ସାମଵେଦଃ

ଅ ଯଦ୍ଵୀଡାଵିନ୍ଦ୍ର ଯତ୍ସ୍ଥିରେ ଯତ୍ପର୍ଶାନେ ପରାଭୃତମ୍ ଚ୍ ଵସୁ ସ୍ପାର୍ହଂ ତଦା ଭର

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁ ଧନ ଗୁପ୍ତ ଅଛି, ଗୁହାରେ, ଦୃଢ଼ ସ୍ଥାନରେ କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ ଭିତରେ—ସେଇ ଲୋଭନୀୟ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ।

ଅ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ହି ସ୍ଥ ଋତ୍ଵିଜା ସସ୍ନୀ ଵାଜେଷୁ କର୍ମସୁ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ତସ୍ଯ ବୋଧତମ୍

ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ପୁରୋହିତ, ସବୁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିଜୟୀ—ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଏହାକୁ ମନେ ରଖ।

ଅ ତୋଶାସା ରଥଯାଵାନା ଵୃତ୍ରହଣାପରାଜିତା ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ତସ୍ଯ ବୋଧତମ୍

ବିଚାର ଭଳି ତୀବ୍ର, ରଥରେ ଚଢ଼ିଥିବା, ବୃତ୍ରକୁ ହରାଇଥିବା, ଅପରାଜିତ—ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଏହାକୁ ମନେ ରଖ।

ଅ ଇଦଂ ଵାଂ ମଦିରଂ ମଧ୍ଵଧୁକ୍ଷନ୍ନଦ୍ରିଭିର୍ନରଃ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ତସ୍ଯ ବୋଧତମ୍

ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଚାପି ତିଆରି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଯେଉଁ ମଦିରା ଧାରା କରନ୍ତି—ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଏହାକୁ ମନେ ରଖ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୋ ମରୁତ୍ଵତେ ପଵସ୍ଵ ମଧୁମତ୍ତମଃ ଚ୍ ଅର୍କସ୍ଯ ଯୋନିମାସଦମ୍

ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମାରୁତମାନେ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ମିଷ୍ଟା ଭାବେ ବହ, ଗୀତର ଗର୍ଭରେ ବସ।

ଅ ତଂ ତ୍ଵା ଵିପ୍ରା ଵଚୋଵିଦଃ ପରିଷ୍କୃଣ୍ଵନ୍ତି ଧର୍ଣସିମ୍ ଚ୍ ସଂ ତ୍ଵା ମୃଜନ୍ତ୍ଯାଯଵଃ

ତୁମକୁ, ଶବ୍ଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଚାପି ପଥର ଦ୍ୱାରା ସମେତେ ତୁମକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତି।

ଅ ରସଂ ତେ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା ପିବନ୍ତୁ ଵରୁଣଃ କଵେ ଚ୍ ପଵମାନସ୍ଯ ମରୁତଃ

ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମାନ, ବରୁଣ, ହେ କବି, ତୁମ ରସ ପିଉନ୍ତୁ; ପବମାନ ସୋମର ମାରୁତମାନେ ଭାଗ ନିଅନ୍ତୁ।

ଅ ମୃଜ୍ଯମାନଃ ସୁହସ୍ତ୍ଯ ସମୁଦ୍ରେ ଵାଚମିନ୍ଵସି ଚ୍ ରଯିଂ ପିଶଙ୍ଗଂ ବହୁଲଂ ପୁରୁସ୍ପୃହଂ ପଵମାନାଭ୍ଯର୍ଷସି

ଶୁଧ୍ଧ ହେଉଥିବା, ଭଲ ହାତରେ, ସମୁଦ୍ରରେ ତୁମେ ବାଣୀ ଖୋଜ, ହେ ପବମାନ, ବହୁ ରଙ୍ଗିନ, ବହୁ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ପାଇଁ ତୁମେ ଦୌଡ଼।

ଅ ପୁନାନୋ ଵରେ ପଵମନୋ ଅଵ୍ଯଯେ ଵୃଷୋ ଅଚିକ୍ରଦଦ୍ଵନେ ଚ୍ ଦେଵାନାଂ ସୋମ ପଵମାନ ନିଷ୍କୃତଂ ଗୋଭିରଞ୍ଜାନୋ ଅର୍ଷସି

ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା, ହେ ବୃଷ, ଅମର କାଠରେ ତୁମ ଗର୍ଜନା; ହେ ସୋମ, ପବମାନ, ଗାଁର ଶୋଭାରେ ଦେବତାଙ୍କ ଆସନକୁ ବହ।

ଅ ଏତମୁ ତ୍ଯଂ ଦଶ କ୍ଷିପୋ ମୃଜନ୍ତି ସିନ୍ଧୁମାତରମ୍ ଚ୍ ସମାଦିତ୍ଯେଭିରଖ୍ଯତ

ଏହି ଦଶଭାଗ ଝରଣାକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ପରିଷ୍କାର କରି, ନଦୀର ସନ୍ତାନକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ଦେଇ, ସେମାନେ ଏହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।

ଅ ସମିନ୍ଦ୍ରେଣୋତ ଵାଯୁନା ସୁତ ଏତି ପଵିତ୍ର ଆ ଚ୍ ସଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ରଶ୍ମିଭିଃ

ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁଙ୍କ ସହିତ, ଚାପି ନିଆଯାଇଥିବା ସୋମ ଶୁଧ୍ଧି ମାଧ୍ୟମରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଆସେ।

ଅ ସ ନୋ ଭଗାଯ ଵାଯଵେ ପୂଷ୍ଣେ ପଵସ୍ଵ ମଧୁମାନ୍ ଚ୍ ଚାରୁର୍ମିତ୍ରେ ଵରୁଣେ ଚ

ଆମ ଭଲ ପାଇଁ, ବାୟୁ, ପୂଷଣ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ, ମଧୁର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।

ଅ ରେଵତୀର୍ନଃ ସଧମାଦ ଇନ୍ଦ୍ରେ ସନ୍ତୁ ତୁଵିଵାଜାଃ ଚ୍ କ୍ଷୁମନ୍ତୋ ଯାଭିର୍ମଦେମ

ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଆମର ସଭାଗୁଡିକ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୋଷକ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହେଉ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଖୁସି ପାଇପାରିବା।

ଅ ଆ ଘ ତ୍ଵାଵାଂ ତ୍ମନା ଯୁକ୍ତଃ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ଧୃଷ୍ଣଵୀଯାନଃ ଚ୍ ଋଣୋରକ୍ଷଂ ନ ଚକ୍ର୍ଯୋଃ

ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ଗାୟକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସ, ଯେପରି ରଥର ଚକ୍ର ଦ୍ରୁତ ଘୁରେ।

ଅ ଆ ଯଦ୍ଦୁଵଃ ଶତକ୍ରତଵା କାମଂ ଜରିତ୍ର୍^ଈଣାମ୍ ଚ୍ ଋଣୋରକ୍ଷଂ ନ ଶଚୀଭିଃ

ହେ ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଗାୟକମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ରଥର ଚକ୍ର ଭଳି ଦ୍ରୁତ ଘୁରେ।

ଅ ସୁରୂପକୃତ୍ନୁମୂତଯେ ସୁଦୁଘାମିଵ ଗୋଦୁହେ ଚ୍ ଜୁହୂମସି ଦ୍ଯଵିଦ୍ଯଵି

ଭଲ ଆକୃତି ଦେବା ପାଇଁ, ଆମେ ତୁମକୁ ଏପରି ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ, ଯେପରି ମିଠା ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗାଈକୁ ଦୋହାଯାଏ, ହେ ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।

ଅ ଉପ ନଃ ସଵନା ଗହି ସୋମସ୍ଯ ସୋମପାଃ ପିବ ଚ୍ ଗୋଦା ଇଦ୍ରେଵତୋ ମଦଃ

ଆମ ପାନରେ ଆସ, ହେ ସୋମପାନୀ, ସୋମ ପିଅ, ଦାନଶୀଳଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଗୋଦାନରେ ଅଛି।

ଅ ଅଥା ତେ ଅନ୍ତମାନାଂ ଵିଦ୍ଯାମ ସୁମତୀନାମ୍ ଚ୍ ମା ନୋ ଅତି ଖ୍ଯ ଆ ଗହି

ତୁମର ଭଲ ଦୟାର ସୀମା ଆମେ ଜାଣିପାରିବା, ଆମୁଠିକୁ ଛାଡି ଯେଉନାହାଁ, ଏଠାକୁ ଆସ।

ଅ ଉଭେ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ରୋଦସୀ ଆପପ୍ରାଥୋଷା ଇଵ ଚ୍ ମହାନ୍ତଂ ତ୍ଵା ମହୀନାଂ ସମ୍ରାଜଂ ଚର୍ଷଣୀନାମ୍ ଏ ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍

ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୁଇଁ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଉଷା ଭଳି ପୂରଣ କର, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ମହାରାଜା, ଲୋକଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ; ଦେବୀ ମାଆ, ଶୁଭ ମାଆ ତୁମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।

ଅ ଦୀର୍ଘଂ ହ୍ଯଙ୍କୁଶଂ ଯଥା ଶକ୍ତିଂ ବିଭର୍ଷି ମନ୍ତୁମଃ ଚ୍ ପୂର୍ଵେଣ ମଘଵନ୍ପଦା ଵଯାମଜୋ ଯଥା ଯମଃ ଏ ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍

ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ଅଙ୍କୁଶ ଧରିଥାଉଛ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ପୂର୍ବ ଚରଣରେ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମେ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଯେପରି ଯମ ଗଲେ; ଦେବୀ ମାଆ, ଶୁଭ ମାଆ ତୁମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।

ଅ ଅଵ ସ୍ମ ଦୁର୍ହୃଣାଯତୋ ମର୍ତ୍ତସ୍ଯ ତନୁହି ସ୍ଥିରମ୍ ଚ୍ ଅଧସ୍ପଦଂ ତମୀଂ କୃଧି ଯୋ ଅସ୍ମାଂ ଅଭିଦାସତି ଏ ଦେଵୀ ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନଦ୍ଭଦ୍ରା ଜନିତ୍ର୍ଯଜୀଜନତ୍

ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂର କର, ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ ନିମ୍ନ ଓ ଦୃଢ଼ କର, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେଠାରେ ତାକୁ ତଳେ ପଡ଼ା; ଦେବୀ ମାଆ, ଶୁଭ ମାଆ ତୁମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।

ଅ ପରି ସ୍ଵାନୋ ଗିରିଷ୍ଠାଃ ପଵିତ୍ରେ ସୋମୋ ଅକ୍ଷରତ୍ ଚ୍ ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି

ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଚାପି ନିଆଯାଇଥିବା ସୋମ ଶୁଧ୍ଧି ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ; ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିତ।

ଅ ତ୍ଵଂ ଵିପ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ କଵିର୍ମଧୁ ପ୍ର ଜାତମନ୍ଧସଃ ଚ୍ ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି

ତୁମେ ପ୍ରେରିତ, ତୁମେ ଋଷି, ଚାପି ହୋଇ ଜନ୍ମିଥିବା ମଧୁର; ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିତ।

ଅ ତ୍ଵେ ଵିଶ୍ଵେ ସଜୋଷସୋ ଦେଵାସଃ ପୀତିମାଶତ ଚ୍ ମଦେଷୁ ସର୍ଵଧା ଅସି

ତୁମେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକାସାଥିରେ ପାନ କରିଛନ୍ତି; ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିତ।

ଅ ସ ସୁନ୍ଵେ ଯୋ ଵସୂନାଂ ଯୋ ରାଯାମାନେତା ଯ ଇଡାନାମ୍ ଚ୍ ସୋମୋ ଯଃ ସୁକ୍ଷିତୀନାମ୍

ସେ ଚାପି ହୁଏ, ଯିଏ ଧନର ଆନେ, ସମ୍ପଦର ନେତା, ଇଡାର ଅର୍ପଣକାରୀ, ଭଲ ଘରର ସ୍ୱାମୀ ସୋମ।

ଅ ଯସ୍ଯ ତ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପିବାଦ୍ଯସ୍ଯ ମରୁତୋ ଯସ୍ଯ ଵାର୍ଯମଣା ଭଗଃ ଚ୍ ଆ ଯେନ ମିତ୍ରାଵରୁଣା କରାମହ ଏନ୍ଦ୍ରମଵସେ ମହେ

ଯାହାର ସୋମକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପିଅନ୍ତି, ମାରୁତମାନେ, ଭାଗ ଓ ଅନୁଗ୍ରହକାରୀ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବା, ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ।

ଅ ତଂ ଵଃ ସଖାଯୋ ମଦାଯ ପୁନାନମଭି ଗାଯତ ଚ୍ ଶିଶୁଂ ନ ହଵ୍ଯୈଃ ସ୍ଵଦଯନ୍ତ ଗୂର୍ତିଭିଃ

ତୁମର ବନ୍ଧୁ ପାଇଁ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବାକୁ ଗାଓ; ହବି ଦ୍ୱାରା ଶିଶୁକୁ ଯେପରି ପ୍ରଶଂସା କରି ଖୁସି କରାଯାଏ, ସେପରି ତାକୁ ଆନନ୍ଦିତ କର।

ଅ ସଂ ଵତ୍ସ ଇଵ ମାତୃଭିରିନ୍ଦୁର୍ହିନ୍ଵାନୋ ଅଜ୍ଯତେ ଚ୍ ଦେଵାଵୀର୍ମଦୋ ମତିଭିଃ ପରିଷ୍କୃତଃ

ଏହି ଇନ୍ଦୁ, ଝିଅ ଛାଣି ଗାଈ ମାନଙ୍କ ଭଳି, ଆଗକୁ ବଢ଼ି ଚାଲିଛି; ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଏହି ପାନୀୟ, ଭାବନାରେ ଶୋଭିତ, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛି।

ଅ ଅଯଂ ଦକ୍ଷାଯ ସାଧନୋ ଽଯଂ ଶର୍ଧାଯ ଵୀତଯେ ଚ୍ ଅଯଂ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ମଧୁମତ୍ତରଃ ସୁତଃ

ଏହି ଚାପିଥିବା ସୋମ, ଦକ୍ଷତା, ଶକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ; ଏହି ମଧୁର ସୋମ, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଅର୍ପିତ ହେଉଛି।