ସାମଵେଦଃ

ଅ ପ୍ର ଵୋ ଧିଯୋ ମନ୍ଦ୍ରଯୁଵୋ ଵିପନ୍ଯୁଵଃ ପନସ୍ଯୁଵଃ ସଂଵରଣେଷ୍ଵକ୍ରମୁଃ ଚ୍ ହରିଂ କ୍ରୀଡନ୍ତମଭ୍ଯନୂଷତ ସ୍ତୁଭୋ ଽଭି ଧେନଵଃ ପଯସେଦଶିଶ୍ରଯୁଃ

ତୁମର ମଧୁର, ଦକ୍ଷ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଚିନ୍ତାଗୁଡ଼ିକ ସଭାମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛି; ସେମାନେ ଖେଳୁଥିବା ହରିବର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଖୋଜିଛନ୍ତି, ଷ୍ଟୁତିଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଛି, ଗାଈମାନେ ଦୁଧ ଚାରିପାଖରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି।

ଅ ଆ ନଃ ସୋମ ସଂଯତଂ ପିପ୍ଯୁଷୀମିଷମିନ୍ଦୋ ପଵସ୍ଵ ପଵମାନ ଊର୍ମିଣା ଚ୍ ଯା ନୋ ଦୋହତେ ତ୍ରିରହନ୍ନସଶ୍ଚୁଷୀ କ୍ଷୁମଦ୍ଵାଜଵନ୍ମଧୁମତ୍ସୁଵୀର୍ଯମ୍

ହେ ସୋମ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ପୋଷଣ ଦେଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ଇନ୍ଦୁ, ତୁମେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ତରଙ୍ଗରେ ବହିବା। ଯେଉଁ ସୋମ ଆମ ପାଇଁ ଦିନରେ ତିନିଥର ଧାରାଯାଏ, ସେ ଆମକୁ ଉପଜାଉଥିବା ଜମି, ଧନ, ମଧୁମୟ ଶକ୍ତି ଓ ବୀରତା ଦେଉ।

ଅ ନ କିଷ୍ଟଂ କର୍ମଣା ନଶଦ୍ଯଶ୍ଚକାର ସଦାଵୃଧମ୍ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନ ଯଜ୍ଞୈର୍ଵିଶ୍ଵଗୂର୍ତ୍ତମୃଭ୍ଵସମଧୃଷ୍ଟଂ ଧୃଷ୍ଣୁମୋଜସା

କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏନାହିଁ, କିମ୍ବା ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ; ସେ ସବୁବେଳେ ଫଳଦାୟକ। ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ରଖନ୍ତି, ଅଜୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରବଳ।

ଅ ଅଷାଢମୁଗ୍ରଂ ପୃତନାସୁ ସାସହିଂ ଯସ୍ମିନ୍ମହୀରୁରୁଜ୍ରଯଃ ଚ୍ ସଂ ଧେନଵୋ ଜାଯମାନେ ଅନୋନଵୁର୍ଦ୍ଯାଵଃ କ୍ଷାମୀରନୋନଵୁଃ

ସେ ଦୃଢ଼, ଭୟଙ୍କର, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ, ଯାହାଠାରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଗାଈମାନେ ଏକାଠି ହୁଅନ୍ତି, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ବାଧା ବିନା ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି।

ଅ ସଖାଯ ଆ ନି ଷୀଦତ ପୁନାନାଯ ପ୍ର ଗାଯତ ଚ୍ ଶିଶୁଂ ନ ଯଜ୍ଞୈଃ ପରି ଭୂଷତ ଶ୍ରିଯେ

ହେ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ବସ, ଗୀତ ଗାଅ। ଯେପରି ଶିଶୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ମହିମା ପାଇଁ ଘେରି ରଖ।

ଅ ସମୀ ଵତ୍ସଂ ନ ମାତୃଭିଃ ସୃଜତା ଗଯସାଧନମ୍ ଚ୍ ଦେଵାଵ୍ଯାଂ ମଦମଭି ଦ୍ଵିଶଵସମ୍

ଯେପରି ଛୋଆଁଗାଈ ତାଙ୍କ ମାଆଁଙ୍କୁ ଛାଡ଼ାଯାଏ, ସେପରି ଜୀବନ ଲାଗି ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କର। ଦେବତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦରେ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର।

ଅ ପୁନାତା ଦକ୍ଷସାଧନଂ ଯଥା ଶର୍ଧାଯ ଵୀତଯେ ଚ୍ ଯଥା ମିତ୍ରାଯ ଵରୁଣାଯ ଶନ୍ତମମ୍

ଯେଉଁଠାରେ କୌଶଳ ସାଧିତାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧ କର; ଦଳ ପାଇଁ, ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଦେ।

ଅ ପ୍ର ଵାଜ୍ଯକ୍ଷାଃ ସହସ୍ରଧାରସ୍ତିରଃ ପଵିତ୍ରଂ ଵି ଵାରମଵ୍ଯମ୍

ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହଜାର ଧାରାରେ ବହୁଥିବା, ସେ ପରିଷ୍କାର ମାଧ୍ୟମରେ ସଦା ନୂତନ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ବହେ।

ଅ ସ ଵାଜ୍ଯକ୍ଷାଃ ସହସ୍ରରେତା ଅଦ୍ଭିର୍ମୃଜାନୋ ଗୋଭିଃ ଶ୍ରୀଣାନଃ

ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହଜାର ବୀଜ ଥିବା, ପାଣିରେ ଧୋଇଯାଇ, ଗାଈମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।

ଅ ପ୍ର ସୋମ ଯାହୀନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କୁକ୍ଷା ନୃଭିର୍ଯେମାନୋ ଅଦ୍ରିଭିଃ ସୁତଃ

ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପେଟକୁ ଯାଅ, ଲୋକମାନେ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଚାପି, ପାନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛନ୍ତି।

ଅ ଯେ ସୋମାସଃ ପରାଵତି ଯେ ଅର୍ଵାଵତି ସୁନ୍ଵିରେ ଚ୍ ଯେ ଵାଦଃ ଶର୍ଯଣାଵତି

ଯେଉଁ ସୋମ ଦୂର ଦେଶରେ ଚାପାଯାଏ, ଯେଉଁ ସୋମ ଏଠାରେ ଚାପାଯାଏ, ଓ ଯେଉଁ ସୋମ ରଥ ଦେଶରେ ଚାପାଯାଏ।

ଅ ଯ ଆର୍ଜୀକେଷୁ କୃତ୍ଵସୁ ଯେ ମଧ୍ଯେ ପସ୍ତ୍ଯାନାମ୍ ଚ୍ ଯେ ଵା ଜନେଷୁ ପଞ୍ଚସୁ

ଯେଉଁ ସୋମ ଅର୍ଜିକ କ୍ରିୟାରେ, ଘର ମଧ୍ୟରେ, ଓ ପାଞ୍ଚ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚାପାଯାଏ।

ଅ ତେ ନୋ ଵୃଷ୍ଟିଂ ଦିଵସ୍ପରି ପଵନ୍ତାମା ସୁଵୀର୍ଯମ୍ ଚ୍ ସ୍ଵାନା ଦେଵାସ ଇନ୍ଦଵଃ

ସେମାନେ, ଦେବତା ସୋମମାନେ, ଆମ ପାଇଁ ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ, ବୀରତା ଓ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।

ଅ ଆ ତେ ଵତ୍ସୋ ମନୋ ଯମତ୍ପରମାଚ୍ଚିତ୍ସଧସ୍ଥାତ୍ ଚ୍ ଅଗ୍ନେ ତ୍ଵାଂ କାମଯେ ଗିରା

ତୁମ ପାଖକୁ, ହେ ବଛୁଆ, ମନ ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ ଅସ୍ଥାନରୁ ଯାଏ; ହେ ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଚାହେଁ।

ଅ ପୁରୁତ୍ରା ହି ସଦୃଙ୍ଙସି ଦିଶୋ ଵିଶ୍ଵା ଅନୁ ପ୍ରଭୁଃ ଚ୍ ସମତ୍ସୁ ତ୍ଵା ହଵାମହେ

ତୁମେ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ସମନ୍ୱୟ ରଖ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରଭୁ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁ।

ଅ ସମତ୍ସ୍ଵଗ୍ନିମଵସେ ଵାଜଯନ୍ତୋ ହଵାମହେ ଚ୍ ଵାଜେଷୁ ଚିତ୍ରରାଧସମ୍

ଯୁଦ୍ଧରେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ, ବିଜୟ ଲାଗି ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକୁ, ଯିଏ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଚମତ୍କାର ଉପହାର ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଅ ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ରା ଭର ଓଜୋ ନୃମ୍ଣଂ ଶତକ୍ରତୋ ଵିଚର୍ଷଣେ ଚ୍ ଆ ଵୀରଂ ପୃତନାସହମ୍

ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ବୀରତା ଦିଅ, ଶତକ୍ରତୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ; ଆମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିପାରୁଥିବା ବୀର ଦିଅ।

ଅ ତ୍ଵଂ ହି ନଃ ପିତା ଵସୋ ତ୍ଵଂ ମାତା ଶତକ୍ରତୋ ବଭୂଵିଥ ଚ୍ ଅଥା ତେ ସୁମ୍ନମୀମହେ

ତୁମେ ଆମ ପିତା, ହେ ପ୍ରଭୁ; ତୁମେ ଆମ ମାଆ, ଶତକ୍ରତୁ। ଏହିପରି, ଆମେ ତୁମ ଦୟା ଚାହୁଁ।

ଅ ତ୍ଵାଂ ଶୁଷ୍ମିନ୍ପୁରୁହୂତ ଵାଜଯନ୍ତମୁପ ବ୍ରୁଵେ ସହସ୍କୃତ ଚ୍ ସ ନୋ ରାସ୍ଵ ସୁଵୀର୍ଯମ୍

ତୁମକୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ବିଜୟୀ, ମୁଁ କଥା କହୁଁ; ଆମକୁ ବୀରତା ଦିଅ।

ଅ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ଚିତ୍ର ମ ଇହ ନାସ୍ତି ତ୍ଵାଦାତମଦ୍ରିଵଃ ଚ୍ ରାଧସ୍ତନ୍ନୋ ଵିଦଦ୍ଵସ ଉଭଯାହସ୍ତ୍ଯା ଭର

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଦାନ ନାହିଁ, ତାହା ତୁମେ ଯେଉଁ ଦେଉଛ, ସେଇ ଦାନ ଆମକୁ ଦିଅ। ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଧନ ଆମ ପାଇଁ ଆଣିଦିଅ।

ଅ ଯନ୍ମନ୍ଯସେ ଵରେଣ୍ଯମିନ୍ଦ୍ର ଦ୍ଯୁକ୍ଷଂ ତଦା ଭର ଚ୍ ଵିଦ୍ଯାମ ତସ୍ଯ ତେ ଵଯମକୂପାରସ୍ଯ ଦାଵନଃ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେଉଁ ଦେବୀୟ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦାନକୁ ଉଚିତ ବୋଲି ଭାବୁଛ, ସେଇ ଦାନ ଆମକୁ ଦିଅ। ତୁମର ଅକ୍ଷୟ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦାନକୁ ଆମେ ଜାଣିପାରିବା।

ଅ ଯତ୍ତେ ଦିକ୍ଷୁ ପ୍ରରାଧ୍ଯଂ ମନୋ ଅସ୍ତି ଶ୍ରୁତଂ ବୃହତ୍ ଚ୍ ତେନ ଦୃଢା ଚିଦଦ୍ରିଵ ଆ ଵାଜଂ ଦର୍ଷି ସାତଯେ

ହେ ଅଦ୍ରିବ, ତୁମର ମନ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ବିସ୍ତୃତ। ଏହି ଶକ୍ତି ସହିତ ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବିଜୟ ପାଇଁ ପୁରସ୍କାର ଲାଭ କର।

ପଞ୍ଚମ ପ୍ରଥମୋ ଽର୍ଧଃ ଅ ଶିଶୁଂ ଜଜ୍ଞାନଂ ହର୍ଯତଂ ମୃଜନ୍ତି ଶୁମ୍ଭନ୍ତି ଵିପ୍ରଂ ମରୁତୋ ଗଣେନ ଚ୍ କଵିର୍ଗୀର୍ଭିଃ କାଵ୍ଯେନା କଵିଃ ସନ୍ତ୍ସୋମଃ ପଵିତ୍ରମତ୍ଯେତି ରେଭନ୍

ପଞ୍ଚମ, ପ୍ରଥମ ଅର୍ଧ: ମାରୁତମାନେ ତାଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ହଳଦିଆ ନବୀନ ସୋମକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ଶୁଭ୍ର କରନ୍ତି। କବି ଗୀତ ଓ କବିତା ସହିତ, ସୋମ ଧ୍ୱନି କରି ଚାନାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ।

ଅ ଋଷିମନା ଯ ଋଷିକୃତ୍ସ୍ଵର୍ଷାଃ ସହସ୍ରନୀଥଃ ପଦଵୀଃ କଵୀନାମ୍ ଚ୍ ତୃତୀଯଂ ଧାମ ମହିଷଃ ସିଷାସନ୍ତ୍ସୋମୋ ଵିରାଜମନୁ ରାଜତି ଷ୍ଟୁପ୍

ଯାହାର ମନ ଋଷି ପରି, ଯିଏ ଋଷି ଭାବେ କାମ କରେ, ଦିବି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ହଜାର ନେତୃତ୍ୱ ଥିବା, ସେ କବିମାନଙ୍କର ପଥ ଅନୁସରେ। ତୃତୀୟ ନିବାସରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମ ଜ୍ଵଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ରଜତ୍ରା ରେ ରାଜ କରେ।

ଅ ଚମୂଷଚ୍ଛ୍ଯେନଃ ଶକୁନୋ ଵିଭୃତ୍ଵା ଗୋଵିନ୍ଦୁର୍ଦ୍ରପ୍ସ ଆଯୁଧାନି ବିଭ୍ରତ୍ ଚ୍ ଅପାମୂର୍ମିଂ ସଚମାନଃ ସମୁଦ୍ରଂ ତୁରୀଯଂ ଧାମ ମହିଷୋ ଵିଵକ୍ତି

ଚମୂରେ ଶ୍ୟେନ, ପକ୍ଷୀ, ବହକ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଦ୍ରପ୍ସା, ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଜଳର ତରଙ୍ଗ ସହିତ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ଚତୁର୍ଥ ନିବାସକୁ ଅଲଗା କରନ୍ତି।

ଅ ଏତେ ସୋମା ଅଭି ପ୍ରିଯମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କାମମକ୍ଷରନ୍ ଚ୍ ଅସ୍ଯ ଵୀର୍ଯମ୍

ଏହି ସୋମମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ତାଙ୍କର ବୀରତା ଦେଖାଉଛନ୍ତି।

ଅ ପୁନାନାସଶ୍ଚମୂଷଦୋ ଗଚ୍ଛନ୍ତୋ ଵାଯୁମଶ୍ଵିନା ଚ୍ ତେ ନୋ ଧତ୍ତ ସୁଵୀର୍ଯମ୍

ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ସୋମମାନେ, ଅଶ୍ୱିନ ଓ ବାୟୁଙ୍କ ସହିତ ଯାଉଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଆମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସୋମ ରାଧସେ ପୁନାନୋ ହାର୍ଦି ଚୋଦଯ ଚ୍ ଦେଵାନାଂ ଯୋନିମାସଦମ୍

ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କୃପା ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହୁଅ, ହୃଦୟକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର। ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆସନରେ ବସ।

ଅ ମୃଜନ୍ତି ତ୍ଵା ଦେଶ କ୍ଷିପୋ ହିନ୍ଵନ୍ତି ସପ୍ତ ଧୀତଯଃ ଚ୍ ଅନୁ ଵିପ୍ରା ଅମାଦିଷୁଃ

ସାତିଜଣ ପ୍ରେରିତ ମନ୍ଦିରାମାନେ, ହେ ସୋମ, ତୁମକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ଢାଳନ୍ତି। ପଣ୍ଡିତମାନେ ତୁମକୁ କ୍ରିୟାରେ ଅନୁସରନ୍ତି।