ସାମଵେଦଃ

ଏଇ ଉତ୍ତମ ଗାଥାରେ, ଆମେ ଦେଖୁଛୁ—ଏହି ସମୟରେ ପୁରନ୍ଦର, ଦୁର୍ଗଦଳକ୍ଷମାନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର, କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, କେଉଁଠି ଗଲେ? ତାଙ୍କର ମନ ତ ସବୁଠି ଚାଲିଯାଏ। ଯୁଦ୍ଧରେ ତିନି ଚାରିପଟେ ଘୁରିଘୁରି ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି। ତେଣୁ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ଚଳ, ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ଗାୟତ୍ରୀ ଗୀତ ଗାଇବା। ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ସୋମ ରସ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଛୁ, ତୁମେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଏହି ସୋମ ରସ ଆସି ଗ୍ରହଣ କର। ତୁମର ବିରାଟ ଯଶ ଦେଖି, ଆମେ ଗର୍ବିତ। ତୁମେ ରାଜା, ଚାରିଏ ଦିଗର ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ରଥାରୂଢ଼, ଅକ୍ଳାନ୍ତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ। ଆମେ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଇ ଗାଉଛୁ, ବୃତ୍ରନାଶକ ମହାପୁରୁଷ। ଯେଉଁଠାରୁ ଆମେ ଭୟ ପାଉଛୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଠାରୁ ଆମକୁ ନିର୍ଭୟ କର। ଏହି ଅର୍ପଣରେ ଆନନ୍ଦ ନିଅ, ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେ କୁ ଚିତ୍ତିଭୂତ କର, ଧ୍ୱଂସ କର। ହେ ଗୃହପତି, ସୋମ ଯଜ୍ଞର ଦୃଢ଼ ଖୁଟି, ପୁରାତନ ନଗର ଭଞ୍ଜକ, ଇନ୍ଦ୍ର ସଜ୍ଜନଙ୍କ ଶାଶ୍ୱତ ବନ୍ଧୁ। ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମହା ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ଅତିଶୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼, ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼। ଘୋଡ଼ାରୋହୀ, ରଥୀ, ଶୋଭାମୟ ଆକୃତି, ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ବନ୍ଧୁ ଶକ୍ତିରେ ଭାଗୀ, ସବୁବେଳେ ଉତ୍ସାହିତ, ସଭାକୁ ଅଲୋକିତ କରି ପହଞ୍ଚିଥାଏ। ଯଦି ତୁମେ ଶତ ଆକାଶ, ଶତ ପୃଥିବୀ ଥାଏ, ତଥାପି ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ହଜାର ଦିନକର ମଧ୍ୟରେ କେହି ତୁମ ସମାନ ନୁହେଁ, ଦୁଇ ଜଗତ ମିଶି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ, ଉତ୍ତର, ଦକ୍ଷିଣରୁ ଯେତେବେଳେ ମାନବ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି, ତୁମେ ଏକାଧିକ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ରୁତ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ, ତୁମେ ତୁର୍ବଶଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ। ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ତୁମ ସହିତ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିପାରିବ? ତୁମର ଶ୍ରଦ୍ଧା ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅବିଚଳିତ, ବିଜୟ ଅନ୍ୱେଷଣ କରେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ପୁରାତନ ପଦଧାରୀଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି, ମୁଣ୍ଡ ଛାଡ଼ି ଜିଭା ଦ୍ୱାରା ଧରି, ତିରିଶି ଦିଗରେ ରାତିରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆସ, ମିତ୍ର ଭାବେ ଆସ, ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଶକ୍ତି ସହ ଆସ। ତୁମର ସାହାଯ୍ୟ ଅଜର, ଅଗ୍ରଣୀ, ଅଦମ୍ୟ, ଶୀଘ୍ର ବିଜୟୀ, ଶକ୍ତିବାନ୍, ଟୁଗ୍ରା ପାଇଁ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇବା। ତୁମ ଉପାସକ ବା ଅନ୍ୟ କେହି ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, ସମିପ ବା ସଭାରୁ ଅପସରଣ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏଠାକୁ ଆସ, ଯଦି ସମିପରେ ଅଛ, ଆମର ଶବ୍ଦ ଶୁଣ। ସୋମ ରସ ଚାହିଁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ରସ ଚାପ, ଉପକାର ପାଇଁ ନୈବେଦ୍ୟ ପାକ କର, ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷରେ ଭରିଦେ। ଯିଏ ସବୁଠାରେ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ। ହେ ଶତଶକ୍ତି, ବଳବାନ୍, ଶୁଭର ନାୟକ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମର ଶକ୍ତି ହେଉ। ଦିନ ଓ ରାତିରେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିଗ ଦିଅ, ତୁମର କୃପା କେବେ ହ୍ରାସ ପାଉ ନାହିଁ, ଅକୃପା କେବେ ଆସୁନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଗାୟକ ବୃଦ୍ଧ ହୁଏ, ସେ ଦୟାଳୁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଭାଷାରେ ବରୁଣଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କର, ସେ ତ୍ୟାଗୀଙ୍କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଉଁ ଓ ମଦକର ସୋମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଯଜ୍ଞର ଅତିଥି, ଦୁଇ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବୟସ୍ଥିତ ଘୋଡ଼ାରେ ବସିଥିବା ବଜ୍ରଧାରୀ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ ଶୁଣ, ଏଠାକୁ ଆସ, ଦାନଶୀଳ, ସୋମପାନ ଚାହିଁଥିବା, ପ୍ରବଳ ବୁଦ୍ଧି ସହ ଚାପିବାକୁ ଆସ। ପାହାଡ଼ ବି ତୁମକୁ ରୋକିପାରିବ ନାହିଁ, ଯେଉଁ ଦାତା ପ୍ରଶଂସକ ପାଇଁ ତୁମେ ଚାହ, କେହି ତୁମର ଧନ ହ୍ରାସ କରିପାରିବ ନାହିଁ। କିଏ ଜାଣିଛି କିଏ ଚାପିବା ସୋମ ପାନ କରୁଛି, ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନୀ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ପୁର ଭଙ୍ଗ କରୁଛି? ଇନ୍ଦ୍ର, ଅନ୍ୟାୟକୁ ସଭାରୁ ଦୂର କର, ଆମର ଅଭିଲଷିତ ସୋମକୁ ଶ୍ରୀମନ୍ତ ଭାବେ ଦର୍ଭୀରେ ବସା। ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ, ପର୍ଜନ୍ୟ ଓ ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଅଦିତି ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁଅ-ଭାଇମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, କଷ୍ଟଦାୟକ ଅପଶବ୍ଦରୁ ରକ୍ଷିବେ। ଇନ୍ଦ୍ର, କେବେ ତୁମେ ଆମ ସଙ୍ଗୀ ହେବ, ଉପାସକଙ୍କ ସହିତ ରହିବ? ଦାନଶୀଳ ନିକଟ ଆସ, ତୁମର ଦାନ ଆବଶ୍ୟକ। ତୁମ ଦୁଇଟି ବୟ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗ କର, ଦୂରରୁ ଅସ, ସୋମପାନ ପାଇଁ ନିକଟ ଆସ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଗାୟକଙ୍କ ସହ ଆସ। ଏହି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ନିଜ ଅର୍ପଣରେ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ଷ୍ଟୁତିର ଭାଣ୍ଡାରୀ, ଏଠାକୁ ଆସ, ତୁମ ଭଉଣୀ ପାଖକୁ ଆସି ଦୟା କର। ଏବେ ଉଷା ଦେଖାଦେଲେ, ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟା, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ ମହାଜଳ ଚୟନ କରି, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଆଲୋକ କରିଦେଲେ। ଏହି ଉଷାମାନେ ଆଶ୍ୱିନୀକୁ ଡାଉଛନ୍ତି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଡାଉଛି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କାରଣ ତୁମେ ଗୋତିଏ ଗୋତିଏ ଗୋତ୍ର ଯାଉଛ।