ସାମଵେଦଃ

ଅ ପୁନାନଃ କଲଶେଷ୍ଵା ଵସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯରୁଷୋ ହରିଃ ଚ୍ ପରି ଗଵ୍ଯାନ୍ଯଵ୍ଯତ

ପାତ୍ରମାନେ ଭିତରେ ପବିତ୍ର ହୁଅଥିବା ହଳଦିଆ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସୋମ, ଗାଁମାନଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଜେକୁ ଢାକି ନଉଛନ୍ତି।

ଅ ମଘୋନ ଆ ପଵସ୍ଵ ନୋ ଜହି ଵିଶ୍ଵା ଅପ ଦ୍ଵିଷଃ ଚ୍ ଇନ୍ଦୋ ସଖାଯମା ଵିଶ

ହେ ଦାତା, ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂର କର। ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମିତ୍ରତାରେ ବାନ୍ଧ।

ଅ ନୃଚକ୍ଷସଂ ତ୍ଵା ଵଯମିନ୍ଦ୍ରପୀତଂ ସ୍ଵର୍ଵିଦମ୍ ଚ୍ ଭକ୍ଷୀମହି ପ୍ରଜାମିଷମ୍

ଆମେ ମାନବ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପିତା ସୋମ, ଆଲୋକ ଜ୍ଞାନୀ, ପ୍ରଜା ପାଇଁ ଆହାର ଭାବେ ତୁମକୁ ଭୋଗ କରିବା।

ଅ ଵୃଷ୍ଟିଂ ଦିଵଃ ପରି ସ୍ରଵ ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଧି ଚ୍ ସହୋ ନଃ ସୋମ ପୃତ୍ସୁ ଧାଃ

ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ଝରାଅ, ପୃଥିବୀରେ ଶକ୍ତି ଦିଅ। ହେ ସୋମ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ।

ଅ ସୋମଃ ପୁନାନୋ ଅର୍ଷତି ସହସ୍ରଧାରୋ ଅତ୍ଯଵିଃ ଚ୍ ଵାଯୋରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନିଷ୍କୃତମ୍

ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମ, ହଜାର ଧାରାରେ ବହୁଛି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବାୟୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅଂଶ।

ଅ ପଵମାନମଵସ୍ଯଵୋ ଵିପ୍ରମଭି ପ୍ର ଗାଯତ ଚ୍ ସୁଷ୍ଵାଣଂ ଦେଵଵୀତଯେ

ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରେରିତ ସୋମ, ପଣ୍ଡିତ, ଦେବତାଙ୍କ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦରେ ଗୀତ ଗାଅ।

ଅ ପଵନ୍ତେ ଵାଜସାତଯେ ସୋମାଃ ସହସ୍ରପାଜସଃ ଚ୍ ଗୃଣାନା ଦେଵଵୀତଯେ

ବିଜୟ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା, ହଜାର ଶକ୍ତି ଥିବା ସୋମମାନେ, ଗାୟକମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଭୋଜନ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।

ଅ ଉତ ନୋ ଵାଜସାତଯେ ପଵସ୍ଵ ବୃହତୀରିଷଃ ଚ୍ ଦ୍ଯୁମଦିନ୍ଦୋ ସୁଵୀର୍ଯମ୍

ହେ ସୋମ, ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଧନ-ଦୌଳତ, ପୁଷ୍ଟି ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଶକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।

ଅ ଅତ୍ଯା ହିଯାନା ନ ହେତୃଭିରସୃଗ୍ରଂ ଵାଜସାତଯେ ଚ୍ ଵି ଵାରମଵ୍ଯମାଶଵଃ

ତୁମେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ପରି ଦ୍ରୁତ ଚଳିତ, କୌଣସି ବାଧା ତୁମକୁ ରୋକିପାରେନି; ଧନ ଲାଗି ତୁମ ତରଙ୍ଗ ଅବିରୋଧ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।

ଅ ତେ ନଃ ସହସ୍ରିଣଂ ରଯିଂ ପଵନ୍ତାମା ସୁଵୀର୍ଯମ୍ ଚ୍ ସୁଵାନା ଦେଵାସ ଇନ୍ଦଵଃ

ହେ ଦେବତାମାନେ, ସେହି ସୋମ ରସ ଆମକୁ ହଜାର ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ବୀରତା ଦିଅନ୍ତୁ।

ଅ ଵାଶ୍ରା ଅର୍ଷନ୍ତୀନ୍ଦଵୋ ଽଭି ଵତ୍ସଂ ନ ମାତରଃ ଚ୍ ଦଧନ୍ଵିରେ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ

ସୋମ ରସଗୁଡ଼ିକ ମାଆମାନେ ଯେପରି ଛୁଆଁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ହାତରେ ଧରି ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛନ୍ତି।

ଅ ଜୁଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମତ୍ସରଃ ପଵମାନ କନିକ୍ରଦତ୍ ଚ୍ ଵିଶ୍ଵା ଅପ ଦ୍ଵିଷୋ ଜହି

ପବିତ୍ର ଓ ଗଞ୍ଜାଇଥିବା ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କର, ଆମ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନୋଁକୁ ନଶ୍ଟ କର।

ଅ ଅପଘ୍ନନ୍ତୋ ଅରାଵ୍ଣଃ ପଵମାନାଃ ସ୍ଵର୍ଦୃଶଃ ଚ୍ ଯୋନାଵୃତସ୍ଯ ସୀଦତ

ପବିତ୍ର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଯେଉଁମାନେ ଶତ୍ରୁମାନୋଁକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚାପିବା ପାଥର ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି।

ଅ ସୋମା ଅସୃଗ୍ରମିନ୍ଦଵଃ ସୁତା ଋତସ୍ଯ ଧାରଯା ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମଧୁମତ୍ତମାଃ

ମିଛିଥିବା ମଧୁର ସୋମ ରସ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଧାରାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।

ଅ ଅଭି ଵିପ୍ରା ଅନୂଷତ ଗାଵୋ ଵତ୍ସଂ ନ ଧେନଵଃ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ

ପ୍ରେରିତ ମନ୍ଦିରମାନେ ଗାଈ ଯେପରି ଛୁଆଁକୁ ଡାକେ, ସେପରି ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକିଛନ୍ତି।

ଅ ମଦଚ୍ଯୁତ୍କ୍ଷେତି ସାଦନେ ସିନ୍ଧୋରୂର୍ମା ଵିପଶ୍ଚିତ୍ ଚ୍ ସୋମୋ ଗୌରୀ ଅଧି ଶ୍ରିତଃ

ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସୋମ ନଦୀର ତରଙ୍ଗ ସହିତ ଆସନରେ ବସିଛନ୍ତି, ହଳଦିଆ ଗାଈ ଉପରେ ଶୟନ କରିଛନ୍ତି।

ଅ ଦିଵୋ ନାଭା ଵିଚକ୍ଷଣୋ ଽଵ୍ଯୋ ଵାରେ ମହୀଯତେ ଚ୍ ସୋମୋ ଯଃ ସୁକ୍ରତୁଃ କଵିଃ

କବି ଓ ଦୂରଦର୍ଶୀ ସୋମ ଦିଗନ୍ତର ନିର୍ମଳ ଆକାଶର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ପ୍ରଶଂସିତ।

ଅ ଯଃ ସୋମଃ କଲଶେଷ୍ଵା ଅନ୍ତଃ ପଵିତ୍ର ଆହିତଃ ଚ୍ ତମିନ୍ଦୁଃ ପରି ଷସ୍ଵଜେ

ଯେ ସୋମ କଳଶ ଭିତରେ, ପବିତ୍ରକରଣରେ ରଖାଯାଇଛି, ଇନ୍ଦୁ ତାହାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛନ୍ତି।

ଅ ପ୍ର ଵାଚମିନ୍ଦୁରିଷ୍ଯତି ସମୁଦ୍ରସ୍ଯାଧି ଵିଷ୍ଟପି ଚ୍ ଜିନ୍ଵନ୍କୋଶଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତମ୍

ଇନ୍ଦୁ ସମୁଦ୍ରର ପୃଷ୍ଠରୁ ବାଣୀକୁ ପ୍ରେରଣ କରିବେ, ମଧୁ ଝରୁଥିବା ପାତ୍ରକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବେ।

ଅ ନିତ୍ଯସ୍ତୋତ୍ରୋ ଵନସ୍ପତିର୍ଧେନାମନ୍ତଃ ସବର୍ଦୁଘାମ୍ ଚ୍ ହିନ୍ଵାନୋ ମାନୁଷା ଯୁଜା

ସଦା ପ୍ରଶଂସିତ ବୃକ୍ଷ, ଭିତରେ ବହୁ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈକୁ ମାନବ ସହାୟତାରେ ଚାପିବାକୁ ପ୍ରେରଣ କରେ।

ଅ ଆ ପଵମାନ ଧାରଯ ରଯିଂ ସହସ୍ରଵର୍ଚସମ୍ ଚ୍ ଅସ୍ମେ ଇନ୍ଦୋ ସ୍ଵାଭୁଵମ୍

ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ଆମକୁ ହଜାର ଶକ୍ତି ସହିତ ଧନ ଦିଅ, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଏହା ଆମର ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ହେଉ।

ଅ ଅଭି ପ୍ରିଯା ଦିଵଃ କଵିର୍ଵିପ୍ରଃ ସ ଧାରଯା ସୁତଃ ଚ୍ ସୋମୋ ହିନ୍ଵେ ପରାଵତି

କବି ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସୋମ ଧାରା ସହିତ ଚାଲି, ସ୍ୱର୍ଗର ପ୍ରିୟ ଦୂରସ୍ଥ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।

ଅ ଉତ୍ତେ ଶୁଷ୍ମାସ ଈରତେ ସିନ୍ଧୋରୂର୍ମେରିଵ ସ୍ଵନଃ ଚ୍ ଵାଣସ୍ଯ ଚୋଦଯା ପଵିମ୍

ତୁମର ଶକ୍ତି ନଦୀର ତରଙ୍ଗ ଶବ୍ଦ ପରି ଉପରକୁ ଉଠେ; ତୁମର ଗୀତରେ ପାଥରକୁ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରେରଣ କର।

ଅ ପ୍ରସଵେ ତ ଉଦୀରତେ ତିସ୍ରୋ ଵାଚୋ ମଖସ୍ଯୁଵଃ ଚ୍ ଯଦଵ୍ଯ ଏଷି ସାନଵି

ତୁମର ଉତ୍ସାହରେ ତିନିଟି କଥା ଉଠିଯାଏ, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଶିଖରକୁ ଯାଉଛ।

ଅ ଅଵ୍ଯା ଵାରୈଃ ପରି ପ୍ରିଯଂ ହରିଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯଦ୍ରିଭିଃ ଚ୍ ପଵମାନଂ ମଧୁଶ୍ଚୁତମ୍

ନିର୍ମଳ ତରଙ୍ଗରେ, ସେମାନେ ପ୍ରିୟ ହଳଦିଆ ଓ ମଧୁ ଝରୁଥିବା ପବିତ୍ର ସୋମକୁ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରଣ କରନ୍ତି।

ଅ ଆ ପଵସ୍ଵ ମଦିନ୍ତମ ପଵିତ୍ରଂ ଧାରଯା କଵେ ଚ୍ ଅର୍କସ୍ଯ ଯୋନିମାସଦମ୍

ହେ ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ତୁମେ ପବିତ୍ର ଜଳ ଭଳି ବହିଯାଅ। ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମର ପବିତ୍ରତାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ମୂଳକୁ ସ୍ଥିର କର।

ଅ ସ ପଵସ୍ଵ ମଦିନ୍ତମ ଗୋଭିରଞ୍ଜାନୋ ଅକ୍ତୁଭିଃ ଚ୍ ଏନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଜଠରଂ ଵିଶ

ହେ ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ଗାଁ ଓ ରାତିର ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗାତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କର।

ଅ ଅଯା ଵୀତୀ ପରି ସ୍ରଵ ଯସ୍ତ ଇନ୍ଦୋ ମଦେଷ୍ଵା ଚ୍ ଅଵାହନ୍ନଵତୀର୍ନଵ

ଏହି ଛାଣିରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ସୋମ, ଚାରିପାଖରେ ବହିଯାଅ। ନୂତନ ଭାବେ ଆସି, ନମ୍ରତାରେ ଅବତରଣ କର।

ଅ ପୁରଃ ସଦ୍ଯ ଇତ୍ଥାଧିଯେ ଦିଵୋଦାସାଯ ଶଂବରମ୍ ଚ୍ ଅଧ ତ୍ଯଂ ତୁର୍ଵଶଂ ଯଦୁମ୍

ଏହିପରି ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ଦିଭୋଦାସଙ୍କ ପାଇଁ ଶମ୍ବରଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲ। ପରେ ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।