सामवेदः

अ पुनानः कलशेष्वा वस्त्राण्यरुषो हरिः च् परि गव्यान्यव्यत

पात्रांमध्ये शुद्ध होत, पिवळसर तेजस्वी सोम गायींच्या वस्त्रांनी स्वतःला झाकतो.

अ मघोन आ पवस्व नो जहि विश्वा अप द्विषः च् इन्दो सखायमा विश

हे दानशूर, आमच्यासाठी वाह, सर्व शत्रूंना दूर कर; हे इंदु, आम्हा सर्वांना मैत्रीने एकत्र कर.

अ नृचक्षसं त्वा वयमिन्द्रपीतं स्वर्विदम् च् भक्षीमहि प्रजामिषम्

मानवी दृष्टीने आम्ही तुझा आस्वाद घेऊ, हे सोम, इंद्राने प्यायलेला, प्रकाश जाणणारा, संततीसाठी पोषण म्हणून.

अ वृष्टिं दिवः परि स्रव द्युम्नं पृथिव्या अधि च् सहो नः सोम पृत्सु धाः

आकाशातून पाऊस सोड, पृथ्वीवर सामर्थ्य दे; हे सोम, युद्धात आम्हाला बळ दे.

अ सोमः पुनानो अर्षति सहस्रधारो अत्यविः च् वायोरिन्द्रस्य निष्कृतम्

सोम शुद्ध होत, हजार धारा वाहतो, अत्यंत सामर्थ्यशाली, वायू आणि इंद्राचा भाग आहे.

अ पवमानमवस्यवो विप्रमभि प्र गायत च् सुष्वाणं देववीतये

शुद्ध करणाऱ्या, प्रेरित सोमाची, ऋषीची स्तुती करा, देवांच्या यज्ञासाठी आनंदाने गा.

अ पवन्ते वाजसातये सोमाः सहस्रपाजसः च् गृणाना देववीतये

विजयासाठी शुद्ध होत, हजार शक्ती असलेले हे सोम, गाणाऱ्यांनी देवांच्या यज्ञासाठी स्तुतीले जातात.

अ उत नो वाजसातये पवस्व बृहतीरिषः च् द्युमदिन्दो सुवीर्यम्

सोमदेवा, आमच्यासाठी मोठ्या संपत्तीने, भरपूर पोषणाने आणि तेजस्वी बळाने वाह.

अ अत्या हियाना न हेतृभिरसृग्रं वाजसातये च् वि वारमव्यमाशवः

तू वेगाने धावणाऱ्या घोड्यांसारखा, कोणाच्याही अडथळ्याला न जुमानता, संपत्ती मिळवण्यासाठी तुझ्या लाटा उर्जेने भरून वाहतात.

अ ते नः सहस्रिणं रयिं पवन्तामा सुवीर्यम् च् सुवाना देवास इन्दवः

देवतांनो, हे सोमरसाचे थेंब आम्हाला हजारपट संपत्ती आणि वीरशक्ती देवोत.

अ वाश्रा अर्षन्तीन्दवो ऽभि वत्सं न मातरः च् दधन्विरे गभस्त्योः

सोमरसाचे थेंब, जणू आई आपल्या वासराला जशी जपते, तशी त्याला हातात धरून कवेत घेतात.

अ जुष्ट इन्द्राय मत्सरः पवमान कनिक्रदत् च् विश्वा अप द्विषो जहि

शुद्ध, गडगडणाऱ्या सोमदेवा, इंद्राला आनंद देणारा, आमचे सर्व शत्रू नष्ट कर.

अ अपघ्नन्तो अराव्णः पवमानाः स्वर्दृशः च् योनावृतस्य सीदत

शुद्ध, तेजस्वी सोमदेव शत्रूंना दूर लावतात आणि दगडाच्या आसनावर बसतात.

अ सोमा असृग्रमिन्दवः सुता ऋतस्य धारया च् इन्द्राय मधुमत्तमाः

गोडीने भरलेले, सत्याच्या प्रवाहात वहणारे हे सोमरसाचे थेंब इंद्रासाठी वाहतात.

अ अभि विप्रा अनूषत गावो वत्सं न धेनवः च् इन्द्रं सोमस्य पीतये

प्रेरित ऋषी इंद्राला सोमरस पिण्यासाठी हाक देतात, जसे गायी आपल्या वासराला हाक मारतात.

अ मदच्युत्क्षेति सादने सिन्धोरूर्मा विपश्चित् च् सोमो गौरी अधि श्रितः

शहाण्या सोमदेव, नदीच्या लाटेसह आसनात स्थिर आहे आणि पिवळ्या गायीवर विसावलेला आहे.

अ दिवो नाभा विचक्षणो ऽव्यो वारे महीयते च् सोमो यः सुक्रतुः कविः

सर्वज्ञ कवि सोमदेव, आकाशाच्या मध्यभागी, निर्मळ विस्तारात मोठेपण मिळवतो.

अ यः सोमः कलशेष्वा अन्तः पवित्र आहितः च् तमिन्दुः परि षस्वजे

जो सोमरस कलशात आणि शुद्धीकरणात ठेवला आहे, त्या इंदूने त्याला कवेत घेतले आहे.

अ प्र वाचमिन्दुरिष्यति समुद्रस्याधि विष्टपि च् जिन्वन्कोशं मधुश्चुतम्

इंदू समुद्राच्या काठी वाणी पाठवतो आणि मधुरसाने भरलेल्या पात्राला प्रवृत्त करतो.

अ नित्यस्तोत्रो वनस्पतिर्धेनामन्तः सबर्दुघाम् च् हिन्वानो मानुषा युजा

सदैव स्तुती मिळणारा वृक्ष, भरपूर दूध देणाऱ्या गायीला, मानवी मदतीने, दाबतो आणि प्रवृत्त करतो.

अ आ पवमान धारय रयिं सहस्रवर्चसम् च् अस्मे इन्दो स्वाभुवम्

शुद्ध सोमदेवा, आम्हाला हजारगुणी तेज असलेली संपत्ती, आमची स्वतःची, दे.

अ अभि प्रिया दिवः कविर्विप्रः स धारया सुतः च् सोमो हिन्वे परावति

शहाणा कवि सोम, प्रवाहाने दाबलेला, स्वर्गातील प्रिय व्यक्तीकडे, दूरवर जातो.

अ उत्ते शुष्मास ईरते सिन्धोरूर्मेरिव स्वनः च् वाणस्य चोदया पविम्

तुझी शक्ती नदीच्या लाटेच्या आवाजासारखी उगवते; तुझ्या गाण्याने दगडाला प्रवृत्त कर.

अ प्रसवे त उदीरते तिस्रो वाचो मखस्युवः च् यदव्य एषि सानवि

तुझ्या हालचालीने, यज्ञासाठी उत्सुक अशा तीन वाणी उगवतात, जेव्हा तू शिखराकडे जातोस.

अ अव्या वारैः परि प्रियं हरिं हिन्वन्त्यद्रिभिः च् पवमानं मधुश्चुतम्

निर्मळ लाटांनी, दगडांनी, प्रिय पिवळ्या रंगाच्या, मधुरसाने भरलेल्या शुद्ध सोमदेवाला प्रवृत्त करतात.

अ आ पवस्व मदिन्तम पवित्रं धारया कवे च् अर्कस्य योनिमासदम्

हे आनंददायक सोम, तू आमच्यासाठी वाह, तुझ्या शुद्ध करणाऱ्या शक्तीने, हे ज्ञानी, सूर्याचा उगमस्थान स्थिर कर.

अ स पवस्व मदिन्तम गोभिरञ्जानो अक्तुभिः च् एन्द्रस्य जठरं विश

हे आनंददायक सोम, गायींनी व रात्रांनी सुशोभित होऊन वाह, आणि इंद्राच्या उदरात प्रवेश कर.

अ अया वीती परि स्रव यस्त इन्दो मदेष्वा च् अवाहन्नवतीर्नव

या गाळणीने सर्वत्र पसर, आनंद देणाऱ्या सोम, तू नवा आलेला खाली उतर.

अ पुरः सद्य इत्थाधिये दिवोदासाय शंबरम् च् अध त्यं तुर्वशं यदुम्

तू त्वरित, या प्रकारे, दिवोदासासाठी शंबराचा नाश केला; मग तुर्वश व यदु यांचाही.