଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଦ୍ୱାରା ଲୋକ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ପୁଣ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ ଓ ଅମୃତତ୍ୱକୁ ଲାଭ କରେ।

ଅ ଅଗନ୍ମ ମହା ନମସା ଯଵିଷ୍ଠଂ ଯୋ ଦୀଦାଯ ସମିଦ୍ଧଃ ସ୍ଵେ ଦୁରୋଣେ ଚ୍ ଚିତ୍ରଭାନୁଂ ରୋଦସୀ ଅନ୍ତରୁର୍ଵୀ ସ୍ଵାହୁତଂ ଵିଶ୍ଵତଃ ପ୍ରତ୍ଯଞ୍ଚମ୍

ଆମେ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସବୁଠୁ ଅପରିପକ୍ୱ, ନିଜ ଘରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଆକାଶ-ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଯିଏ, ସେହି ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଛୁ।

ଅ ସ ମହ୍ନା ଵିଶ୍ଵା ଦୁରିତାନି ସାହ୍ଵାନଗ୍ନି ଷ୍ଟଵେ ଦମ ଆ ଜାତଵେଦାଃ ଚ୍ ସ ନୋ ରକ୍ଷିଷଦ୍ଦୁରିତାଦଵଦ୍ଯାଦସ୍ମାନ୍ଗୃଣତ ଉତ ନୋ ମଘୋନଃ

ତାଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, ଆଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଅପମାଙ୍ଗଳ୍ୟ ଘରରୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ଜାତବେଦ, ସେ ଆମକୁ ଦୁଃଖ ଓ ଅପମାନରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆମେ ଯେଉଁଠି ଗାନ କରୁଛୁ, ସେଠି ଆମକୁ ଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଅ ତ୍ଵଂ ଵରୁଣ ଉତ ମିତ୍ରୋ ଅଗ୍ନେ ତ୍ଵାଂ ମତିଭିର୍ଵସିଷ୍ଠାଃ ଚ୍ ତ୍ଵେ ଵସୁ ସୁଷଣନାନି ସନ୍ତୁ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ

ତୁମେ ବରୁଣ ଓ ମିତ୍ର, ଆଗ୍ନି, ବସିଷ୍ଠମାନେ ତୁମକୁ ମନରେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି; ତୁମର ଧନ-ଦୌଳତି ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ହେଉ, ତୁମେମାନେ ସଦା ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇ ରକ୍ଷା କର।

ଅ ମହାଂ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯ ଓଜସା ପର୍ଜନ୍ଯୋ ଵୃଷ୍ଟିମାଂ ଇଵ ଚ୍ ସ୍ତୋମୈର୍ଵତ୍ସସ୍ଯ ଵାଵୃଧେ

ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବଡ଼, ଝରଣା ଆଣୁଥିବା ମେଘ ଭଳି; ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସେ ବଛଡ଼ି ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛନ୍ତି।

ଅ କଣ୍ଵା ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଯଦକ୍ରତ ସ୍ତୋମୈର୍ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ସାଧନମ୍ ଚ୍ ଜାମି ବ୍ରୁଵତ ଆଯୁଧା

କଣ୍ବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞର ସାଧକ କରିଥିଲେ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା, ବନ୍ଧୁ, ତୁମେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ବିଷୟରେ କୁହ।

ଅ ପ୍ରଜାମୃତସ୍ଯ ପିପ୍ରତଃ ପ୍ର ଯଦ୍ଭରନ୍ତ ଵହ୍ନଯଃ ଚ୍ ଵିପ୍ରା ଋତସ୍ଯ ଵାହସା

ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ନି, ଅମୃତର ଧାରକ, ସନ୍ତାନ ଦେଇଥାଏ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଋତକୁ ବହନ କରନ୍ତି।

ଅ ପଵମାନସ୍ଯ ଜିଘ୍ନତୋ ହରେଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରା ଅସୃକ୍ଷତ ଚ୍ ଜୀରା ଅଜିରଶୋଚିଷଃ

ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଘାତ କରୁଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧାରା ଝରିଛି; ପୁରୁଣା ମାନେ ସଦା ନୂତନ ଆଗୁନିର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।

ଅ ପଵମାନୋ ରଥୀତମଃ ଶୁଭ୍ରେଭିଃ ଶୁଭ୍ରଶସ୍ତମଃ ଚ୍ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରୋ ମରୁଦ୍ଗଣଃ

ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ, ଶୁଭ୍ର କିରଣରେ ସବୁଠୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ମାରୁତମାନଙ୍କ ଦଳ।

ଅ ପଵମାନ୍ ଵ୍ଯଶ୍ନୁହି ରଶ୍ମିଭିର୍ଵାଜସାତମଃ ଚ୍ ଦଧତ୍ସ୍ତୋତ୍ରେ ସୁଵୀର୍ଯମ୍

ହେ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ତୁମର କିରଣରେ ବିସ୍ତାର କର, ଶକ୍ତି ଦେଉଥିବା, ସ୍ତୁତିକୁ ବୀରତ୍ୱ ଦିଅ।

ଅ ପରୀତୋ ଷିଞ୍ଚତା ସୁତଂ ସୋମୋ ଯ ଉତ୍ତମଂ ହଵିଃ ଚ୍ ଦଧନ୍ଵାଂ ଯୋ ନର୍ଯୋ ଅପ୍ସ୍ଵାନ୍ତରା ସୁଷାଵ ସୋମମଦ୍ରିଭିଃ

ପିସାଯାଇଥିବା ସୋମକୁ ଚାରିପାଖରେ ଢେକିଅ, ଯାହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅର୍ପଣ, ଯିଏ ଏହାକୁ ଧାରଣ କରିଛି, ସେ ଉତ୍ତମ ଜନ, ପାଣିରେ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ସୋମ ଚିପିଛନ୍ତି।

ଅ ନୂନଂ ପୁନାନୋ ଽଵିଭିଃ ପରି ସ୍ରଵାଦବ୍ଧଃ ସୁରଭିନ୍ତରଃ ଚ୍ ସୁତେ ଚିତ୍ଵାପ୍ସୁ ମଦାମୋ ଅନ୍ଧସା ଶ୍ରୀଣନ୍ତୋ ଗୋଭିରୁତ୍ତରମ୍

ଏବେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ସୋମ ତାଙ୍କର ଧାରାରେ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ବନ୍ଧନ ହୀନ, ସବୁଠୁ ସୁଗନ୍ଧିତ; ଚିପିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ସେ ପାଣିରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ, ଗାଁଠି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ।

ଅ ପରି ସ୍ଵାନଶ୍ଚକ୍ଷସେ ଦେଵମାଦନଃ କ୍ରତୁରିନ୍ଦୁର୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ

ଧ୍ୱନିମୟ, ଦୂରଦର୍ଶୀ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ସୋମ, ଦେବତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ, ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।

ଅ ଅସାଵି ସୋମୋ ଅରୁଷୋ ଵୃଷା ହରୀ ରାଜେଵ ଦସ୍ମୋ ଅଭି ଗା ଅଚିକ୍ରଦତ୍ ଚ୍ ପୁନାନୋ ଵାରମତ୍ଯେଷ୍ଯଵ୍ଯଯଂ ଶ୍ଯେନୋ ନ ଯୋନିଂ ଘୃତଵନ୍ତମାସଦତ୍

ଏହି ସୋମ, ଉତ୍ସାହିତ, ହଳଦିଆ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ, ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ବଡ଼ ରାଜା ପରି ଗାଈମାନଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକିଛନ୍ତି। ପୁନିତ ହୋଇ, ସେ ଅକ୍ଷୟ ଆଶ୍ରୟକୁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି; ଗୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆସନକୁ ଗରୁଡ଼ ପରି ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।

ଅ ପର୍ଜନ୍ଯଃ ପିତା ମହିଷସ୍ଯ ପର୍ଣିନୋ ନାଭା ପୃଥିଵ୍ଯା ଗିରିଷୁ କ୍ଷଯଂ ଦଧେ ଚ୍ ସ୍ଵସାର ଆପୋ ଅଭି ଗା ଉଦାସରନ୍ତ୍ସଂ ଗ୍ରାଵଭିର୍ଵସତେ ଵୀତେ ଅଧ୍ଵରେ

ପର୍ଜନ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଶିଙ୍ଗାଳି ମହିଷର ପିତା, ପୃଥିବୀର ନାଭି, ସେ ପାହାଡ଼ରେ ନିଜର ନିବାସ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି। ଜଳମାନେ, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀମାନେ, ଗାଈମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ବହିଆସିଛନ୍ତି; ସେ ଅଧ୍ୱରେ ଚଟାଣ ସହିତ ବସିଛନ୍ତି।

ଅ କଵିର୍ଵେଧସ୍ଯା ପର୍ଯେଷି ମାହିନମତ୍ଯୋ ନ ମୃଷ୍ଟୋ ଅଭି ଵାଜମର୍ଷସି ଚ୍ ଅପସେଧନ୍ଦୁରିତା ସୋମ ନୋ ମୃଡ ଘୃତା ଵସାନଃ ପରି ଯାସି ନିର୍ଣିଜମ୍

ହେ ପ୍ରେରିତ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ ବିଦ୍ୱାନ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱ ଖୋଜୁଛ; ଶୁଭ୍ର ଶୂର ପରି ତୁମେ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଦୌଡ଼ୁଛ। ସୋମ, ଅମଙ୍ଗଳକୁ ଦୂର କର, ଆମକୁ ସୁଖ ଦିଅ; ଘୃତରେ ଆବୃତ ହୋଇ ତୁମେ ତଳକୁ ପରିକ୍ରମା କରୁଛ।

ଅ ଶ୍ରାଯନ୍ତ ଇଵ ସୂର୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵେଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭକ୍ଷତ ଚ୍ ଵସୂନି ଜାତୋ ଜନିମାନ୍ଯୋଜସା ପ୍ରତି ଭାଗଂ ନ ଦୀଧିମଃ

ସମସ୍ତ ଲୋକେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖୁଛନ୍ତି; ଶକ୍ତି ସହ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରି, ସେ ଧନର ଉତ୍ସକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଆମେ ଆମ ଅଂଶ ଜିତିଛୁ।

ଅ ଅଲର୍ଷିରାତିଂ ଵସୁଦାମୁପ ସ୍ତୁହି ଭଦ୍ରା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରାତଯଃ ଚ୍ ଯୋ ଅସ୍ଯ କାମଂ ଵିଧତୋ ନ ରୋଷତି ମନୋ ଦାନାଯ ଚୋଦଯନ୍

ଧନର ଦାତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦାନ ଭଲ ଓ ଶୁଭ। ଯିଏ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ରୋକି ନପାରେ, ସେ ଦାନ ପାଇଁ ମନକୁ ପ୍ରେରିତ କରେ।

ଅ ଯତ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଯାମହେ ତତୋ ନୋ ଅଭ୍ଯଂ କୃଧି ଚ୍ ମଘଵନ୍ଛଗ୍ଧି ତଵ ତନ୍ନ ଊତଯେ ଵି ଦ୍ଵିଷୋ ଵି ମୃଧୋ ଜହି

ଯାହାଠାରୁ ଆମେ ଭୟଭୀତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଠାରୁ ଆମକୁ ନିରାପଦ କର। ହେ ଦାତା, ଆମ ସହାୟତା ପାଇଁ ତାହାକୁ ଦୂର କର, ଆମ ଶତ୍ରୁ ଓ ବିପକ୍ଷମାନେକୁ ଚିତ୍ତିକର।

ଅ ତ୍ଵଂ ହି ରାଧସ୍ପତେ ରାଧସୋ ମହଃ କ୍ଷଯସ୍ଯାସି ଵିଧ୍ରତ୍ତା ଚ୍ ତଂ ତ୍ଵା ଵଯଂ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣଃ ସୁତାଵନ୍ତୋ ହଵାମହେ

ତୁମେ ଧନର ନାଥ, ବଡ଼ ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧିର ଧାରକ। ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୀତ ଓ ସୋମ ରସ ସହିତ ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ।

ଅ ତ୍ଵଂ ସୋମାସି ଧାରଯୁର୍ମନ୍ଦ୍ର ଓଜିଷ୍ଠୋ ଅଧ୍ଵରେ ଚ୍ ପଵସ୍ଵ ମଂହଯଦ୍ରଯିଃ

ତୁମେ, ସୋମ, ଯଜ୍ଞରେ ସମର୍ଥକ, ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଆନନ୍ଦ ଓ ଧନ ଆଣି, ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।

ଅ ତ୍ଵଂ ସୁତୋ ମଦିନ୍ତମୋ ଦଧନ୍ଵାନ୍ମତ୍ସରିନ୍ତମଃ ଚ୍ ଇନ୍ଦୁଃ ସତ୍ରାଜିଦସ୍ତୃତଃ

ତୁମେ ଚିପି ହୋଇ, ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଉତ୍ସାହଜନକ, ହେ ସୋମ। ଏହି ଫୋଟା, ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଜିତିଥିବା, ସୁରକ୍ଷିତ।

ଅ ତ୍ଵଂ ସୁଷ୍ଵାଣୋ ଅଦ୍ରିଭିରଭ୍ଯର୍ଷ କନିକ୍ରଦତ୍ ଚ୍ ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ଶୁଷ୍ମା ଭର

ତୁମେ, ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ଚିପି ହୋଇ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶକ୍ତି ଆଣ।

ଅ ପଵସ୍ଵ ଦେଵଵୀତଯ ଇନ୍ଦୋ ଧାରାଭିରୋଜସା ଚ୍ ଆ କଲଶଂ ମଧୁମାନ୍ତ୍ସୋମ ନଃ ସଦଃ

ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ହେ ସୋମ, ତୁମେ ତୁମର ଧାରା ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ମଧୁର ସୋମ, ଆମ ଆସନକୁ କଳଶରେ ଆସ।

ଅ ତଵ ଦ୍ରପ୍ସା ଉଦପ୍ରୁତ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମଦାଯ ଵାଵୃଧୁଃ ଚ୍ ତ୍ଵାଂ ଦେଵାସୋ ଅମୃତାଯ କଂ ପପୁଃ

ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଫୋଟା, ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ବଢ଼ିଛି। ଅମରତ୍ୱ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ପିଇଛନ୍ତି।

ଅ ଆ ନଃ ସୁତାସ ଇନ୍ଦଵଃ ପୁନାନା ଧାଵତା ରଯିମ୍ ଚ୍ ଵୃଷ୍ଟିଦ୍ଯାଵୋ ରୀତ୍ଯାପଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ

ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ପବିତ୍ର ସୋମ ଫୋଟାମାନେ, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ। ବର୍ଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶ ଓ ବହୁଥିବା ଜଳ, ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା, ଆସନ୍ତୁ।

ଅ ପରି ତ୍ଯଂ ହର୍ଯତଂ ହରିଂ ବଭ୍ରୁଂ ପୁନନ୍ତି ଵାରେଣ ଚ୍ ଯୋ ଦେଵାନ୍ଵିଶ୍ଵାଂ ଇତ୍ପରି ମଦେନ ସହ ଗଚ୍ଛତି

ସେହି ହଳଦିଆ, ଆକର୍ଷକ ଘୋଡ଼ାକୁ, ସେମାନେ ଛାଣି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦ ସହ ଏଗିଯାଏ।

ଅ ଦ୍ଵିର୍ଯଂ ପଞ୍ଚ ସ୍ଵଯଶସଂ ସଖାଯୋ ଅଦ୍ରିସଂହତମ୍ ଚ୍ ପ୍ରିଯମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କାମ୍ଯଂ ପ୍ରସ୍ନାପଯନ୍ତ ଊର୍ମଯଃ

ଦୁଇଥରି ପାଞ୍ଚ, ନିଜ ଗୌରବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବନ୍ଧୁମାନେ, ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଚିପି ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଓ ଆକାଂକ୍ଷିତକୁ ଧାରା କରନ୍ତି।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ପାତଵେ ଵୃତ୍ରଘ୍ନେ ପରି ଷିଚ୍ଯସେ ଚ୍ ନରେ ଚ ଦକ୍ଷିଣାଵତେ ଵୀରାଯ ସଦନାସଦେ

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ପାନ ପାଇଁ, ହେ ସୋମ, ବିପକ୍ଷ ନାଶକ, ତୁମେ ଢଳାଯାଉଛ। ଦକ୍ଷିଣା ଥିବା ପୁରୁଷ, ବୀର ଓ ଆସନରେ ବସିଥିବା ପାଇଁ।