ସୋମ ଦେବତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରି ଚାଲାଯାଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମଧୁର ରସ ଆମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶାଳ ମତ୍ତତା ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ ଅନେକ ବାଣୀର ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯଦି ଶତ ଶତ ଦିଗବିଦିଗ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତୁ, ତଥାପି ହଜାର ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସମ କିଛି ନୁହେଁ, ଦୁଇ ଜଗତ ମିଶି ମଧ୍ୟ ତୁମ ସ୍ୱଳ୍ପ ଶକ୍ତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ବିଶାଳ ଭାବେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଛ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୋଧନରେ ପ୍ରଚୁର ଧନ ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ। ଆମେ ସୋମକୁ ଚାପି, ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁଛୁ, ଯେପରି ଜଳ ଶୁଦ୍ଧିକୁ ଆସିଥାଏ; ପବିତ୍ର ରସ ଝରିବା ବେଳେ, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ତୁମ ଉପାସକମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ବସୁ, ତୁମେ ଚାପି ହେବାବେଳେ ଲୋକେ ଗୀତରେ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ଘରକୁ କେବେ ଆସିବେ, ଯେପରି ବାଁଶୀର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ? କାନ୍ବମାନେ ସହିତ, ଆମେ ଦେଖିଛୁ ତୁମକୁ, ଧ୍ୱଜାଧାରୀ, ହଜାର ଦାନକର୍ତ୍ତା, କ୍ଷମାଶୀଳ, ଧୂସର ରୂପରେ ଜ୍ଞାନୀ, ଆମେ ଗୋଧନ ଭରିଥିବା ଧନ ଲାଗି ଉତ୍ସୁକ୍ତି ସହ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ। ଏଠି ଜୟକାମୀ ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ପୁରନ୍ଧି ସହ ଯୋଗ ଦେଇ ପୁରସ୍କାର ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୁଁ ଗୀତରେ ତୁମକୁ ନମନ କରିଛି, ଯେପରି ଭଲ ତିଆରି ଚକ୍ରର ଧାରକୁ ନମସ୍କାର କରାଯାଏ। ଅପ୍ରଶଂସିତ କେହି ଧନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଅପରାଜୟ ଧନ ବଞ୍ଚି ରହେ ନାହିଁ; ମଘବନ୍, ତୁମ ପାଇଁ, ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଫଳ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ୱର୍ଗରେ ମିଳୁ। ତିନି ପ୍ରକାର ଶବ୍ଦ ଉଠେ; ଗାଈଁ ରମ୍ଭା କରେ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈଁ ଡାକେ, ଧୂସର ଏକ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଗର୍ଜନ କରେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ, ସତ୍ୟର ଯୁବତୀ ମାଆମାନେ, ସ୍ୱର୍ଗର ସନ୍ତାନକୁ ପବିତ୍ର କରି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ହେ ସୋମ, ଚାରିଦିଗରୁ ଆମ ପାଇଁ ଚାରି ସମୁଦ୍ର ଭରି ଧନ ଦେଉ, ହଜାର ହଜାର ଧନ ଯାହାରେ ଅଛି। ସବୁଠୁ ମଧୁର, ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମ ରସ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଆନନ୍ଦକର, ତାହା ଛାଣି ଦେବତାମାନେ ପାଉନ୍ତୁ। "ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଇନ୍ଦୁ ଚାପି ହେଉଛି," ଏହିପରି ଦେବତାମାନେ କହିଥିଲେ; ବାଣୀର ଶ୍ୱାମୀ ଯଜ୍ଞରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ। ହଜାର ଧାରା ନେଇ ସମୁଦ୍ର ଚାଲିଯାଏ, ଏହି ଧାରା କଥାକୁ ଖୋଜିଥାଏ; ସୋମ, ଧନର ରାଜା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଦିନକୁ ଦିନ ଚାଲିଯାଉଛି। ତୁମର ଛାଣି ବିସ୍ତାରିତ, ହେ ପ୍ରାର୍ଥନାର ଶ୍ୱାମୀ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେହରେ ଚଳିତ, ଅବିକଳ ମାଲିକ ଭାବରେ; ଯାହାର ଦେହ ଅତିତାପରହିତ, ଦୁର୍ବଳ ତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ ନାହିଁ; ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା, ହୋମ ନେଇ ଯିଏ, ସେମାନେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ତାପ ଛାଣି ସ୍ୱର୍ଗର ଆସନରେ ବିସ୍ତାରିତ; ତାହାର ତାନ୍ତୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇଛି; ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ତାହାର ଛାଣି ଭାବେ, ସ୍ୱର୍ଗର ପୃଷ୍ଠ ଉପରେ ଏହାର ତେଜସ୍ୱି ଜ୍ଵାଳା ଉଠିଛି। ପ୍ରିଶ୍ନିର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମା ଉଁଟ ଗୋଡ଼େ ସକାଳେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ଜଗତରେ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଗର୍ଜନ କଲେ; ମାୟାବୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମାପିଲେ; ଋଷିମାନେ ମାନବ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଗର୍ଭ ରଖିଲେ। ସବୁଠୁ ବଡ଼, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଋତର ଧାରକ, ତେଜୋମୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଗାଓ। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ, ସେମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆସନ୍ତି। ମଘବନ୍, ଯିଏ ବୀରପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହ ଆହ୍ୱାନ ହୋଇଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର କୃପା ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ସେ ପୁରସ୍କାର ସହ ଆସନ୍ତୁ। ତୁମ ଆନନ୍ଦକୁ ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚାପି ହେବାରେ ଦୃଢ଼, ବିଜୟୀ, ଜଗତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଷାଣ ଧାରଣ କରୁଥିବା ସୁଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଆୟୁ ଓ ମନୁ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଚିହ୍ନଟ କଲେ, ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦ କରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଉଦିତ ହେଉଛ। ଏପରି, ଆଜି ମଧ୍ୟ, ହେ ଚିନ୍ତନଶୀଳମାନେ, ଗାୟକମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ତେପରି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ଜଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଦିନକୁ ଦିନ ଜୟ କରନ୍ତି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ଉପାସନା ଶୁଣ, ଯିଏ ତୁମକୁ ପୂଜା କରେ; ତୁମେ ବଡ଼, ଆମକୁ ବହୁତ ବୀର୍ୟ ଦିଅ, ଗୋଧନ ଦିଅ। ଯିଏ ନୂତନ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଗୀତ ରଚିଛି, ଯିଏ ପ୍ରାଚୀନ ଓ ଜ୍ଞାନମୟ, ପୋଷକ ଚିନ୍ତା ତିଆରି କରିଛି, ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା। ହେ ପବମାନ, ଦିବ୍ୟ ଅଶ୍ୱିନ୍ମାନଙ୍କ ଗାଈଁ ହୋମକୁ ଦୁଧ ଦେଉଛି; ବାୟୁମଣ୍ଡଳରୁ ପ୍ରାଚୀନମାନେ ପ୍ରବାହିତ, ଯାହାକୁ ପ୍ରେରିତ, ଦକ୍ଷ ମାନେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଶୁଦ୍ଧ ଏକଙ୍କ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରେ କିରଣମାନେ ଧ୍ୱଜା ଭାବରେ ଘୂରିବା; ଧୂସର ଏକ ଛାଣି ଉପରେ ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ଗର୍ଭରେ, ପାତ୍ରରେ ବସିଛି। ସମସ୍ତ ନିବାସ, ସବୁ ଦେଖୁଥିବା, ଦକ୍ଷମାନଙ୍କ ଧ୍ୱଜା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସ୍ଥିର ଏକଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଘୂରୁଛି; ସୋମ, ତୁମେ ନିୟମରେ ବିସ୍ତୃତ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ରାଜା, ସେଇ ସଂସାରର ରାଜା। ପବମାନ ଆକାଶରୁ ଅଦ୍ଭୁତ, ଗର୍ଜନ ସମ ଶବ୍ଦ, ଏକ ବଡ଼, ସାର୍ବଜନୀନ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛି। ହେ ପବମାନ, ତୁମ ରସ, ଆନନ୍ଦ, ରାଜା, ଅବିରୋଧରେ, ସମସ୍ତ ବାଧା ଭେଦ କରି ଝରିଯାଉଛି। ତୁମ ସାର, ହେ ପବମାନ, କୌଶଳ ସହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦୀପ୍ତିମାନ; ଆଲୋକ, ସମସ୍ତ ଦେଖୁଥିବା, ସ୍ୱର୍ଗ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ। ଯେବେ ଦୃତ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଉତ୍ସୁକ୍ତି ସହ ଗାଈଁ ପରି ଧାଉଛନ୍ତି, କଳା ଚର୍ମ ଛେଦ କରି ଦିଅନ୍ତି। ଭଲ ଦାତାଙ୍କ କୃପା ଆମେ ଚାହୁଁ, କଷ୍ଟ ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରିବା ପାଇଁ; ଅନ୍ୟାୟ ଶତ୍ରୁକୁ ଜୟ କରିବାକୁ। ପବମାନଙ୍କ ଶବ୍ଦ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବର୍ଷାର ଗର୍ଜନ ପରି ଶୁଣାଯାଏ; ଆକାଶରେ ବିଜୁଳି ଚମକେ। ହେ ସୋମ, ଧନ, ଗୋଧନ, ସୁନା, ଘୋଡ଼ା, ବୀର ସହିତ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଦେଇଥିବା, ଦୟାମୟ, ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂରଣ କର; ତୁମ କିରଣରେ ପ୍ରଭାସିତ ହେଉ, ପ୍ରଭାତ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି। ହେ ସୋମ, ତୁମ ସମସ୍ତ ଆବର୍ତ୍ତ ଧାରାରେ ଆମକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ; ରସର ଧାରା ସମଗ୍ର ଅଞ୍ଚଳକୁ ଢାକି ଦିଅ।