സാമവേദഃ

അ തവാഹം സോമ രാരണ സഖ്യ ഇന്ദോ ദിവേദിവേ ച് പുരൂണി ബഭ്രോ നി ചരന്തി മാമവ പരിധീം രതി താംഇഹി

സോമനേ, ഹരിതനേ, നിന്റെ സൗഹൃദം നേടാൻ ഞാൻ ദിവസേന നിന്റെ കൃപ തേടുന്നു; അനേകം സന്തോഷങ്ങൾ എന്നിലേക്കു വരുന്നു—ആ ആനന്ദവലയം എനിക്ക് തരിക.

അ തവാഹം നക്തമുത സോമ തേ ദിവാ ദുഹാനോ ബഭ്ര ഊധനി ച് ഘൃണാ തപന്തമതി സൂര്യം പരഃ ശകുനാ ഇവ പപ്തിമ

സോമനേ, ഹരിതനേ, രാത്രിയിലും പകലിലും ഞാൻ നിന്റെ ഒഴുക്കിലേക്ക് വരുന്നു; ആഗ്രഹത്തോടെ ഞാൻ കത്തുന്ന സൂര്യനെ കടന്ന്, പക്ഷിയെപ്പോലെ ഉയരുന്നു.

അ പുനാനോ അക്രമീദഭി വിശ്വാ മൃധോ വിചര്ഷണിഃ ച് ശുമ്ഭന്തി വിപ്രം ധീതിഭിഃ

സ്വയം ശുദ്ധീകരിച്ച്, പ്രജ്ഞാവാനായവൻ എല്ലാ വൈരങ്ങളെയും ജയിച്ചു മുന്നേറുന്നു; പ്രചോദിതരായവർ തന്റെ ചിന്തകളാൽ അവനെ അലങ്കരിക്കുന്നു.

അ ആ യോനിമരുണോ രുഹദ്ഗമദിന്ദ്രം വൃഷാ സുതമ് ച് ധ്രുവേ സദസി സീദതു

ചുവപ്പനായവൻ ഗർഭത്തിലേക്ക് കയറി, ശക്തനായവൻ ഇന്ദ്രനിലേക്കു, ചുരണ്ടിയവനായി എത്തുന്നു; അവൻ സ്ഥിരമായ സദസ്സിൽ ഇരിക്കട്ടെ.

അ നൂ നോ രയിം മഹാമിന്ദോ ഽസ്മഭ്യം സോമ വിശ്വതഃ ച് ആ പവസ്വ സഹസ്രിണമ്

സോമനേ, ഇപ്പോൾ എല്ലാ ദിക്കുകളിലും നിന്നു വലിയ സമ്പത്ത് ഞങ്ങൾക്ക് ഒഴുക്കുക; ആയിരങ്ങൾ കൊണ്ടു ഒഴുകിപ്പോകൂ.

അ പിബാ സോമമിന്ദ്ര മദന്തു ത്വാ യം തേ സുഷാവ ഹര്യശ്വാദ്രിഃ ച് സോതുര്ബാഹുഭ്യാം സുയതോ നാര്വാ

ഇന്ദ്രനേ, സോമം കുടിക്കൂ; അതിനാൽ നീ ആനന്ദിക്കട്ടെ. ഹര്യശ്വൻ, ചുരണ്ടിയവന്റെ കൈകളാൽ നിനക്കായി പിഴിഞ്ഞത്.

അ യസ്തേ മദോ യുജ്യശ്ചാരുരസ്തി യേന വൃത്രാണി ഹര്യശ്വ ഹംസി ച് സ ത്വാമിന്ദ്ര പ്രഭൂവസോ മമത്തു

നിന്റെ ആനന്ദം, യോജിപ്പിച്ചും മനോഹരവുമാണ്; അതിനാൽ നീ, ഹര്യശ്വൻ, വൃത്രന്മാരെ സംഹരിച്ചു. മഹാശക്തനേ, അതു നിന്നെ ആനന്ദിപ്പിക്കട്ടെ.

അ ബോധാ സു മേ മഘവന്വാചമേമാം യാം തേ വസിഷ്ഠോ അര്ചതി പ്രശസ്തിമ് ച് ഇമാ ബ്രഹ്മ സധമാദേ ജുഷസ്വ

മഹാദാനിയായവനേ, വസിഷ്ഠൻ നിനക്കായി പാടുന്ന എന്റെ ഈ സ്തുതികൾ നന്നായി കേൾക്കൂ; ഈ പ്രാർത്ഥനകൾ കൂട്ടായ വിരുന്നിൽ സ്വീകരിക്കൂ.

അ വിശ്വാഃ പൃതനാ അഭിഭൂതരം നരഃ സജൂസ്തതക്ഷുരിന്ദ്രം ജജനുശ്ച രാജസേ ച് ക്രത്വേ വരേ സ്ഥേമന്യാമുരീമുതോഗ്രമോജിഷ്ഠം തരസം തരസ്വിനമ്

എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും കൂട്ടങ്ങളും കൂട്ടുകാരുമൊത്ത്, ഇന്ദ്രനെ രാജത്വത്തിനായി സൃഷ്ടിച്ചു; ശക്തിക്കും ഉത്തമ സ്ഥാനത്തിനും വിശാലമായ ശക്തിക്കും, ഉഗ്രനും അതിശക്തനും വേഗവാനുമായവനായി.

അ നേമിം നമന്തി ചക്ഷസാ മേഷം വിപ്രാ അഭിസ്വരേ ച് സുദീതയോ വോ അദ്രുഹോ ഽപി കര്ണേ തരസ്വിനഃ സമൃക്വഭിഃ

പ്രജ്ഞാവാന്മാർ കൺകൊണ്ട് ചക്രത്തിന്റെ അറ്റം നമിക്കുന്നു, ഗാനം ഉച്ചരിക്കുന്നു; അകൃത്യങ്ങളില്ലാത്ത, പ്രകാശമുള്ളവരും, ശക്തനായവന്റെ ചെവികളാൽ, ആ ഗാനം ചേർന്ന് പാടുന്നു.

അ സമു രേഭസോ അസ്വരന്നിന്ദ്രം സോമസ്യ പീതയേ ച് സ്വഃപതിര്യദീ വൃധേ ധൃതവ്രതോ ഹ്യോജസാ സമൂതിഭിഃ

പാടുന്നവർ ഒരുമിച്ച് ഇന്ദ്രനെ സോമം കുടിക്കാൻ വിളിച്ചു; സുഖങ്ങളുടെ ഉടമ, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചവൻ, തന്റെ കൂട്ടങ്ങളോടും ശക്തിയോടും കൂടി വളരുമ്പോൾ.

അ യോ രാജാ ചര്ഷണീനാം യാതാ രഥേഭിരധ്രിഗുഃ ച് വിശ്വാസാം തരുതാ പൃതനാനാം ജ്യേഷ്ഠം യോ വൃത്രഹാ ഗൃണേ

ജനങ്ങളുടെ രാജാവും, രഥത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവനും, ക്ഷീണമില്ലാത്തവനും, എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും നശിപ്പിക്കുന്നവനും, പ്രധാനവനും, വൃത്രഹനും—അവനെ ഞാൻ പാടുന്നു.

അ ഇന്ദ്രം തം ശുമ്ഭ്യ പുരുഹന്മന്നവസേ യസ്യ ദ്വിതാ വിധര്ത്തരി ച് ഹസ്തേന വജ്രഃ പ്രതി ധായി ദര്ശതോ മഹാം ദേവോ ന സൂര്യഃ

അനേകം അനുഗ്രഹങ്ങൾ ഉള്ളവനേ, സഹായത്തിനായി സമ്പന്നനായ ഇന്ദ്രനെ മഹത്വത്തോടെ പാടൂ; ജ്ഞാനിയാൽ അവന്റെ കൈയിൽ വജ്രം സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു; മഹാദേവൻ, സൂര്യനെപ്പോലെ ദൃശ്യനാണ്.

അ പരി പ്രിയാ ദിവഃ കവിര്വയാംസി നപ്ത്യോര്ഹിതഃ ച് സ്വാനൈര്യാതി കവിക്രതുഃ

സ്വർഗത്തിന്റെ പ്രിയകവി, സന്തതികളുടെ വഴികളിൽ സ്ഥാപിതനായി, തന്റെ സ്വരങ്ങളോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നു; കവികളുടെ ജ്ഞാനം അവനുണ്ട്.

അ സ സൂനുര്മാതരാ ശുചിര്ജാതോ ജാതേ അരോചയത് ച് മഹാന്മഹീ ഋതാവൃധാ

അവൻ, ശുദ്ധനായ പുത്രൻ, അമ്മമാരിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു, ജനനത്തിൽ തന്നെ പ്രകാശിച്ചു; മഹാനും ശക്തനും, ധർമ്മത്തിൽ വളർന്നവനുമാണ്.

അ പ്രപ്ര ക്ഷയായ പന്യസേ ജനായ ജുഷ്ടോ അദ്രുഹഃ ച് വീത്യര്ഷ പനിഷ്ടയേ

ശ്രമം അറിയാതെ, നീ ശുദ്ധമായവർക്കും ദോഷമില്ലാത്ത ജനങ്ങൾക്കും പകർച്ചയായി ഒഴുകുന്നു, അവർക്കു വളർച്ചയും ഐശ്വര്യവും നൽകാൻ.

അ ത്വം ഹ്യാംങ്ഗ ദൈവ്യാ പവമാന ജനിമാനി ദ്യുമത്തമഃ ച് അമൃതത്വായ ഘോഷയന്

പവമാനനേ, നീ ദൈവിക ജന്മങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രകാശമുള്ളവനാണ്; നീ അമരത്വം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

അ യേനാ നവഗ്വോ ദധ്യങ്ങപോര്ണുതേ യേന വിപ്രാസ ആപിരേ ച് ദേവാനാം സുമ്നേ അമൃതസ്യ ചാരുണോ യേന ശ്രവാംസ്യാശത

നിനക്കാൽ നവഗ്വന്മാരും ദധ്യങും നിറഞ്ഞു; നിനക്കാൽ ജ്ഞാനികൾ ലക്ഷ്യം കൈവരിച്ചു; നിനക്കാൽ ദേവന്മാരുടെ അനുഗ്രഹവും ആഹ്ലാദകരമായ അമൃതവും ലഭിച്ചു; നിനക്കാൽ പ്രശസ്തിയും നേടി.

അ സോമഃ പുനാന ഊര്മിണാവ്യം വാരം വി ധാവതി ച് അഗ്രേ വാചഃ പവമാനഃ കനിക്രദത്

ശുദ്ധമായ സോമം തിരയുമായി ചാനലിലൂടെ ഒഴുകുന്നു; മുന്നിൽ പവമാനൻ ഗർജിച്ച് തന്റെ ശബ്ദം ഉയർത്തുന്നു.

അ ധീഭിര്മൃജന്തി വാജിനം വനേ ക്രീഡന്തമത്യവിമ് ച് അഭി ത്രിപൃഷ്ഠം മതയഃ സമസ്വരന്

പ്രാർത്ഥനകളാൽ അവർ കാടിൽ കളിക്കുന്ന ശക്തനായവനെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു; വേഗത്തിൽ ഓടുന്ന കുതിരകളെപ്പോലെ. മൂന്ന് പുറംപുറങ്ങളുള്ളവനെ ചുറ്റി ഗായനങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് മുഴങ്ങുന്നു.

അ അസര്ജി കലശാം അഭി മീഢ്വാന്ത്സപ്തിര്ന വാജയുഃ ച് പുനാനോ വാചം ജനയന്നസിഷ്യദത്

ഉദാരനായവൻ, കിരീടം നേടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന രഥസാരഥിയെപ്പോലെ, പാത്രങ്ങൾ ചുറ്റി ഒഴുകുന്നു; ശുദ്ധിയോടെ, അവൻ വാക്ക് സൃഷ്ടിച്ച് പുറത്ത് വിടുന്നു.

അ സോമഃ പവതേ ജനിതാ മതീനാം ജനിതാ ദിവോ ജനിതാ പൃഥിവ്യാഃ ച് ജനിതാഗ്നേര്ജനിതാ സൂര്യസ്യ ജനിതേന്ദ്രസ്യ ജനിതോത വിഷ്ണോഃ

ശുദ്ധമായ സോമം ചിന്തകളുടെ സ്രഷ്ടാവാണ്; ആകാശത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും സ്രഷ്ടാവ്; അഗ്നിയുടെയും സൂര്യന്റെയും ഇന്ദ്രന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും സ്രഷ്ടാവാണ്.

അ ബ്രഹ്മാ ദേവാനാം പദവീഃ കവീനാം ഋഷിര്വിപ്രാണാം മഹിഷോമൃഗാണാമ് ച് ശ്യേനോ ഗൃധ്രാണാം സ്വധിതിര്വനാനാം സോമഃ പവിത്രമത്യേതി രേഭന്

ദേവന്മാരിൽ പുരോഹിതൻ, കവിളുടെയിടയിൽ പാത, പ്രചോദിതരിൽ ദർശാവ്, കാട്ടുമൃഗങ്ങളിൽ കാള, കഴുകുകളിൽ ഗരുഡൻ, കാടുകൾക്ക് സംരക്ഷകൻ—സോമം ഗർജിച്ച് ശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു.

അ പ്രാവീവിപദ്വാച ഊര്മിം ന സിന്ധുര്ഗിര സ്തോമാന്പവമാനോ മനീഷാഃ ച് അന്തഃ പശ്യന്വൃജനേമാവരാണ്യാ തിഷ്ഠതി വൃഷഭോ ഗോഷു ജാനന്

പവമാനനേ, നീ വാക്കിലൂടെ ഒരു തിരമെന്നപോലെ, ഒരു നദിപോലെയും മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നു; ഭക്തിഗാനങ്ങളുടെയും ചിന്തകളുടെയും കൂടെ. അകത്തൊക്കെയും കാണുന്ന നീ, പശുക്കളുടെ ഇടയിൽ, താഴെ ഭാഗങ്ങൾ അറിയുന്ന കാളപോലെ നിലകൊള്ളുന്നു.

അ അഗ്നിം വോ വൃധന്തമധ്വരാണാം പുരൂതമമ് ച് അച്ഛാ നപ്ത്രേ സഹസ്വതേ

യാഗങ്ങൾ വളർത്തുന്നവനും ഏറ്റവും ഉദാരനും ശക്തിയുടെ സന്തതിയുമായ അഗ്നിയെ ഞങ്ങൾ മനസ്സിൽ ആലോചിക്കുന്നു.

അ അയം യഥാ ന ആഭുവത്ത്വഷ്ടാ രൂപേവ തക്ഷ്യാ ച് അസ്യ ക്രത്വാ യശസ്വതഃ

ത്വഷ്ടാവ് ഈയാളെ രൂപം കൊടുത്തതുപോലെ, ഒരു കുല്പതിയെപ്പോലെ രൂപങ്ങൾ തീർത്തതുപോലെയും, അവന്റെ ഇച്ഛയാൽ പ്രശസ്തന്റെ മഹത്വം നിലനിൽക്കുന്നു.

അ അയം വിശ്വാ അഭി ശ്രിയോ ഽഗ്നിര്ദേവേഷു പത്യതേ ച് ആ വാജൈരുപ നോ ഗമത്

ദേവന്മാരിൽ അഗ്നി എല്ലാ ഭംഗികളെയും മികവോടെ മറികടക്കുന്നു; അവൻ വിജയങ്ങളോടെ ഞങ്ങളിലേക്കു വരിക.

അ ഇമമിന്ദ്ര സുതം പിബ ജ്യേഷ്ഠമമര്ത്യം മദമ് ച് ശുക്രസ്യ ത്വാഭ്യക്ഷരന്ധാരാ ഋതസ്യ സാദനേ

ഇന്ദ്രാ, ഈ പിഴിഞ്ഞെടുത്ത സോമം നീ കുടിച്ചോളൂ. അതാണ് ഏറ്റവും വലിയ, മരിക്കാത്ത ആനന്ദം. തെളിഞ്ഞുള്ള ഈരടികൾ നിന്റെ അടുക്കൽ സത്യത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഒഴുകിയെത്തിയിരിക്കുന്നു.

അ ന കിഷ്ട്വദ്രഥീതരോ ഹരീ യദിന്ദ്ര യച്ഛസേ ച് ന കിഷ്ട്വാനു മജ്മനാ ന കിഃ സ്വശ്വ ആനശേ

ഇന്ദ്രാ, നീ നിന്റെ ഇരുവണ്ടികൾ കെട്ടുമ്പോൾ, ഒരു വണ്ടിച്ചക്കാരനും നിന്നെ മറികടക്കാൻ കഴിയില്ല. അവരുടെ വഴിയിലൂടെയും, അവരുടെ സ്വന്തം കുതിരകളിലൂടെയും ആരും നിന്നെ എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയില്ല.