एकदा ऋषी आणि यज्ञकर्ते एकत्र जमले. त्यांनी प्रार्थना केली, “आपण ऐकू दे, आणि आपल्या विचारांनी अग्नीला पुढे ठेवूया. आता आपण त्या दैवी शक्तीची निवड करूया. आपण इंद्र आणि वायू यांची निवड करतो. जेव्हा हे दोघे, प्रयत्नपूर्वक, तेजस्वी देवतेच्या नवीन नाभीत एकत्र येतात, तेव्हा आपले विचार देवांकडे पोहोचतात, आपले विचार देवांकडे पोहोचतात.” मग त्यांनी प्रार्थना केली, “आपले विचार महान विष्णूकडे जावोत, पर्वतावर जन्मलेल्या मरुतांकडे जावोत. मरुतांच्या समूहासाठी, यज्ञासाठी, दानासाठी, शक्तीसाठी, वरदानासाठी, व्रतपालक, महान मरुतांकडे जावोत.” आता, सुवर्ण तेजाने उजळलेला आणि शुद्ध झालेला, तो सर्व द्वेषांवर विजय मिळवतो, आपल्या रथासहित, जणू सूर्य आपल्या रथावरून प्रवास करतो. त्याच्या पाठीवरच्या नद्या चमकतात, शुद्ध झालेल्या, तो तांबूस, सुवर्णमय, सात गीते आणि सात मुखांनी सर्व रूपांतून फिरतो. ऋषी म्हणाले, “मी त्या देव सवितृचे स्तवन करतो, जो महान आहे, बुद्धिमान आहे, खरा प्रेरणेत आहे, धनाचा स्वामी आहे, प्रिय विचाराने पूज्य आहे; ज्याचा विचार उंचावलेला आहे, ज्याची प्रेरणा चमकदार आहे. त्याच्या आज्ञेने, सुवर्णहस्त सविता, उत्तम कर्तृत्वाने, स्वर्गाचे मापन करतो, स्वतः तेजस्वी आहे.” “मी अग्नीला पुरोहित मानतो, तो उदार आहे, बलाचा पुत्र आहे, सर्व जन्मांचा जाणकार आहे, धर्मशील आहे, दैवी करुणेचा देव आहे, तूप पसरवणारा, उजळ ज्वाला असलेला, शुद्ध तूप बोलावणारा आहे.” ऋषी इंद्राला उद्देशून म्हणाले, “हे वीर इंद्रा, तुझे ते पहिले, प्राचीन कर्म स्वर्गात सांगितले जाते. देवाच्या सामर्थ्याने, तू जलांचे द्वार फोडलेस, सर्व जगात सामर्थ्य ओतलेस, शंभरशक्तिमान, तू पोषण निर्माण केलेस, अन्न निर्माण केलेस.” त्यानंतर, उत्सवात इंद्रासाठी, आणि पवमानासाठी, जो पेषणाच्या वेळी जन्मतो, त्याने आपले स्थान स्वर्गात आणि पृथ्वीवर घेतले; महान संरक्षण, मोठी कीर्ती मिळवली. “सर्वात मधुर, आनंददायक प्रवाहाने, सोम्या, तू इंद्रासाठी प्यायला वहा.” “हे बलशाली सोम्या, तुझ्या प्रवाहाने वहा, मरुतांसाठी शक्ती घेऊन ये. सर्व शक्ती वाहून, उत्साहाने पुढे जा.” “तुझ्या उत्तम, उत्साही रसाने, पवित्र पेयासह वहा, हे देव, हे वीर, शापांचा नाश करणारे.” तेव्हा तीन स्वर उमटतात, गायी हंबरत आहेत, दुधाळ गायी मोठ्याने ओरडतात; तांबूस देव आपला गडगडाट करत येतो. “हे सोम्या, इंद्र आणि मरुतांसाठी, सर्वात मधुर, स्तोत्राच्या गर्भात स्थिर होऊन वहा.” हा तेजस्वी थेंब, आनंदासाठी, कौशल्यानं, पाण्यात स्थिर झाला आहे, जणू गरुड पर्वतावर आपल्या घरट्यात बसला आहे. “कौशल्य साध्य करत, तू देवांना प्यायला वहा, हे तांबूस सोम्या; हा आनंद मरुतांसाठी आणि वायूसाठी आहे.” “डोंगरात जन्मलेला, गडगडणारा सोम्या, गाळणीतून वाहतो आहे; आनंदात तू सर्वत्र व्यापून राहतोस.” स्वर्गातील प्रिय ऋषी, संततीत स्थित, नाद करत चालतो; ज्ञानी, प्रेरित इच्छेने पुढे जातो. “पेषणातील सोम्या, आनंदाने भरलेले, आमच्या कीर्तीकरिता, उदारतेने, सभेत पुढे आले आहेत.” “ज्ञानी सोम्या, जणू रानगवे, लाटा होऊन, पाण्यांना पुढे नेतात, झाडांमधून वाट काढतात.” “वहा, हे सोम्या, बलशाली आणि पेषित; आम्हाला लोकांत प्रसिद्ध करा; सर्व द्वेष दूर करा.” “तू खरोखर तेजाने बलवान आहेस; आम्ही तुला बोलावतो, हे शुद्ध, प्रकाशमान, जो स्वर्ग प्रकट करतोस.” “थेंब, गाळणीत शिरून, जागरूक, कवींना प्रिय, विचार पाठवतो, जसा सारथी घोड्याला सोडतो.” “वेगवान, गायी जिंकणारे सोम्या, घोडे जिंकणारे, तेजस्वी, बलवान, वीरतेसाठी उत्सुक होऊन वाहतात.” “वहा, हे देव, दीर्घायुष्यासाठी; तुझा आनंद इंद्रापर्यंत पोहोचो; योग्य मार्गाने वायूकडे जा.” “शुद्ध झालेला सोम्या, वज्रासारखा, अद्भुत स्वर्ग निर्माण करतो; महान वैश्विक प्रकाश प्रकट करतो.” “गडगडणारे थेंब, आनंदासाठी, त्यांच्या तेजाने, मधुर स्वराने, प्रवाहासह वाहतात.” “ऋषीने, आपले स्थान घेऊन, नदीच्या लाटा सोडल्या; कवीला घेऊन, मोठी इच्छा बाळगून, तो धरून राहतो.” “देवतांनी सोम्याचा शोध घेतला, जो उष:काळी जन्मला, गायींनी शुद्ध केला, गाळून सजवला, सहाव्या पेषणाचा पहिला भाग.” “स्वतःला शुद्ध करत, ज्ञानी सोम्या सर्व शत्रुत्वांपलीकडे गेला; ते प्रेरित ऋषीचे स्तवन करतात.” “पेषित सोम्या, सर्व कीर्तीने वाहतो, पात्रात प्रवेश करतो; भक्तीने इंद्राला सोम्याचा अर्पण होतो.” “जसा सारथी, पेषित सोम्या दगडांच्या गाळणीत ठेवला गेला, घोड्यासारखा वेगाने पुढे जातो.” “जशा उत्कंठित, बलवान गायी धावतात, तशा वेगवान लाटा उसळतात, काळी त्वचा दूर करतात.” “हे सोम्या, ज्ञानी आणि आनंददायक, तू वाहतोस, शत्रुत्व दूर करतोस; जे देवभक्त नाहीत त्यांना दूर कर.” “त्या प्रवाहाने वाह, ज्यामुळे तू सूर्य उजळवला, मानवी पाण्यांना प्रवाहित केले.” “वाह, तू इंद्राला वृत्राचा वध करण्यात मदत केलीस, तू बलाढ्य पाण्यांची मुक्तता केलीस.” “या प्रवाहाने, हे सोम्या, आजूबाजूला वाह, पेषणात आनंद आणणारा, नऊ प्रकारच्या रसाने युक्त.” “प्रकाशमान, संपत्ती देणाऱ्या भरद्वाजाभोवती तुझ्या रसाने वाह, हे गडगडणारे सोम्या, गाळणीतून.” “बलशाली, गडगडणारा, तांबूस देव हंबरला, महान आणि अद्भुत, मित्रासारखा, सूर्याबरोबर चमकतो.” “तुला, आनंददायक, आम्ही अग्नी, ज्ञान, संरक्षण निवडतो, हे अनेकांना अभिष्ट असलेले रक्षक.” “हे अध्वर्यु, पेषित सोम्याला दगडांनी गाळणीतून ने, इंद्रासाठी प्यायला शुद्ध कर.” “पेषित सोम्याचा आनंददायक प्रवाह धावतो, आनंदाने उसळतो; आनंददायक प्रवाह धावतो.” अशा प्रकारे ऋषी आणि यज्ञकर्ते, देवांचे स्तवन करत, सोम्याचा, अग्नीचा, इंद्राचा, मरुतांचा आणि इतर देवांचा गौरव गात राहिले. त्यांच्या प्रार्थना, स्तोत्रे आणि यज्ञांनी सृष्टी आनंदाने भरून गेली.