ସାମଵେଦଃ

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମଦାଯ ଵାଵୃଧେ ଶଵସେ ଵୃତ୍ରହା ନୃଭିଃ ଚ୍ ତମିନ୍ମହତ୍ସ୍ଵାଜିଷୂତିମର୍ଭେ ହଵାମହେ ସ ଵାଜେଷୁ ପ୍ର ନୋ ଽଵିଷତ୍

ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଶକ୍ତି ପାଇଁ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରି, ଲୋକମାନେ ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ; ଆମେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ—ସେ ଆମକୁ ବିଜୟ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଅ ଅସି ହି ଵୀର ସେନ୍ଯୋ ଽସି ଭୂରି ପରାଦଦିଃ ଚ୍ ଅସି ଦଭ୍ରସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵୃଧୋ ଯଜମାନାଯ ଶିକ୍ଷସି ସୁନ୍ଵତେ ଭୂରି ତେ ଵସୁ

ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଶୂର ବିର, ଅପାର ଦାନ କର, ଛୋଟ ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦୟା କର, ଯିଏ ସୋମ ଚାପି ପୂଜା କରେ, ତାଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅ।

ଅ ଯଦୁଦୀରତ ଆଜଯୋ ଧୃଷ୍ଣଵେ ଧୀଯତେ ଧନାମ୍ ଚ୍ ଯୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵା ମଦଚ୍ଯୁତା ହରୀ କଂ ହନଃ କଂ ଵସୌ ଦଧୋ ଽସ୍ମାଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଵସୌ ଦଧଃ

ଯେତେବେଳେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଅନ୍ତି, ଧନ ଜିତିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ହୁଅନ୍ତି, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଯୋଡ଼; କାହାକୁ ମାରିବ, କାହାକୁ ଧନ ଦେବ? ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।

ଅ ସ୍ଵାଦୋରିତ୍ଥା ଵିଷୂଵତୋ ମଧ୍ଵଃ ପିବନ୍ତି ଗୌର୍ଯଃ ଚ୍ ଯା ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ସଯାଵରୀର୍ଵୃଷ୍ଣା ମଦନ୍ତି ଶୋଭସେ ଵସ୍ଵୀରନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍

ମିଠା ଓ ଭରିପୁରି ମଧୁ ଗାଈମାନେ ପିଉଛନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି।

ଅ ତା ଅସ୍ଯ ପୃଶନାଯୁଵଃ ସୋମଂ ଶ୍ରୀଣନ୍ତି ପୃଶ୍ନଯଃ ଚ୍ ପ୍ରିଯା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଧେନଵୋ ଵଜ୍ରଂ ହିନ୍ଵନ୍ତି ସାଯକଂ ଵସ୍ଵୀରନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍

ସେ ଚିହ୍ନିତ ଗାଈମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଚାପନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଗାଈମାନେ ବଜ୍ର ଓ ତୀର ତିଆରି କରନ୍ତି, ଧନୀ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି।

ଅ ତା ଅସ୍ଯ ନମସା ସହଃ ସପର୍ଯନ୍ତି ପ୍ରଚେତସଃ ଚ୍ ଵ୍ରତାନ୍ଯସ୍ଯ ସଶ୍ଚିରେ ପୁରୂଣି ପୂର୍ଵଚିତ୍ତଯେ ଵସ୍ଵୀରନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍

ସେ ସଚେତନମାନେ, ନମସ୍କାର ସହିତ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ସେବନ୍ତି; ତାଙ୍କ ପ୍ରାଚୀନ ଅନେକ ବ୍ରତ ତାଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ କରନ୍ତି, ଧନୀ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି।

ଅ ଅସାଵ୍ଯଂଶୁର୍ମଦାଯାପ୍ସୁ ଦକ୍ଷୋ ଗିରିଷ୍ଠାଃ ଚ୍ ଶ୍ଯେନୋ ନ ଯୋନିମାସଦତ୍

ଯେ ସୋମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଚାପାଯାଇଛି, ଜଳରେ ଦକ୍ଷତା ସହିତ, ପାହାଡ଼ରେ ବସିଛି, ଶ୍ୟେନ ପକ୍ଷୀ ପରି ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସିଯାଏ।

ଅ ଶୁଭ୍ରମନ୍ଧୋ ଦେଵଵାତମପ୍ସୁ ଧୌତଂ ନୃଭିଃ ସୁତମ୍ ଚ୍ ସ୍ଵଦନ୍ତି ଗାଵଃ ପଯୋଭିଃ

ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳ, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ପବନରେ ଚଳାନ୍ତି, ଜଳରେ ଧୋଇଯାଇଛି, ଲୋକମାନେ ଚାପିଛନ୍ତି, ଗାୟମାନେ ତାଙ୍କର ଦୁଧରେ ମିଷ୍ଟି କରିଦେଇଛନ୍ତି, ସେ କୌଣସି ଦୋଷ ଦେଖିନଥିବା ଶୁଭ୍ର।

ଅ ଆଦୀମଶ୍ଵଂ ନ ହେତାରମଶୂଶୁଭନ୍ନମୃତାଯ ଚ୍ ମଧୋ ରସଂ ସଧମାଦେ

ଯେପରି ଯୁଅ ଲାଗିଥିବା ଘୋଡାକୁ ଶୋଭା ଦିଆଯାଏ, ସେପରି ସେ ମଧୁର ରସ, ଅମୃତ ପାଇଁ ସଭାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଛି।

ଅ ଅଭି ଦ୍ଯୁଭ୍ନଂ ବୃହଦ୍ଯଶ ଇଷସ୍ପତେ ଦୀଦିହି ଦେଵ ଦେଵଯୁମ୍ ଚ୍ ଵି କୋଶଂ ମଧ୍ଯମଂ ଯୁଵ

ଓ ବଳର ସ୍ୱାମୀ, ବଡ଼ ଯଶସ୍ବୀ, ଦେବତା, ପୂଜାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥିବା, ଆଲୋକ ଦେଖାଅ, ମଧ୍ୟମ ପାତ୍ରକୁ ଖୋଲ।

ଅ ଆ ଵଚ୍ଯସ୍ଵ ସୁଦକ୍ଷ ଚମ୍ଵୋଃ ସୁତୋ ଵିଶାଂ ଵହ୍ନିର୍ନ ଵିଶ୍ପତିଃ ଚ୍ ଵୃଷ୍ଟିଂ ଦିଵଃ ପଵସ୍ଵ ରୀତିମପୋ ଜିନ୍ଵନ୍ଗଵିଷ୍ଟଯେ ଧିଯଃ

ହେ କୁଶଳୀ, ଚମ୍ୱରେ ଚାପିଥିବା ରସକୁ କହ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳ, ଗୋପାଳନା ପାଇଁ ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ହେଉ, ଧାରା ଆଣ, ବୁଦ୍ଧି ପାଇଁ।

ଅ ପ୍ରାଣା ଶିଶୁର୍ମହୀନାଂ ହିନ୍ଵନ୍ନୃତସ୍ଯ ଦୀଧିତିମ୍ ଚ୍ ଵିଶ୍ଵା ପରି ପ୍ରିଯା ଭୁଵଦଧ ଦ୍ଵିତା

ବଡ଼ମାନେର ଶିଶୁ ଶ୍ୱାସ ନେଉଛି, ସତ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଛି, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହୁଏ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରି ଧରିଥାଏ।

ଅ ଉପ ତ୍ରିତସ୍ଯ ପାଷ୍ଯୋରଭକ୍ତ ଯଦ୍ଗୁହା ପଦମ୍ ଚ୍ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ସପ୍ତ ଧାମଭିରଧ ପ୍ରିଯମ୍

ତୃତିୟ ପାଷାଣ ନିକଟକୁ ତୁମେ ଯାଇଛ, ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଛ, ଯଜ୍ଞର ସାତଟି ଆସନରେ ତୁମେ ପ୍ରିୟ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଛ।

ଅ ତ୍ରୀଣି ତ୍ରିତସ୍ଯ ଧାରଯା ପୃଷ୍ଟେଷ୍ଵୈରଯଦ୍ରଯିମ୍ ଚ୍ ମିମୀତେ ଅସ୍ଯ ଯୋଜନା ଵି ସୁକ୍ରତୁଃ

ତୃତିୟଙ୍କ ତିନିଟି ଆଧାରରେ ପଛ ଉପରେ ଚାଲିଛ, ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରା ମାପିଛ, ତାଙ୍କର ଯୋକ୍ତା ସବୁ ଭଲଭାବରେ ଗଠିତ।

ଅ ପଵସ୍ଵ ଵାଜସାତଯେ ପଵିତ୍ରେ ଧାରଯା ସୁତଃ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ଵିଷ୍ଣଵେ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ମଧୁମତ୍ତରଃ

ଶକ୍ତି ଲାଗି ପବିତ୍ର ଛାଣି ଚାପିଥିବା ରସ ବହ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ଶୋମ ହେଉ।

ଅ ତ୍ଵାଂ ରିହନ୍ତି ଧୀତଯୋ ହରିଂ ପଵିତ୍ରେ ଅଦ୍ରୁହଃ ଚ୍ ଵତ୍ସଂ ଜାତଂ ନ ମାତରଃ ପଵମାନ ଵିଧର୍ମଣି

ଧାରାରେ ଅନ୍ତର ନଥିବା ଭାବନାରେ ତୁମେ ପବିତ୍ର ହେଉଛ, ମାଆମାନେ ନବଜାତ ଛୋଆ ପାଇଁ ଯେପରି ଦୟା କରନ୍ତି, ସେପରି ପବିତ୍ର ହେଉଛ।

ଅ ତ୍ଵଂ ଦ୍ଯାଂ ଚ ମହିଵ୍ରତ ପୃଥିଵୀଂ ଚାତି ଜଭ୍ରିଷେ ଚ୍ ପ୍ରତି ଦ୍ରାପିମମୁଞ୍ଚଥାଃ ପଵମାନ ମହିତ୍ଵନା

ତୁମେ ମହାଶକ୍ତିରେ ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛ, ତୁମ ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଆବରଣକୁ ଖୋଲିଦେଇଛ।

ଅ ଇନ୍ଦୁର୍ଵାଜୀ ପଵତେ ଗୋନ୍ଯୋଘା ଇନ୍ଦ୍ରେ ସୋମଃ ସହ ଇନ୍ଵନ୍ମଦାଯ ଚ୍ ହନ୍ତି ରକ୍ଷୋ ବାଧତେ ପର୍ଯରାତିଂ ଵରିଵସ୍କୃଣ୍ଵନ୍ଵୃଜନସ୍ଯ ରାଜା

ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦୁ ବହୁଛି, ଗାୟ ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ଆଣି, ଦୁଷ୍ଟକୁ ଦଳି, ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦୂର କରି, ବିଶାଳ ପଥ ତିଆରି କରି, ଲୋକଙ୍କ ରାଜା ହେଉଛ।

ଅ ଅଧ ଧାରଯା ମଧ୍ଵା ପୃଚାନସ୍ତିରୋ ରୋମ ପଵତେ ଅଦ୍ରିଦୁଗ୍ଧଃ ଚ୍ ଇନ୍ଦୁରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଖ୍ଯଂ ଜୁଷାଣୋ ଦେଵୋ ଦେଵସ୍ଯ ମତ୍ସରୋ ମଦାଯ

ମଧୁ ସହିତ ମିଶି, ପବିତ୍ର ଛାଣି ଦ୍ୱାରା ଚାପି, ପାଷାଣରୁ ଦୁଧିଆ ଇନ୍ଦୁ ବହୁଛି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଭଲପାଇ, ଦେବତା ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି।

ଅ ଅଭି ଵ୍ରତାନି ପଵତେ ପୁନାନୋ ଦେଵୋ ଦେଵାନ୍ତ୍ସ୍ଵେନ ରସେନ ପୃଞ୍ଚନ୍ ଚ୍ ଇନ୍ଦୁର୍ଧର୍ମାଣ୍ଯୃତୁଥା ଵସାନୋ ଦଶ କ୍ଷିପୋ ଅଵ୍ଯତ ସାନୋ ଅଵ୍ଯେ

ପବିତ୍ର ହେଇ, ଦେବତା ନିଜ ରସରେ ଦେବମାନେକୁ ପୂରଣ କରୁଛି, ସତ୍ୟ ଧରି, ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛି, ଦଶଟି ଅଙ୍ଗୁଳି ଅଡ଼ିଗ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଛି।

ଅ ଆ ତେ ଅଗ୍ନ ଇଧୀମହି ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ଦେଵାଜରମ୍ ଚ୍ ଯୁଦ୍ଧ ସ୍ଯା ତେ ପନୀଯସୀ ସମିଦ୍ଦୀଦଯତି ଦ୍ଯଵୀଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର

ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ଅମର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବତା ଭାବେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁଛୁ, ତୁମର ସ୍ରେଷ୍ଠ ଯୁଦ୍ଧ ଆଲୋକିତ ହେଉ, ଆମ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଭାଗ ଆଣ।

ଅ ଆ ତେ ଅଗ୍ନ ଋଚା ହଵିଃ ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ଜ୍ଯୋତିଷସ୍ପତେ ଚ୍ ସୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଦସ୍ମ ଵିଶ୍ପତେ ହଵ୍ଯଵାଟ୍ତୁଭ୍ଯଂ ହୂଯତ ଇଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର

ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ଗୀତ ଓ ହବି ଦେଉଛୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକର ସ୍ୱାମୀ, ଚମକଦାର, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଲୋକପତି, ହବି ନେଇଯିବା, ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣ, ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ।

ଅ ଓଭେ ସୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ପତେ ଦର୍ଵୀ ଶ୍ରୀଣୀଷ ଆସନି ଚ୍ ଉତୋ ନ ଉତ୍ପୁପୂର୍ଯା ଉକ୍ଥେଷୁ ଶଵସସ୍ପତ ଇଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର

ଓ ଚମକଦାର ଲୋକପତି, ଦୁଇଟି ଚମଚ ତୁମ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ଆମ ଗୀତରେ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ, ଶକ୍ତିର ସ୍ୱାମୀ, ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସାମ ଗାଯତ ଵିପ୍ରାଯ ବୃହତେ ବୃହତ୍ ଚ୍ ବ୍ରହ୍ମାକୃତେ ଵିପଶ୍ଚିତେ ପନସ୍ଯଵେ

ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସାମ ଗାଓ, ପ୍ରେରିତ, ବଡ଼, ମହାନ୍ତ, ପ୍ରାର୍ଥନା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।

ଅ ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାଭିଭୂରସି ତ୍ଵଂ ସୂର୍ଯମରୋଚଯଃ ଚ୍ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵିଶ୍ଵଦେଵୋ ମହାଂ ଅସି

ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁକିଛି ଜିତିପାରୁଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଛ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେବତା, ମହାନ୍ତ।

ଅ ଵିଭ୍ରାଜଂ ଜ୍ଯୋତିଷା ତ୍ଵରଗଚ୍ଛୋ ରୋଚନଂ ଦିଵଃ ଚ୍ ଦେଵାସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସଖ୍ଯାଯ ଯେମିରେ

ତୁମେ ଦେବମାନେ ଦୀପ୍ତିରେ ଚମକୁଛ, ଶୀଘ୍ର ଆଲୋକର ଲୋକକୁ ଯାଉଛ। ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛ।

ଅ ଅସାଵି ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ଶଵିଷ୍ଠ ଧୃଷ୍ଣଵା ଗହି ଚ୍ ଆ ତ୍ଵା ପୃଣକ୍ତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରିଯଂ ରଜଃ ସୂର୍ଯୋ ନ ରଶ୍ମିଭିଃ

ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିଯାଇଛି, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଶକ୍ତି ସହିତ ଆସ। ତୁମର ଶକ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର କିରଣରେ ଆକାଶକୁ ପୂରଣ କରେ।

ଅ ଆ ତିଷ୍ଠ ଵୃତ୍ରହନ୍ରଥଂ ଯୁକ୍ତା ତେ ବ୍ରହ୍ମଣା ହରୀ ଚ୍ ଅର୍ଵାଚୀନଂ ସୁ ତେ ମନୋ ଗ୍ରାଵା କୃଣୋତୁ ଵଗ୍ନୁନା

ବୃତ୍ରନାଶକ, ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଯୋଗାଯୋଗ ହୋଇଥିବା ତୁମ ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାଇ ରୁହ। ଅଗ୍ନିରେ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ, ପାଥର ତୁମ ମନକୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁ।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରମିଦ୍ଧରୀ ଵହତୋ ଽପ୍ରତିଧୃଷ୍ଟଶଵସମ୍ ଚ୍ ଋଷୀଣାଂ ସୁଷ୍ଟୁତୀରୁପ ଯଜ୍ଞଂ ଚ ମାନୁଷାଣାମ୍

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କୁ ବହି ନେଉଛି, ଯାହାର ଶକ୍ତିକୁ କେହି ରୋକିପାରେନାହିଁ, ସେ ଋଷିମାନଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କର ଯଜ୍ଞକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।