ସାମଵେଦଃ

ଅ ସ ପଵିତ୍ରେ ଵିଚକ୍ଷଣୋ ହରିରର୍ଷତି ଧର୍ଣସିଃ ଚ୍ ଅଭି ଯୋନିଂ କନିକ୍ରଦତ୍

ଏହି ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ସୁନା ରଙ୍ଗର ଏକ, ଶୁଧ୍ଧିକରଣରେ ବହିଯାଏ, ଗର୍ଜନ କରି ନିଜ ଗର୍ଭକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଏ।

ଅ ସ ଵାଜୀ ରୋଚନା ଦିଵଃ ପଵମାନୋ ଵି ଧାଵତି ଚ୍ ରକ୍ଷୋହା ଵାରମଵ୍ଯଯମ୍

ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପବମାନ, ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ମାଧ୍ୟମରେ ଦୌଡ଼ିଯାଏ; ରାକ୍ଷସ ଘାତକ, ଅଚ୍ୟୁତ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚେ।

ଅ ସ ତ୍ରିତସ୍ଯାଧି ସାନଵି ପଵମାନୋ ଅରୋଚଯତ୍ ଚ୍ ଜାମିଭିଃ ସୂର୍ଯଂ ସହ

ଏହି ପବମାନ, ତ୍ରିତାଙ୍କ ଶିଖରରେ, ନିଜ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଛନ୍ତି।

ଅ ସ ଵୃତ୍ରହା ଵୃଷା ସୁତୋ ଵରିଵୋଵିଦଦାଭ୍ଯଃ ଚ୍ ସୋମୋ ଵାଜମିଵାସରତ୍

ଏହି ବଳିଅଁ ଚାପି ତିଆରି ସୋମ, ବିପକ୍ଷୀ ବିଧ୍ୱଂସକ, ଅଜୟମାନେଂକୁ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନ ଦେଇଥାଏ, ଘୋଡ଼ା ପରି ଦୌଡ଼ିଯାଏ।

ଅ ସ ଦେଵଃ କଵିନେଷିତୋ ଽଭି ଦ୍ରୋଣାନି ଧାଵତି ଚ୍ ଇନ୍ଦୁରିନ୍ଦ୍ରାଯ ମଂହଯନ୍

ଏହି ଦେବତା, ଋଷିଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ପାତ୍ରମାନଙ୍କ ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଏ; ଇନ୍ଦୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଡ଼ କରନ୍ତି।

ଅ ଯଃ ପାଵମାନୀରଧ୍ଯେତ୍ଯୃଷିଭିଃ ସମ୍ଭୃତଂ ରସମ୍ ଚ୍ ସର୍ଵଂ ସ ପୂତମଶ୍ନାତି ସ୍ଵଦିତଂ ମାତରିଶ୍ଵନା

ଯିଏ ପାବମାନୀ ସୂକ୍ତ ପଢ଼େ, ଯାହାକୁ ଋଷିମାନେ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଓ ମଧୁର ଖାଦ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରେ, ଯାହା ପ୍ରାଣବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦମୟ ହୋଇଯାଇଛି।

ଅ ପାଵମାନୀର୍ଯୋ ଅଧ୍ଯେତ୍ଯୃଷିଭିଃ ସମ୍ଭୃତଂ ରସମ୍ ଚ୍ ତସ୍ମୈ ସରସ୍ଵତୀ ଦୁହେ କ୍ଷୀରଂ ସର୍ପିର୍ମଧୂଦକମ୍

ଯିଏ ପାବମାନୀ ସୂକ୍ତ ପଢ଼େ, ଯାହାକୁ ଋଷିମାନେ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିଲେ, ସେଠିକୁ ସରସ୍ୱତୀ ନିଜେ ଦୁଧ, ଘିଅ, ମଧୁ ଓ ପାଣି ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଅ ପାଵମାନୀଃ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନୀଃ ସୁଦୁଘା ହି ଘୃତଶ୍ଚୁତଃ ଚ୍ ଋଷିଭିଃ ସଂଭୃତୋ ରସୋ ବ୍ରାହ୍ମଣେଷ୍ଵମୃତଂ ହିତମ୍

ପାବମାନୀ ସୂକ୍ତମାନେ ମଙ୍ଗଳ ଆଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଦେଉଛନ୍ତି, ଘିଅରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ରସ, ଋଷିମାନେ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅମୃତ ଭାବେ ରଖାଯାଇଛି।

ଅ ପାଵମାନୀର୍ଦଧନ୍ତୁ ନ ଇମଂ ଲୋକମଥୋ ଅମୁମ୍ ଚ୍ ନୋ ଦେଵୀର୍ଦେଵୈଃ ସମାହୃତାଃ

ପାବମାନୀ ସୂକ୍ତମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକକୁ ସ୍ଥିର କରୁନ୍ତୁ, ଏହି ଦେବୀମାନେ ଦେବତାମାନେ ଏକତ୍ର କରିଛନ୍ତି।

ଅ ଯେନ ଦେଵାଃ ପଵିତ୍ରେଣାତ୍ମାନଂ ପୁନତେ ସଦା ଚ୍ ତେନ ସହସ୍ରଧାରେଣ ପାଵମାନୀଃ ପୁନନ୍ତୁ ନଃ

ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ସଦା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ଏହି ହଜାର ଧାରା ଯାହା ଦେଉଛି, ସେହି ପାବମାନୀ ସୂକ୍ତମାନେ ଆମକୁ ପବିତ୍ର କରୁନ୍ତୁ।

ଅ ପାଵମାନୀଃ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନୀସ୍ତାଭିର୍ଗଚ୍ଛତି ନାନ୍ଦନମ୍ ଚ୍ ପୁଣ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଭକ୍ଷାନ୍ଭକ୍ଷଯତ୍ଯମୃତତ୍ଵଂ ଚ ଗଚ୍ଛତି

ପାବମାନୀ ସୂକ୍ତମାନେ ମଙ୍ଗଳ ଆଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଦ୍ୱାରା ଲୋକ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ପୁଣ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ ଓ ଅମୃତତ୍ୱକୁ ଲାଭ କରେ।

ଅ ଅଗନ୍ମ ମହା ନମସା ଯଵିଷ୍ଠଂ ଯୋ ଦୀଦାଯ ସମିଦ୍ଧଃ ସ୍ଵେ ଦୁରୋଣେ ଚ୍ ଚିତ୍ରଭାନୁଂ ରୋଦସୀ ଅନ୍ତରୁର୍ଵୀ ସ୍ଵାହୁତଂ ଵିଶ୍ଵତଃ ପ୍ରତ୍ଯଞ୍ଚମ୍

ଆମେ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସବୁଠୁ ଅପରିପକ୍ୱ, ନିଜ ଘରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଆକାଶ-ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଯିଏ, ସେହି ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଛୁ।

ଅ ସ ମହ୍ନା ଵିଶ୍ଵା ଦୁରିତାନି ସାହ୍ଵାନଗ୍ନି ଷ୍ଟଵେ ଦମ ଆ ଜାତଵେଦାଃ ଚ୍ ସ ନୋ ରକ୍ଷିଷଦ୍ଦୁରିତାଦଵଦ୍ଯାଦସ୍ମାନ୍ଗୃଣତ ଉତ ନୋ ମଘୋନଃ

ତାଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, ଆଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଅପମାଙ୍ଗଳ୍ୟ ଘରରୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ଜାତବେଦ, ସେ ଆମକୁ ଦୁଃଖ ଓ ଅପମାନରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆମେ ଯେଉଁଠି ଗାନ କରୁଛୁ, ସେଠି ଆମକୁ ଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଅ ତ୍ଵଂ ଵରୁଣ ଉତ ମିତ୍ରୋ ଅଗ୍ନେ ତ୍ଵାଂ ମତିଭିର୍ଵସିଷ୍ଠାଃ ଚ୍ ତ୍ଵେ ଵସୁ ସୁଷଣନାନି ସନ୍ତୁ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ

ତୁମେ ବରୁଣ ଓ ମିତ୍ର, ଆଗ୍ନି, ବସିଷ୍ଠମାନେ ତୁମକୁ ମନରେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି; ତୁମର ଧନ-ଦୌଳତି ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ହେଉ, ତୁମେମାନେ ସଦା ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇ ରକ୍ଷା କର।

ଅ ମହାଂ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯ ଓଜସା ପର୍ଜନ୍ଯୋ ଵୃଷ୍ଟିମାଂ ଇଵ ଚ୍ ସ୍ତୋମୈର୍ଵତ୍ସସ୍ଯ ଵାଵୃଧେ

ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବଡ଼, ଝରଣା ଆଣୁଥିବା ମେଘ ଭଳି; ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସେ ବଛଡ଼ି ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛନ୍ତି।

ଅ କଣ୍ଵା ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଯଦକ୍ରତ ସ୍ତୋମୈର୍ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ସାଧନମ୍ ଚ୍ ଜାମି ବ୍ରୁଵତ ଆଯୁଧା

କଣ୍ବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞର ସାଧକ କରିଥିଲେ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା, ବନ୍ଧୁ, ତୁମେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ବିଷୟରେ କୁହ।

ଅ ପ୍ରଜାମୃତସ୍ଯ ପିପ୍ରତଃ ପ୍ର ଯଦ୍ଭରନ୍ତ ଵହ୍ନଯଃ ଚ୍ ଵିପ୍ରା ଋତସ୍ଯ ଵାହସା

ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ନି, ଅମୃତର ଧାରକ, ସନ୍ତାନ ଦେଇଥାଏ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଋତକୁ ବହନ କରନ୍ତି।

ଅ ପଵମାନସ୍ଯ ଜିଘ୍ନତୋ ହରେଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରା ଅସୃକ୍ଷତ ଚ୍ ଜୀରା ଅଜିରଶୋଚିଷଃ

ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଘାତ କରୁଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧାରା ଝରିଛି; ପୁରୁଣା ମାନେ ସଦା ନୂତନ ଆଗୁନିର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।

ଅ ପଵମାନୋ ରଥୀତମଃ ଶୁଭ୍ରେଭିଃ ଶୁଭ୍ରଶସ୍ତମଃ ଚ୍ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରୋ ମରୁଦ୍ଗଣଃ

ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ, ଶୁଭ୍ର କିରଣରେ ସବୁଠୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ମାରୁତମାନଙ୍କ ଦଳ।

ଅ ପଵମାନ୍ ଵ୍ଯଶ୍ନୁହି ରଶ୍ମିଭିର୍ଵାଜସାତମଃ ଚ୍ ଦଧତ୍ସ୍ତୋତ୍ରେ ସୁଵୀର୍ଯମ୍

ହେ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ତୁମର କିରଣରେ ବିସ୍ତାର କର, ଶକ୍ତି ଦେଉଥିବା, ସ୍ତୁତିକୁ ବୀରତ୍ୱ ଦିଅ।

ଅ ପରୀତୋ ଷିଞ୍ଚତା ସୁତଂ ସୋମୋ ଯ ଉତ୍ତମଂ ହଵିଃ ଚ୍ ଦଧନ୍ଵାଂ ଯୋ ନର୍ଯୋ ଅପ୍ସ୍ଵାନ୍ତରା ସୁଷାଵ ସୋମମଦ୍ରିଭିଃ

ପିସାଯାଇଥିବା ସୋମକୁ ଚାରିପାଖରେ ଢେକିଅ, ଯାହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅର୍ପଣ, ଯିଏ ଏହାକୁ ଧାରଣ କରିଛି, ସେ ଉତ୍ତମ ଜନ, ପାଣିରେ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ସୋମ ଚିପିଛନ୍ତି।

ଅ ନୂନଂ ପୁନାନୋ ଽଵିଭିଃ ପରି ସ୍ରଵାଦବ୍ଧଃ ସୁରଭିନ୍ତରଃ ଚ୍ ସୁତେ ଚିତ୍ଵାପ୍ସୁ ମଦାମୋ ଅନ୍ଧସା ଶ୍ରୀଣନ୍ତୋ ଗୋଭିରୁତ୍ତରମ୍

ଏବେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ସୋମ ତାଙ୍କର ଧାରାରେ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ବନ୍ଧନ ହୀନ, ସବୁଠୁ ସୁଗନ୍ଧିତ; ଚିପିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ସେ ପାଣିରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ, ଗାଁଠି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ।

ଅ ପରି ସ୍ଵାନଶ୍ଚକ୍ଷସେ ଦେଵମାଦନଃ କ୍ରତୁରିନ୍ଦୁର୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ

ଧ୍ୱନିମୟ, ଦୂରଦର୍ଶୀ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ସୋମ, ଦେବତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ, ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।

ଅ ଅସାଵି ସୋମୋ ଅରୁଷୋ ଵୃଷା ହରୀ ରାଜେଵ ଦସ୍ମୋ ଅଭି ଗା ଅଚିକ୍ରଦତ୍ ଚ୍ ପୁନାନୋ ଵାରମତ୍ଯେଷ୍ଯଵ୍ଯଯଂ ଶ୍ଯେନୋ ନ ଯୋନିଂ ଘୃତଵନ୍ତମାସଦତ୍

ଏହି ସୋମ, ଉତ୍ସାହିତ, ହଳଦିଆ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ, ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ବଡ଼ ରାଜା ପରି ଗାଈମାନଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକିଛନ୍ତି। ପୁନିତ ହୋଇ, ସେ ଅକ୍ଷୟ ଆଶ୍ରୟକୁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି; ଗୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆସନକୁ ଗରୁଡ଼ ପରି ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।

ଅ ପର୍ଜନ୍ଯଃ ପିତା ମହିଷସ୍ଯ ପର୍ଣିନୋ ନାଭା ପୃଥିଵ୍ଯା ଗିରିଷୁ କ୍ଷଯଂ ଦଧେ ଚ୍ ସ୍ଵସାର ଆପୋ ଅଭି ଗା ଉଦାସରନ୍ତ୍ସଂ ଗ୍ରାଵଭିର୍ଵସତେ ଵୀତେ ଅଧ୍ଵରେ

ପର୍ଜନ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଶିଙ୍ଗାଳି ମହିଷର ପିତା, ପୃଥିବୀର ନାଭି, ସେ ପାହାଡ଼ରେ ନିଜର ନିବାସ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି। ଜଳମାନେ, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀମାନେ, ଗାଈମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ବହିଆସିଛନ୍ତି; ସେ ଅଧ୍ୱରେ ଚଟାଣ ସହିତ ବସିଛନ୍ତି।

ଅ କଵିର୍ଵେଧସ୍ଯା ପର୍ଯେଷି ମାହିନମତ୍ଯୋ ନ ମୃଷ୍ଟୋ ଅଭି ଵାଜମର୍ଷସି ଚ୍ ଅପସେଧନ୍ଦୁରିତା ସୋମ ନୋ ମୃଡ ଘୃତା ଵସାନଃ ପରି ଯାସି ନିର୍ଣିଜମ୍

ହେ ପ୍ରେରିତ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ ବିଦ୍ୱାନ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱ ଖୋଜୁଛ; ଶୁଭ୍ର ଶୂର ପରି ତୁମେ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଦୌଡ଼ୁଛ। ସୋମ, ଅମଙ୍ଗଳକୁ ଦୂର କର, ଆମକୁ ସୁଖ ଦିଅ; ଘୃତରେ ଆବୃତ ହୋଇ ତୁମେ ତଳକୁ ପରିକ୍ରମା କରୁଛ।

ଅ ଶ୍ରାଯନ୍ତ ଇଵ ସୂର୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵେଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭକ୍ଷତ ଚ୍ ଵସୂନି ଜାତୋ ଜନିମାନ୍ଯୋଜସା ପ୍ରତି ଭାଗଂ ନ ଦୀଧିମଃ

ସମସ୍ତ ଲୋକେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖୁଛନ୍ତି; ଶକ୍ତି ସହ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରି, ସେ ଧନର ଉତ୍ସକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଆମେ ଆମ ଅଂଶ ଜିତିଛୁ।

ଅ ଅଲର୍ଷିରାତିଂ ଵସୁଦାମୁପ ସ୍ତୁହି ଭଦ୍ରା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରାତଯଃ ଚ୍ ଯୋ ଅସ୍ଯ କାମଂ ଵିଧତୋ ନ ରୋଷତି ମନୋ ଦାନାଯ ଚୋଦଯନ୍

ଧନର ଦାତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦାନ ଭଲ ଓ ଶୁଭ। ଯିଏ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ରୋକି ନପାରେ, ସେ ଦାନ ପାଇଁ ମନକୁ ପ୍ରେରିତ କରେ।

ଅ ଯତ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଯାମହେ ତତୋ ନୋ ଅଭ୍ଯଂ କୃଧି ଚ୍ ମଘଵନ୍ଛଗ୍ଧି ତଵ ତନ୍ନ ଊତଯେ ଵି ଦ୍ଵିଷୋ ଵି ମୃଧୋ ଜହି

ଯାହାଠାରୁ ଆମେ ଭୟଭୀତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଠାରୁ ଆମକୁ ନିରାପଦ କର। ହେ ଦାତା, ଆମ ସହାୟତା ପାଇଁ ତାହାକୁ ଦୂର କର, ଆମ ଶତ୍ରୁ ଓ ବିପକ୍ଷମାନେକୁ ଚିତ୍ତିକର।