ସାମଵେଦଃ

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସ ଦାମନେ କୃତ ଓଜିଷ୍ଠଃ ସ ବଲେ ହିତଃ ଚ୍ ଦ୍ଯୁମ୍ନୀ ଶ୍ଲୋକୀ ସ ସୋମ୍ଯଃ

ଇନ୍ଦ୍ର ଶାସନ ପାଇଁ ତିଆରି, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶକ୍ତିରେ ନିଯୁକ୍ତ; ତିନି ମହାନ୍, ଯଶସ୍ବୀ ଓ ସୋମ ଭଳି।

ଅ ଗିରା ଵଜ୍ରୋ ନ ସମ୍ଭୃତଃ ସବଲୋ ଅନପଚ୍ଯୁତଃ ଚ୍ ଵଵକ୍ଷ ଉଗ୍ରୋ ଅସ୍ତୃତଃ

ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ବଜ୍ର ଏକତ୍ରିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କେବେ ଅସଫଳ ହୁଏନାହିଁ; ଭୟଙ୍କର, ଅଭେଦ୍ୟ, ଏହା ବଢ଼ିଯାଏ।

ଅ ଅଧ୍ଵର୍ଯୋ ଅଦ୍ରିଭିଃ ସୁତଂ ସୋମଂ ପଵିତ୍ର ଆ ନଯ ଚ୍ ପୁନାହୀନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ

ହେ ଯଜ୍ଞପତି, ପାହାଡ଼ ପଥର ଦ୍ୱାରା ଚିପିଥିବା ସୋମକୁ ପବିତ୍ର ଛାଣିକୁ ନେଇଆସ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଏହାକୁ ପବିତ୍ର କର।

ଅ ତଵ ତ୍ଯ ଇନ୍ଦୋ ଅନ୍ଧସୋ ଦେଵା ମଧୋର୍ଵ୍ଯାଶତ ଚ୍ ପଵମାନସ୍ଯ ମରୁତଃ

ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଦେବତାମାନେ ତୁମର ମଧୁର ଓ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ରସର ଆସ୍ବାଦନ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ମାରୁତମାନେ ତୁମ ଝରିବା ରସକୁ ପାଇଛନ୍ତି।

ଅ ଦିଵଃ ପୀଯୂଷମୁତ୍ତମଂ ସୋମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଵଜ୍ରିଣେ ଚ୍ ସୁନୋତା ମଧୁମତ୍ତମମ୍

ଆକାଶରୁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଓ ମଧୁର ସୋମରସକୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଚାପି ଦିଅ, ଯାହା ମଧୁରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ।

ଅ ଧର୍ତ୍ତା ଦିଵଃ ପଵତେ କୃତ୍ଵ୍ଯୋ ରସୋ ଦକ୍ଷୋ ଦେଵାନାମନୁମାଦ୍ଯୋ ନୃଭିଃ ଚ୍ ହରିଃ ସୃଜାନୋ ଅତ୍ଯୋ ନ ସତ୍ଵଭିର୍ଵୃଥା ପାଜାଂସି କୃଣୁଷେ ନଦୀଷ୍ଵା

ଯେ ରସ ଦେବତା ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ସେହି ଚତୁର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରସ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରେ, ହରି ଘୋଡା ପରି ଶକ୍ତିରେ ଝରିବା ନଦୀମାନେ ଅବିରତ ଚଲିଥାଏ।

ଅ ଶୂରୋ ନ ଧତ୍ତ ଆଯୁଧା ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ ସ୍ଵାଃ ସିଷାସନ୍ରଥିରୋ ଗଵିଷ୍ଟିଷୁ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମମୀରଯନ୍ନପସ୍ଯୁଭିରିନ୍ଦୁର୍ହିନ୍ଵାନୋ ଅଜ୍ଯତେ ମନୀଷିଭିଃ

ଏକ ଶୂର ବୀର ପରି ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଆତ୍ମଜ୍ୟୋତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ସହଚରମାନଙ୍କ ସହିତ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଚାପିଥିବା ସୋମ ଚଳିତ ହୁଏ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସୋମ ପଵମାନ ଊର୍ମିଣା ତଵିଷ୍ଯମାଣୋ ଜଠରେଷ୍ଵା ଵିଶ ଚ୍ ପ୍ର ନଃ ପିନ୍ଵ ଵିଦ୍ଯୁଦଭ୍ରେଵ ରୋଦସୀ ଧିଯା ନୋ ଵାଜାଂ ଉପ ମାହି ଶଶ୍ଵତଃ

ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ତରଙ୍ଗିତ, ଘରମାନେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କର; ମେଘରୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଆମ ପାଇଁ ଝରି ପଡ଼, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଦୀର୍ଘକାଳ ଶକ୍ତି ଦିଅ।

ଅ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାଗପାଗୁଦଙ୍ନ୍ଯଗ୍ଵା ହୂଯସେ ନୃଭିଃ ଚ୍ ସିମା ପୁରୂ ନୃଷୂତୋ ଅସ୍ଯାନଵେ ଽସି ତୁର୍ଵଶେ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ମଣିଷମାନେ ତୁମକୁ ଡାକିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେଉଁଠି ତୁମେ ସଦା ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ଓ ତୁର୍ବଶଙ୍କ ରକ୍ଷକ ହୁଅ।

ଅ ଯଦ୍ଵା ରୁମେ ରୁଶମେ ଶ୍ଯାଵକେ କୃପ ଇନ୍ଦ୍ର ମାଦଯସେ ସଚା ଚ୍ କଣ୍ଵାସସ୍ତ୍ଵା ସ୍ତୋମେଭିର୍ବ୍ରହ୍ମଵାହସ ଇନ୍ଦ୍ରା ଯଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯା ଗହି

କିମ୍ବା ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ରୁମ, ରୁଶମ କିମ୍ବା ଶ୍ୟାବକ ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ, କଣ୍ବମାନେ ତୁମକୁ ଷ୍ଟୁତି ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି; ଶକ୍ତି ଦାତା ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନଙ୍କ ଡାକରେ ଆସ।

ଅ ଉଭଯଂ ଶୃଣଵଚ୍ଚ ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅର୍ଵାଗିଦଂ ଵଚଃ ଚ୍ ସତ୍ରାଚ୍ଯା ମଘଵାନ୍ତ୍ସୋମପୀତଯେ ଧିଯା ଶଵିଷ୍ଠ ଆ ଗମତ୍

ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଇଟି ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣନ୍ତି ଏବଂ ଏହି କଥାକୁ ନିକଟରେ ଆସନ୍ତି; ଦାନଶୀଳ ଏହି ସୋମପାନ ପାଇଁ ଡାକାଯାଇଛନ୍ତି, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ।

ଅ ତଂ ହି ସ୍ଵରାଜଂ ଵୃଷଭଂ ତମୋଜସା ଧିଷଣେ ନିଷ୍ଟତକ୍ଷତୁଃ ଚ୍ ଉତୋପମାନାଂ ପ୍ରଥମୋ ନି ଷୀଦସି ସୋମକାମଂ ହି ତେ ମନଃ

ହେ ସ୍ୱାଧୀନ ବୃଷଭ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଶକ୍ତି ସହିତ ତୁମ ପାଇଁ ଆସନ୍ତ ଆସନ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି; ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ଏହି ମାପରେ ବସ, କାରଣ ତୁମର ମନ ସୋମକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ।

ଅ ପଵସ୍ଵ ଦେଵ ଆଯୁଷଗିନ୍ଦ୍ରଂ ଗଚ୍ଛତୁ ତେ ମଦଃ ଚ୍ ଵାଯୁମା ରୋହ ଧର୍ମଣା

ହେ ଦେବ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର; ତୁମର ଆନନ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚୁ; ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଭାବେ ବାୟୁଙ୍କୁ ଚଢ଼।

ଅ ପଵମାନ ନି ତୋଶସେ ରଯିଂ ସୋମ ଶ୍ରଵାଯ୍ଯମ୍ ଚ୍ ଇନ୍ଦୋ ସମୁଦ୍ରମା ଵିଶ

ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମେ ଆମକୁ ଧନ ଓ କୀର୍ତ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ କର; ହେ ଇନ୍ଦୁ, ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କର।

ଅ ଅପଘ୍ନନ୍ପଵସେ ମୃଧଃ କ୍ରତୁଵିତ୍ସୋମ ମତ୍ସରଃ ଚ୍ ନୁଦସ୍ଵାଦେଵଯୁଂ ଜନମ୍

ହେ ସୋମ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହୋଇ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର, ଶତ୍ରୁମାନୋ ଦୂରେଇଦେ; ଦେବତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରୁଥିବା ଲୋକମାନୋ ଦୂର କର।

ଅ ଅଭୀ ନୋ ଵାଜସାତମଂ ରଯିମର୍ଷ ଶତସ୍ପୃହମ୍ ଚ୍ ଇନ୍ଦୋ ସହସ୍ରଭର୍ଣସଂ ତୁଵିଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ଵିଭାସହମ୍

ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଆମ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅନେକ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ଧନ ଆଣ, ଶତ ଶତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସହସ୍ର ଭାରି, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ବିଜୟୀ।

ଅ ଵଯଂ ତେ ଅସ୍ଯ ରାଧସୋ ଵସୋର୍ଵସୋ ପୁରୁସ୍ପୃହଃ ଚ୍ ନି ନେଦିଷ୍ଠତମା ଇଷଃ ସ୍ଯାମ ସୁମ୍ନେ ତେ ଆଧ୍ରିଗୋ

ହେ ଧନଦାତା, ଆମେ ତୁମର ଦୟା ଆଶା କରୁଛୁ, ହେ ଅଧ୍ରିଗୁ, ଆମେ ତୁମର ସବୁଠାରୁ ନିକଟ ଓ ପ୍ରିୟ ଦାନପାତ୍ର ହେବାକୁ ଚାହୁଁ।

ଅ ପରି ସ୍ଯ ସ୍ଵାନୋ ଅକ୍ଷରିଦିନ୍ଦୁରଵ୍ଯେ ମଦଚ୍ଯୁତଃ ଚ୍ ଧାରା ଯ ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଅଧ୍ଵରେ ଭ୍ରାଜା ନ ଯାତି ଗଵ୍ଯଯୁଃ

ସୋମର ଧ୍ୱନି ସବୁଦିଗରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ଆନନ୍ଦରେ ଝରିପଡ଼େ; ଉଚ୍ଚ ଧାରା ବଳିଦାନରେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ହୋଇ ଗୋମାନ୍ୟ ପାଇଁ ଚାଲିଯାଏ।

ଅ ପଵସ୍ଵ ସୋମ ମହାନ୍ତ୍ସମୁଦ୍ରଃ ପିତା ଦେଵାନାଂ ଵିଶ୍ଵାଭି ଧାମ

ହେ ସୋମ, ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର, ତୁମେ ମହା ସମୁଦ୍ର, ଦେବତାଙ୍କ ପିତା, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଧାରଣ କର।

ଅ ଶୁକ୍ରଃ ପଵସ୍ଵ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସୋମ ଦିଵେ ପୃଥିଵ୍ଯୈ ଶଂ ଚ ପ୍ରଜାଭ୍ଯଃ

ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସୋମ, ଦେବତାମାନେ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର।

ଅ ଦିଵୋ ଧର୍ତ୍ତାସି ଶୁକ୍ରଃ ପୀଯୂଷଃ ସତ୍ଯେ ଵିଧର୍ମନ୍ଵାଜୀ ପଵସ୍ଵ

ତୁମେ ଆକାଶର ଧାରକ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ପୋଷକ, ସତ୍ୟ ନୀତିରେ ଅଟୁଟ; ଶକ୍ତି ଦାତା ସୋମ, ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର।

ଅ ପ୍ରେଷ୍ଠଂ ଵୋ ଅତିର୍ଥିଂ ସ୍ତୁଷେ ମିତ୍ରମିଵ ପ୍ରିଯମ୍ ଚ୍ ଅଗ୍ନେ ରଥଂ ନ ଵେଦ୍ଯମ୍

ଅଗ୍ନି, ଆମ ପ୍ରିୟ ଅତିଥି, ବନ୍ଧୁ ପରି ଆଦରଣୀୟ, ବେଦି ଉପରେ ରଥ ରଖିବା ପରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।

ଅ କଵିମିଵ ପ୍ରଶଂସ୍ଯଂ ଯଂ ଦେଵାସ ଇତି ଦ୍ଵିତା ଚ୍ ନି ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵାଦଧୁଃ

ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିଶେଷ, ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ ଋଷି ପରି, ତାଙ୍କୁ ବସାଇଛନ୍ତି।

ଅ ତ୍ଵଂ ଯଵିଷ୍ଠ ଦାଶୁଷୋ ନ୍ର୍^ଈଂପାହି ଶୃଣୁହୀ ଗିରଃ ଚ୍ ରକ୍ଷା ତୋକମୁତ ତ୍ମନା

ଏ ଅଗ୍ନି, ସବୁଠାରୁ ଯୁବ, ଆମ ଭକ୍ତମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ଆମର ଗୀତ ଶୁଣ, ଆମ ପିଲାମାନେ ଓ ତୁମେ ନିଜେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କର।

ଅ ଏନ୍ଦ୍ର ନୋ ଗଧି ପ୍ରିଯ ସତ୍ରାଜିଦଗୋହ୍ଯ ଚ୍ ଗିରିର୍ନ ଵିଶ୍ଵତଃ ପୃଥୁଃ ପତିର୍ଦିଵଃ

ଏ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଏକ ନିରାପଦ ସ୍ଥାନ ଦିଅ, ଯାହା ପ୍ରିୟ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପାହାଡ଼ ପରି ସବୁଦିଗରେ ବିସ୍ତୃତ, ସ୍ୱର୍ଗର ମାଲିକ।

ଅ ଅଭି ହି ସତ୍ଯ ସୋମପା ଉଭେ ବଭୂଥ ରୋଦସୀ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାସି ସୁନ୍ଵତୋ ଵୃଧଃ ପତିର୍ଦିଵଃ

ଏ ସତ୍ୟ, ସୋମ ପିବାକୁ ଭଲପାଉଥିବା, ତୁମେ ଦୁଇଟି ଦିଗ, ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ ହୋଇଯାଇଛ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପିଣ୍ଡା ପାଇଁ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଲିକ।

ଅ ତ୍ଵଂ ହି ଶଶ୍ଵତୀନାମିନ୍ଦ୍ର ଧର୍ତ୍ତା ପୁରାମସି ଚ୍ ହନ୍ତା ଦସ୍ଯୋର୍ମନୋର୍ଵୃଧଃ ପତିର୍ଦିଵଃ

ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରୁଣା ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗମାନେର ସମର୍ଥକ, ଦାସ୍ୟୁଙ୍କ ନାଶକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସ୍ୱର୍ଗର ମାଲିକ।

ଅ ପୁରାଂ ଭିନ୍ଦୁର୍ଯୁଵା କଵିରମିତୌଜା ଅଜାଯତ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ କର୍ମଣୋ ଧର୍ତ୍ତା ଵଜ୍ରୀ ପୁରୁଷ୍ଟୁତଃ

ପୁରମାନେ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା, ଯୁବକ ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ଅସୀମ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଧାରକ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ।

ଅ ତ୍ଵଂ ଵଲସ୍ଯ ଗୋମତୋ ଽପାଵରଦ୍ରିଵୋ ବିଲମ୍ ଚ୍ ତ୍ଵାଂ ଦେଵା ଅବିଭ୍ଯୁଷସ୍ତୁଜ୍ଯମାନାସ ଆଵିଷୁଃ

ଏ ଘନଘୋର ଧ୍ୱନିକାରୀ, ତୁମେ ବହୁ ଗାଁ ଥିବା ବଳାର ଗୁହା ଖୋଲିଦେଲ, ଦେବତାମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଥିଲେ।