ସାମଵେଦଃ

ଅ ଦିଵୋ ଧର୍ତ୍ତାସି ଶୁକ୍ରଃ ପୀଯୂଷଃ ସତ୍ଯେ ଵିଧର୍ମନ୍ଵାଜୀ ପଵସ୍ଵ

ତୁମେ ଆକାଶର ଧାରକ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ପୋଷକ, ସତ୍ୟ ନୀତିରେ ଅଟୁଟ; ଶକ୍ତି ଦାତା ସୋମ, ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର।

ଅ ପ୍ରେଷ୍ଠଂ ଵୋ ଅତିର୍ଥିଂ ସ୍ତୁଷେ ମିତ୍ରମିଵ ପ୍ରିଯମ୍ ଚ୍ ଅଗ୍ନେ ରଥଂ ନ ଵେଦ୍ଯମ୍

ଅଗ୍ନି, ଆମ ପ୍ରିୟ ଅତିଥି, ବନ୍ଧୁ ପରି ଆଦରଣୀୟ, ବେଦି ଉପରେ ରଥ ରଖିବା ପରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।

ଅ କଵିମିଵ ପ୍ରଶଂସ୍ଯଂ ଯଂ ଦେଵାସ ଇତି ଦ୍ଵିତା ଚ୍ ନି ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵାଦଧୁଃ

ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିଶେଷ, ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ ଋଷି ପରି, ତାଙ୍କୁ ବସାଇଛନ୍ତି।

ଅ ତ୍ଵଂ ଯଵିଷ୍ଠ ଦାଶୁଷୋ ନ୍ର୍^ଈଂପାହି ଶୃଣୁହୀ ଗିରଃ ଚ୍ ରକ୍ଷା ତୋକମୁତ ତ୍ମନା

ଏ ଅଗ୍ନି, ସବୁଠାରୁ ଯୁବ, ଆମ ଭକ୍ତମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ଆମର ଗୀତ ଶୁଣ, ଆମ ପିଲାମାନେ ଓ ତୁମେ ନିଜେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କର।

ଅ ଏନ୍ଦ୍ର ନୋ ଗଧି ପ୍ରିଯ ସତ୍ରାଜିଦଗୋହ୍ଯ ଚ୍ ଗିରିର୍ନ ଵିଶ୍ଵତଃ ପୃଥୁଃ ପତିର୍ଦିଵଃ

ଏ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଏକ ନିରାପଦ ସ୍ଥାନ ଦିଅ, ଯାହା ପ୍ରିୟ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପାହାଡ଼ ପରି ସବୁଦିଗରେ ବିସ୍ତୃତ, ସ୍ୱର୍ଗର ମାଲିକ।

ଅ ଅଭି ହି ସତ୍ଯ ସୋମପା ଉଭେ ବଭୂଥ ରୋଦସୀ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାସି ସୁନ୍ଵତୋ ଵୃଧଃ ପତିର୍ଦିଵଃ

ଏ ସତ୍ୟ, ସୋମ ପିବାକୁ ଭଲପାଉଥିବା, ତୁମେ ଦୁଇଟି ଦିଗ, ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ ହୋଇଯାଇଛ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପିଣ୍ଡା ପାଇଁ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଲିକ।

ଅ ତ୍ଵଂ ହି ଶଶ୍ଵତୀନାମିନ୍ଦ୍ର ଧର୍ତ୍ତା ପୁରାମସି ଚ୍ ହନ୍ତା ଦସ୍ଯୋର୍ମନୋର୍ଵୃଧଃ ପତିର୍ଦିଵଃ

ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରୁଣା ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗମାନେର ସମର୍ଥକ, ଦାସ୍ୟୁଙ୍କ ନାଶକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସ୍ୱର୍ଗର ମାଲିକ।

ଅ ପୁରାଂ ଭିନ୍ଦୁର୍ଯୁଵା କଵିରମିତୌଜା ଅଜାଯତ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ କର୍ମଣୋ ଧର୍ତ୍ତା ଵଜ୍ରୀ ପୁରୁଷ୍ଟୁତଃ

ପୁରମାନେ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା, ଯୁବକ ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ଅସୀମ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଧାରକ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ।

ଅ ତ୍ଵଂ ଵଲସ୍ଯ ଗୋମତୋ ଽପାଵରଦ୍ରିଵୋ ବିଲମ୍ ଚ୍ ତ୍ଵାଂ ଦେଵା ଅବିଭ୍ଯୁଷସ୍ତୁଜ୍ଯମାନାସ ଆଵିଷୁଃ

ଏ ଘନଘୋର ଧ୍ୱନିକାରୀ, ତୁମେ ବହୁ ଗାଁ ଥିବା ବଳାର ଗୁହା ଖୋଲିଦେଲ, ଦେବତାମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଥିଲେ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରମୀଶାନମୋଜସାଭି ସ୍ତୋମୈରନୂଷତ ଚ୍ ସହସ୍ରଂ ଯସ୍ଯ ରାତଯ ଉତ ଵା ସନ୍ତି ଭୂଯସୀଃ

ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାହିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଦାନ ହଜାର, କିମ୍ବା ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ।

ପଞ୍ଚମ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଽର୍ଧଃ ଅ ଅକ୍ରାନ୍ତ୍ସମୁଦ୍ରଃ ପ୍ରଥମେ ଵିଧର୍ମଂ ଜନଯନ୍ପ୍ରଜା ଭୁଵନସ୍ଯ ଗୋପାଃ ଚ୍ ଵୃଷା ପଵିତ୍ରେ ଅଧି ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ ବୃହତ୍ସୋମୋ ଵାଵୃଧେ ସ୍ଵାନୋ ଅଦ୍ରିଃ

ସେ ସମୁଦ୍ର ଅଟକିଗଲେ, ଆରମ୍ଭରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ହେଲେ; ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ ବଳିଅଟୁ ସୋମ, ପାତ୍ରରେ ବଡ଼ ହେଲେ, ପାଥର ଧ୍ୱନି ହେଲା।

ଅ ମତ୍ସି ଵାଯୁମିଷ୍ଟଯେ ରାଧସେ ଚ ମତ୍ସି ମିତ୍ରାଵରୁଣା ପୂଯମାନଃ ଚ୍ ମତ୍ସି ଶର୍ଧୋ ମାରୁତଂ ମତ୍ସି ଦେଵାନ୍ମତ୍ସି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଦେଵ ସୋମ

ବାୟୁ, ଆମ ପ୍ରସନ୍ନତା ଓ ଦାନ ପାଇଁ ଆମ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କର; ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆମେ ପବିତ୍ର ହେଉଛୁ, ଆମ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କର; ମାରୁତ ଦଳ, ଦେବତାମାନେ, ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ, ହେ ଦେବ ସୋମ, ଆମ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କର।

ଅ ମହତ୍ତତ୍ସୋମୋ ମହିଷଶ୍ଚକାରାପାଂ ଯଦ୍ଗର୍ଭୋ ଽଵୃଣୀତ ଦେଵାନ୍ ଚ୍ ଅଦଧାଦିନ୍ଦ୍ରେ ପଵମାନ ଓଜୋ ଽଜନଯତ୍ସୂର୍ଯେ ଜ୍ଯୋତିରିନ୍ଦୁଃ

ସେ ମହାନ ସୋମ, ବଳିଅଟୁ, ଯେତେବେଳେ ଜଳର ଗର୍ଭ ଭାବେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ବାଛିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଲେ, ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।

ଅ ଏଷ ଦେଵୋ ଅମର୍ତ୍ଯଃ ପର୍ଣଵୀରିଵ ଦୀଯତେ ଚ୍ ଅଭି ଦ୍ରୋଣାନ୍ଯାସଦମ୍

ଏହି ଅମର ଦେବତା, ଗଛର ଶାଖା ପରି ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଛନ୍ତି, ପାତ୍ରମାନେ ଭିତରେ ବସିଯାଉଛନ୍ତି।

ଅ ଏଷ ଵିପ୍ରୈରଭିଷ୍ଟୁତୋ ଽପୋ ଦେଵୋ ଵି ଗାହତେ ଚ୍ ଦଧଦ୍ରତ୍ନାନି ଦାଶୁଷେ

ଋଷିମାନେ ଯିଏଁ ଯଶସ୍ବୀ ହୋଇ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେ ଦେବତା ଜଳ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଅ ଏଷ ଵିଶ୍ଵାନି ଵାର୍ଯା ଶୂରୋ ଯନ୍ନିଵ ସତ୍ଵଭିଃ ଚ୍ ପଵମାନଃ ସିଷାସତି

ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପବମାନ, ନାୟକ ପରି ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ବସ୍ତୁ ଚାହିଁଥାନ୍ତି।

ଅ ଏଷ ଦେଵୋ ରଥର୍ଯତି ପଵମାନୋ ଦିଶସ୍ଯତି ଚ୍ ଆଵିଷ୍କୃଣୋତି ଵଗ୍ଵନୁମ୍

ଏହି ଦେବତା, ପବମାନ, ରଥରେ ଚଢ଼ି ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି, ସ୍ୱର ଓ ଧ୍ୱନିକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।

ଅ ଏଷ ଦେଵୋ ଵିପନ୍ଯୁଭିଃ ପଵମାନ ଋତାଯୁଭିଃ ଚ୍ ହରିର୍ଵାଜାଯ ମୃଜ୍ଯତେ

ଏହି ଦେବତା, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଓ ନୀତିରକ୍ଷକମାନେ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇ, ହରିବର୍ଣ୍ଣ, ବିଜୟ ପାଇଁ ଶୁଧ୍ଧ ହେଉଛନ୍ତି।

ଅ ଏଷ ଦେଵୋ ଵିପା କୃତୋ ଽତି ହ୍ଵରାଂସି ଧାଵତି ଚ୍ ପଵମାନୋ ଅଦାଭ୍ଯଃ

ଏହି ଦେବତା, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି; ପବମାନ ଅଜୟ।

ଅ ଏଷ ଦିଵଂ ଵି ଧାଵତି ତିରୋ ରଜାଂସି ଧାରଯା ଚ୍ ପଵମାନଃ କନିକ୍ରଦତ୍

ଏହି ପବିତ୍ର ଧାରା ଆକାଶ ଉପରେ ଦୌଡ଼ିଯାଏ, ଧୂଳି ଭରା ମାଝରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏହାର ସ୍ବର ଉଚ୍ଚ ଓ ଶୁଦ୍ଧିକରଣ କରେ।

ଅ ଏଷ ଦିଵଂ ଵ୍ଯାସରତ୍ତିରୋ ରଜାଂସ୍ଯସ୍ପୃତଃ ଚ୍ ପଵମାନଃ ସ୍ଵଧ୍ଵରଃ

ଏହି ପବିତ୍ର ଧାରା ଆକାଶକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛି, ଧୂଳି ମାଝରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଚାଲିଯାଏ, ନିଜ ନିୟମରେ ଶୁଦ୍ଧିକରଣ କରେ।

ଅ ଏଷ ପ୍ରତ୍ନେନ ଜନ୍ମନା ଦେଵୋ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସୁତଃ ଚ୍ ହରିଃ ପଵିତ୍ରେ ଅର୍ଷତି

ଏହି ପୁରୁଣା ଜନ୍ମ ଥିବା ଦେବତା, ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଚାପି ତିଆରି ହୋଇଛନ୍ତି, ସୁନା ରଙ୍ଗରେ ପବିତ୍ର ଧାରା ମାଧ୍ୟମରେ ବହିଯାଏ।

ଅ ଏଷ ଉ ସ୍ଯ ପୁରୁଵ୍ରତୋ ଜଜ୍ଞାନୋ ଜନଯନ୍ନିଷଃ ଚ୍ ଧାରଯା ପଵତେ ସୁତଃ

ଏହି ପବିତ୍ର ଧାରା ବହୁ ପୂଜା ପଦ୍ଧତି ଅନୁସରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ; ଚାପି ହୋଇ ନିଜ ଧାରାରେ ବହିଯାଏ।

ଅ ଏଷ ଧିଯା ଯାତ୍ଯଣ୍ଵ୍ଯ ଶୂରୋ ରଥେଭିରାଶୁଭିଃ ଚ୍ ଗଚ୍ଛନ୍ନିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନିଷ୍କୃତମ୍

ଏହି ପବିତ୍ର ଧାରା ଚିନ୍ତାରେ ଗଭୀର, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବେ ଯାଏ, ଦ୍ରୁତ ରଥରେ ବୀର ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚେ।

ଅ ଏଷ ପୁରୂ ଧିଯାଯତେ ବୃହତେ ଦେଵତାତଯେ ଚ୍ ଯତ୍ରାମୃତାସ ଆଶତ

ଏହି ପବିତ୍ର ଧାରାକୁ ବହୁ ଲୋକ ମହା ଦେବତାର ପୂଜା ପାଇଁ ଚିନ୍ତାରେ ଡାକନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଅମରମାନେ ବସିଛନ୍ତି।

ଅ ଏତଂ ମୃଜନ୍ତି ମର୍ଜ୍ଯମୁପ ଦ୍ରୋଣେଷ୍ଵାଯଵଃ ଚ୍ ପ୍ରଚକ୍ରାଣଂ ମହୀରିଷଃ

ଏହି ପବିତ୍ର ଧାରାକୁ ଦବା ପାଥର ଦ୍ୱାରା ପାତ୍ରରେ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାଏ, ଏହା ଅଧିକ ଧନ-ସମ୍ପଦ ବିସ୍ତାର କରେ।

ଅ ଏଷ ହିତୋ ଵି ନୀଯତେ ଽନ୍ତଃ ଶୁନ୍ଧ୍ଯାଵତା ପଥା ଚ୍ ଯଦୀ ତୁଞ୍ଜନ୍ତି ଭୂର୍ଣଯଃ

ଏହି ପବିତ୍ର ଧାରାକୁ ସ୍ଥାନରେ ରଖି, ପବିତ୍ରତାର ପଥରେ ଆଗକୁ ନେଇଯାଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ଗୁଡ଼ିକ ତାକୁ ଚଳାଏ।

ଅ ଏଷ ରୁକ୍ମିଭିରୀଯତେ ଵାଜି ଶୁଭ୍ରେଭିରଂଶୁଭିଃ ଚ୍ ପତିଃ ସିନ୍ଧୂନାଂ ଭଵନ୍

ଏହି ପବିତ୍ର ଧାରା ସୁନା ରଶ୍ମିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼େ, ଚମକୁଥିବା ଧାରା ସହିତ ଘୋଡ଼ା ଭାବରେ, ନଦୀମାନଙ୍କର ସ୍ବାମୀ ହୁଏ।

ଅ ଏଷ ଶୃଙ୍ଗାଣି ଦୋଧୁଵଚ୍ଛିଶୀତେ ଯୂଥ୍ଯୋ ଵୃଷା ଚ୍ ନୃମ୍ଣା ଦଧାନ ଓଜସା

ଏହି ଯୁବ ମହିଷ ତାଙ୍କର ଶିଙ୍ଗ ହଲାଇଥାଏ, ଦଳର ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତି ଓ ପୁରୁଷ ଶୂରତା ଧାରଣ କରେ।