पूर्वीच्या काळात, सामर्थ्यशाली इंद्राच्या हजारो—किंवा त्याहून अधिक—दातृत्वाची स्तुती करत ऋषींनी स्तोत्रांनी त्याला आवाहन केले. इंद्राने महासागर ओलांडला, सृष्टीच्या आरंभीच नियम स्थापन केला, संतती निर्माण केली आणि विश्वाचा रक्षणकर्ता झाला. त्या वेळी, सोम या वृषभाने, निर्मळ उतारावर, पात्रात वाढ घेतली आणि दगडाच्या घर्षणाने निनाद झाला. वायू, मित्र आणि वरुण, तसेच मरुतगण, देवता, द्यावे आणि पृथ्वी—सर्वांनी आमच्यात आनंद मानावा, अशी प्रार्थना करण्यात आली. सोमदेवाने, जलांचे गर्भ म्हणून देवतांना निवडून, इंद्राला बल प्रदान केले आणि सूर्याला प्रकाश दिला. हा अमर देव सोम, जणू विस्तारलेली फांदी, पात्रात विसावतो. ऋषींच्या स्तुतीने हा देव पाण्यात प्रवेश करतो आणि उपासकाला संपत्ती देतो. पवमान, हा सामर्थ्यशाली, आपल्याला हव्या असलेल्या सर्व गोष्टी शोधतो, जणू वीर आपल्या सामर्थ्याने. पवमान देव रथावर आरूढ होऊन वेगाने धावतो, आपला स्वर आणि निनाद प्रकट करतो. ज्ञानी आणि नियम पाळणाऱ्यांनी शुद्ध झालेला, हा पिंगट देव पारितोषिकासाठी शुद्ध केला जातो. शुद्ध झालेला हा देव सर्व अडथळे पार करतो; पवमान अजिंक्य आहे. हा देव आपल्या प्रवाहाने आकाश ओलांडतो, धुळीच्या अवकाशातून धावतो, निनाद करत आणि शुद्धता आणतो. त्याने आकाश विस्तारले, स्पर्श न करता, स्वतःच्या नियमाने आणि शुद्धतेने. प्राचीन जन्माचा हा देव, देवांसाठी पिळला गेलेला पिंगट, शुद्धीकरणातून वाहतो. अनेक विधींचा हा देव, जन्म घेऊन प्रकाश निर्माण करतो; पिळला गेल्यावर आपला प्रवाह सोडतो. तो विचाराने जातो, सूक्ष्म, वेगवान रथाचा वीर, इंद्राच्या निवासाकडे जातो. अनेकांनी विचाराने मोठ्या दैवी विधीसाठी त्याचे आवाहन केले, जिथे अमरत्व लाभलेले बसले आहेत. शुद्ध होण्यासाठी, दाबणाऱ्या दगडांनी पात्रात हा देव शुद्ध केला जातो आणि विपुल संपत्ती पसरवतो. स्थानापन्न झाल्यावर, शुद्धीच्या मार्गाने पुढे नेला जातो, जेव्हा रोलर्स त्याला पुढे ढकलतात. तो सुवर्ण किरणांनी पुढे जातो, तेजस्वी प्रवाहाचा घोडा, नद्यांचा अधिपती बनतो. आपल्या शिंगांना हलवत, तो कळपातील तरुण वृषभ आहे, पुरुषार्थ आणि तेज घेऊन येतो. संपत्तीने फुगलेला हा देव कठीण जागा पार करतो आणि विश्रांतीच्या ठिकाणी उतरतो. पिंगट देवाला दहा बोटांनी प्रवासासाठी दाबले जाते, तो अत्यंत ऊर्जावान, स्वतःच्या शस्त्राने सज्ज. त्याचा वृषभ-रथ आवरणांनी संरक्षित आहे, तो हजारो पारितोषिकांसाठी जातो. त्रिताच्या स्त्रियांनी दगडांनी ज्याला दाबले, तो पिंगट, इंद्रासाठी पिण्याचा थेंब आहे. माणसांत हा देव वस्तीत गरुडासारखा बसतो, प्रियेला भेटायला जाणाऱ्या प्रियकराप्रमाणे जातो. हा मद्ययुक्त रस स्वतःला प्रकट करतो, स्वर्गाचा पुत्र, झाकणात शिरलेला थेंब. पिळलेला पिंगट देव पिण्यासाठी वेगाने धावतो, गर्जना करतो, आपल्या प्रिय निवासस्थानाचा शोध घेतो. दहा तेजस्वी हातांनी हा पिंगट शुद्ध केला जातो, ज्यामुळे तो आनंदासाठी तेजस्वी होतो. मनुष्यांनी चालवलेला हा अश्व, सर्वज्ञानी मनांचा अधिपती, निर्बंध न लागता आपल्या ध्येयाकडे वेगाने धावतो. देवतांसाठी पिळलेला हा सोम, शुद्धीकरणातून अखंड वाहतो, सर्व निवासस्थानांत प्रवेश करतो. हा देव, आपल्या गर्भात अमर, वृत्राचा संहारक, देवांना सर्वाधिक प्रिय आहे. हा सामर्थ्यशाली, गर्जना करणारा, दहा प्रकारे आपल्या बंधूंनी प्रेरित होऊन, पात्राकडे धावतो. पवमानाने आकाशातील सूर्य उजळवला; शुद्धीकरणात प्रफुल्लित आनंद जागृत होतो. हा तेजस्वी सूर्याशी एकरूप होतो, विवस्वानासोबत चमकतो; वाणीचा अधिपती, अजिंक्य. स्तुती आणि शुद्धीकरणाने हा ऋषि आनंदित होतो, शुद्ध करतो आणि शत्रूंना पराभूत करतो. प्रकाश प्राप्त करणारा हा देव, इंद्र आणि वायूसाठी पिळला जातो; शुद्धीकरणात आपले कौशल्य साधतो. वृषभ आणि पिळलेला हा सोम, माणसांनी पुढे नेला जातो; सर्वज्ञ, तो वनांतून जातो, आकाशाचा शिरोमणी आहे. पवमान, गायी मिळाव्यात म्हणून, तेजाने झळकतो; सुवर्ण वर्णाचा इंदू, सभेत विजयी, ओतला जातो. हा सामर्थ्यशाली, सुवर्ण, शुद्ध झालेला, मध्य आकाशात उसळतो; इंदू, शुद्ध होऊन, इंद्राचा शोध घेतो. शुद्ध झालेला हा सोम, अजिंक्यासाठी उसळतो; दैवी, वीर, दुष्ट वाणीचा नाश करणारा आहे.