ଏକ ପବିତ୍ର ସମୟରେ, ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଲୁ, "ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମର ବନ୍ଧୁ ହେଉ। ତୁମର ଦୀପ୍ତିମାନ ଶିଖା ସହିତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଏହି କୁଶାସନରେ ବସ।" ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଉଦ୍ଭାସିତ ହୋଇ, ଅସୁରମାନେ ଓ ବିରୋଧୀମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ସମସ୍ତ ବିପକ୍ଷକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ। ଏହି ଶକ୍ତି ସହ, ଅଗ୍ନି ରଥଯୁଦ୍ଧ ଓ ପୁରସ୍କାର ସ୍ଥଳରେ ଶତ୍ରୁମାନେ କୁ ଦଳିଦେଇ, ନିର୍ଭୟ ହୃଦୟରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରବାହମୟ ଶକ୍ତିର ନିୟମ କେବେ ମଧ୍ୟ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ; ଯେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବମାନେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ଓ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ା ସଦୃଶ ଦ୍ରବ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିଲା। "ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ମୟୂରପିଛା ଘୋଡ଼ାଗୁଡ଼ିକ ସହ ଏଠାକୁ ଆସ; କେବେ ମଧ୍ୟ କେହି, ବା ଆପଣକୁ ବାଧା ଦେଉଥିବାମାନେ, ତୁମକୁ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ—ତୁମେ ଧନୁର୍ଧରୀ ସଦୃଶ ନିଶାନାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଆସ।" ଭୃତ୍ରଙ୍କ ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଧୂସର ଘୋଡ଼ାର ସାରଥି, ସମସ୍ତ ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଅବସ୍ଥାକୁ ମଧ୍ୟ ଭେଦିଦେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ସମୁଦ୍ର ସଦୃଶ ଗଭୀର ସଂକଳ୍ପକୁ ଉତ୍ପାଦନ କରନ୍ତି; ଗାଇଁମାନେ ପାଇଁ ସମୃଦ୍ଧ ଚରାଗାହ ଦେଇଥିବା ପରି, ନଦୀମାନେ ଝିଅପୋକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପରି, ସମୃଦ୍ଧି ଆନନ୍ତି। ଏକ ତିଆସର ଶଣ୍ଡ ସଦୃଶ, ତିନି ଆମ ଓ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଆସନ୍ତି; କାନ୍ବମାନେ ସହ ଆସି, ଆମ ସହ ପାନ କରନ୍ତି। "ହେ ଉଦାର ଇନ୍ଦ୍ର, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦାନକାରୀ, ତୁମେ ଦିଆ ସୋମ ଅମୃତର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର; ଯେ ଦାତା ତୁମକୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସୋମ ଦେଇଥିଲେ, ସେଠାରୁ ଶକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କଲେ।" ଏହି ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଛାଡ଼ି କେହି ମାନବଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ନୁହେଁ—ମୁଁ ଏହି ଶବ୍ଦ ତୁମକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ। "ତୁମର ଦାନ ଓ ସାହାଯ୍ୟ କେବେ ଆମ ପାଖରେ ଶୁନ୍ୟ ହେଉନାହିଁ; ସମସ୍ତ ମାନବ ସମ୍ପଦ ଆମ ପାଇଁ ମାପି ଦିଅ।" ଏହି ସମୟରେ ଦିବ୍ୟ ଝିଅ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହୋଦରୀ ଉଷା, ଉଦିତ ହୋଇ ଆକାଶରେ ଆଲୋକ ଛାଡ଼ିଲେ। ଉଷା, ଦୁଧରେ ସମୃଦ୍ଧ, ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ସଦୃଶ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଆଶ୍ୱିନୀକୁ ମିତ୍ରୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ। ସେ ଆଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ମିତ୍ରୀ, ଗାଇଁମାନଙ୍କ ମାଆ, ଏବଂ ଧନର ଅଧିକାରିଣୀ ଉଷା। ଏହି ନୂତନ ଉଷା ଦିବ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଚମକୁଛନ୍ତି; ମୁଁ ଆଶ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ। ଏହି ଦୁଇ ଆଶ୍ୱିନୀ, ନଦୀମାନଙ୍କ ମାଆ, ଧନଦାତ୍ରୀ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧନର ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀ। ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଭୂମିରେ ଗଞ୍ଜିଉଛି; ଆଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ରଥ ଆନନ୍ଦ ଭରିଆ ଆସୁ। ଉଷା ଆମକୁ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ା ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଆମର ସନ୍ତାନ ଓ ବଂଶଜଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରିପାରିବା। "ଉଷା, ଆଜି ଏଠାକୁ ଆସ; ଗାଁ ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ସମୃଦ୍ଧ ଏହି ସ୍ଥଳରେ ଆମ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଦିଅ, ଯଶ ଓ ସତ୍ୟତା ଦିଅ। ତୁମର ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ରଥକୁ ଯୋଗ କର; ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଆମ ପାଖରେ ଆଣ।" "ଆଶ୍ୱିନୀ, ଧନ ଓ ସୁନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୁମର ରଥକୁ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଣ, ଏକତ୍ର ଚିତ୍ତରେ, ଆମ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ। ଦେବମାନେ, ସୁନା ଚକ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିରେ, ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ସୋମ ପିଡ଼ା ଦେଖି। ଯେଉଁପରି ତୁମେ ଗୀତ ଓ ଆଲୋକ ଆକାଶରୁ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆଣିଛ, ଏହିପରି ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଆଣ।" "ଅଗ୍ନି ହେଉଛନ୍ତି ସେଇ ଧନ, ଯାଁଠାରେ ଗାଁ ଓ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ା ଆସେ, ଯିଏ ଉପାସକଙ୍କୁ ସଦା ଶକ୍ତି ଓ ପୋଷଣ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତଙ୍କ ବନ୍ଧୁ, ଜାତିକୁ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି; ସେଇ ଧନକୁ, ଆତ୍ମସ୍ଵଭାବିକ ଧନ, ସେ ଉପାସକଙ୍କୁ ଆଣନ୍ତି।" "ଏହି ଅଗ୍ନି, ଯାଁଠାରେ ଗାଁ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ଶୀଘ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଆସେ, ଉପାସକଙ୍କୁ ପୋଷଣ ଦିଅ।" "ଉଷା, ଆଜି ଆମକୁ ବଡ଼ ଧନରେ ଜାଗ୍ରତ କର; ଯେପରି ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଆମକୁ ସତ୍ୟ, ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଶୁଭ ବାଣୀ ଦେଇ ଜାଗ୍ରତ କରିଥିଲ, ସେପରି। ଆଲୋକମୟ ରଥ ସହ ଉତ୍ଥିତ ଉଷା, ଶକ୍ତି, ସତ୍ୟ, ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଶୁଭ ବାଣୀ ସହ ଆସ। ଦୟାମୟୀ ଦିବ୍ୟକନ୍ୟା, ଆଜି ଆମ ପାଇଁ ଉଦିତ ହେଉ।" "ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ ରଥ, ଧନ ଆଣିବା ଶଣ୍ଡ, ଉପାସକ ଆଶ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ଶ୍ଲୋକରେ ଅଳଙ୍କୃତ କରେ; ମୋ ମଧୁର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ। ଆଶ୍ୱିନୀ, ସୁନା ଚକ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ, ନଦୀ ପାର୍ ହୋଇ ଶୀଘ୍ର ଆସ; ମୋ ମଧୁର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ। ଧନ ଆଣି, ଆଶ୍ୱିନୀ, ଏକତ୍ର ହୁଅ, ଶକ୍ତିର ଦାନ ଗ୍ରହଣ କର; ମୋ ମଧୁର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ।" ଅଗ୍ନି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ, ଗାଁ ତାଙ୍କ ଛୁଆ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯିବା ପରି; ଉଷାମାନେ ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ପରି ଚମକି ଉଦିତ ହେଲେ, ସେମାନଙ୍କ କିରଣ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଲା। ପୁରୋହିତ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ; ନିର୍ବିକାର ଅଗ୍ନି ଉଷାରେ ସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଜଳିଥିବା ଦେବତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତି ଦେଖାଗଲା, ମହାଦେବ ଅନ୍ଧକାରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ। ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ନି, ଶୁଧ୍ଧ ଗାଁ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ୍ରିତ, ଦଳର ବନ୍ଧନ ଖୋଲିଲେ, ତେବେ ଅର୍ପଣ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଯୋଗ ହେଲା, ଜୟୀ, ନିର୍ବିକାର, ଚମଚଗୁଡ଼ିକୁ ଧରିଲେ। ଏହି ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆଲୋକ, ଆଲୋକମାନଙ୍କ ଆଲୋକ, ଉଦିତ ହେଲା; ଅଦ୍ଭୁତ, ଦୂରଦର୍ଶୀ ଏକାଧିକ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରେରଣାରୁ; ଏପରି ରାତି ଓ ଉଷା ଏକ ଗର୍ଭରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେଲେ। ଦୀପ୍ତିମାନ ବଛ୍ଛା ଏସାର ଶ୍ୱେତ ସହ ଆସିଲେ; କଳା ଏକା ତାଙ୍କର ନିଜ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏକେ ନିଅର ଆତ୍ମୀୟତାରେ ଅମୃତ ଓ ମରଣଶୀଳ ଚଳିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ରଙ୍ଗ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଲେ। ଭଗିନୀମାନଙ୍କର ମାର୍ଗ ଏକ, ଅନନ୍ତ; ଅନ୍ୟମାନେ ଦିବ୍ୟ ନିୟମରେ ଚଲନ୍ତି; ସେମାନେ ଆଘାତ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଠିଆ ରହନ୍ତି ନାହିଁ; ରାତି ଓ ଉଷା ଏକ ମନରେ, କିନ୍ତୁ ଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ।