ସାମଵେଦଃ

ଅ ଵାଶ୍ରା ଅର୍ଷନ୍ତୀନ୍ଦଵୋ ଽଭି ଵତ୍ସଂ ନ ମାତରଃ ଚ୍ ଦଧନ୍ଵିରେ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ

ସୋମ ରସଗୁଡ଼ିକ ମାଆମାନେ ଯେପରି ଛୁଆଁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ହାତରେ ଧରି ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛନ୍ତି।

ଅ ଜୁଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମତ୍ସରଃ ପଵମାନ କନିକ୍ରଦତ୍ ଚ୍ ଵିଶ୍ଵା ଅପ ଦ୍ଵିଷୋ ଜହି

ପବିତ୍ର ଓ ଗଞ୍ଜାଇଥିବା ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କର, ଆମ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନୋଁକୁ ନଶ୍ଟ କର।

ଅ ଅପଘ୍ନନ୍ତୋ ଅରାଵ୍ଣଃ ପଵମାନାଃ ସ୍ଵର୍ଦୃଶଃ ଚ୍ ଯୋନାଵୃତସ୍ଯ ସୀଦତ

ପବିତ୍ର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଯେଉଁମାନେ ଶତ୍ରୁମାନୋଁକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚାପିବା ପାଥର ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି।

ଅ ସୋମା ଅସୃଗ୍ରମିନ୍ଦଵଃ ସୁତା ଋତସ୍ଯ ଧାରଯା ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମଧୁମତ୍ତମାଃ

ମିଛିଥିବା ମଧୁର ସୋମ ରସ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଧାରାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।

ଅ ଅଭି ଵିପ୍ରା ଅନୂଷତ ଗାଵୋ ଵତ୍ସଂ ନ ଧେନଵଃ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ

ପ୍ରେରିତ ମନ୍ଦିରମାନେ ଗାଈ ଯେପରି ଛୁଆଁକୁ ଡାକେ, ସେପରି ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକିଛନ୍ତି।

ଅ ମଦଚ୍ଯୁତ୍କ୍ଷେତି ସାଦନେ ସିନ୍ଧୋରୂର୍ମା ଵିପଶ୍ଚିତ୍ ଚ୍ ସୋମୋ ଗୌରୀ ଅଧି ଶ୍ରିତଃ

ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସୋମ ନଦୀର ତରଙ୍ଗ ସହିତ ଆସନରେ ବସିଛନ୍ତି, ହଳଦିଆ ଗାଈ ଉପରେ ଶୟନ କରିଛନ୍ତି।

ଅ ଦିଵୋ ନାଭା ଵିଚକ୍ଷଣୋ ଽଵ୍ଯୋ ଵାରେ ମହୀଯତେ ଚ୍ ସୋମୋ ଯଃ ସୁକ୍ରତୁଃ କଵିଃ

କବି ଓ ଦୂରଦର୍ଶୀ ସୋମ ଦିଗନ୍ତର ନିର୍ମଳ ଆକାଶର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ପ୍ରଶଂସିତ।

ଅ ଯଃ ସୋମଃ କଲଶେଷ୍ଵା ଅନ୍ତଃ ପଵିତ୍ର ଆହିତଃ ଚ୍ ତମିନ୍ଦୁଃ ପରି ଷସ୍ଵଜେ

ଯେ ସୋମ କଳଶ ଭିତରେ, ପବିତ୍ରକରଣରେ ରଖାଯାଇଛି, ଇନ୍ଦୁ ତାହାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛନ୍ତି।

ଅ ପ୍ର ଵାଚମିନ୍ଦୁରିଷ୍ଯତି ସମୁଦ୍ରସ୍ଯାଧି ଵିଷ୍ଟପି ଚ୍ ଜିନ୍ଵନ୍କୋଶଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତମ୍

ଇନ୍ଦୁ ସମୁଦ୍ରର ପୃଷ୍ଠରୁ ବାଣୀକୁ ପ୍ରେରଣ କରିବେ, ମଧୁ ଝରୁଥିବା ପାତ୍ରକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବେ।

ଅ ନିତ୍ଯସ୍ତୋତ୍ରୋ ଵନସ୍ପତିର୍ଧେନାମନ୍ତଃ ସବର୍ଦୁଘାମ୍ ଚ୍ ହିନ୍ଵାନୋ ମାନୁଷା ଯୁଜା

ସଦା ପ୍ରଶଂସିତ ବୃକ୍ଷ, ଭିତରେ ବହୁ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈକୁ ମାନବ ସହାୟତାରେ ଚାପିବାକୁ ପ୍ରେରଣ କରେ।

ଅ ଆ ପଵମାନ ଧାରଯ ରଯିଂ ସହସ୍ରଵର୍ଚସମ୍ ଚ୍ ଅସ୍ମେ ଇନ୍ଦୋ ସ୍ଵାଭୁଵମ୍

ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ଆମକୁ ହଜାର ଶକ୍ତି ସହିତ ଧନ ଦିଅ, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଏହା ଆମର ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ହେଉ।

ଅ ଅଭି ପ୍ରିଯା ଦିଵଃ କଵିର୍ଵିପ୍ରଃ ସ ଧାରଯା ସୁତଃ ଚ୍ ସୋମୋ ହିନ୍ଵେ ପରାଵତି

କବି ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସୋମ ଧାରା ସହିତ ଚାଲି, ସ୍ୱର୍ଗର ପ୍ରିୟ ଦୂରସ୍ଥ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।

ଅ ଉତ୍ତେ ଶୁଷ୍ମାସ ଈରତେ ସିନ୍ଧୋରୂର୍ମେରିଵ ସ୍ଵନଃ ଚ୍ ଵାଣସ୍ଯ ଚୋଦଯା ପଵିମ୍

ତୁମର ଶକ୍ତି ନଦୀର ତରଙ୍ଗ ଶବ୍ଦ ପରି ଉପରକୁ ଉଠେ; ତୁମର ଗୀତରେ ପାଥରକୁ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରେରଣ କର।

ଅ ପ୍ରସଵେ ତ ଉଦୀରତେ ତିସ୍ରୋ ଵାଚୋ ମଖସ୍ଯୁଵଃ ଚ୍ ଯଦଵ୍ଯ ଏଷି ସାନଵି

ତୁମର ଉତ୍ସାହରେ ତିନିଟି କଥା ଉଠିଯାଏ, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଶିଖରକୁ ଯାଉଛ।

ଅ ଅଵ୍ଯା ଵାରୈଃ ପରି ପ୍ରିଯଂ ହରିଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯଦ୍ରିଭିଃ ଚ୍ ପଵମାନଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତମ୍

ନିର୍ମଳ ତରଙ୍ଗରେ, ସେମାନେ ପ୍ରିୟ ହଳଦିଆ ଓ ମଧୁ ଝରୁଥିବା ପବିତ୍ର ସୋମକୁ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରଣ କରନ୍ତି।

ଅ ଆ ପଵସ୍ଵ ମଦିନ୍ତମ ପଵିତ୍ରଂ ଧାରଯା କଵେ ଚ୍ ଅର୍କସ୍ଯ ଯୋନିମାସଦମ୍

ହେ ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ତୁମେ ପବିତ୍ର ଜଳ ଭଳି ବହିଯାଅ। ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମର ପବିତ୍ରତାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ମୂଳକୁ ସ୍ଥିର କର।

ଅ ସ ପଵସ୍ଵ ମଦିନ୍ତମ ଗୋଭିରଞ୍ଜାନୋ ଅକ୍ତୁଭିଃ ଚ୍ ଏନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଜଠରଂ ଵିଶ

ହେ ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ଗାଁ ଓ ରାତିର ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗାତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କର।

ଅ ଅଯା ଵୀତୀ ପରି ସ୍ରଵ ଯସ୍ତ ଇନ୍ଦୋ ମଦେଷ୍ଵା ଚ୍ ଅଵାହନ୍ନଵତୀର୍ନଵ

ଏହି ଛାଣିରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ସୋମ, ଚାରିପାଖରେ ବହିଯାଅ। ନୂତନ ଭାବେ ଆସି, ନମ୍ରତାରେ ଅବତରଣ କର।

ଅ ପୁରଃ ସଦ୍ଯ ଇତ୍ଥାଧିଯେ ଦିଵୋଦାସାଯ ଶଂବରମ୍ ଚ୍ ଅଧ ତ୍ଯଂ ତୁର୍ଵଶଂ ଯଦୁମ୍

ଏହିପରି ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ଦିଭୋଦାସଙ୍କ ପାଇଁ ଶମ୍ବରଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲ। ପରେ ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।

ଚ୍ଲ୍ସ୍ଦିର୍ ଅ ପରି ନୋ ଅଶ୍ଵମଶ୍ଵଵିଦ୍ଗୋମଦିନ୍ଦୋ ହିରଣ୍ଯଵତ୍ ଚ୍ କ୍ଷରା ସହସ୍ରିଣୀରିଷଃ

ହେ ସୋମ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଗାଁ ଜଣା, ସୁନାର ଧନ ଥିବା, ଆମ ପାଖରେ ହଜାର ଧାରା ଭଳି ପୋଷଣ ବହିଆଣ।

ଅ ଅପଘ୍ନନ୍ପଵତେ ମୃଧୋ ଽପ ସୋମୋ ଅରାଵ୍ଣଃ ଚ୍ ଗଚ୍ଛନ୍ନିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନିଷ୍କୃତମ୍

ବାଧାକୁ ଦୂର କରି, ସୋମ ନିର୍ବିଘ୍ନ ଭାବେ ବହୁଛନ୍ତି; ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।

ଅ ମହୋ ନୋ ରାଯ ଆ ଭର ପଵମାନ ଜହୀ ମୃଧଃ ଚ୍ ରାସ୍ଵେନ୍ଦୋ ଵୀରଵଦ୍ଯଶଃ

ହେ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଆମକୁ ବଡ଼ ଧନ ଦିଅ; ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଅ; ହେ ସୋମ, ଆମକୁ ବୀର ଯଶ ଦିଅ।

ଅ ନ ତ୍ଵା ଶତଂ ଚ ନ ହ୍ରୁତୋ ରାଧୋ ଦିତ୍ସନ୍ତମା ମିନନ୍ ଚ୍ ଯତ୍ପୁନାନୋ ମଖସ୍ଯସେ

ତୁମେ ଦାନ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେବାବେଳେ, ଶତଧନ କିମ୍ବା ଚୋରା ଧନ କେବେ ତୁମକୁ କମାଇପାରିବ ନାହିଁ।

ଅ ଅଯା ପଵସ୍ଵ ଧାରଯା ଯଯା ସୂର୍ଯମରୋଚଯଃ ଚ୍ ହିନ୍ଵାନୋ ମାନୁଷୀରପଃ

ସେଇ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ବହ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥିଲ, ଏବଂ ମାନବ ଜଳକୁ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ କରିଥିଲ।

ଅ ଅଯୁକ୍ତ ସୂର ଏତଶଂ ପଵମାନୋ ମନାଵଧି ଚ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେଣ ଯାତଵେ

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏତଶକୁ ଯୁତ କରିଛନ୍ତି; ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ଚେତନାରେ ଥିବା, ମଧ୍ୟାକାଶ ମାର୍ଗରେ ଯାଉଛନ୍ତି।

ଅ ଉତ ତ୍ଯା ହରିତୋ ରଥେ ସୂରୋ ଅଯୁକ୍ତ ଯାତଵେ ଚ୍ ଇନ୍ଦୁରିନ୍ଦ୍ର ଇତି ବ୍ରୁଵନ୍

ସେଇ ହରିଘୋଡ଼ା ରଥକୁ ଯୁତ କରାଯାଇଛି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଯୁତ; ସେମାନେ ସୋମକୁ 'ଇନ୍ଦ୍ର' ବୋଲି ଡାକନ୍ତି।

ଅ ଅଗ୍ନିଂ ଵୋ ଦେଵମଗ୍ନିଭିଃ ସଜୋଷା ଯଜିଷ୍ଠଂ ଦୂତମଧ୍ଵରେ କୃଣୁଧ୍ଵମ୍ ଚ୍ ଯୋ ମର୍ତ୍ଯେଷୁ ନିଧ୍ରୁଵିରୃତାଵା ତପୁର୍ମୂର୍ଧା ଘୃତାନ୍ନଃ ପାଵକଃ

ଆପଣମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦେବତା ଭାବେ ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନିମାନେ ସହିତ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ, ଅନୁଷ୍ଠାନର ଦୂତ ଭାବେ; ଯିଏ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଚଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଚ୍ଚ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଘୃତ ଭୋଜନରେ ପୋଷିତ।

ଅ ପ୍ରୋଥଦଶ୍ଵୋ ନ ଯଵସେ ଽଵିଷ୍ଯନ୍ଯଦା ମହଃ ସଂଵରଣାଦ୍ଵ୍ଯସ୍ଥାତ୍ ଚ୍ ଆଦସ୍ଯ ଵାତୋ ଅନୁ ଵାତି ଶୋଚିରଧ ସ୍ମ ତେ ଵ୍ରଜନଂ କୃଷ୍ଣମସ୍ତି

ଚରାଇଘରେ ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି, ସେ ମହତ୍ତ୍ୱରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି, ସଂବରଣାଠାରୁ ଅଲଗା; ପବନ ତାଙ୍କ ଅଗ୍ନିକୁ ଅନୁସରେ, ଏବଂ ତୁମର କଳା ପଥ ସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ।

ଅ ଉଦ୍ଯସ୍ଯ ତେ ନଵଜାତସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣୋ ଽଗ୍ନେ ଚରନ୍ତ୍ଯଜରା ଇଧାନାଃ ଚ୍ ଅଚ୍ଛା ଦ୍ଯାମରୁଷୋ ଧୂମ ଏଷି ସଂ ଦୂତୋ ଅଗ୍ନ ଈଯସେ ହି ଦେଵାନ୍

ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଅମର ଇଂଧନ ଚଳିତ; ଲାଲ ଧୂଆଁ ଆକାଶକୁ ଯାଏ; ଦୂତ ଭାବେ, ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛ।