ସାମଵେଦଃ

ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ଅମର ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ତେଜସ୍ବୀ ଓ ଶୂର ବୀର ଗରୁଡ଼, ନିତ୍ୟ ଦୃଢ଼ ଓ ସତ୍ୟଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟକୁ ଆହାର ଭଳି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଧନ ବ୍ୟର୍ଥ ନୁହେଁ, ସେ ଜିତିବା ଓ ଦାନ କରିବା ଦୁହିଁ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ଶକ୍ତି ଓ ପୁରୁଷାର୍ଥ ଦ୍ୱାରା, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଙ୍କର ବୃତ୍ରକୁ ବିଧ୍ଵଂସ କରିଥିଲେ। ଏହି ମହାକାର୍ଯ୍ୟରୁ ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଠାରୁ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବେ। ଏହି ସମୟରେ ସୋମ ରସ ଚିପିଯାଇଛି, ମାରୁତ ଏହା ପାନ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଚମତ୍କାରୀ ଅଶ୍ୱିନୀ କୁମାରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଆନନ୍ଦ ଉଠାଉଛନ୍ତି। ମିତ୍ର, ଆର୍ୟମାନ୍ ଓ ବରୁଣ ମଧ୍ୟ ତ୍ରିଭାଗ ପାତ୍ରରୁ ନିଜ ନିଜ ଅଂଶ ଅନୁଯାୟୀ ଶୁଧ୍ଧ ସୋମ ପାନ କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭାତ ସ୍ନାନ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତ ଭଳି ସୋମ ରସର ଆନନ୍ଦ ଉଠାନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱ ସର୍ବୋଚ୍ଚ। ତିନି ଅଦିତ୍ୟ, ସମସ୍ତ ମହାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତାଙ୍କର ବିରାଟ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ବିରାଟ୍ୟ, ପ୍ରଭା ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମହିମା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ସେ ଅସୁର୍ୟ, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଓ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଆଲୋକ, ଅପରାଜିତ। ପୁନଃ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦିଆଯାଉଛି—ମଧୁର ସୋମ ରସ ପାଇଁ, ଆନନ୍ଦ ଦାତା, ତୁମେ ତୁମ ଅଶ୍ୱମାନ ରଥରେ ଆସ; ବୃତ୍ର ସଂହାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଆସ। ଏହି ସୋମ ତୁମର ରକ୍ଷାଧୀନ, ଆମ ପାଖକୁ ତୁମ ଅଶ୍ୱମାନ ରଥରେ ଆସ। ବଡ଼, ଦୟାଳୁ ଓ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଉଛି, ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ପୁରାତନ ଲୋକମାନେ ଅଗ୍ରଗତି କରନ୍ତୁ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ଦେବତାମାନେ। ବିଶାଳଚିତ୍ତ, ପ୍ରବଳ, ଓ ଋଷିମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଅପୂର୍ବ ସ୍ତୁତି ରଚନା କରନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଷ୍ଟୁତିମାନ୍ୟ ଗୀତରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅପରାଜିତ ଚେତନା, ରାଜା, ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ମିଳିତ ଅଟୁଟ ମିତ୍ରତାରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ। ଗାୟକଙ୍କୁ ତୁମର ଦାୟିତ୍ୱରେ ଦେଉଛି, ହାନି ପାଇଁ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଦାନ ପାଇଁ। ମୁଁ ଦିନେ ଦିନେ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଶିଖିବାକୁ ଚାହେଁ, କାହିଁଠି ଥିବି ନାହିଁ। ମଘବନ୍, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧନ ନାହିଁ, ଏଯାଁତା ଜନ୍ମଦାତା ପିତା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଓ ପৰ্বତବାସୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅର୍ପଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ଡାକ ଶୁଣ, ଉଦ୍ବୁଧ ଚିନ୍ତନକୁ ଅନୁଭବ କର। ଆମେ ତୁମ ସହ ଏକତ୍ୱ ଲାଭ କରିବା ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ। ମୁଁ ତୁମର ଉପଦେଶ ବା ସ୍ତୁତିକୁ ଅସ୍ଵୀକାର କରେ ନାହିଁ, ମୁଁ ସବୁବେଳେ ତୁମର ନାମ ଓ କୀର୍ତ୍ତି କୁ ଘୋଷଣା କରେ। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ପାଇଁ ଅନେକ ଅର୍ପଣ ହୁଏ; ଅନେକ ଉଦ୍ବୁଧ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି। ମଘବନ୍, ଆମକୁ ତୁମ ଦୟାରୁ ବଞ୍ଚିତ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଥମ, ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଜୟଧ୍ୱନି ଉଠାଅ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଭାରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ, ବୃତ୍ରସଂହାରୀ, ଆମକୁ ସ୍ମରଣ କର; ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନଦୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲ, ନିମ୍ନମାନେକୁ ଦଳିଦେଲ, ଶୀତକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲ। ଅପରାଜିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବିଜୟ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ଆମେ ତୁମକୁ ଆଲିଂଗନ କରୁଛୁ, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ। ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଶକ୍ତି ଦୂରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହେଉ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉ, ଆମର ଚିନ୍ତା ଦୃଢ଼ ରହୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ତାଙ୍କର ବିନାଶ କର। ତୁମର ଦାନ, ଦୟାଳୁ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଚାଁଠି ଅଧିକ ହେଉ; ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ତୁମର ଧନୁ ତିରିଆଯାଉ। ସ୍ତୁତିକର୍ତ୍ତା, ଧନସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠି ଲାଭ କରୁ। ଦୟାଳୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସଉମ ଚିପିଯାଇଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଶୀଘ୍ର ଆସ। ସ୍ତୁତି, ଧନ, ଗୀତ—ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରୁ କିଛି ଲୁଚିଯାଏ ନାହିଁ, ଇନ୍ଦ୍ର। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଦୁର୍ବଳତାରେ ଫେଲିଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ହାତରେ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ। କଣ୍ବଙ୍କ ଗୀତରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଅଶ୍ୱମାନ ରଥରେ ଆସ; ଯେଉଁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମେ ଦିନକୁ ବାସ କର, ସେଉଁଠି ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉ। ସେଠି ରଥର ଚକା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ନାହିଁ, ନ ନିର୍ଭୟ କୁକୁର ତାହାକୁ ହିଳାଏ; ତୁମେ ଏହି ଦିନର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉ। ଏଠି ସିଳା ତୁମକୁ ସ୍ବର କରି କଥା କହୁ, ସୋମପାନୀ, ଏହି ଧ୍ୱନି ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଡାକୁଛି; ଦିନର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉ। ସୋମ ଧାରା ବହୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କର, ମଧୁରତମ ମଧୁ ସହିତ। ଏହି ଚିପିଯାଇଥିବା ରସ, ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ବାୟୁଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି। ଏହି ରସ ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ ବହୁଛି, ରଥ ଭଳି ଦୂତିଆଁଠି ଯାଉଛି। ମୁଁ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋତାର୍, ଦୟାଳୁ, ବଳର ସନ୍ତାନ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଉଦ୍ବୁଧ, ସ୍ୱୟଂସିଦ୍ଧ ଦେବତା ଭାବେ ଭାବୁଛି; ତେଜସ୍ବୀ ଶିଖା ଓ ଘୃତ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ଦୀପ୍ତିମାନ। ଅଗ୍ନି, ସବୁଠୁ ଉପଯୋଗୀ, ଅଙ୍ଗିରାସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମ ଚିନ୍ତା ଓ ଉଦ୍ବୁଧ ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଡାକୁଛୁ; ଆକାଶ ଭଳି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆବୃତ କର, ଜ୍ଞାନମୟ, ପ୍ରଭାମୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ ଗୋତ୍ରମାନେ ଯାହାକୁ ନେତୃତ୍ୱ ପାଇଁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ସେ, ବହୁତ ଶକ୍ତି ସହିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୂରରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅଚଳ, ଅନ୍ୟାୟ ଠାରୁ ଦୂରେ; ତାଙ୍କର ସଭାରେ ଯାହା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅଛି, ତାକୁ ଅରଣ୍ୟର ଧ୍ୱନି ଭଳି ଶୁଣନ୍ତି, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ମାପନ କରନ୍ତି, ଅପରାଜିତ। ଅଗ୍ନି, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଓ ପ୍ରଭା ସଦା ନୂତନ ଓ ମହାନ; ତୁମର ଦୀପ୍ତିମାନ ଶିଖା ଚମକେ, ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଉପାସକକୁ ପୁରସ୍କାର ଦିଅ। ପ୍ରଭାମୟ, ଶୁଭ୍ର, ଅବିରତ ଆଲୋକରେ, ତୁମ ରଶ୍ମିରେ ଉଦୟ ହେଉଛ; ପିତା ଓ ମାତା ମଧ୍ୟରେ ଚଳିତ ପୁତ୍ର ଭଳି, ଦୁଇ ଜଗତକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଛ।