ఒకసారి ఋషులు, దేవతలు, మిత్రులు అందరూ కలిసి ఒక గొప్ప ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించారు. ముందుకు సాగుతున్నప్పుడు, వారు ఒక బలమైన రాయిని ఎదుర్కొన్నారు. అందరూ కలసి, “స్నేహితులారా, లేచి, ముందుకు సాగుదాం! మనకు సహాయపడని వారిని ఇక్కడే వదిలి, మంగళకరమైన వారితో కలిసి, ఇంకా గొప్ప విజయాలను సాధిద్దాం,” అని ఉత్సాహంగా పిలుపునిచ్చారు. ఆ సమయంలో త్వష్ట, కళల్లో నిపుణుడు, లోతైన జ్ఞానంతో కూడినవాడు, దేవతల పానపాత్రలను మోసుకుంటూ వచ్చాడు. అతను ఇనుప గొడ్డలిని పదునుపెట్టాడు; ఆ గొడ్డలితో బ్రహ్మణస్పతి ప్రతిబంధకాలను తొలగించాడు. జ్ఞానులు కూడా తమ గొడ్డళ్లతో కూడి, అమృతత్వాన్ని సృష్టించారు. వారు రహస్యమైన అడుగులు తెలిసి, ఆ మార్గంలో దేవతలు మరణరహితత్వాన్ని పొందేలా చేశారు. ఒక దినం, వారు పాడిపిల్లను ఆవు గర్భంలో ఉంచారు—సూక్ష్మమైన మనస్సుతో, మధురమైన వాక్యాలతో. ఆ పాడిపిల్ల ఎల్లప్పుడూ మంగళకరమైనదిగా, శ్రేయస్సు కోసం ప్రయత్నిస్తూ, అందరినీ చేరువయింది. మఘవన్ అయిన ఇంద్రుని మహిమ అంతా విస్తృతంగా వ్యాపించింది. భూమి, ఆకాశం భయంతో కంపించగా, దేవతలు ఆయనను పిలిచారు. ఇంద్రుడు దేవతలను ముందుకు నడిపించాడు, దాసుని బలాన్ని మించిపోయాడు, మరియు తన సహాయంతో వారసులకు విజయాన్ని అందించాడు. ఇంద్రుడు శరీరంలో, బలంలో పెరిగే కొద్దీ తన శక్తిని ప్రజలమధ్య ప్రకటించాడు. ఆయన యుద్ధాలు మాయలు కావు—ఈ రోజు శత్రువు గతంలా సులభంగా ఎదుర్కొనదగినవాడు కాదు. ఇంద్రుని మహత్తుకు ఎవరూ సరిసమానులు కారు; ఆయన తన శరీరంతో తల్లిదండ్రులను సృష్టించాడు. మఘవన్ ప్రభుత్వానికి నాలుగు పేర్లు మహిషిలో దాగి ఉన్నాయి. ఆ నామాలను, ఆ కార్యాలను ఇంద్రుడు బాగా తెలుసు. ఆయన దృశ్య, అదృశ్య సంపదలన్నీ తనలో ఉంచుకున్నాడు. “నా కోరికను దాటిపోకుము, మఘవన్! నీవే జ్ఞాని, నీవే ఇంద్రుడు, దాత,” అని ప్రజలు వేడుకున్నారు. ఇంద్రుడు వెలుగులో వెలుగు నింపాడు, తేనెతో మాధుర్యాన్ని సృష్టించాడు. అప్పుడు ఋషులు పవిత్ర వచనాలతో ఆయనను స్తుతించారు. ఆ దాగిన నామం, భయపడినవారు బలాన్ని కోరుతూ పిలిచినప్పుడు, ఇంద్రుడు తన శక్తితో భూమి, ఆకాశాన్ని నిలబెట్టాడు. ఆయన సహోదరుని కుమారులు ప్రకాశవంతంగా వెలిగారు. ఆ దాగిన నామంతో, ఇంద్రుడు గతం, భవిష్యత్తును సృష్టించాడు. ఆయన నుండి పుట్టిన పురాతన వెలుగులో ఐదుగురు ప్రియులు చేరిపోయారు. ఆయన భూమిని, ఆకాశాన్ని, మధ్యలోని లోకాన్ని నింపాడు; ఐదు దేవతలు, ఏడుగురి చొప్పున, ముప్పై నాలుగు రూపాలతో, తన వెలుగుతో విశ్వాన్ని దర్శించాడు. ఇంద్రుడు మొదట వెలిగాడు, మొదటి కాంతులను వెలువరించాడు. ఆ కాంతితో పోషితుడు పోషితుడయ్యాడు. ఆయన బంధుత్వం పరమానికి తక్కువైనా, ప్రభుత్వంలో అతని మహిమ అపూర్వమైనది. పెరుగుతున్న చంద్రుడు, అనేక మందిలో నివసిస్తూ, యువకుడైనా పండినవాడిగా మేల్కొంటాడు. ఆ దివ్య కవిని చూడండి—నిన్న మరణించినా, ఈ రోజు తిరిగి పుడుతాడు. శక్తివంతుడు, లాలితుడు, పుంగవుడు, పురాతనవాడు అయిన గరుత్మంతుడు—అతడు తెలిసింది నిజమే, వ్యర్థం కాదు; అతని ఐశ్వర్యం మహోన్నతం, అతడు విజేత, దాత కూడా. ఆయన ఆ శక్తులతో పురుషబలాలను ప్రసాదించాడు; వజ్రాయుధుడు వృత్రుని సంహరించేందుకు వాటిని వర్షించాడు. ఆ దేవతలు, నిర్వహించిన కర్మ నుండి జన్మించారు. ఒక్కటిగా కలసి, పరాక్రమంతో, పాపాన్ని నాశనం చేస్తూ, సమస్తాన్ని ఆలోచిస్తూ, పాలకుడిగా, సోమరసం పానంచేసి, ఆ కీర్తిశాలి పరాక్రమవంతుడు శత్రువులను తరిమిచ్చాడు. “ఇది నీది, ఒకదానివంటి; అది నీది, మరొకదానివంటి; మూడవ కాంతితో కలవు. మీ శరీరాలు ఆనందించు, దేవతలకు ప్రియమైనవారూ, పరమ జన్మస్థానంలో,” అని ఋషులు పిలిచారు. మీ బలమైన రూపం, శక్తిని ముందుకు నడిపించు; మాకు ఆనందం, రక్షణ కలగనీయండి. మీరు మీ స్వంత కాంతిని సృష్టించండి, అది ఆకాశంలో వెలుగులా ఉండాలని ప్రార్థించారు. మీరు బలంతో బలవంతులు; బలంతో గొప్ప విజయాలు సాధించారు. బలంతో మీరు కీర్తిని పొందారు; బలంతో స్వర్గాన్ని చేరుకున్నారు. బలంతో మీరు మొదటి ధర్మాలను అనుసరించారు; బలంతో దేవతలను అనుసరించారు; మేము కూడా బలంతో మిమ్మల్ని అనుసరిస్తాము. వారి పూర్వీకులు కూడా వారి మహిమకు సాటి కాలేరు; దేవతలు తమ జ్ఞానాన్ని దేవతలలోనే ఉంచారు. వారు సమస్తాన్ని పంచిపెట్టారు; తమ శక్తితో మళ్లీ తమ రూపాలలోకి ప్రవేశించారు. వారు తన బలంతో విశాల ప్రపంచాన్ని చుట్టేశారు; అనాది, అపారమైన నివాసాలను కొలిచారు. ఆ రూపాలలో సమస్త జీవులు ప్రవేశించాయి; అనేక ప్రజలలో విస్తరించాయి. దేవతా కుమారులు సూర్యుడిని తెలిసిన రాక్షసుని రెండుగా విడగొట్టారు; మూడవ కార్యంతో అతన్ని స్థాపించారు. తండ్రులు తమ బలంతో తమ సంతానాన్ని, పితృపరంపరను తర్వాతి తరాల్లో స్థాపించారు. ఓడ సముద్రాన్ని దాటి పోయినట్టు, దిక్కులు భూమిని చుట్టినట్టు, ఆశీర్వాదాలతో అతడు అన్ని కష్టాలను దాటాడు. తన సంతానంతో కూడి, ఆ మహాకీర్తిశాలి, తన మహిమలో, వారిని పూర్వీకులలో, తరువాతివారిలో స్థాపించాడు. తప్పిపోకుండా, యజ్ఞ మార్గం నుంచి తొలగిపోకుండా, “ఇంద్రా, సోమపానుడా, మనపై శత్రువులు విజయం సాధించనీయకండి,” అని ప్రార్థించారు. దేవతలలో విస్తరించిన యజ్ఞధారను మేము చేరాలని కోరారు. ఇప్పుడు మనస్సును పిలిచారు, నారాశంస, సోమ, పితృదేవతల అనుగ్రహంతో. ఆ మనస్సు తిరిగి ఇక్కడికి వచ్చి, సంకల్పానికి, నైపుణ్యానికి, ప్రాణానికి, మనకు సూర్యుని స్పష్టంగా చూడటానికి సహాయపడాలని కోరారు. మన పితృదేవతలు, ఆ దివ్య వంశం, మన మనస్సును తిరిగి ఇస్తూ, మేము జీవుల సమాజంతో ఐక్యమవాలని ఆశించారు. ఓ సోమా, నీ ఆజ్ఞతో, మనస్సును శరీరంలో ఉంచి, సంతానంతో కలిసి మేము ఐక్యమవాలని ఆశించారు. ఒకవేళ మనస్సు యముని వద్దకు, వివస్వత్పుత్రుని వద్దకు వెళ్లిపోయినా, మేము దాన్ని ఇక్కడికి తిరిగి తీసుకువస్తాము. అది ఆకాశానికి, భూమికి వెళ్లినా, నాలుగు దిక్కులకు, సముద్రాలకు, ప్రవాహాలకు, చెట్లకు, మొక్కలకు, సూర్యునికి, ఉదయానికి, మహా పర్వతాలకు వెళ్లినా, ఎక్కడికి పోయినా, మేము దాన్ని ఇక్కడికి తిరిగి తీసుకువస్తాము—ఇక్కడ నివసించేందుకు, జీవించేందుకు. ఇలా ఋషులు, దేవతలు, మానవులు, తమ కీర్తిని, శక్తిని, మనస్సును, ఐక్యతను పరిరక్షించుకుంటూ, పరమ శ్రేయస్సు కోసం సాగారు.