ସାମଵେଦଃ

ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଯଜ୍ଞାନାଂ ହୋତା ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ହିତଃ ଦେଵେଭିର୍ମାନୁଷେ ଜନେ

ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ପୁରୋହିତ ତୁମେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱାସିତ।

ଅଗ୍ନିଂ ଦୂତଂ ଵୃଣୀମହେ ହୋତାରଂ ଵିଶ୍ଵଵେଦସମ୍ ଅସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ସୁକ୍ରତୁମ୍

ଅମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦୂତ ଭାବେ ଚୟନ କରୁଛୁ, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣନ୍ତି, ଏହି ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ଅଗ୍ନିର୍ଵୃତ୍ରାଣି ଜଙ୍ଘନଦ୍ଦ୍ରଵିଣସ୍ଯୁର୍ଵିପନ୍ଯଯା ସମିଦ୍ଧଃ ଶୁକ୍ର ଆହୁତଃ

ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ବାଧା ଭଙ୍ଗ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଜ୍ୱଳନ୍ତି, ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।

ପ୍ରେଷ୍ଠଂ ଵୋ ଅତିଥିଂ ସ୍ତୁଷେ ମିତ୍ରମିଵ ପ୍ରିଯମ୍ ଅଗ୍ନେ ରଥଂ ନ ଵେଦ୍ଯମ୍

ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ଆମେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଅତିଥି ଭାବେ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ବନ୍ଧୁ ପରି ପ୍ରିୟ, ଯଜ୍ଞ ବେଦିରେ ରଖିବା ଯୋଗ୍ୟ ରଥ ପରି।

ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ମହୋଭିଃ ପାହି ଵିଶ୍ଵସ୍ଯା ଅରାତେଃ ଉତ ଦ୍ଵିଷୋ ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ

ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁତା ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଦ୍ୱେଷରୁ ରକ୍ଷା କର।

ଏହ୍ଯୂ ଷୁ ବ୍ରଵାଣି ତେ ଽଗ୍ନ ଇତ୍ଥେତରା ଗିରଃ ଏଭିର୍ଵର୍ଧାସ ଇନ୍ଦୁଭିଃ

ଏଠାକୁ ଆସ, ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ତୁମପାଇଁ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିବି; ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା, ଯେପରି ସୋମରସ ଦେଇ, ଆମେ ତୁମକୁ ବୃଦ୍ଧି କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।

ଆ ତେ ଵତ୍ସୋ ମନୋ ଯମତ୍ପରମାଚ୍ଚିତ୍ସଧସ୍ଥାତ୍ ଅଗ୍ନେ ତ୍ଵାଂ କାମଯେ ଗିରା

ଅଗ୍ନି, ମୋର ମନ ତୁମପାଖକୁ ଯାଉଛି, ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରୁ; ମୋର କଣ୍ଠରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ।

ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ପୁଷ୍କରାଦଧ୍ଯଥର୍ଵା ନିରମନ୍ଥତ ମୂର୍ଧ୍ନୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଵାଘତଃ

ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ଅଥର୍ବା ହେବାକୁ ପଦ୍ମରୁ, ସମସ୍ତ ଆହୁତିଦାତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରୁ ମଥିଥିଲେ।

ଅଗ୍ନେ ଵିଵସ୍ଵଦା ଭରାସ୍ମଭ୍ଯମୂତଯେ ମହେ ଦେଵୋ ହ୍ଯସି ନୋ ଦୃଶେ

ଅଗ୍ନି, ବିବସ୍ବତଙ୍କ ଧନ ଆମ ପାଇଁ ଆଣ, ଆମ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ; ତୁମେ ଦେବତା, ଯାହାକୁ ଆମେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିପାରୁ।

ନମସ୍ତେ ଅଗ୍ନ ଓଜସେ ଗୃଣନ୍ତି ଦେଵ କୃଷ୍ଟଯଃ ଅମୈରମିତ୍ରମର୍ଦଯ

ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଆମର ନମସ୍କାର; ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦେବତା ଭାବେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ଶତ୍ରୁକୁ ଦୟା ଛାଡ଼ି ନଶ୍ଟ କର।

ଦୂତଂ ଵୋ ଵିଶ୍ଵଵେଦସଂ ହଵ୍ଯଵାହମମର୍ତ୍ଯମ୍ ଯଜିଷ୍ଠମୃଞ୍ଜସେ ଗିରା

ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଥିବା ଦୂତ, ଅମର ଆହୁତିବାହକ, ସବୁଠାରୁ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଗୀତରେ ସ୍ତୁତି କରେ।

ଉପ ତ୍ଵା ଜାମଯୋ ଗିରୋ ଦେଦିଶତୀର୍ହଵିଷ୍କୃତଃ ଵାଯୋରନୀକେ ଅସ୍ଥିରନ୍

ଅଗ୍ନି, ତୁମପାଇଁ ଗୃହଣୀମାନେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ଆହୁତି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ବାୟୁଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ ସ୍ଥାନ ନେଇଛନ୍ତି।

ଉପ ତ୍ଵାଗ୍ନେ ଦିଵେଦିଵେ ଦୋଷାଵସ୍ତର୍ଧିଯା ଵଯମ୍ ନମୋ ଭରନ୍ତ ଏମସି

ଅଗ୍ନି, ପ୍ରତିଦିନ, ପ୍ରଭାତ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ, ଚିନ୍ତାରେ ଆମେ ନମସ୍କାର ନେଇ ତୁମପାଖକୁ ଆସୁ।

ଜରାବୋଧ ତଦ୍ଵିଵିଡ୍ଢି ଵିଶେଵିଶେ ଯଜ୍ଞିଯାଯ ସ୍ତୋମଂ ରୁଦ୍ରାଯ ଦୃଶୀକମ୍

ବୁଝ, ଏହାକୁ ଧ୍ୟାନରେ ରଖ, ଜଣେ ଜଣେ ଉପାସକ ପାଇଁ; ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୁତି ଦେଖାଯାଉଛି।

ପ୍ରତି ତ୍ଯଂ ଚାରୁମଧ୍ଵରଂ ଗୋପୀଥାଯ ପ୍ର ହୂଯସେ ମରୁଦ୍ଭିରଗ୍ନ ଆ ଗହି

ସେଇ ମଧୁର ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ, ଗାଁମାନଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ, ତୁମକୁ ଡାକାଯାଉଛି; ମାରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସ, ଅଗ୍ନି।

ଅଶ୍ଵଂ ନ ତ୍ଵା ଵାରଵନ୍ତଂ ଵନ୍ଦଧ୍ଯା ଅଗ୍ନିଂ ନମୋଭିଃ ସମ୍ରାଜନ୍ତମଧ୍ଵରାଣାମ୍

ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ପରି, ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ଯଜ୍ଞମାନ୍ୟ ରାଜା।

ଔର୍ଵଭୃଗୁଵଚ୍ଛୁଚିମପ୍ନଵାନଵଦା ହୁଵେ ଅଗ୍ନିଂ ସମୁଦ୍ରଵାସସମ୍

ଅଉର୍ବ ଓ ଭୃଗୁଙ୍କ ବଂଶଜମାନେ ପରି ଶୁଦ୍ଧ, ପାପରହିତ, ସମୁଦ୍ରରେ ବସିଥିବା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୁଁ ଆହ୍ୱାନ କରେ।

ଅଗ୍ନିମିନ୍ଧାନୋ ମନସା ଧିଯଂ ସଚେତ ମର୍ତ୍ଯଃ ଅଗ୍ନିମିନ୍ଧେ ଵିଵସ୍ଵଭିଃ

ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ମନରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଇ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ବିବେକ ସହିତ ଚିନ୍ତା କରେ; ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରେ।

ଆଦିତ୍ପ୍ରତ୍ନସ୍ଯ ରେତସୋ ଜ୍ଯୋତିଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଵାସରମ୍ ପରୋ ଯଦିଧ୍ଯତେ ଦିଵି

ପୁରୁଣା ମୂଳରୁ ଲୋକେ ଦିନର ଆଲୋକକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯାହା ଦୂର ଆକାଶ ଉପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।

ଅଗ୍ନିଂ ଵୋ ଵୃଧନ୍ତମଧ୍ଵରାଣାଂ ପୁରୂତମମ୍ ଅଚ୍ଛା ନପ୍ତ୍ରେ ସହସ୍ଵତେ

ଯଜ୍ଞକୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିବା, ସବୁଠାରୁ ଦାନଶୀଳ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିର ବଂଶଜଙ୍କୁ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।

ଅଗ୍ନିସ୍ତିଗ୍ମେନ ଶୋଚିଷା ଯଂସଦ୍ଵିଶ୍ଵଂ ନ୍ଯାତ୍ରିଣମ୍ ଅଗ୍ନିର୍ନୋ ଵଂସତେ ରଯିମ୍

ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖାରେ ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟାୟକୁ ରୋକେ; ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଅଗ୍ନେ ମୃଡ ମହାଂ ଅସ୍ଯଯ ଆ ଦେଵଯୁଂ ଜନମ୍ ଇଯେଥ ବର୍ହିରାସଦମ୍

ହେ ଅଗ୍ନି, ଦୟାଳୁ ହୁଅ; ଦେବତାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଥିବା ଏହି ବଡ଼ ସଭାକୁ ଆପଣ ବଳିପୀଠରେ ନେଇଯାଅନ୍ତୁ।

ଅଗ୍ନେ ରକ୍ଷା ଣୋ ଅଂହସଃ ପ୍ରତି ସ୍ମ ଦେଵ ରୀଷତଃ ତପିଷ୍ଠୈରଜରୋ ଦହ

ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର; ହେ ଦେବତା, ସମସ୍ତ କ୍ଷତିକୁ ଦୂର କର; ଆପଣଙ୍କର ତୀବ୍ର ଅମର ଶିଖାରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୁଡ଼ିଦିଅ।

ଅଗ୍ନେ ଯୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵା ହି ଯେ ତଵାଶ୍ଵାସୋ ଦେଵ ସାଧଵଃ ଅରଂ ଵହନ୍ତ୍ଯାଶଵଃ

ହେ ଅଗ୍ନି, ଆପଣଙ୍କ ଶୀଘ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସହଜରେ ବଳି ଉଠାନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଯୁତ କରନ୍ତୁ।

ନି ତ୍ଵା ନକ୍ଷ୍ଯ ଵିଶ୍ପତେ ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ଧୀମହେ ଵଯମ୍ ସୁଵୀରମଗ୍ନ ଆହୁତ

ହେ ଗ୍ରାମର ସ୍ୱାମୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ, ଶକ୍ତି ଓ ଶୂର ପୁଅ ପାଇଁ, ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ।

ଅଗ୍ନିର୍ମୂର୍ଧା ଦିଵଃ କକୁତ୍ପତିଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଯମ୍ ଅପାଂ ରେତାଂସି ଜିନ୍ଵତି

ଅଗ୍ନି ସ୍ୱର୍ଗର ମୁଣ୍ଡ, ଶିଖର, ପୃଥିବୀର ପ୍ରଭୁ; ସେ ଜଳର ମୂଳକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି।

ଇମମୂ ଷୁ ତ୍ଵମସ୍ମାକଂ ସନିଂ ଗାଯତ୍ରଂ ନଵ୍ଯାଂସମ୍ ଅଗ୍ନେ ଦେଵେଷୁ ପ୍ର ଵୋଚଃ

ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହି ନୂତନ ଗୀତଟିକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମ ପକ୍ଷରୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତୁ।

ତଂ ତ୍ଵା ଗୋପଵନୋ ଗିରା ଜନିଷ୍ଠଦଗ୍ନେ ଅଙ୍ଗରଃ ସ ପାଵକ ଶ୍ରୁଧୀ ହଵମ୍

ହେ ଅଗ୍ନି, ଗୋପାଳକଙ୍କର ବାଣୀରୁ ଆପଣ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ; ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏହି ହବନକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ।

ପରି ଵାଜପତିଃ କଵିରଗ୍ନିର୍ହଵ୍ଯାନ୍ଯକ୍ରମୀତ୍ ଦଧଦ୍ରତ୍ନାନି ଦାଶୁଷେ

ଧନର ସ୍ୱାମୀ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ଅଗ୍ନି ବଳିକୁ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରିଛନ୍ତି; ସେ ଉପାସକଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।