ନମସ୍ତେ ଅଗ୍ନ ଓଜସେ ଗୃଣନ୍ତି ଦେଵ କୃଷ୍ଟଯଃ ଅମୈରମିତ୍ରମର୍ଦଯ
ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଆମର ନମସ୍କାର; ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦେବତା ଭାବେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ଶତ୍ରୁକୁ ଦୟା ଛାଡ଼ି ନଶ୍ଟ କର।
ଦୂତଂ ଵୋ ଵିଶ୍ଵଵେଦସଂ ହଵ୍ଯଵାହମମର୍ତ୍ଯମ୍ ଯଜିଷ୍ଠମୃଞ୍ଜସେ ଗିରା
ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଥିବା ଦୂତ, ଅମର ଆହୁତିବାହକ, ସବୁଠାରୁ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଗୀତରେ ସ୍ତୁତି କରେ।
ଉପ ତ୍ଵା ଜାମଯୋ ଗିରୋ ଦେଦିଶତୀର୍ହଵିଷ୍କୃତଃ ଵାଯୋରନୀକେ ଅସ୍ଥିରନ୍
ଅଗ୍ନି, ତୁମପାଇଁ ଗୃହଣୀମାନେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ଆହୁତି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ବାୟୁଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ ସ୍ଥାନ ନେଇଛନ୍ତି।
ଉପ ତ୍ଵାଗ୍ନେ ଦିଵେଦିଵେ ଦୋଷାଵସ୍ତର୍ଧିଯା ଵଯମ୍ ନମୋ ଭରନ୍ତ ଏମସି
ଅଗ୍ନି, ପ୍ରତିଦିନ, ପ୍ରଭାତ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ, ଚିନ୍ତାରେ ଆମେ ନମସ୍କାର ନେଇ ତୁମପାଖକୁ ଆସୁ।
ଜରାବୋଧ ତଦ୍ଵିଵିଡ୍ଢି ଵିଶେଵିଶେ ଯଜ୍ଞିଯାଯ ସ୍ତୋମଂ ରୁଦ୍ରାଯ ଦୃଶୀକମ୍
ବୁଝ, ଏହାକୁ ଧ୍ୟାନରେ ରଖ, ଜଣେ ଜଣେ ଉପାସକ ପାଇଁ; ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୁତି ଦେଖାଯାଉଛି।
ପ୍ରତି ତ୍ଯଂ ଚାରୁମଧ୍ଵରଂ ଗୋପୀଥାଯ ପ୍ର ହୂଯସେ ମରୁଦ୍ଭିରଗ୍ନ ଆ ଗହି
ସେଇ ମଧୁର ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ, ଗାଁମାନଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ, ତୁମକୁ ଡାକାଯାଉଛି; ମାରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସ, ଅଗ୍ନି।
ଅଶ୍ଵଂ ନ ତ୍ଵା ଵାରଵନ୍ତଂ ଵନ୍ଦଧ୍ଯା ଅଗ୍ନିଂ ନମୋଭିଃ ସମ୍ରାଜନ୍ତମଧ୍ଵରାଣାମ୍
ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ପରି, ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ଯଜ୍ଞମାନ୍ୟ ରାଜା।
ଔର୍ଵଭୃଗୁଵଚ୍ଛୁଚିମପ୍ନଵାନଵଦା ହୁଵେ ଅଗ୍ନିଂ ସମୁଦ୍ରଵାସସମ୍
ଅଉର୍ବ ଓ ଭୃଗୁଙ୍କ ବଂଶଜମାନେ ପରି ଶୁଦ୍ଧ, ପାପରହିତ, ସମୁଦ୍ରରେ ବସିଥିବା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୁଁ ଆହ୍ୱାନ କରେ।
ଅଗ୍ନିମିନ୍ଧାନୋ ମନସା ଧିଯଂ ସଚେତ ମର୍ତ୍ଯଃ ଅଗ୍ନିମିନ୍ଧେ ଵିଵସ୍ଵଭିଃ
ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ମନରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଇ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ବିବେକ ସହିତ ଚିନ୍ତା କରେ; ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରେ।
ଆଦିତ୍ପ୍ରତ୍ନସ୍ଯ ରେତସୋ ଜ୍ଯୋତିଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଵାସରମ୍ ପରୋ ଯଦିଧ୍ଯତେ ଦିଵି
ପୁରୁଣା ମୂଳରୁ ଲୋକେ ଦିନର ଆଲୋକକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯାହା ଦୂର ଆକାଶ ଉପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ଅଗ୍ନିଂ ଵୋ ଵୃଧନ୍ତମଧ୍ଵରାଣାଂ ପୁରୂତମମ୍ ଅଚ୍ଛା ନପ୍ତ୍ରେ ସହସ୍ଵତେ
ଯଜ୍ଞକୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିବା, ସବୁଠାରୁ ଦାନଶୀଳ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିର ବଂଶଜଙ୍କୁ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
ଅଗ୍ନିସ୍ତିଗ୍ମେନ ଶୋଚିଷା ଯଂସଦ୍ଵିଶ୍ଵଂ ନ୍ଯାତ୍ରିଣମ୍ ଅଗ୍ନିର୍ନୋ ଵଂସତେ ରଯିମ୍
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖାରେ ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟାୟକୁ ରୋକେ; ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନେ ମୃଡ ମହାଂ ଅସ୍ଯଯ ଆ ଦେଵଯୁଂ ଜନମ୍ ଇଯେଥ ବର୍ହିରାସଦମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଦୟାଳୁ ହୁଅ; ଦେବତାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଥିବା ଏହି ବଡ଼ ସଭାକୁ ଆପଣ ବଳିପୀଠରେ ନେଇଯାଅନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନେ ରକ୍ଷା ଣୋ ଅଂହସଃ ପ୍ରତି ସ୍ମ ଦେଵ ରୀଷତଃ ତପିଷ୍ଠୈରଜରୋ ଦହ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର; ହେ ଦେବତା, ସମସ୍ତ କ୍ଷତିକୁ ଦୂର କର; ଆପଣଙ୍କର ତୀବ୍ର ଅମର ଶିଖାରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୁଡ଼ିଦିଅ।
ଅଗ୍ନେ ଯୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵା ହି ଯେ ତଵାଶ୍ଵାସୋ ଦେଵ ସାଧଵଃ ଅରଂ ଵହନ୍ତ୍ଯାଶଵଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆପଣଙ୍କ ଶୀଘ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସହଜରେ ବଳି ଉଠାନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଯୁତ କରନ୍ତୁ।
ନି ତ୍ଵା ନକ୍ଷ୍ଯ ଵିଶ୍ପତେ ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ଧୀମହେ ଵଯମ୍ ସୁଵୀରମଗ୍ନ ଆହୁତ
ହେ ଗ୍ରାମର ସ୍ୱାମୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ, ଶକ୍ତି ଓ ଶୂର ପୁଅ ପାଇଁ, ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ।
ଅଗ୍ନିର୍ମୂର୍ଧା ଦିଵଃ କକୁତ୍ପତିଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଯମ୍ ଅପାଂ ରେତାଂସି ଜିନ୍ଵତି
ଅଗ୍ନି ସ୍ୱର୍ଗର ମୁଣ୍ଡ, ଶିଖର, ପୃଥିବୀର ପ୍ରଭୁ; ସେ ଜଳର ମୂଳକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି।
ଇମମୂ ଷୁ ତ୍ଵମସ୍ମାକଂ ସନିଂ ଗାଯତ୍ରଂ ନଵ୍ଯାଂସମ୍ ଅଗ୍ନେ ଦେଵେଷୁ ପ୍ର ଵୋଚଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହି ନୂତନ ଗୀତଟିକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମ ପକ୍ଷରୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତୁ।
ତଂ ତ୍ଵା ଗୋପଵନୋ ଗିରା ଜନିଷ୍ଠଦଗ୍ନେ ଅଙ୍ଗରଃ ସ ପାଵକ ଶ୍ରୁଧୀ ହଵମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଗୋପାଳକଙ୍କର ବାଣୀରୁ ଆପଣ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ; ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏହି ହବନକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ପରି ଵାଜପତିଃ କଵିରଗ୍ନିର୍ହଵ୍ଯାନ୍ଯକ୍ରମୀତ୍ ଦଧଦ୍ରତ୍ନାନି ଦାଶୁଷେ
ଧନର ସ୍ୱାମୀ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ଅଗ୍ନି ବଳିକୁ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରିଛନ୍ତି; ସେ ଉପାସକଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଉଦୁ ତ୍ଯଂ ଜାତଵେଦସଂ ଦେଵଂ ଵହନ୍ତି କେତଵଃ ଦୃଶେ ଵିଶ୍ଵାଯ ସୂର୍ଯମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣମାନେ ସେହି ଜାତବେଦସ୍ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପରକୁ ବହନ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ।
କଵିମଗ୍ନିମୁପ ସ୍ତୁହି ସତ୍ଯଧର୍ମାଣମଧ୍ଵରେ ଦେଵମମୀଵଚାତନମ୍
ଯଜ୍ଞରେ ନିୟମରେ ସତ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ, ଦୁଷ୍ଟତା ଦୂର କରୁଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ, ବନ୍ଦନା କର।
ଶଂ ନୋ ଦେଵୀରଭିଷ୍ଟଯେ ଶଂ ନୋ ଭଵନ୍ତୁ ପୀତଯେ ଶଂ ଯୋରଭି ସ୍ରଵନ୍ତୁ ନଃ
ଦେବୀମାନେ ଆମ ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ; ପାନ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ; ଦୟାର ଧାରା ଆମ ପାଇଁ ବହୁ।
କସ୍ଯ ନୂନଂ ପରୀଣସି ଧିଯୋ ଜିନ୍ଵସି ସତ୍ପତେ ଜୋଷାତା ଯସ୍ଯ ତେ ଗିରଃ
କାହାକୁ ଆପଣ ଘେରି ରଖନ୍ତି? କାହାର ଚିନ୍ତାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ହେ ସତ୍ୟର ସ୍ୱାମୀ, କାହାର ଗୀତରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି?
ଯଜ୍ଞାଯଜ୍ଞା ଵୋ ଅଗ୍ନଯେ ଗିରାଗିରା ଚ ଦକ୍ଷସେ ପ୍ରପ୍ର ଵଯମମୃତଂ ଜାତଵେଦସଂ ପ୍ରିଯଂ ମିତ୍ରଂ ନ ଶଂସିଷମ୍
ଯଜ୍ଞ ପରେ ଯଜ୍ଞ, ଗୀତ ପରେ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା, ଆମେ ଅମର ଜାତବେଦସ୍, ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ, ମିତ୍ରଙ୍କ ପରି ସଦା ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ।
ପାହି ନୋ ଅଗ୍ନ ଏକଯା ପାହ୍ଯୂତ ଦ୍ଵିତୀଯଯା ପାହି ଗୀର୍ଭିସ୍ତିସୃଭିରୂର୍ଜାଂ ପତେ ପାହି ଚତସୃଭିର୍ଵସୋ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଗୋଟିଏ ରକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଦ୍ୱିତୀୟ ରକ୍ଷା ଦିଅ; ତିନିଟି ଗୀତ ଦ୍ୱାରା, ଶକ୍ତିର ସ୍ୱାମୀ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଚାରିଟି ଦ୍ୱାରା, ହେ ଧନ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ବୃହଦ୍ଭିରଗ୍ନେ ଅର୍ଚିଭିଃ ଶୁକ୍ରେଣ ଦେଵ ଶୋଚିଷା ଭରଦ୍ଵାଜେ ସମିଧାନୋ ଯଵିଷ୍ଠ୍ଯ ରେଵତ୍ପାଵକ ଦୀଦିହି
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆପଣଙ୍କର ବଡ଼ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉ। ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ, ସବୁଠାରୁ ଯୁବକ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବିତ୍ରକାରୀ, ତୁମେ ଶୁଭ୍ର ଆଲୋକରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହେଉ।
ତ୍ଵେ ଅଗ୍ନେ ସ୍ଵାହୁତ ପ୍ରିଯାସଃ ସନ୍ତୁ ସୂରଯଃ ଯନ୍ତାରୋ ଯେ ମଘଵାନୋ ଜନାନାମୂର୍ଵଂ ଦଯନ୍ତ ଗୋନାମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଗ୍ରଜନମାନେ ପ୍ରିୟ ହେଉଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଦାନଶୀଳ ଓ ଉଦାର ଲୋକମାନେ ଲୋକଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଇଥାନ୍ତି, ଗାଈମାନେ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଚରାଗାହ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅଗ୍ନେ ଜରିତର୍ଵିଶ୍ପତିସ୍ତପାନୋ ଦେଵ ରକ୍ଷସଃ ଅପ୍ରୋଷିଵାନ୍ଗୃହପତେ ମହାଂ ଅସି ଦିଵସ୍ପାଯୁର୍ଦୁରୋଣଯୁଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଗାୟକ, ଲୋକମାନଙ୍କର ନାଥ, ତୀବ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେବତା, ତୁମେ ଦୁର୍ଗତିରୁ ରକ୍ଷା କର, ଅନିଦ୍ର ଗୃହର ରକ୍ଷକ, ତୁମେ ମହାନ୍, ଗୃହର ରକ୍ଷକ ଓ ଆକାଶରେ ବସିଥିବା।
ଅଗ୍ନେ ଵିଵସ୍ଵଦୁଷସଶ୍ଚିତ୍ରଂ ରାଧୋ ଅମର୍ତ୍ଯ ଆ ଦାଶୁଷେ ଜାତଵେଦୋ ଵହା ତ୍ଵମଦ୍ଯା ଦେଵାଂ ଉଷର୍ବୁଧଃ
ହେ ଅମର ଅଗ୍ନି, ଆଜି ଆମ ପୂଜକଙ୍କ ପାଇଁ ବିବାସ୍ବତଙ୍କ ଉଷାମାନଙ୍କର ଚମତ୍କାର ଧନ ଆଣ। ସମସ୍ତ ଜନ୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଆମକୁ ଜଗାଇଦେ।