ସାମଵେଦଃ

ଅ ଉଭଯଂ ଶୃଣଵଚ୍ଚ ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅର୍ଵାଗିଦଂ ଵଚଃ ଚ୍ ସତ୍ରାଚ୍ଯା ମଘଵାନ୍ତ୍ସୋମପୀତଯେ ଧିଯା ଶଵିଷ୍ଠ ଆ ଗମତ୍

ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଇଟି ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣନ୍ତି ଏବଂ ଏହି କଥାକୁ ନିକଟରେ ଆସନ୍ତି; ଦାନଶୀଳ ଏହି ସୋମପାନ ପାଇଁ ଡାକାଯାଇଛନ୍ତି, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ।

ଅ ତଂ ହି ସ୍ଵରାଜଂ ଵୃଷଭଂ ତମୋଜସା ଧିଷଣେ ନିଷ୍ଟତକ୍ଷତୁଃ ଚ୍ ଉତୋପମାନାଂ ପ୍ରଥମୋ ନି ଷୀଦସି ସୋମକାମଂ ହି ତେ ମନଃ

ହେ ସ୍ୱାଧୀନ ବୃଷଭ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଶକ୍ତି ସହିତ ତୁମ ପାଇଁ ଆସନ୍ତ ଆସନ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି; ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ଏହି ମାପରେ ବସ, କାରଣ ତୁମର ମନ ସୋମକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ।

ଅ ପଵସ୍ଵ ଦେଵ ଆଯୁଷଗିନ୍ଦ୍ରଂ ଗଚ୍ଛତୁ ତେ ମଦଃ ଚ୍ ଵାଯୁମା ରୋହ ଧର୍ମଣା

ହେ ଦେବ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର; ତୁମର ଆନନ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚୁ; ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଭାବେ ବାୟୁଙ୍କୁ ଚଢ଼।

ଅ ପଵମାନ ନି ତୋଶସେ ରଯିଂ ସୋମ ଶ୍ରଵାଯ୍ଯମ୍ ଚ୍ ଇନ୍ଦୋ ସମୁଦ୍ରମା ଵିଶ

ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମେ ଆମକୁ ଧନ ଓ କୀର୍ତ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ କର; ହେ ଇନ୍ଦୁ, ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କର।

ଅ ଅପଘ୍ନନ୍ପଵସେ ମୃଧଃ କ୍ରତୁଵିତ୍ସୋମ ମତ୍ସରଃ ଚ୍ ନୁଦସ୍ଵାଦେଵଯୁଂ ଜନମ୍

ହେ ସୋମ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହୋଇ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର, ଶତ୍ରୁମାନୋ ଦୂରେଇଦେ; ଦେବତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରୁଥିବା ଲୋକମାନୋ ଦୂର କର।

ଅ ଅଭୀ ନୋ ଵାଜସାତମଂ ରଯିମର୍ଷ ଶତସ୍ପୃହମ୍ ଚ୍ ଇନ୍ଦୋ ସହସ୍ରଭର୍ଣସଂ ତୁଵିଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ଵିଭାସହମ୍

ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଆମ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅନେକ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ଧନ ଆଣ, ଶତ ଶତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସହସ୍ର ଭାରି, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ବିଜୟୀ।

ଅ ଵଯଂ ତେ ଅସ୍ଯ ରାଧସୋ ଵସୋର୍ଵସୋ ପୁରୁସ୍ପୃହଃ ଚ୍ ନି ନେଦିଷ୍ଠତମା ଇଷଃ ସ୍ଯାମ ସୁମ୍ନେ ତେ ଆଧ୍ରିଗୋ

ହେ ଧନଦାତା, ଆମେ ତୁମର ଦୟା ଆଶା କରୁଛୁ, ହେ ଅଧ୍ରିଗୁ, ଆମେ ତୁମର ସବୁଠାରୁ ନିକଟ ଓ ପ୍ରିୟ ଦାନପାତ୍ର ହେବାକୁ ଚାହୁଁ।

ଅ ପରି ସ୍ଯ ସ୍ଵାନୋ ଅକ୍ଷରିଦିନ୍ଦୁରଵ୍ଯେ ମଦଚ୍ଯୁତଃ ଚ୍ ଧାରା ଯ ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଅଧ୍ଵରେ ଭ୍ରାଜା ନ ଯାତି ଗଵ୍ଯଯୁଃ

ସୋମର ଧ୍ୱନି ସବୁଦିଗରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ଆନନ୍ଦରେ ଝରିପଡ଼େ; ଉଚ୍ଚ ଧାରା ବଳିଦାନରେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ହୋଇ ଗୋମାନ୍ୟ ପାଇଁ ଚାଲିଯାଏ।

ଅ ପଵସ୍ଵ ସୋମ ମହାନ୍ତ୍ସମୁଦ୍ରଃ ପିତା ଦେଵାନାଂ ଵିଶ୍ଵାଭି ଧାମ

ହେ ସୋମ, ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର, ତୁମେ ମହା ସମୁଦ୍ର, ଦେବତାଙ୍କ ପିତା, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଧାରଣ କର।

ଅ ଶୁକ୍ରଃ ପଵସ୍ଵ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସୋମ ଦିଵେ ପୃଥିଵ୍ଯୈ ଶଂ ଚ ପ୍ରଜାଭ୍ଯଃ

ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସୋମ, ଦେବତାମାନେ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର।

ଅ ଦିଵୋ ଧର୍ତ୍ତାସି ଶୁକ୍ରଃ ପୀଯୂଷଃ ସତ୍ଯେ ଵିଧର୍ମନ୍ଵାଜୀ ପଵସ୍ଵ

ତୁମେ ଆକାଶର ଧାରକ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ପୋଷକ, ସତ୍ୟ ନୀତିରେ ଅଟୁଟ; ଶକ୍ତି ଦାତା ସୋମ, ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର।

ଅ ପ୍ରେଷ୍ଠଂ ଵୋ ଅତିର୍ଥିଂ ସ୍ତୁଷେ ମିତ୍ରମିଵ ପ୍ରିଯମ୍ ଚ୍ ଅଗ୍ନେ ରଥଂ ନ ଵେଦ୍ଯମ୍

ଅଗ୍ନି, ଆମ ପ୍ରିୟ ଅତିଥି, ବନ୍ଧୁ ପରି ଆଦରଣୀୟ, ବେଦି ଉପରେ ରଥ ରଖିବା ପରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।

ଅ କଵିମିଵ ପ୍ରଶଂସ୍ଯଂ ଯଂ ଦେଵାସ ଇତି ଦ୍ଵିତା ଚ୍ ନି ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵାଦଧୁଃ

ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିଶେଷ, ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ ଋଷି ପରି, ତାଙ୍କୁ ବସାଇଛନ୍ତି।

ଅ ତ୍ଵଂ ଯଵିଷ୍ଠ ଦାଶୁଷୋ ନ୍ର୍^ଈଂପାହି ଶୃଣୁହୀ ଗିରଃ ଚ୍ ରକ୍ଷା ତୋକମୁତ ତ୍ମନା

ଏ ଅଗ୍ନି, ସବୁଠାରୁ ଯୁବ, ଆମ ଭକ୍ତମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ଆମର ଗୀତ ଶୁଣ, ଆମ ପିଲାମାନେ ଓ ତୁମେ ନିଜେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କର।

ଅ ଏନ୍ଦ୍ର ନୋ ଗଧି ପ୍ରିଯ ସତ୍ରାଜିଦଗୋହ୍ଯ ଚ୍ ଗିରିର୍ନ ଵିଶ୍ଵତଃ ପୃଥୁଃ ପତିର୍ଦିଵଃ

ଏ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଏକ ନିରାପଦ ସ୍ଥାନ ଦିଅ, ଯାହା ପ୍ରିୟ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପାହାଡ଼ ପରି ସବୁଦିଗରେ ବିସ୍ତୃତ, ସ୍ୱର୍ଗର ମାଲିକ।

ଅ ଅଭି ହି ସତ୍ଯ ସୋମପା ଉଭେ ବଭୂଥ ରୋଦସୀ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାସି ସୁନ୍ଵତୋ ଵୃଧଃ ପତିର୍ଦିଵଃ

ଏ ସତ୍ୟ, ସୋମ ପିବାକୁ ଭଲପାଉଥିବା, ତୁମେ ଦୁଇଟି ଦିଗ, ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ ହୋଇଯାଇଛ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପିଣ୍ଡା ପାଇଁ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଲିକ।

ଅ ତ୍ଵଂ ହି ଶଶ୍ଵତୀନାମିନ୍ଦ୍ର ଧର୍ତ୍ତା ପୁରାମସି ଚ୍ ହନ୍ତା ଦସ୍ଯୋର୍ମନୋର୍ଵୃଧଃ ପତିର୍ଦିଵଃ

ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରୁଣା ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗମାନେର ସମର୍ଥକ, ଦାସ୍ୟୁଙ୍କ ନାଶକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସ୍ୱର୍ଗର ମାଲିକ।

ଅ ପୁରାଂ ଭିନ୍ଦୁର୍ଯୁଵା କଵିରମିତୌଜା ଅଜାଯତ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ କର୍ମଣୋ ଧର୍ତ୍ତା ଵଜ୍ରୀ ପୁରୁଷ୍ଟୁତଃ

ପୁରମାନେ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା, ଯୁବକ ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ଅସୀମ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଧାରକ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ।

ଅ ତ୍ଵଂ ଵଲସ୍ଯ ଗୋମତୋ ଽପାଵରଦ୍ରିଵୋ ବିଲମ୍ ଚ୍ ତ୍ଵାଂ ଦେଵା ଅବିଭ୍ଯୁଷସ୍ତୁଜ୍ଯମାନାସ ଆଵିଷୁଃ

ଏ ଘନଘୋର ଧ୍ୱନିକାରୀ, ତୁମେ ବହୁ ଗାଁ ଥିବା ବଳାର ଗୁହା ଖୋଲିଦେଲ, ଦେବତାମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଥିଲେ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରମୀଶାନମୋଜସାଭି ସ୍ତୋମୈରନୂଷତ ଚ୍ ସହସ୍ରଂ ଯସ୍ଯ ରାତଯ ଉତ ଵା ସନ୍ତି ଭୂଯସୀଃ

ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାହିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଦାନ ହଜାର, କିମ୍ବା ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ।

ପଞ୍ଚମ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଽର୍ଧଃ ଅ ଅକ୍ରାନ୍ତ୍ସମୁଦ୍ରଃ ପ୍ରଥମେ ଵିଧର୍ମଂ ଜନଯନ୍ପ୍ରଜା ଭୁଵନସ୍ଯ ଗୋପାଃ ଚ୍ ଵୃଷା ପଵିତ୍ରେ ଅଧି ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ ବୃହତ୍ସୋମୋ ଵାଵୃଧେ ସ୍ଵାନୋ ଅଦ୍ରିଃ

ସେ ସମୁଦ୍ର ଅଟକିଗଲେ, ଆରମ୍ଭରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ହେଲେ; ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ ବଳିଅଟୁ ସୋମ, ପାତ୍ରରେ ବଡ଼ ହେଲେ, ପାଥର ଧ୍ୱନି ହେଲା।

ଅ ମତ୍ସି ଵାଯୁମିଷ୍ଟଯେ ରାଧସେ ଚ ମତ୍ସି ମିତ୍ରାଵରୁଣା ପୂଯମାନଃ ଚ୍ ମତ୍ସି ଶର୍ଧୋ ମାରୁତଂ ମତ୍ସି ଦେଵାନ୍ମତ୍ସି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଦେଵ ସୋମ

ବାୟୁ, ଆମ ପ୍ରସନ୍ନତା ଓ ଦାନ ପାଇଁ ଆମ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କର; ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆମେ ପବିତ୍ର ହେଉଛୁ, ଆମ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କର; ମାରୁତ ଦଳ, ଦେବତାମାନେ, ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ, ହେ ଦେବ ସୋମ, ଆମ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କର।

ଅ ମହତ୍ତତ୍ସୋମୋ ମହିଷଶ୍ଚକାରାପାଂ ଯଦ୍ଗର୍ଭୋ ଽଵୃଣୀତ ଦେଵାନ୍ ଚ୍ ଅଦଧାଦିନ୍ଦ୍ରେ ପଵମାନ ଓଜୋ ଽଜନଯତ୍ସୂର୍ଯେ ଜ୍ଯୋତିରିନ୍ଦୁଃ

ସେ ମହାନ ସୋମ, ବଳିଅଟୁ, ଯେତେବେଳେ ଜଳର ଗର୍ଭ ଭାବେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ବାଛିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଲେ, ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।

ଅ ଏଷ ଦେଵୋ ଅମର୍ତ୍ଯଃ ପର୍ଣଵୀରିଵ ଦୀଯତେ ଚ୍ ଅଭି ଦ୍ରୋଣାନ୍ଯାସଦମ୍

ଏହି ଅମର ଦେବତା, ଗଛର ଶାଖା ପରି ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଛନ୍ତି, ପାତ୍ରମାନେ ଭିତରେ ବସିଯାଉଛନ୍ତି।

ଅ ଏଷ ଵିପ୍ରୈରଭିଷ୍ଟୁତୋ ଽପୋ ଦେଵୋ ଵି ଗାହତେ ଚ୍ ଦଧଦ୍ରତ୍ନାନି ଦାଶୁଷେ

ଋଷିମାନେ ଯିଏଁ ଯଶସ୍ବୀ ହୋଇ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେ ଦେବତା ଜଳ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଅ ଏଷ ଵିଶ୍ଵାନି ଵାର୍ଯା ଶୂରୋ ଯନ୍ନିଵ ସତ୍ଵଭିଃ ଚ୍ ପଵମାନଃ ସିଷାସତି

ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପବମାନ, ନାୟକ ପରି ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ବସ୍ତୁ ଚାହିଁଥାନ୍ତି।

ଅ ଏଷ ଦେଵୋ ରଥର୍ଯତି ପଵମାନୋ ଦିଶସ୍ଯତି ଚ୍ ଆଵିଷ୍କୃଣୋତି ଵଗ୍ଵନୁମ୍

ଏହି ଦେବତା, ପବମାନ, ରଥରେ ଚଢ଼ି ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି, ସ୍ୱର ଓ ଧ୍ୱନିକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।

ଅ ଏଷ ଦେଵୋ ଵିପନ୍ଯୁଭିଃ ପଵମାନ ଋତାଯୁଭିଃ ଚ୍ ହରିର୍ଵାଜାଯ ମୃଜ୍ଯତେ

ଏହି ଦେବତା, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଓ ନୀତିରକ୍ଷକମାନେ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇ, ହରିବର୍ଣ୍ଣ, ବିଜୟ ପାଇଁ ଶୁଧ୍ଧ ହେଉଛନ୍ତି।

ଅ ଏଷ ଦେଵୋ ଵିପା କୃତୋ ଽତି ହ୍ଵରାଂସି ଧାଵତି ଚ୍ ପଵମାନୋ ଅଦାଭ୍ଯଃ

ଏହି ଦେବତା, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି; ପବମାନ ଅଜୟ।