ସାମଵେଦଃ

ଏକ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରାଚୀନ କାଳର କଥା। ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ଏକ ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆକୃତିର ଧାରଣ କରିଥିବା ବିଶାଳ ପଖୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ବେଶଭୂଷିତ, ସ୍ଵୟଂଭୂ ଭାବେ ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣ ଅଣ୍ଡକୁ ବୋକି ନିଏ। ସେ ଏହି ଅଣ୍ଡରୁ ଜ୍ଞାନର ଉତ୍ପତ୍ତି କରିଥିଲେ। ଏହି ଅଣ୍ଡର ବୀଜ ଜଳର ମଧ୍ୟରେ ରଖାଗଲା, ଏହି ବୀଜ ଆକାଶରେ ସ୍ଵୟଂ ଶକ୍ତିକୁ ମାପି ଧୀରେ ଧୀରେ ପୃଥିବୀରେ ଉଦିତ ହେଲା। ଏହି ହେଉଛି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱର ବୀଜ। ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ହଜାର ଶୂଭାରେ ଶୋଭିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜକୁ ଉପରେ ଧରିଥିଲା। ସେ ହଜାର ଦାନଦେଇଥିଲେ, ଶତଦାନୀ, ବହୁ ଦାନର ଦାତା, ସ୍ଵର୍ଗର ସମର୍ଥକ, ଏହି ଜଗତର ନାଥ। ସ୍ଵର୍ଗରେ ଯେତେବେଳେ ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣପତ୍ର ପକ୍ଷୀ ଉଡ଼ିଯାଏ, ସମସ୍ତେ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବରୁଣଙ୍କର ଦୂତ, ଯମର ଲୋକର ପକ୍ଷୀ, ଚମତ୍କାର ରୂପରେ ଅଭିଭୂଷିତ। ସ୍ଵର୍ଗରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ସୁଗନ୍ଧରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଉଛନ୍ତି। ସେ ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣ ନାମ ଓ ପ୍ରିୟ ବସ୍ତୁର ଉତ୍ପତ୍ତି କରନ୍ତି। ଜଳବିନ୍ଦୁ ସାଗର ଦିଗରେ ଗତି କରେ, ଗୃଧ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ, ନିଜ ନିୟମ ପୂରଣ କରେ। ଏହି ତେଜ ଶୁଦ୍ଧ ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ଵଳି ତୃତୀୟ ଲୋକରେ ପ୍ରିୟ ବସ୍ତୁର ଉତ୍ପତ୍ତି କରେ। ନବମ ଓ ତୃତୀୟ ଭାଗ, ମହାବଳୀ, ଉଜ୍ୱଳ, ବୃଷଭ ଭଳି ଭୟାନକ, ଗର୍ଜନା କରୁଥିବା, ଲୋକମାନେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଛନ୍ତି, ଏକମାତ୍ର ନାୟକ ଭଳି ଅଗ୍ରସର। ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଶତାନୀକ ସେନାକୁ ଜୟ କରିଥିଲେ। ଅଗ୍ରଗାମୀ, ଅନିମିଷ, ଜୟୀ, ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଦୁର୍ଜୟ, ଧୃଢ଼ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଅ, ଏହି ମହାବଳୀ ଧନୁର୍ଧାରୀଙ୍କ ସହ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅ। ସେ ଧନୁର୍ଧାରୀ ଓ କୁଏର୍ଧାରୀ ସେନାଙ୍କ ସହ ଅଗ୍ରଗାମୀ, ଯୁଦ୍ଧର ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ, ସୋମପାନୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭୟଙ୍କର ଧନୁର୍ବାନରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତି। ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କର ରଥ ଚଳାଇ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତି, ସେନାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି, ଆମକୁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କରନ୍ତି। ବୁଦ୍ଧିମାନ, ପ୍ରାଚୀନ, ବୀର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦ୍ରୁତ, ଧୃଢ଼, ଭୟଙ୍କର, ଜୟୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ଜୟର ଓ ଧନ ଦେଇଥିବା ରଥରେ ଉପବେଶ କରନ୍ତୁ। ଗୋଶ୍ଥ ଭେଦକ, ଗୋବିଦ୍, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ବଳବାନ, ଜୟୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କର, ସେ ତୁମ ସହଚର। ଏହି ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଅଜୟ। ଆମ ସେନା ଯୁଦ୍ଧରେ ସୁରକ୍ଷିତ ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ର ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି, ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ପଖ୍ଵ, ଯଜ୍ଞ ଦୁର୍ଗ, ସୋମ ଅଗ୍ରଭାଗ; ଦେବସେନାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମାରୁତମାନେ ଅଗ୍ରସର ହୁଅନ୍ତୁ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗର୍ଜନା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି, ବରୁଣ ରାଜା, ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ମାରୁତମାନେ—ଏହି ଶବ୍ଦ ଜୟର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି। ମଘବନ୍, ଅସ୍ତ୍ର ଉତ୍ତେଜିତ କର, ମୋ ସେନାଙ୍କର ମନ ଉତ୍ସାହିତ କର, ଏ ଭୟଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥମାନଙ୍କ ଜୟଧ୍ୱନି ଉଠୁ। ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ସହିତ ରହନ୍ତୁ, ଆମ ତୀର ଜୟଲାଭ କରୁ, ଆମ ବୀରମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉ, ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ମାରୁତମାନଙ୍କ ଅନ୍ୟ ସେନା ଶକ୍ତିହୀନ ଭାବେ ଆସୁଛି, ସେମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକି ଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଚିହ୍ନିପାରିବେ ନାହିଁ। ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମିତ କର, ତାଙ୍କର ଅଂଗ ଛିଣ୍ଡି ଦିଅ, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ି ଯାଉନ୍ତୁ। ଏ ମାନବମାନେ, ଅଗ୍ରସର ହୁଅ, ଜୟଲାଭ କର; ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ; ତୁମ ହସ୍ତ ଦୃଢ଼ ଓ ଅଜୟ ହେଉ। ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ତୀର ତୀବ୍ର ହୋଇ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କର, ମୋ ଲୋକମାନେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ରହନ୍ତୁ। ଗୃଧ୍ର ଓ ମହାପକ୍ଷୀମାନେ ଏହି ତୀରକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତୁ, ମୃତ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମାଂସ ଖାନ୍ତୁ, ଆମ ସେନା ଅକ୍ଷତ ରହୁ, ଏବଂ ଆମ ଲୋକମାନେ ପଛୁଆ ଚିଡ଼ିଆ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମଘବନ୍, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଚିତ୍ରାବିଚିତ୍ର କର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଦୁଇପାର୍ଶ୍ୱରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଦହିଦିଅ। ଯେଉଁଠାରେ ତୀର ପଡ଼େ, ଯୁବକମାନେ ତୀର ଭଳି ଅଗ୍ରସର, ସେଠି ବୃହସ୍ପତି ଓ ଅଦିତି ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଦୁଷ୍ଟମାନେ, ଶତ୍ରୁମାନେ, ଭୟଙ୍କର ବିପକ୍ଷୀ ଭଙ୍ଗ କର, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଅସ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କ ରୋଷ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର। ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ିଯାଉନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୁଇ ହସ୍ତ ଦୃଢ଼, ଯୁବକ, ଅଜୟ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯୁଦ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଡାକରେ ଏହି ହସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଯେଉଁଠି ଅସୁରମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦଳିଥିଲା। ମୁଁ ତୁମ ଜୀବନାଙ୍ଗକୁ କବଚରେ ଆଛାଦିତ କରୁଛି, ସୋମ ରାଜା ଅମୃତରେ ଅଭିଷିକ୍ତ କରନ୍ତୁ, ବରୁଣ ତୁମକୁ ଜୟୀ କରନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରନ୍ତୁ। ଶତ୍ରୁମାନେ ଅନ୍ଧ, ଶିରବିହୀନ ସର୍ପ ଭଳି ହେଉନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଅଗ୍ନିଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନ ନାଶ କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁଠି ଆମ ମଧ୍ୟରେ କେହି ଦ୍ୱେଷ କରେ, ନିକଟ କିମ୍ବା ଦୂରରୁ କେହି ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନାଶ କରନ୍ତୁ, ପ୍ରାର୍ଥନା ମୋର ଅନ୍ତର୍କବଚ ହେଉ, ସୁରକ୍ଷା ମୋର ଅନ୍ତର୍କବଚ ହେଉ। ଭୟାନକ ପଶୁ ଭଳି ତୁମେ ପାହାଡ଼ ମାନେ ଘୁଞ୍ଚିଛ, ଶତ୍ରୁର ଗୁହା ପହଞ୍ଚିଛ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଧନୁରେ ଲଗାଇ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କର, ଶତ୍ରୁମାନେ ଉଡ଼ିଯାଉନ୍ତୁ।