ସାମଵେଦଃ

ଅ ତଵ କ୍ରତ୍ଵା ତଵୋତିଭିର୍ଜ୍ଯୋକ୍ପଶ୍ଯେମ ସୂର୍ଯମ୍ ଚ୍ ଅଥା ନୋ ଵସ୍ଯସସ୍କୃଧି

ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମେ ସବୁବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରିବା, ଏବଂ ପରେ ଆମ ପାଇଁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ।

ଅ ଅଭ୍ଯର୍ଷ ସ୍ଵାଯୁଧ ସୋମ ଦ୍ଵିବର୍ହସଂ ରଯିମ୍ ଚ୍ ଅଥା ନୋ ଵସ୍ଯସସ୍କୃଧି

ତୁମର ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ଆଗେ ବଢ଼, ହେ ସୋମ, ଦୁଇ ଗୁଣା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ, ଏବଂ ପରେ ଆମ ପାଇଁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ।

ଅ ଅଭ୍ଯାର୍ଷାନପଚ୍ଯୁତୋ ଵାଜିନ୍ତ୍ସମତ୍ସୁ ସାସହିଃ ଚ୍ ଅଥା ନୋ ଵସ୍ଯସସ୍କୃଧି

ଅଜୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ଓ ପୁରସ୍କାର ଜିତିଥିବା, ଆଗେ ବଢ଼, ଏବଂ ପରେ ଆମ ପାଇଁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ।

ଅ ତ୍ଵାଂ ଯଜ୍ଞୈରଵୀଵୃଧନ୍ପଵମାନ ଵିଧର୍ମଣି ଚ୍ ଅଥା ନୋ ଵସ୍ଯସସ୍କୃଧି

ତୁମେ ପବିତ୍ର ହୋଇ ବଳିଦାନରେ ମହିମା ପାଇଛ, ଏହି ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟରେ, ଏବଂ ପରେ ଆମ ପାଇଁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ।

ଅ ରଯିଂ ନଶ୍ଚିତ୍ରମଶ୍ଵିନମିନ୍ଦୋ ଵିଶ୍ଵାଯୁମା ଭର ଚ୍ ଅଥା ନୋ ଵସ୍ଯସସ୍କୃଧି

ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ୟାତି ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଏବଂ ପରେ ଆମ ପାଇଁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ।

ଅ ତରତ୍ସ ମନ୍ଦୀ ଧାଵତି ଧାରା ସୁତସ୍ଯାନ୍ଧସଃ ଚ୍ ତରତ୍ସ ମନ୍ଦୀ ଧାଵତି

ପିସିଥିବା ସୋମର ଉତ୍ସାହଦାୟକ ଧାରା ବେଗରେ ବହୁଛି; ଏହି ଉତ୍ସାହଦାୟକ ଧାରା ବେଗରେ ବହୁଛି।

ଅ ଉସ୍ରା ଵେଦ ଵସୂନାଂ ମର୍ତ୍ତସ୍ଯ ଦେଵ୍ଯଵସଃ ଚ୍ ତରତ୍ସ ମନ୍ଦୀ ଧାଵତି

ଉଷା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଧନ ଓ ଦେବୀୟ ଭୋଜନ ଜାଣେ; ଉତ୍ସାହଦାୟକ ଧାରା ବେଗରେ ବହୁଛି।

ଅ ଧ୍ଵସ୍ରଯୋଃ ପୁରୁଷନ୍ତ୍ଯୋରା ସହସ୍ରାଣି ଦଦ୍ମହେ ଚ୍ ତରତ୍ସ ମନ୍ଦୀ ଧାଵତି

ସେଇ ଦୁଇ ଧନୀଠାରୁ ଆମେ ହଜାର ଉପହାର ପାଇଛୁ; ଉତ୍ସାହଦାୟକ ଧାରା ବେଗରେ ବହୁଛି।

ଅ ଆ ଯଯୋସ୍ତ୍ରିଂଶତଂ ତନା ସହସ୍ରାଣି ଚ ଦଦ୍ମହେ ଚ୍ ତରତ୍ସ ମନ୍ଦୀ ଧାଵତି

ଯାହାଙ୍କର ତିରିଶି ଶିଶୁ ଓ ହଜାର ଅନ୍ୟମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରୁ ଆମେ ଉପହାର ପାଇଛୁ; ଉତ୍ସାହଦାୟକ ଧାରା ବେଗରେ ବହୁଛି।

ଅ ଏତେ ସୋମା ଅସୃକ୍ଷତ ଗୃଣାନାଃ ଶଵସେ ମହେ ଚ୍ ମଦିନ୍ତମସ୍ଯ ଧାରଯା

ଏହି ସୋମମାନେ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ ବେଗରେ ବହୁଛନ୍ତି, ସବୁଠୁ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ଧାରା ସହ।

ଅ ଅଭି ଗଵ୍ଯାନି ଵୀତଯେ ନୃମ୍ଣା ପୁନାନୋ ଅର୍ଷସି ଚ୍ ସନଦ୍ଵାଜଃ ପରି ସ୍ରଵ

ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଗାଁ ଜିତିବା ପାଇଁ ତୁମେ ପୁରୁଷ ସାହସ ସହ ବହ, ସଦା ବିଜୟୀ ହୋଇ ଚାରିପାଖେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।

ଅ ଉତ ନୋ ଗୋମତୀରିଷୋ ଵିଶ୍ଵା ଅର୍ଷ ପରିଷ୍ଟୁଭଃ ଚ୍ ଗୃଣାନୋ ଜମଦଗ୍ନିନା

ଏବେ ହେ ଗାୟକ, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳଧାରାମାନେ ଯେଉଁଠି ଭଲରେ ବହୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ସହିତ ଏକ ମଧୁର ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କର।

ଅ ଇମଂ ସ୍ତୋମମର୍ହତେ ଜାତଵେଦସେ ରଥମିଵ ସଂ ମହେମା ମନୀଷଯା ଚ୍ ଭଦ୍ରା ହି ନଃ ପ୍ରମତିରସ୍ଯ ସଂସଦ୍ଯଗ୍ନେ ସଖ୍ଯେ ମା ରିଷାମା ଵଯଂ ତଵ

ଏହି ଗୀତଟି ଆମେ ଯାତବେଦାସ୍‌ଙ୍କୁ ଦେଉଛୁ; ଏହାକୁ ଆମ ଚିନ୍ତାଧାରା ସହିତ ଗାଡ଼ି ଭଳି ଏକତ୍ର କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଏହି ସଭାରେ ଆମର ମନ୍ତ୍ରଣା ନିଶ୍ଚିତ ଭଲ; ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସାଉଁଠି ଆମେ କେବେ ଅପମାନ ନ ପାଉ।

ଅ ଭରାମେଧ୍ମଂ କୃଣଵାମା ହଵୀଂଷି ତେ ଚିତଯନ୍ତଃ ପର୍ଵଣାପର୍ଵଣା ଵଯମ୍ ଚ୍ ଜୀଵାତଵେ ପ୍ରତରଂ ସାଧଯା ଧିଯୋ ଽଗ୍ନେ ସଖ୍ଯେ ମ ରିଷାମା ଵଯଂ ତଵ

ଆମେ ଜଳାଣି ଆଣିବା, ତୁମ ପାଇଁ ନିବେଦନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପବିତ୍ର ସମୟରେ ସେଗୁଡିକୁ ସଜାଇବା—ଏହି ସବୁ କାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଜୀବନ ପାଇଁ ଆମର ଚିନ୍ତାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଆଗକୁ ନେଇଯିଅ; ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସାଉଁଠି ଆମେ କେବେ ଅପମାନ ନ ପାଉ।

ଅ ଶକେମ ତ୍ଵା ସମିଧଂ ସାଧଯା ଧିଯସ୍ତ୍ଵେ ଦେଵା ହଵିରଦନ୍ତ୍ଯାହୁତମ୍ ଚ୍ ତ୍ଵମାଦିତ୍ଯାଂ ଆ ଵହ ତାନ୍ହ୍ଯୂଶ୍ମସ୍ଯଗ୍ନେ ସଖ୍ଯେ ମା ରିଷାମା ଵଯଂ ତଵ

ଆମେ ତୁମକୁ ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିପାରିବା; ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ନିବେଦିତ ହୋମ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ତୁମେ ଅଦିତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମ ସାଉଁଠି କେବେ ଅପମାନ ନ ପାଉ।

ଅ ପ୍ରତି ଵାଂ ସୂର ଉଦିତେ ମିତ୍ରଂ ଗୃଣୀଷେ ଵରୁଣମ୍ ଚ୍ ଅର୍ଯମଣଂ ରିଶାଦସମ୍

ତୁମ ଉଦୟ ସମୟରେ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମୁଁ ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଓ ଅର୍ୟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।

ଅ ରାଯା ହିରଣ୍ଯଯା ମତିରିଯମଵୃକାଯ ଶଵସେ ଚ୍ ଇଯଂ ଵିପ୍ରାମେଧସାତଯେ

ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଏହି ଚିନ୍ତା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅହିଂସକ, ଶକ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ, ଏବଂ ଅନୁଭୂତି ଲାଗି ଦିଆଯାଇଛି।

ଅ ତେ ସ୍ଯାମ ଦେଵ ଵରୁଣ ତେ ମିତ୍ର ସୂରିଭିଃ ସହ ଚ୍ ଇଷଂ ସ୍ଵଶ୍ଚ ଧୀମହି

ହେ ଦେବତା ବରୁଣ, ଆମେ ତୁମର ହେଉ, ମିତ୍ର, ଆମେ ତୁମର ହେଉ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସହିତ; ଆମେ ପୋଷଣ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରିବା।

ଅ ଭିନ୍ଧି ଵିଶ୍ଵା ଅପ ଦ୍ଵିଷଃ ପରି ବାଧୋ ଜହୀ ମୃଧଃ ଚ୍ ଵସୁ ସ୍ପାର୍ହଂ ତଦା ଭର

ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ, ବାଧାଗୁଡିକୁ ଦୂର କର, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇଦିଅ; ସେଇ ଲୋଭନୀୟ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ।

ଅ ଯସ୍ଯ ତେ ଵିଶ୍ଵମାନୁଷଗ୍ଭୂରେର୍ଦତ୍ତସ୍ଯ ଵେଦତି ଚ୍ ଵସୁ ସ୍ପାର୍ହଂ ତଦା ଭର

ତୁମେ ଯେଉଁ ଧନ ସମସ୍ତ ମଣିଷଙ୍କୁ ଦେଇଛ, ଯିଏ ତାହାକୁ ଜାଣେ—ସେଇ ଲୋଭନୀୟ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ।

ଅ ଯଦ୍ଵୀଡାଵିନ୍ଦ୍ର ଯତ୍ସ୍ଥିରେ ଯତ୍ପର୍ଶାନେ ପରାଭୃତମ୍ ଚ୍ ଵସୁ ସ୍ପାର୍ହଂ ତଦା ଭର

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁ ଧନ ଗୁପ୍ତ ଅଛି, ଗୁହାରେ, ଦୃଢ଼ ସ୍ଥାନରେ କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ ଭିତରେ—ସେଇ ଲୋଭନୀୟ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ।

ଅ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ହି ସ୍ଥ ଋତ୍ଵିଜା ସସ୍ନୀ ଵାଜେଷୁ କର୍ମସୁ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ତସ୍ଯ ବୋଧତମ୍

ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ପୁରୋହିତ, ସବୁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିଜୟୀ—ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଏହାକୁ ମନେ ରଖ।

ଅ ତୋଶାସା ରଥଯାଵାନା ଵୃତ୍ରହଣାପରାଜିତା ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ତସ୍ଯ ବୋଧତମ୍

ବିଚାର ଭଳି ତୀବ୍ର, ରଥରେ ଚଢ଼ିଥିବା, ବୃତ୍ରକୁ ହରାଇଥିବା, ଅପରାଜିତ—ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଏହାକୁ ମନେ ରଖ।

ଅ ଇଦଂ ଵାଂ ମଦିରଂ ମଧ୍ଵଧୁକ୍ଷନ୍ନଦ୍ରିଭିର୍ନରଃ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ତସ୍ଯ ବୋଧତମ୍

ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଚାପି ତିଆରି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଯେଉଁ ମଦିରା ଧାରା କରନ୍ତି—ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଏହାକୁ ମନେ ରଖ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରାଯେନ୍ଦୋ ମରୁତ୍ଵତେ ପଵସ୍ଵ ମଧୁମତ୍ତମଃ ଚ୍ ଅର୍କସ୍ଯ ଯୋନିମାସଦମ୍

ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମାରୁତମାନେ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ମିଷ୍ଟା ଭାବେ ବହ, ଗୀତର ଗର୍ଭରେ ବସ।

ଅ ତଂ ତ୍ଵା ଵିପ୍ରା ଵଚୋଵିଦଃ ପରିଷ୍କୃଣ୍ଵନ୍ତି ଧର୍ଣସିମ୍ ଚ୍ ସଂ ତ୍ଵା ମୃଜନ୍ତ୍ଯାଯଵଃ

ତୁମକୁ, ଶବ୍ଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଚାପି ପଥର ଦ୍ୱାରା ସମେତେ ତୁମକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତି।

ଅ ରସଂ ତେ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା ପିବନ୍ତୁ ଵରୁଣଃ କଵେ ଚ୍ ପଵମାନସ୍ଯ ମରୁତଃ

ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମାନ, ବରୁଣ, ହେ କବି, ତୁମ ରସ ପିଉନ୍ତୁ; ପବମାନ ସୋମର ମାରୁତମାନେ ଭାଗ ନିଅନ୍ତୁ।

ଅ ମୃଜ୍ଯମାନଃ ସୁହସ୍ତ୍ଯ ସମୁଦ୍ରେ ଵାଚମିନ୍ଵସି ଚ୍ ରଯିଂ ପିଶଙ୍ଗଂ ବହୁଲଂ ପୁରୁସ୍ପୃହଂ ପଵମାନାଭ୍ଯର୍ଷସି

ଶୁଧ୍ଧ ହେଉଥିବା, ଭଲ ହାତରେ, ସମୁଦ୍ରରେ ତୁମେ ବାଣୀ ଖୋଜ, ହେ ପବମାନ, ବହୁ ରଙ୍ଗିନ, ବହୁ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ପାଇଁ ତୁମେ ଦୌଡ଼।

ଅ ପୁନାନୋ ଵରେ ପଵମନୋ ଅଵ୍ଯଯେ ଵୃଷୋ ଅଚିକ୍ରଦଦ୍ଵନେ ଚ୍ ଦେଵାନାଂ ସୋମ ପଵମାନ ନିଷ୍କୃତଂ ଗୋଭିରଞ୍ଜାନୋ ଅର୍ଷସି

ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା, ହେ ବୃଷ, ଅମର କାଠରେ ତୁମ ଗର୍ଜନା; ହେ ସୋମ, ପବମାନ, ଗାଁର ଶୋଭାରେ ଦେବତାଙ୍କ ଆସନକୁ ବହ।