ସାମଵେଦଃ

ଅ ଆ ପଵମାନ ଧାରଯ ରଯିଂ ସହସ୍ରଵର୍ଚସମ୍ ଚ୍ ଅସ୍ମେ ଇନ୍ଦୋ ସ୍ଵାଭୁଵମ୍

ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ଆମକୁ ହଜାର ଶକ୍ତି ସହିତ ଧନ ଦିଅ, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଏହା ଆମର ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ହେଉ।

ଅ ଅଭି ପ୍ରିଯା ଦିଵଃ କଵିର୍ଵିପ୍ରଃ ସ ଧାରଯା ସୁତଃ ଚ୍ ସୋମୋ ହିନ୍ଵେ ପରାଵତି

କବି ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସୋମ ଧାରା ସହିତ ଚାଲି, ସ୍ୱର୍ଗର ପ୍ରିୟ ଦୂରସ୍ଥ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।

ଅ ଉତ୍ତେ ଶୁଷ୍ମାସ ଈରତେ ସିନ୍ଧୋରୂର୍ମେରିଵ ସ୍ଵନଃ ଚ୍ ଵାଣସ୍ଯ ଚୋଦଯା ପଵିମ୍

ତୁମର ଶକ୍ତି ନଦୀର ତରଙ୍ଗ ଶବ୍ଦ ପରି ଉପରକୁ ଉଠେ; ତୁମର ଗୀତରେ ପାଥରକୁ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରେରଣ କର।

ଅ ପ୍ରସଵେ ତ ଉଦୀରତେ ତିସ୍ରୋ ଵାଚୋ ମଖସ୍ଯୁଵଃ ଚ୍ ଯଦଵ୍ଯ ଏଷି ସାନଵି

ତୁମର ଉତ୍ସାହରେ ତିନିଟି କଥା ଉଠିଯାଏ, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଶିଖରକୁ ଯାଉଛ।

ଅ ଅଵ୍ଯା ଵାରୈଃ ପରି ପ୍ରିଯଂ ହରିଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯଦ୍ରିଭିଃ ଚ୍ ପଵମାନଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତମ୍

ନିର୍ମଳ ତରଙ୍ଗରେ, ସେମାନେ ପ୍ରିୟ ହଳଦିଆ ଓ ମଧୁ ଝରୁଥିବା ପବିତ୍ର ସୋମକୁ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରଣ କରନ୍ତି।

ଅ ଆ ପଵସ୍ଵ ମଦିନ୍ତମ ପଵିତ୍ରଂ ଧାରଯା କଵେ ଚ୍ ଅର୍କସ୍ଯ ଯୋନିମାସଦମ୍

ହେ ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ତୁମେ ପବିତ୍ର ଜଳ ଭଳି ବହିଯାଅ। ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମର ପବିତ୍ରତାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ମୂଳକୁ ସ୍ଥିର କର।

ଅ ସ ପଵସ୍ଵ ମଦିନ୍ତମ ଗୋଭିରଞ୍ଜାନୋ ଅକ୍ତୁଭିଃ ଚ୍ ଏନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଜଠରଂ ଵିଶ

ହେ ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ଗାଁ ଓ ରାତିର ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗାତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କର।

ଅ ଅଯା ଵୀତୀ ପରି ସ୍ରଵ ଯସ୍ତ ଇନ୍ଦୋ ମଦେଷ୍ଵା ଚ୍ ଅଵାହନ୍ନଵତୀର୍ନଵ

ଏହି ଛାଣିରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ସୋମ, ଚାରିପାଖରେ ବହିଯାଅ। ନୂତନ ଭାବେ ଆସି, ନମ୍ରତାରେ ଅବତରଣ କର।

ଅ ପୁରଃ ସଦ୍ଯ ଇତ୍ଥାଧିଯେ ଦିଵୋଦାସାଯ ଶଂବରମ୍ ଚ୍ ଅଧ ତ୍ଯଂ ତୁର୍ଵଶଂ ଯଦୁମ୍

ଏହିପରି ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ଦିଭୋଦାସଙ୍କ ପାଇଁ ଶମ୍ବରଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲ। ପରେ ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।

ଚ୍ଲ୍ସ୍ଦିର୍ ଅ ପରି ନୋ ଅଶ୍ଵମଶ୍ଵଵିଦ୍ଗୋମଦିନ୍ଦୋ ହିରଣ୍ଯଵତ୍ ଚ୍ କ୍ଷରା ସହସ୍ରିଣୀରିଷଃ

ହେ ସୋମ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଗାଁ ଜଣା, ସୁନାର ଧନ ଥିବା, ଆମ ପାଖରେ ହଜାର ଧାରା ଭଳି ପୋଷଣ ବହିଆଣ।

ଅ ଅପଘ୍ନନ୍ପଵତେ ମୃଧୋ ଽପ ସୋମୋ ଅରାଵ୍ଣଃ ଚ୍ ଗଚ୍ଛନ୍ନିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନିଷ୍କୃତମ୍

ବାଧାକୁ ଦୂର କରି, ସୋମ ନିର୍ବିଘ୍ନ ଭାବେ ବହୁଛନ୍ତି; ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।

ଅ ମହୋ ନୋ ରାଯ ଆ ଭର ପଵମାନ ଜହୀ ମୃଧଃ ଚ୍ ରାସ୍ଵେନ୍ଦୋ ଵୀରଵଦ୍ଯଶଃ

ହେ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଆମକୁ ବଡ଼ ଧନ ଦିଅ; ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଅ; ହେ ସୋମ, ଆମକୁ ବୀର ଯଶ ଦିଅ।

ଅ ନ ତ୍ଵା ଶତଂ ଚ ନ ହ୍ରୁତୋ ରାଧୋ ଦିତ୍ସନ୍ତମା ମିନନ୍ ଚ୍ ଯତ୍ପୁନାନୋ ମଖସ୍ଯସେ

ତୁମେ ଦାନ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେବାବେଳେ, ଶତଧନ କିମ୍ବା ଚୋରା ଧନ କେବେ ତୁମକୁ କମାଇପାରିବ ନାହିଁ।

ଅ ଅଯା ପଵସ୍ଵ ଧାରଯା ଯଯା ସୂର୍ଯମରୋଚଯଃ ଚ୍ ହିନ୍ଵାନୋ ମାନୁଷୀରପଃ

ସେଇ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ବହ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥିଲ, ଏବଂ ମାନବ ଜଳକୁ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ କରିଥିଲ।

ଅ ଅଯୁକ୍ତ ସୂର ଏତଶଂ ପଵମାନୋ ମନାଵଧି ଚ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେଣ ଯାତଵେ

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏତଶକୁ ଯୁତ କରିଛନ୍ତି; ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଚେତନାରେ ଥିବା, ମଧ୍ୟାକାଶ ମାର୍ଗରେ ଯାଉଛନ୍ତି।

ଅ ଉତ ତ୍ଯା ହରିତୋ ରଥେ ସୂରୋ ଅଯୁକ୍ତ ଯାତଵେ ଚ୍ ଇନ୍ଦୁରିନ୍ଦ୍ର ଇତି ବ୍ରୁଵନ୍

ସେଇ ହରିଘୋଡ଼ା ରଥକୁ ଯୁତ କରାଯାଇଛି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଯୁତ; ସେମାନେ ସୋମକୁ 'ଇନ୍ଦ୍ର' ବୋଲି ଡାକନ୍ତି।

ଅ ଅଗ୍ନିଂ ଵୋ ଦେଵମଗ୍ନିଭିଃ ସଜୋଷା ଯଜିଷ୍ଠଂ ଦୂତମଧ୍ଵରେ କୃଣୁଧ୍ଵମ୍ ଚ୍ ଯୋ ମର୍ତ୍ଯେଷୁ ନିଧ୍ରୁଵିରୃତାଵା ତପୁର୍ମୂର୍ଧା ଘୃତାନ୍ନଃ ପାଵକଃ

ଆପଣମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦେବତା ଭାବେ ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନିମାନେ ସହିତ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ, ଅନୁଷ୍ଠାନର ଦୂତ ଭାବେ; ଯିଏ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଚଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଚ୍ଚ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଘୃତ ଭୋଜନରେ ପୋଷିତ।

ଅ ପ୍ରୋଥଦଶ୍ଵୋ ନ ଯଵସେ ଽଵିଷ୍ଯନ୍ଯଦା ମହଃ ସଂଵରଣାଦ୍ଵ୍ଯସ୍ଥାତ୍ ଚ୍ ଆଦସ୍ଯ ଵାତୋ ଅନୁ ଵାତି ଶୋଚିରଧ ସ୍ମ ତେ ଵ୍ରଜନଂ କୃଷ୍ଣମସ୍ତି

ଚରାଇଘରେ ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି, ସେ ମହତ୍ତ୍ୱରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି, ସଂବରଣାଠାରୁ ଅଲଗା; ପବନ ତାଙ୍କ ଅଗ୍ନିକୁ ଅନୁସରେ, ଏବଂ ତୁମର କଳା ପଥ ସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ।

ଅ ଉଦ୍ଯସ୍ଯ ତେ ନଵଜାତସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣୋ ଽଗ୍ନେ ଚରନ୍ତ୍ଯଜରା ଇଧାନାଃ ଚ୍ ଅଚ୍ଛା ଦ୍ଯାମରୁଷୋ ଧୂମ ଏଷି ସଂ ଦୂତୋ ଅଗ୍ନ ଈଯସେ ହି ଦେଵାନ୍

ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଅମର ଇଂଧନ ଚଳିତ; ଲାଲ ଧୂଆଁ ଆକାଶକୁ ଯାଏ; ଦୂତ ଭାବେ, ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛ।

ଅ ତମିନ୍ଦ୍ରଂ ଵାଜଯାମସି ମହେ ଵୃତ୍ରାଯ ହନ୍ତଵେ ଚ୍ ସ ଵୃଷା ଵୃଷଭୋ ଭୁଵତ୍

ଆମେ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଡ଼ ଶତ୍ରୁ ହନନ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛୁ; ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ହେଉନ୍ତୁ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସ ଦାମନେ କୃତ ଓଜିଷ୍ଠଃ ସ ବଲେ ହିତଃ ଚ୍ ଦ୍ଯୁମ୍ନୀ ଶ୍ଲୋକୀ ସ ସୋମ୍ଯଃ

ଇନ୍ଦ୍ର ଶାସନ ପାଇଁ ତିଆରି, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶକ୍ତିରେ ନିଯୁକ୍ତ; ତିନି ମହାନ୍, ଯଶସ୍ବୀ ଓ ସୋମ ଭଳି।

ଅ ଗିରା ଵଜ୍ରୋ ନ ସମ୍ଭୃତଃ ସବଲୋ ଅନପଚ୍ଯୁତଃ ଚ୍ ଵଵକ୍ଷ ଉଗ୍ରୋ ଅସ୍ତୃତଃ

ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ବଜ୍ର ଏକତ୍ରିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କେବେ ଅସଫଳ ହୁଏନାହିଁ; ଭୟଙ୍କର, ଅଭେଦ୍ୟ, ଏହା ବଢ଼ିଯାଏ।

ଅ ଅଧ୍ଵର୍ଯୋ ଅଦ୍ରିଭିଃ ସୁତଂ ସୋମଂ ପଵିତ୍ର ଆ ନଯ ଚ୍ ପୁନାହୀନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ

ହେ ଯଜ୍ଞପତି, ପାହାଡ଼ ପଥର ଦ୍ୱାରା ଚିପିଥିବା ସୋମକୁ ପବିତ୍ର ଛାଣିକୁ ନେଇଆସ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଏହାକୁ ପବିତ୍ର କର।

ଅ ତଵ ତ୍ଯ ଇନ୍ଦୋ ଅନ୍ଧସୋ ଦେଵା ମଧୋର୍ଵ୍ଯାଶତ ଚ୍ ପଵମାନସ୍ଯ ମରୁତଃ

ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଦେବତାମାନେ ତୁମର ମଧୁର ଓ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ରସର ଆସ୍ବାଦନ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ମାରୁତମାନେ ତୁମ ଝରିବା ରସକୁ ପାଇଛନ୍ତି।

ଅ ଦିଵଃ ପୀଯୂଷମୁତ୍ତମଂ ସୋମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଵଜ୍ରିଣେ ଚ୍ ସୁନୋତା ମଧୁମତ୍ତମମ୍

ଆକାଶରୁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଓ ମଧୁର ସୋମରସକୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଚାପି ଦିଅ, ଯାହା ମଧୁରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ।

ଅ ଧର୍ତ୍ତା ଦିଵଃ ପଵତେ କୃତ୍ଵ୍ଯୋ ରସୋ ଦକ୍ଷୋ ଦେଵାନାମନୁମାଦ୍ଯୋ ନୃଭିଃ ଚ୍ ହରିଃ ସୃଜାନୋ ଅତ୍ଯୋ ନ ସତ୍ଵଭିର୍ଵୃଥା ପାଜାଂସି କୃଣୁଷେ ନଦୀଷ୍ଵା

ଯେ ରସ ଦେବତା ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ସେହି ଚତୁର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରସ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରେ, ହରି ଘୋଡା ପରି ଶକ୍ତିରେ ଝରିବା ନଦୀମାନେ ଅବିରତ ଚଲିଥାଏ।

ଅ ଶୂରୋ ନ ଧତ୍ତ ଆଯୁଧା ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ ସ୍ଵାଃ ସିଷାସନ୍ରଥିରୋ ଗଵିଷ୍ଟିଷୁ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମମୀରଯନ୍ନପସ୍ଯୁଭିରିନ୍ଦୁର୍ହିନ୍ଵାନୋ ଅଜ୍ଯତେ ମନୀଷିଭିଃ

ଏକ ଶୂର ବୀର ପରି ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଆତ୍ମଜ୍ୟୋତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ସହଚରମାନଙ୍କ ସହିତ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଚାପିଥିବା ସୋମ ଚଳିତ ହୁଏ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସୋମ ପଵମାନ ଊର୍ମିଣା ତଵିଷ୍ଯମାଣୋ ଜଠରେଷ୍ଵା ଵିଶ ଚ୍ ପ୍ର ନଃ ପିନ୍ଵ ଵିଦ୍ଯୁଦଭ୍ରେଵ ରୋଦସୀ ଧିଯା ନୋ ଵାଜାଂ ଉପ ମାହି ଶଶ୍ଵତଃ

ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ତରଙ୍ଗିତ, ଘରମାନେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କର; ମେଘରୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଆମ ପାଇଁ ଝରି ପଡ଼, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଦୀର୍ଘକାଳ ଶକ୍ତି ଦିଅ।

ଅ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାଗପାଗୁଦଙ୍ନ୍ଯଗ୍ଵା ହୂଯସେ ନୃଭିଃ ଚ୍ ସିମା ପୁରୂ ନୃଷୂତୋ ଅସ୍ଯାନଵେ ଽସି ତୁର୍ଵଶେ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ମଣିଷମାନେ ତୁମକୁ ଡାକିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେଉଁଠି ତୁମେ ସଦା ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ଓ ତୁର୍ବଶଙ୍କ ରକ୍ଷକ ହୁଅ।