സാമവേദഃ

അസൃക്ഷത പ്ര വാജിനോ ഗവ്യാ സോമാസോ അശ്വയാ ശുക്രാസോ വീരയാശവഃ

വേഗതയുള്ള, പശുക്കളെ നേടുന്ന, കുതിരയെ നേടുന്ന, പ്രകാശമുള്ള, വീര്യശാലിയായ സോമങ്ങൾ, വീരത്വം ആഗ്രഹിച്ച് ഒഴുകുന്നു.

പവസ്വ ദേവ ആയുഷഗിന്ദ്രം ഗച്ഛതു തേ മദഃ വായുമാ രോഹ ധര്മണാ

ദൈവമേ, ദീർഘായുസ്സിനായി നീ ഒഴുകൂ; നിന്റെ ആനന്ദം ഇന്ദ്രനിലേക്കെത്തട്ടെ; നീ ധർമ്മപഥത്തിൽ വായുവിലേക്കുയരൂ.

പവമാനോ അജീജനദ്ദിവശ്ചിത്രം ന തന്യതുമ് ജ്യോതിര്വൈശ്വാനരം ബൃഹത്

ശുദ്ധനായവൻ, അത്ഭുതകരമായ ആകാശം സൃഷ്ടിച്ചു, മിന്നൽപോലെ; മഹത്തായ സർവ്വഭൗമപ്രകാശം.

പരി സ്വാനാസ ഇന്ദവോ മദായ ബര്ഹണാ ഗിരാ മധോ അര്ഷന്തി ധാരയാ

ഗർജ്ജിക്കുന്ന തുള്ളികൾ, ആനന്ദത്തിനായി, തങ്ങളുടെ മഹിമയോടെ, മധുരത്വത്തിന്റെ ശബ്ദത്തോടെ, ഒഴുകുന്നു.

പരി പ്രാസിഷ്യദത്കവിഃ സിന്ധോരൂര്മാവധി ശ്രിതഃ കാരും ബിഭ്രത്പുരുസ്പൃഹമ്

കവി, നദിയുടെ അലയെ അയച്ചു, തന്റെ സ്ഥാനം പിടിച്ചു; കവിയെ, വലിയ ആഗ്രഹത്തോടെ, കൈവശം വച്ചിരിക്കുന്നു.

ഷഷ്ഠ പ്രഥമോ ഽര്ധഃ ഉപോ ഷു ജാതമപ്തുരം ഗോഭിര്ഭങ്ഗം പരിഷ്കൃതമ് ഇന്ദും ദേവാ അയാസിഷുഃ

ദേവന്മാർ ആറാം പിഴിയലിന്റെ ആദ്യഭാഗം, പശുക്കളുടെ പാലിൽ കഴുകി ശുദ്ധീകരിച്ചും അലങ്കരിച്ചും, പുലരിയിൽ ജനിച്ച സോമം അന്വേഷിച്ചു.

പുനാനോ അക്രമീദഭി വിശ്വാ മൃധോ വിചര്ഷണിഃ ശുമ്ഭന്തി വിപ്രം ധീതിഭിഃ

താൻ തന്നെ ശുദ്ധീകരിച്ച ജ്ഞാനി എല്ലാ വൈരങ്ങൾക്കുമപ്പുറം മുന്നേറി; അവർ തന്റെ പ്രാർത്ഥനകളാൽ ആ ജ്ഞാനിയെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നു.

ആവിശന്കലശം സുതോ വിശ്വാ അര്ഷന്നഭി ശ്രിയഃ ഇന്ദുരിന്ദ്രായ ധീയതേ

പിഴിഞ്ഞ സോമം കലശത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് എല്ലാ മഹത്വത്തോടും കൂടി ഒഴുകുന്നു; സോമം ഭക്തിയോടെ ഇന്ദ്രനു സമർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

അസര്ജി രഥ്യോ യഥാ പവിത്രേ ചമ്വോഃ സുതഃ കാര്ഷ്മന്വാജീ ന്യക്രമീത്

രഥസാരഥിയെപ്പോലെ, പിഴിഞ്ഞ സോമം പാറകളുടെ ചാനലിലൂടെ വേഗത്തിൽ കുതിച്ചുപോയി.

പ്ര യദ്ഗാവോ ന ഭൂര്ണയസ്ത്വേഷാ അയാസോ അക്രമുഃ ഘ്നന്തഃ കൃഷ്ണാമപ ത്വചമ്

ഉത്സുകതയോടും ശക്തിയോടും കൂടിയ പശുക്കൾ എങ്ങനെ ഓടിപ്പോകുന്നു, അതുപോലെ വേഗമുള്ള സ്രോതസ്സുകൾ കറുത്ത ത്വക്ക് തള്ളിക്കളഞ്ഞു.

അപഘ്നന്പവസേ മൃധഃ ക്രതുവിത്സോമ മത്സരഃ നുദസ്വാദേവയും ജനമ്

സോമമേ, നീ ജ്ഞാനിയുമാണ് ആനന്ദദായിയുമാണ്, നീ ഒഴുകുമ്പോൾ വൈരങ്ങൾ അകറ്റുന്നു; ദൈവഭക്തിയില്ലാത്തവരെ നീ അകറ്റേണം.

അയാ പവസ്വ ധാരയാ യയാ സൂര്യമരോചയഃ ഹിന്വാനോ മാനുഷീരപഃ

നീ സൂര്യനെ പ്രകാശിപ്പിച്ച ആ സ്രോതസ്സോടെ ഒഴുകുക; മനുഷ്യരുടെ ജലങ്ങൾ നീയടക്കിയിരിക്കുന്നു.

സ പവസ്വ യ ആവിഥേന്ദ്രം വൃത്രായ ഹന്തവേ വവ്രിവാംസം മഹീരപഃ

ഇന്ദ്രനു വൃത്രനെ സംഹരിക്കാൻ സഹായിച്ചവനേ, മഹത്തായ ജലങ്ങൾ വിടുവിച്ചവനേ, നീ ഒഴുകുക.

അയാ വീതീ പരി സ്രവ യസ്ത ഇന്ദോ മദേഷ്വാ അവാഹന്നവതീര്നവ

ഈ സ്രോതസ്സോടെ, ആനന്ദം പകരുന്നവനേ, ഒറ്റുനോക്കാതെ ചുറ്റി ഒഴുകുക; ഒമ്പതുവിധം പാനീയങ്ങൾ നീ കൊണ്ടുവരുന്നു.

പരി ദ്യുക്ഷം സനദ്രായിം ഭരദ്വാജം നോ അന്ധസാ സ്വാനോ അര്ഷ പവിത്ര ആ

പ്രഭയുള്ള സമ്പത്തുള്ള ഭാരദ്വാജനെ, സോമരസമേ, നീ പവിത്രത്തിലൂടെ ചുറ്റി ഒഴുകുക.

അചിക്രദദ്വൃഷാ ഹരിര്മഹാന്മിത്രോ ന ദര്ശതഃ സം സൂര്യേണ ദിദ്യുതേ

ശക്തിയുള്ള, ഗർജ്ജിക്കുന്ന, കവിള നിറഞ്ഞവൻ, അത്ഭുതകരമായ മിത്രനെപ്പോലെ, സൂര്യനോടൊപ്പം പ്രകാശിക്കുന്നു.

ആ തേ ദക്ഷം മയോഭുവം വഹ്നിമദ്യാ വൃണീമഹേ പാന്തമാ പുരുസ്പൃഹമ്

ആനന്ദം നൽകുന്നവനേ, നിനക്കു ഞങ്ങൾ അഗ്നിയും ജ്ഞാനവും രക്ഷയും തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു; പലരും ആശ്രയിക്കുന്ന രക്ഷകനേ, ഞങ്ങളെ കാക്കണം.

അധ്വര്യോ അദ്രിഭിഃ സുതം സോമം പവിത്ര ആ നയ പുനീഹീന്ദ്രായ പാതവേ

യജ്ഞക്കാരനേ, പാറകളാൽ പിഴിഞ്ഞ സോമം പവിത്രത്തിലൂടെ നയിക്കുക; അതിനെ ഇന്ദ്രൻ കുടിക്കാനായി ശുദ്ധമാക്കണം.

തരത്സ മന്ദീ ധാവതി ധാരാ സുതസ്യാന്ധസഃ തരത്സ മന്ദീ ധാവതി

പിഴിഞ്ഞ സോമത്തിന്റെ ആനന്ദദായകമായ സ്രോതസ്സു ഉല്ലാസത്തോടെ ഒഴുകുന്നു; ആനന്ദം നിറഞ്ഞ സ്രോതസ്സു ഒഴുകുന്നു.

ആ പവസ്വ സഹസ്രിണം രയിം സോമ സുവീര്യമ് അസ്മേ ശ്രവാംസി ധാരയ

സോമമേ, ഞങ്ങൾക്കായി ആയിരംമടങ്ങു സമ്പത്തും വീര്യവും ഒഴുകുക; നിന്റെ സ്രോതസ്സിലൂടെ ഞങ്ങൾക്ക് കീർത്തി സ്ഥാപിക്കണം.

അനു പ്രത്നാസ ആയവഃ പദം നവീയോ അക്രമുഃ രുചേ ജനന്ത സൂര്യമ്

പഴയ വഴികൾ വീണ്ടും നടന്നു; അവരുടെ പ്രകാശത്തിൽ സൂര്യൻ ജനിച്ചു.

അര്ഷാ സോമ ദ്യുമത്തമോ ഽഭി ദ്രോണാനി രോരുവത് സീദന്യോനൌ യോനേഷ്വാ

സോമമേ, ഏറ്റവും പ്രകാശമുള്ളവനേ, പാത്രങ്ങളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട് ഒഴുകുക; ഇരട്ട സീറ്റ്‌സുകളിൽ, ഗർഭങ്ങളിൽ, വിശ്രമിക്കണം.

വൃഷാ സോമ ദ്യുമാം അസി വൃഷാ ദേവ വൃഷവ്രതഃ വൃഷാ ധര്മാണി ദധ്രിഷേ

ശക്തനായ സോമനേ, നീ പ്രകാശവാനാണ്; ദൃഢവ്രതനായ ദേവനേ, നീ ശക്തമായ നിയമങ്ങൾ നിലനിർത്തുന്നു.

ഇഷേ പവസ്വ ധാരയാ മൃജ്യമാനോ മനീഷിഭിഃ ഇന്ദോ രുചാഭി ഗാ ഇഹി

ശക്തിക്കായി, ജ്ഞാനികൾ ശുദ്ധീകരിച്ചുകൊണ്ടു, നീ ഒഴുകൂ, സോമാ. പ്രകാശം നിറഞ്ഞ കിരണങ്ങളോടെ, പശുക്കളിലേക്കു വരിക.

മന്ദ്രയാ സോമ ധാരയാ വൃഷാ പവസ്വ ദേവയുഃ അവ്യോ വാരേഭിരസ്മയുഃ

ആനന്ദകരമായ ഒഴുക്കോടെ, ദേവന്മാർക്ക് പ്രിയമായ വൃഷഭനായി, സോമാ, നീ ഒഴുകൂ. മറക്കാനാവാത്തതും, പുതുമയുള്ളതുമായ നീ, ജലാവരണങ്ങളോടെ സദാ പുതുമയോടെ ഇരിക്കൂ.

അയാ സോമ സുകൃത്യപാ ഹിന്ദാന ഇദ്വൃഷായസേ

ഈ നല്ല കർമ്മംകൊണ്ടു, അമൃതം പിഴിയുന്ന കല്ല് നിന്നെ, വൃഷഭനേ, വീരനായി അർഹനാക്കി.

അയം വിചര്ഷണിര്ഹിതഃ പവമാനഃ സ ചേതതി ഹിന്വാന ആപ്യം ബൃഹത്

ഈ പവമാനൻ, ജ്ഞാനിയാകയാൽ ഉണർന്നു, ഒഴുകിക്കൊണ്ടു, മഹത്തായ ആദിമസ്ഥലത്തെ തേടുന്നു.

പ്ര ണ ഇന്ദോ മഹേ തു ന ഊര്മിം ന ബിഭ്രദര്ഷസി അഭി ദേവാം അയാസ്യഃ

ഇന്ദോ, ഞങ്ങൾക്കായി മഹത്വത്തിനായി ഒഴുകൂ. നീ തിരമെടുത്ത്, പരാജയപ്പെടാതെ, ദേവന്മാരിലേക്കു വേഗത്തിൽ എത്തുന്നു.

അപഘ്നന്പവതേ മൃധോ ഽപ സോമോ അരാവ്ണഃ ഗച്ഛന്നിന്ദ്രസ്യ നിഷ്കൃതമ്

സോമൻ ഒഴുകുന്നു, ശത്രുക്കളെ അകറ്റി, വൈരികളെ പിന്തള്ളി, ഇന്ദ്രന്റെ പ്രിയസ്ഥലത്തിലേക്കു പോകുന്നു.