అచికిత్వాఞ్చికితుషశ్చిదత్ర కవీన్పృచ్ఛామి విద్మనే న విద్వాన్ । వి యస్తస్తమ్భ షళిమా రజాంస్యజస్య రూపే కిమపి స్విదేకమ్
తెలియని నేను, తెలిసిన మునులను ఇక్కడ ప్రశ్నిస్తున్నాను, అర్థం తెలుసుకోవాలని, ఎందుకంటే నేను జ్ఞాని కాను. ఆరు ప్రాంతాలను ఎవరు స్థాపించారు? జనించని వాడి రూపాలలో ఏది ఒక్కటిగా ఉంది?
ఇహ బ్రవీతు య ఈమఙ్గ వేదాస్య వామస్య నిహితం పదం వేః । శీర్ష్ణః క్షీరం దుహ్రతే గావో అస్య వవ్రిం వసానా ఉదకం పదాపుః
ఈ అందమైన వాడి స్థానం ఎక్కడో తెలిసినవాడు ఇక్కడ చెప్పాలి. ఆవులు అతని తల నుండి పాలు దోచి, వస్త్రం ధరించి, అతని పాదాల దగ్గరికి నీరు తీసుకొస్తాయి.
మాతా పితరమృత ఆ బభాజ ధీత్యగ్రే మనసా సం హి జగ్మే । సా బీభత్సుర్గర్భరసా నివిద్ధా నమస్వన్త ఇదుపవాకమీయుః
తల్లి తండ్రితో అమృతాన్ని పంచుకుంది. ఆది కాలంలో ఆమె మనసుతో అతనితో కలిసింది. ఆమె గర్భరసంతో తాకబడింది, నమస్కరిస్తూ వాక్కు వైపు వెళ్లింది.
యుక్తా మాతాసీద్ధురి దక్షిణాయా అతిష్ఠద్గర్భో వృజనీష్వన్తః । అమీమేద్వత్సో అను గామపశ్యద్విశ్వరూప్యం త్రిషు యోజనేషు
తల్లి కుడివైపు యుక్తి చేయబడింది. గర్భం గర్భాలలో నిలిచింది. దూడ కొలిచి, ఆవులను వెంబడించి, మూడు దూరాల్లో విశ్వరూపాన్ని చూశాడు.
తిస్రో మాతౄస్త్రీన్పితౄన్బిభ్రదేక ఊర్ధ్వస్తస్థౌ నేమవ గ్లాపయన్తి । మన్త్రయన్తే దివో అముష్య పృష్ఠే విశ్వవిదం వాచమవిశ్వమిన్వామ్
మూడు తల్లులు, మూడు తండ్రులను మోస్తూ, వాడు నిటారుగా నిలిచాడు. చక్రాల అంచులు అలసిపోవు. వారు ఆకాశపు వెనుక భాగంలో మాట్లాడుతూ, సమస్తాన్ని తెలిసిన వాక్యాన్ని పలుకుతూ, అందరినీ ప్రేరేపిస్తారు.
ద్వాదశారం నహి తజ్జరాయ వర్వర్తి చక్రం పరి ద్యామృతస్య । ఆ పుత్రా అగ్నే మిథునాసో అత్ర సప్త శతాని వింశతిశ్చ తస్థుః
పన్నెండు అంచుల చక్రం ఎప్పటికీ పాతబడకుండా అమృతపు ఆకాశంలో తిరుగుతుంది. అగ్ని! అక్కడ జంట కుమారులు ఏడువందల ఇరవై మంది నిలిచివున్నారు.
పఞ్చపాదం పితరం ద్వాదశాకృతిం దివ ఆహుః పరే అర్ధే పురీషిణమ్ । అథేమే అన్య ఉపరే విచక్షణం సప్తచక్రే షళర ఆహురర్పితమ్
ఐదు పాదాల తండ్రిని, పన్నెండు రూపాలున్నవాడిని, ఆకాశపు దూర భాగంలో నివసించేవాడిగా అంటారు. మరికొందరు, జ్ఞానులు, పై భాగంలో, ఏడుచక్రాలు, ఆరు అంచులు ఉన్న దానిలో స్థాపించబడినవాడిని చూస్తారు.
పఞ్చారే చక్రే పరివర్తమానే తస్మిన్నా తస్థుర్భువనాని విశ్వా । తస్య నాక్షస్తప్యతే భూరిభారః సనాదేవ న శీర్యతే సనాభిః
ఐదు అంచుల చక్రం తిరుగుతుంటే, అందులో అన్ని లోకాలు నిలిచివున్నాయి. దాని అక్షం భారంతో వేడెక్కుతుంది, అయినా అది పురాతన కాలం నుంచి విరగదు, దాని అంచులు కూడా చెక్కుచెదరవు.
సనేమి చక్రమజరం వి వావృత ఉత్తానాయాం దశ యుక్తా వహన్తి । సూర్యస్య చక్షూ రజసైత్యావృతం తస్మిన్నార్పితా భువనాని విశ్వా
శాశ్వతమైన అంచుతో చక్రం తిరుగుతూ ఉంది. పది గుర్రాలు దానిని నిటారుగా లాగుతున్నాయి. సూర్యుని కన్ను ఆకాశపు ధూళితో కప్పబడి ఉంది. అందులో అన్ని లోకాలు స్థాపించబడ్డాయి.
సాకంజానాం సప్తథమాహురేకజం షళిద్యమా ఋషయో దేవజా ఇతి । తేషామిష్టాని విహితాని ధామశ స్థాత్రే రేజన్తే వికృతాని రూపశః
ఏడు సంతానాలు కలిగినవారని, ఆరుగురు పెరిగి ఒకరు ఒంటరిగా పుట్టాడని ఋషులు, దేవతల సంతానమైన వారు, చెబుతారు. వారి వారి యాగాలకు తగిన విధంగా స్థలాలు ఏర్పాటయ్యాయి; వారి రూపాలు వేర్వేరు విధాలుగా ప్రకాశిస్తాయి.
స్త్రియః సతీస్తాఁ ఉ మే పుంస ఆహుః పశ్యదక్షణ్వాన్న వి చేతదన్ధః । కవిర్యః పుత్రః స ఈమా చికేత యస్తా విజానాత్స పితుష్పితాసత్
వీరు నిజంగా స్త్రీలే అయినా, వీరిని పురుషులని అంటారు. చూసే వారు కూడా అసలు చూడరు. జ్ఞానమున్న కుమారుడు వీటి తత్వాన్ని గ్రహిస్తాడు; ఎవడు ఈ రహస్యాన్ని తెలుసుకుంటాడో, వాడే తండ్రికి తండ్రివంటివాడు.
అవః పరేణ పర ఏనావరేణ పదా వత్సం బిభ్రతీ గౌరుదస్థాత్ । సా కద్రీచీ కం స్విదర్ధం పరాగాత్క్వ స్విత్సూతే నహి యూథే అన్తః
ఒక కాలు ముందుగా, మరొకటి వెనుకగా పెట్టి, దూడను మోస్తూ ఆవు నిలబడింది. ఆమె తనంతట తానే ఏదో భాగాన్ని తీసుకుని ఎక్కడికో వెళ్లిపోయింది; ఆమె గుంపులోపల దూడను కనడం లేదు, ఎక్కడికి పోయిందో ఎవరికీ తెలియదు.
అవః పరేణ పితరం యో అస్యానువేద పర ఏనావరేణ । కవీయమానః క ఇహ ప్ర వోచద్దేవం మనః కుతో అధి ప్రజాతమ్
ఈ ఆవుకు ముందుగా ఉన్న తండ్రిని ఎవరు తెలుసుకుంటారు? తరువాత ఎవరు? ఇక్కడ జ్ఞానమున్నవాడు ఎవరు ఈ దివ్యమైన మనస్సు ఎక్కడ నుంచి పుట్టిందో చెప్పగలరు?
యే అర్వాఞ్చస్తాఁ ఉ పరాచ ఆహుర్యే పరాఞ్చస్తాఁ ఉ అర్వాచ ఆహుః । ఇన్ద్రశ్చ యా చక్రథుః సోమ తాని ధురా న యుక్తా రజసో వహన్తి
ఇక్కడ ఉన్నవారిని దూరంగా ఉన్నట్టు అంటారు; దూరంగా ఉన్నవారిని దగ్గరగా ఉన్నట్టు అంటారు. ఇంద్రుడు, సోముడు వీటిని కలిపారు; రెండు గుర్రాల్లా, వీరు ప్రపంచ భారాన్ని మోస్తున్నారు.
ద్వా సుపర్ణా సయుజా సఖాయా సమానం వృక్షం పరి షస్వజాతే । తయోరన్యః పిప్పలం స్వాద్వత్త్యనశ్నన్నన్యో అభి చాకశీతి
రెండు పక్షులు, స్నేహితులుగా, ఒకే చెట్టుపై కూర్చున్నాయి. వాటిలో ఒకటి తియ్యని పండు తింటుంది; మరొకటి తినకుండా చూస్తూ ఉంటుంది.
యత్రా సుపర్ణా అమృతస్య భాగమనిమేషం విదథాభిస్వరన్తి । ఇనో విశ్వస్య భువనస్య గోపాః స మా ధీరః పాకమత్రా వివేశ
అమృతాన్ని పొందిన పక్షులు, కన్ను మూయకుండా, సభలో పాటలు పాడే చోట, ధీరుడు అగ్నిలో ప్రవేశించి, సర్వభూతాల తత్వాన్ని గ్రహిస్తాడు.
యస్మిన్వృక్షే మధ్వదః సుపర్ణా నివిశన్తే సువతే చాధి విశ్వే । తస్యేదాహుః పిప్పలం స్వాద్వగ్రే తన్నోన్నశద్యః పితరం న వేద
ఏ చెట్టుపై తేనెలు ఇచ్చే పక్షులు నివసిస్తాయో, అందులో దేవతలందరూ ఉంటారు. దాని ముందరి పండు తియ్యగా ఉంటుందని అంటారు; కానీ దాన్ని తినని వాడు తండ్రిని తెలుసుకోడు.
యద్గాయత్రే అధి గాయత్రమాహితం త్రైష్టుభాద్వా త్రైష్టుభం నిరతక్షత । యద్వా జగజ్జగత్యాహితం పదం య ఇత్తద్విదుస్తే అమృతత్వమానశుః
గాయత్రీ ఛందస్సులో స్థాపించిందాన్ని గాయత్రం అంటారు; త్రిష్టుప్ లోనిది త్రిష్టుప్ అంటారు; జగతీ లోనిది జగతీ అంటారు. వీటి తత్వాన్ని తెలిసినవారు అమృతత్వాన్ని పొందుతారు.
గాయత్రేణ ప్రతి మిమీతే అర్కమర్కేణ సామ త్రైష్టుభేన వాకమ్ । వాకేన వాకం ద్విపదా చతుష్పదాక్షరేణ మిమతే సప్త వాణీః
గాయత్రీ ఛందస్సుతో హృదయాన్ని కొలుస్తారు; సామంతో సామగానం కొలుస్తారు; త్రిష్టుప్తో వాక్కును కొలుస్తారు. వాక్కుతో వాక్కును, రెండు పాదాలు, నాలుగు పాదాల ఛందస్సులతో ఏడు స్వరాలను కొలుస్తారు.
జగతా సిన్ధుం దివ్యస్తభాయద్రథంతరే సూర్యం పర్యపశ్యత్ । గాయత్రస్య సమిధస్తిస్ర ఆహుస్తతో మహ్నా ప్ర రిరిచే మహిత్వా
జగతీ ఛందస్సు ఆకాశ నదిని నిలిపింది; రథ మధ్యలో సూర్యుడిని చూశారు. గాయత్రంలో మూడు సమిధులు ఉన్నాయని అంటారు; ఆ మహిమ వల్ల మహత్త్వం విస్తరించింది.
ఉప హ్వయే సుదుఘాం ధేనుమేతాం సుహస్తో గోధుగుత దోహదేనామ్ । శ్రేష్ఠం సవం సవితా సావిషన్నోఽభీద్ధో ఘర్మస్తదు షు ప్ర వోచమ్
ఈ మంచి పాలిచ్చే ఆవును పిలుస్తున్నాను; మంచి చేతులతో దేవతలకు పాలు ఇస్తుంది. అశ్వినీదేవతలారా, మనం ఆమెను పీలుద్దాం. సవితా తీసుకొచ్చిన ఉత్తమ నైవేద్యాన్ని, వేడి పాత్రను, ఇప్పుడు నేను ప్రకటిస్తున్నాను.
హిఙ్కృణ్వతీ వసుపత్నీ వసూనాం వత్సమిచ్ఛన్తీ మనసాభ్యాగాత్ । దుహామశ్విభ్యాం పయో అఘ్న్యేయం సా వర్ధతాం మహతే సౌభగాయ
బయటగా మేకెత్తుతూ, ధన సంపదకు అధిపతిగా, దూడను కోరుతూ, ఆవు మనసుతో దగ్గరికి వచ్చింది. ఈ పాలు ఇస్తున్న ఆవును అశ్వినీదేవతలు పీలుద్దాం; ఆమె మహా శుభానికి పెరిగిపోవాలి.
గౌరమీమేదను వత్సం మిషన్తం మూర్ధానం హిఙ్ఙకృణోన్మాతవా ఉ । సృక్వాణం ఘర్మమభి వావశానా మిమాతి మాయుం పయతే పయోభిః
దూడను వెంబడిస్తూ, తల పైకి ఎత్తి, మేకెత్తుతూ ఆవు వస్తోంది. వేడి పాత్రను ఆశిస్తూ, తన పాలతో జీవాన్ని కొలుస్తూ, పాలను పారుస్తోంది.
అయం స శిఙ్క్తే యేన గౌరభీవృతా మిమాతి మాయుం ధ్వసనావధి శ్రితా । సా చిత్తిభిర్ని హి చకార మర్త్యం విద్యుద్భవన్తీ ప్రతి వవ్రిమౌహత
ఈయన చల్లుతాడు; ఆయన వల్ల ఆవు చుట్టూ ఉండి, తన జీవాన్ని చివరి వరకు కొలుస్తుంది. ఆవు తన ఆలోచనలతో మానవుని సృష్టించింది; మెరుపులా మారి, తన వస్త్రంతో అతన్ని కప్పింది.
అనచ్ఛయే తురగాతు జీవమేజద్ధ్రువం మధ్య ఆ పస్త్యానామ్ । జీవో మృతస్య చరతి స్వధాభిరమర్త్యో మర్త్యేనా సయోనిః
ఓపికలేని, వేగంగా కదిలే, జీవంతో నిండిన, కంపించే, అయినా గృహాల మధ్య స్థిరంగా ఉన్నది. జీవుడు, మృతుల మధ్య తన స్వభావంతో సంచరిస్తాడు; అమరుడు, మరణించేవారితో కలిసి ఉంటాడు.
అపశ్యం గోపామనిపద్యమానమా చ పరా చ పథిభిశ్చరన్తమ్ । స సధ్రీచీః స విషూచీర్వసాన ఆ వరీవర్తి భువనేష్వన్తః
నేను ఆ గోపాన్ని చూశాను; అతడు ఎప్పుడూ విశ్రాంతి లేకుండా, దగ్గరా దూరమా మార్గాల్లో సంచరిస్తున్నాడు. అతడు ఒకే వస్త్రం ధరించి, కలిసిపోతూ, విడిపోతూ, అన్ని లోకాలలో వ్యాపించి ఉన్నాడు.
య ఈం చకార న సో అస్య వేద య ఈం దదర్శ హిరుగిన్ను తస్మాత్ । స మాతుర్యోనా పరివీతో అన్తర్బహుప్రజా నిరృతిమా వివేశ
ఆమెను సృష్టించినవాడు ఆమెను పూర్తిగా తెలియడు; ఆమెను చూసినవాడు చెప్పగలడు. తల్లి గర్భంలో, అనేక సంతానాలతో చుట్టుముట్టబడి, అతడు నాశనంలోకి ప్రవేశించాడు.
ద్యౌర్మే పితా జనితా నాభిరత్ర బన్ధుర్మే మాతా పృథివీ మహీయమ్ । ఉత్తానయోశ్చమ్వోర్యోనిరన్తరత్రా పితా దుహితుర్గర్భమాధాత్
ఆకాశం నా తండ్రి, సృష్టికర్త, ఈ లోకానికి నాభి. ఈ విస్తారమైన భూమి నా తల్లి, నా బంధువు. ఈ రెండు విస్తరించిన పాత్రల మధ్య గర్భస్థానం ఉంది. అక్కడ తండ్రి తన కుమార్తె గర్భంలో బీజాన్ని ఉంచాడు.
పృచ్ఛామి త్వా పరమన్తం పృథివ్యాః పృచ్ఛామి యత్ర భువనస్య నాభిః । పృచ్ఛామి త్వా వృష్ణో అశ్వస్య రేతః పృచ్ఛామి వాచః పరమం వ్యోమ
నేను నిన్ను భూమి చివర గురించి అడుగుతున్నాను; ఈ లోకానికి నాభి ఎక్కడో అడుగుతున్నాను. శక్తివంతమైన గుర్రానికి బీజం గురించి అడుగుతున్నాను; మాటకు పరమమైన ఆకాశం గురించి కూడా అడుగుతున్నాను.
ఇయం వేదిః పరో అన్తః పృథివ్యా అయం యజ్ఞో భువనస్య నాభిః । అయం సోమో వృష్ణో అశ్వస్య రేతో బ్రహ్మాయం వాచః పరమం వ్యోమ
ఈ యజ్ఞవేదికే భూమి చివర. ఈ యజ్ఞమే లోకానికి నాభి. ఈ సోమమే శక్తివంతమైన గుర్రానికి బీజం. ఈ బ్రహ్మమే మాటకు పరమమైన ఆకాశం.