सामवेदः

अ वाश्रा अर्षन्तीन्दवो ऽभि वत्सं न मातरः च् दधन्विरे गभस्त्योः

सोमरसाचे थेंब, जणू आई आपल्या वासराला जशी जपते, तशी त्याला हातात धरून कवेत घेतात.

अ जुष्ट इन्द्राय मत्सरः पवमान कनिक्रदत् च् विश्वा अप द्विषो जहि

शुद्ध, गडगडणाऱ्या सोमदेवा, इंद्राला आनंद देणारा, आमचे सर्व शत्रू नष्ट कर.

अ अपघ्नन्तो अराव्णः पवमानाः स्वर्दृशः च् योनावृतस्य सीदत

शुद्ध, तेजस्वी सोमदेव शत्रूंना दूर लावतात आणि दगडाच्या आसनावर बसतात.

अ सोमा असृग्रमिन्दवः सुता ऋतस्य धारया च् इन्द्राय मधुमत्तमाः

गोडीने भरलेले, सत्याच्या प्रवाहात वहणारे हे सोमरसाचे थेंब इंद्रासाठी वाहतात.

अ अभि विप्रा अनूषत गावो वत्सं न धेनवः च् इन्द्रं सोमस्य पीतये

प्रेरित ऋषी इंद्राला सोमरस पिण्यासाठी हाक देतात, जसे गायी आपल्या वासराला हाक मारतात.

अ मदच्युत्क्षेति सादने सिन्धोरूर्मा विपश्चित् च् सोमो गौरी अधि श्रितः

शहाण्या सोमदेव, नदीच्या लाटेसह आसनात स्थिर आहे आणि पिवळ्या गायीवर विसावलेला आहे.

अ दिवो नाभा विचक्षणो ऽव्यो वारे महीयते च् सोमो यः सुक्रतुः कविः

सर्वज्ञ कवि सोमदेव, आकाशाच्या मध्यभागी, निर्मळ विस्तारात मोठेपण मिळवतो.

अ यः सोमः कलशेष्वा अन्तः पवित्र आहितः च् तमिन्दुः परि षस्वजे

जो सोमरस कलशात आणि शुद्धीकरणात ठेवला आहे, त्या इंदूने त्याला कवेत घेतले आहे.

अ प्र वाचमिन्दुरिष्यति समुद्रस्याधि विष्टपि च् जिन्वन्कोशं मधुश्चुतम्

इंदू समुद्राच्या काठी वाणी पाठवतो आणि मधुरसाने भरलेल्या पात्राला प्रवृत्त करतो.

अ नित्यस्तोत्रो वनस्पतिर्धेनामन्तः सबर्दुघाम् च् हिन्वानो मानुषा युजा

सदैव स्तुती मिळणारा वृक्ष, भरपूर दूध देणाऱ्या गायीला, मानवी मदतीने, दाबतो आणि प्रवृत्त करतो.

अ आ पवमान धारय रयिं सहस्रवर्चसम् च् अस्मे इन्दो स्वाभुवम्

शुद्ध सोमदेवा, आम्हाला हजारगुणी तेज असलेली संपत्ती, आमची स्वतःची, दे.

अ अभि प्रिया दिवः कविर्विप्रः स धारया सुतः च् सोमो हिन्वे परावति

शहाणा कवि सोम, प्रवाहाने दाबलेला, स्वर्गातील प्रिय व्यक्तीकडे, दूरवर जातो.

अ उत्ते शुष्मास ईरते सिन्धोरूर्मेरिव स्वनः च् वाणस्य चोदया पविम्

तुझी शक्ती नदीच्या लाटेच्या आवाजासारखी उगवते; तुझ्या गाण्याने दगडाला प्रवृत्त कर.

अ प्रसवे त उदीरते तिस्रो वाचो मखस्युवः च् यदव्य एषि सानवि

तुझ्या हालचालीने, यज्ञासाठी उत्सुक अशा तीन वाणी उगवतात, जेव्हा तू शिखराकडे जातोस.

अ अव्या वारैः परि प्रियं हरिं हिन्वन्त्यद्रिभिः च् पवमानं मधुश्चुतम्

निर्मळ लाटांनी, दगडांनी, प्रिय पिवळ्या रंगाच्या, मधुरसाने भरलेल्या शुद्ध सोमदेवाला प्रवृत्त करतात.

अ आ पवस्व मदिन्तम पवित्रं धारया कवे च् अर्कस्य योनिमासदम्

हे आनंददायक सोम, तू आमच्यासाठी वाह, तुझ्या शुद्ध करणाऱ्या शक्तीने, हे ज्ञानी, सूर्याचा उगमस्थान स्थिर कर.

अ स पवस्व मदिन्तम गोभिरञ्जानो अक्तुभिः च् एन्द्रस्य जठरं विश

हे आनंददायक सोम, गायींनी व रात्रांनी सुशोभित होऊन वाह, आणि इंद्राच्या उदरात प्रवेश कर.

अ अया वीती परि स्रव यस्त इन्दो मदेष्वा च् अवाहन्नवतीर्नव

या गाळणीने सर्वत्र पसर, आनंद देणाऱ्या सोम, तू नवा आलेला खाली उतर.

अ पुरः सद्य इत्थाधिये दिवोदासाय शंबरम् च् अध त्यं तुर्वशं यदुम्

तू त्वरित, या प्रकारे, दिवोदासासाठी शंबराचा नाश केला; मग तुर्वश व यदु यांचाही.

च्ल्स्दिर् अ परि नो अश्वमश्वविद्गोमदिन्दो हिरण्यवत् च् क्षरा सहस्रिणीरिषः

हे घोड्यांची व गायींची ओळख असलेला, सोन्याचा धनी सोम, आमच्यावर हजारो धारांनी पोषण करणारे पाणी ओत.

अ अपघ्नन्पवते मृधो ऽप सोमो अराव्णः च् गच्छन्निन्द्रस्य निष्कृतम्

विघ्न दूर करत, सोम मुक्तपणे वाहतो; तो इंद्राच्या निवासाकडे जातो.

अ महो नो राय आ भर पवमान जही मृधः च् रास्वेन्दो वीरवद्यशः

हे शुद्ध करणाऱ्या, आम्हाला मोठे धन दे; शत्रूंना जिंक; आणि सोम, आम्हाला वीरश्री मिळवून दे.

अ न त्वा शतं च न ह्रुतो राधो दित्सन्तमा मिनन् च् यत्पुनानो मखस्यसे

शंभर किंवा चोरलेले धनही तुला कमी करू शकत नाही, जेव्हा तू देण्यासाठी स्वतःला शुद्ध करतोस.

अ अया पवस्व धारया यया सूर्यमरोचयः च् हिन्वानो मानुषीरपः

त्या शुद्ध करणाऱ्या शक्तीने वाह, ज्याने तू सूर्य उजळवला आणि मानवी जलांना हलवले.

अ अयुक्त सूर एतशं पवमानो मनावधि च् अन्तरिक्षेण यातवे

सूर्याने एतश नावाचा घोडा जोडलाय; शुद्ध करणारा, मन लावून, आकाशमार्गाने प्रवासासाठी तयार आहे.

अ उत त्या हरितो रथे सूरो अयुक्त यातवे च् इन्दुरिन्द्र इति ब्रुवन्

त्या हिरव्या घोड्यांना रथाला जोडलंय; सूर्यही प्रवासासाठी तयार आहे; लोक सोमाला 'इंद्र' म्हणतात.

अ अग्निं वो देवमग्निभिः सजोषा यजिष्ठं दूतमध्वरे कृणुध्वम् च् यो मर्त्येषु निध्रुविरृतावा तपुर्मूर्धा घृतान्नः पावकः

तुम्ही अग्नी या देवतेला, इतर अग्निंसह, यज्ञासाठी योग्य, यज्ञाचा दूत बनवा; जो माणसांत स्थिर, बलवान, उंच, तेजस्वी, शुद्ध आणि तुपावर पोसलेला आहे.

अ प्रोथदश्वो न यवसे ऽविष्यन्यदा महः संवरणाद्व्यस्थात् च् आदस्य वातो अनु वाति शोचिरध स्म ते व्रजनं कृष्णमस्ति

जसा कुरणात घोडा फुंकरतो तसा तो तेजाने चमकतो, महानतेतून जन्मलेला, संवराणापासून वेगळा; त्याच्या ज्वाळेच्या मागे वारा वाहतो, आणि तुझा काळा मार्ग निश्चित झालेला आहे.

अ उद्यस्य ते नवजातस्य वृष्णो ऽग्ने चरन्त्यजरा इधानाः च् अच्छा द्यामरुषो धूम एषि सं दूतो अग्न ईयसे हि देवान्

तुझ्या नव्याने जन्मलेल्या, बलाढ्य रूपाचे, हे अग्नी, अमर ज्वाळा फिरतात; तुझा लाल धूर आकाशाकडे जातो; दूत म्हणून, अग्नी, तू देवांकडे जातोस.