அசிகித்வாஞ்சிகிதுஷஶ்சிதத்ர கவீந்ப்ரு'ச்சாமி வித்மநே ந வித்வாந் । வி யஸ்தஸ்தம்ப ஷளிமா ரஜாம்ஸ்யஜஸ்ய ரூபே கிமபி ஸ்விதேகம்
அறியாத நான், அறிவுடைய ஞானிகளை இங்கு கேட்கிறேன், உண்மை அறிய. யார் அந்த ஆறு இடங்களை நிலைநிறுத்தினார், பிறவியற்றவனின் வடிவங்களை? அவற்றில் ஒன்று எது?
இஹ ப்ரவீது ய ஈமங்க வேதாஸ்ய வாமஸ்ய நிஹிதம் பதம் வேஃ । ஶீர்ஷ்ணஃ க்ஷீரம் துஹ்ரதே காவோ அஸ்ய வவ்ரிம் வஸாநா உதகம் பதாபுஃ
இந்த அழகானவனின் பாதை எங்கே என்று அறிந்தவர் இங்கு சொல்லட்டும். அவனது தலையிலிருந்து பசுக்கள் பாலை பறிக்கின்றன; போர்வை போர்த்தி, அவனது காலடியில் தண்ணீரை கொண்டு வருகின்றன.
மாதா பிதரம்ரு'த ஆ பபாஜ தீத்யக்ரே மநஸா ஸம் ஹி ஜக்மே । ஸா பீபத்ஸுர்கர்பரஸா நிவித்தா நமஸ்வந்த இதுபவாகமீயுஃ
அம்மா, அப்பாவுடன் அமிர்தத்தைப் பகிர்ந்தாள்; தொடக்கத்தில் மனதுடன் இணைந்தாள். கருவின் சாரம் ஊடுருவியவள், வணங்கிக் கொண்டு, சொற்களுக்காக முன் சென்றாள்.
யுக்தா மாதாஸீத்துரி தக்ஷிணாயா அதிஷ்டத்கர்போ வ்ரு'ஜநீஷ்வந்தஃ । அமீமேத்வத்ஸோ அநு காமபஶ்யத்விஶ்வரூப்யம் த்ரிஷு யோஜநேஷு
அம்மா வலது பாக யோகத்தில் இணைக்கப்பட்டாள்; கரு கருவறைகளில் நின்றது. கன்று அளந்து, பசுக்களைப் பின்தொடர்ந்து, மூன்று தூரங்களில் எல்லா வடிவங்களையும் கண்டது.
திஸ்ரோ மாத்ரூ'ஸ்த்ரீந்பித்ரூ'ந்பிப்ரதேக ஊர்த்வஸ்தஸ்தௌ நேமவ க்லாபயந்தி । மந்த்ரயந்தே திவோ அமுஷ்ய ப்ரு'ஷ்டே விஶ்வவிதம் வாசமவிஶ்வமிந்வாம்
மூன்று தாயையும், மூன்று தந்தையையும் சுமந்த ஒருவன் நேராக நின்றான்; அவன் சக்கரங்கள் சோர்வடையவில்லை. அவர்கள் விண்ணின் மேல் பேசுகின்றனர், அனைத்தையும் அறியும் மொழியை உச்சரிக்கின்றனர்.
த்வாதஶாரம் நஹி தஜ்ஜராய வர்வர்தி சக்ரம் பரி த்யாம்ரு'தஸ்ய । ஆ புத்ரா அக்நே மிதுநாஸோ அத்ர ஸப்த ஶதாநி விம்ஶதிஶ்ச தஸ்துஃ
பன்னிரண்டு அச்சுகளுடன் கூடிய சக்கரம், பழையாததும், விண்ணில் அமர்ந்த அமரத்துவத்தில் சுழல்கிறது; இங்கு, அக்கினியே, இரட்டைப் பிள்ளைகள் ஏழு நூற்று இருபது பேர் நிற்கின்றனர்.
பஞ்சபாதம் பிதரம் த்வாதஶாக்ரு'திம் திவ ஆஹுஃ பரே அர்தே புரீஷிணம் । அதேமே அந்ய உபரே விசக்ஷணம் ஸப்தசக்ரே ஷளர ஆஹுரர்பிதம்
ஐந்து கால்கள், பன்னிரண்டு வடிவங்கள் கொண்ட தந்தை, விண்ணின் அப்பால் பகுதியிலிருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள்; மற்றவர்கள், அறிவுடையோர், மேலிருப்பதை, ஏழு சக்கரங்கள், ஆறு அச்சுகளுடன் அமைந்ததாகக் காண்கிறார்கள்.
பஞ்சாரே சக்ரே பரிவர்தமாநே தஸ்மிந்நா தஸ்துர்புவநாநி விஶ்வா । தஸ்ய நாக்ஷஸ்தப்யதே பூரிபாரஃ ஸநாதேவ ந ஶீர்யதே ஸநாபிஃ
ஐந்து அச்சுகளுடன் சுழலும் அந்தச் சக்கரத்தில் எல்லா உலகங்களும் நிற்கின்றன; அதன் அச்சு பெரும் பாரத்தில் வெப்பமடைகிறது, ஆனால் அது பழைய காலத்திலிருந்தே உடையாமல், அதன் அச்சுகளும் உடையாமல் உள்ளது.
ஸநேமி சக்ரமஜரம் வி வாவ்ரு'த உத்தாநாயாம் தஶ யுக்தா வஹந்தி । ஸூர்யஸ்ய சக்ஷூ ரஜஸைத்யாவ்ரு'தம் தஸ்மிந்நார்பிதா புவநாநி விஶ்வா
நிலையான வட்டத்துடன் சக்கரம் சுழல்கிறது, பத்து பேர் அதை நேராக இழுக்கின்றனர். சூரியனின் கண் விண்ணால் மறைக்கப்படுகிறது; அதில் எல்லா உலகங்களும் நிலைபெற்றுள்ளன.
ஸாகம்ஜாநாம் ஸப்ததமாஹுரேகஜம் ஷளித்யமா ரு'ஷயோ தேவஜா இதி । தேஷாமிஷ்டாநி விஹிதாநி தாமஶ ஸ்தாத்ரே ரேஜந்தே விக்ரு'தாநி ரூபஶஃ
ஏழு மகன்கள் ஒன்றாகப் பிறந்தனர் என்று முனிவர்கள் கூறுகிறார்கள்; அவர்களில் ஆறு பேருக்கு ஊட்டம் கிடைக்கிறது, ஒருவர் தனியாகப் பிறக்கிறார். தெய்வீகமாகப் பிறந்த அந்த முனிவர்கள் இவ்வாறு அறிவிக்கின்றனர். அவரவர் விருப்பப்படி அவர்களுக்கான இடங்கள் ஒவ்வொன்றாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன; அவர்கள் உருவங்கள் பலவகையாக ஒளிர்கின்றன.
ஸ்த்ரியஃ ஸதீஸ்தாँ உ மே பும்ஸ ஆஹுஃ பஶ்யதக்ஷண்வாந்ந வி சேததந்தஃ । கவிர்யஃ புத்ரஃ ஸ ஈமா சிகேத யஸ்தா விஜாநாத்ஸ பிதுஷ்பிதாஸத்
இவை உண்மையில் பெண்கள் என்றாலும், சிலர் இவர்கள் ஆண்கள் என்று சொல்கிறார்கள்; பார்ப்பவன் பார்த்தாலும் உண்மையை அறியமாட்டான். அறிவுள்ள மகன் இதை உணர்கிறான்; இதை அறிந்தவனே தந்தையின் தந்தை ஆவான்.
அவஃ பரேண பர ஏநாவரேண பதா வத்ஸம் பிப்ரதீ கௌருதஸ்தாத் । ஸா கத்ரீசீ கம் ஸ்விதர்தம் பராகாத்க்வ ஸ்வித்ஸூதே நஹி யூதே அந்தஃ
ஒரு காலை முன்னும், மற்றொன்றை பின்னும் வைத்து, கன்று உடைய பசு நின்றிருக்கிறது. அவள் தானாகவே எதையோ பாதியை எடுத்துச் சென்றுவிட்டாள்; அவள் எங்கே சென்றாள் என்று யாரும் அறியமாட்டார்கள், ஏனெனில் அவள் கன்றுகளுடன் சேர்ந்து பிறக்கவில்லை.
அவஃ பரேண பிதரம் யோ அஸ்யாநுவேத பர ஏநாவரேண । கவீயமாநஃ க இஹ ப்ர வோசத்தேவம் மநஃ குதோ அதி ப்ரஜாதம்
இந்தப் பசுவின் முன்னோராகவும் பின்னோராகவும் இருப்பவர் யார் என்று யார் அறிவார்? இங்கே அறிவுள்ளவர் யார், தெய்வீகமான மனம் எங்கிருந்து பிறந்தது என்று கூற முடியும்?
யே அர்வாஞ்சஸ்தாँ உ பராச ஆஹுர்யே பராஞ்சஸ்தாँ உ அர்வாச ஆஹுஃ । இந்த்ரஶ்ச யா சக்ரதுஃ ஸோம தாநி துரா ந யுக்தா ரஜஸோ வஹந்தி
அருகிலுள்ளவர்கள் தூரத்தில் உள்ளவர்கள் என்று கூறப்படுகிறார்கள்; தூரத்தில் இருப்பவர்கள் அருகில் உள்ளவர்கள் என்று கூறப்படுகிறார்கள். இந்திரனும் சோமனும் இதைச் செய்தார்கள்; இரண்டு குதிரைகள் போல், உலகின் பாரத்தை இழுத்துச் செல்கிறார்கள்.
த்வா ஸுபர்ணா ஸயுஜா ஸகாயா ஸமாநம் வ்ரு'க்ஷம் பரி ஷஸ்வஜாதே । தயோரந்யஃ பிப்பலம் ஸ்வாத்வத்த்யநஶ்நந்நந்யோ அபி சாகஶீதி
இரண்டு பறவைகள், நண்பர்களாக இணைந்து, ஒரே மரத்தில் உட்கார்ந்துள்ளன. அவற்றில் ஒன்று இனிப்பான பழத்தை உண்ணுகிறது; மற்றொன்று உண்ணாமல் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கிறது.
யத்ரா ஸுபர்ணா அம்ரு'தஸ்ய பாகமநிமேஷம் விததாபிஸ்வரந்தி । இநோ விஶ்வஸ்ய புவநஸ்ய கோபாஃ ஸ மா தீரஃ பாகமத்ரா விவேஶ
அமரத்துவம் பெற்ற பறவைகள் கண் இமைக்காமல் கூடி பாடும் இடத்தில், அந்த அறிவுள்ளவன், அக்னியில் புகுந்து, எல்லா உலகங்களின் சாரத்தை உணர்கிறான்.
யஸ்மிந்வ்ரு'க்ஷே மத்வதஃ ஸுபர்ணா நிவிஶந்தே ஸுவதே சாதி விஶ்வே । தஸ்யேதாஹுஃ பிப்பலம் ஸ்வாத்வக்ரே தந்நோந்நஶத்யஃ பிதரம் ந வேத
எந்த மரத்தில் தேன் தரும் பறவைகள் தங்குகின்றன, அங்கு எல்லா தேவர்கள் வசிக்கிறார்கள்; அந்த மரத்தின் முதன்மை பழம் இனிப்பாக இருக்கிறது என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் அதை உண்ணாதவன் தந்தையை அறியமாட்டான்.
யத்காயத்ரே அதி காயத்ரமாஹிதம் த்ரைஷ்டுபாத்வா த்ரைஷ்டுபம் நிரதக்ஷத । யத்வா ஜகஜ்ஜகத்யாஹிதம் பதம் ய இத்தத்விதுஸ்தே அம்ரு'தத்வமாநஶுஃ
காயத்ரியில் அமைந்ததை காயத்ரம் என்று அழைக்கிறார்கள்; த்ரிஷ்டுபில் இருந்து த்ரிஷ்டுபம் உருவாகிறது; ஜகதியில் அமைந்ததை ஜகதி என்று சொல்கிறார்கள். இதை அறிந்தவர்கள் அமரத்துவத்தை அடைகிறார்கள்.
காயத்ரேண ப்ரதி மிமீதே அர்கமர்கேண ஸாம த்ரைஷ்டுபேந வாகம் । வாகேந வாகம் த்விபதா சதுஷ்பதாக்ஷரேண மிமதே ஸப்த வாணீஃ
காயத்ரி விருத்தத்தால் பாடலை அளக்கிறார்கள்; சாமனால் இசையை அளக்கிறார்கள்; த்ரிஷ்டுபால் உரையை அளக்கிறார்கள். உரையால் உரையை அளக்கிறார்கள்; இரண்டு அடியும் நான்கு அடியும் கொண்டு ஏழு குரல்களை அளக்கிறார்கள்.
ஜகதா ஸிந்தும் திவ்யஸ்தபாயத்ரதம்தரே ஸூர்யம் பர்யபஶ்யத் । காயத்ரஸ்ய ஸமிதஸ்திஸ்ர ஆஹுஸ்ததோ மஹ்நா ப்ர ரிரிசே மஹித்வா
ஜகதி அந்த விண்ணக நதியை தாங்கியது; ரதத்துக்குள் சூரியனை அவர்கள் கண்டார்கள். காயத்ரத்தின் மூன்று வகையான எரிப்புகள் உள்ளன என்று சொல்கிறார்கள்; அந்த மகத்துவத்திலிருந்து பெருமை விரிந்தது.
உப ஹ்வயே ஸுதுகாம் தேநுமேதாம் ஸுஹஸ்தோ கோதுகுத தோஹதேநாம் । ஶ்ரேஷ்டம் ஸவம் ஸவிதா ஸாவிஷந்நோऽபீத்தோ கர்மஸ்தது ஷு ப்ர வோசம்
நல்ல பால் தரும் இந்தப் பசுவை நான் அழைக்கிறேன்; நல்ல கைகள் கொண்டவள், தேவர்களுக்கு பால் தருகிறாள். அச்வின்கள், நாம் அவளை பறிக்கலாம். சிறந்த யாகப் பொருளை, சவிதா கொண்டு வந்த சூடான பாத்திரத்தை, இப்போது நான் அறிவிக்கிறேன்.
ஹிங்க்ரு'ண்வதீ வஸுபத்நீ வஸூநாம் வத்ஸமிச்சந்தீ மநஸாப்யாகாத் । துஹாமஶ்விப்யாம் பயோ அக்ந்யேயம் ஸா வர்ததாம் மஹதே ஸௌபகாய
கன்றை விரும்பி, செல்வத்தின் உரிமையாளர் ஆன பசு, மனதில் ஆசையுடன் வந்தாள். அச்வின்கள் பறிக்க வேண்டிய இந்த பசு, பெரும் நல்வாழ்வுக்காக வளரட்டும்.
கௌரமீமேதநு வத்ஸம் மிஷந்தம் மூர்தாநம் ஹிங்ஙக்ரு'ணோந்மாதவா உ । ஸ்ரு'க்வாணம் கர்மமபி வாவஶாநா மிமாதி மாயும் பயதே பயோபிஃ
கன்றைத் தேடி செல்லும் பசு, தலை உயர்த்தி, கத்தி, விரைந்து செல்கிறது. சூடான பாத்திரத்தை விரும்பி, தன் பாலால் தன் வாழ்நாளை அளக்கிறாள்.
அயம் ஸ ஶிங்க்தே யேந கௌரபீவ்ரு'தா மிமாதி மாயும் த்வஸநாவதி ஶ்ரிதா । ஸா சித்திபிர்நி ஹி சகார மர்த்யம் வித்யுத்பவந்தீ ப்ரதி வவ்ரிமௌஹத
இந்தவனால்தான், சூழப்பட்ட பசு தன் வாழ்நாளை அளக்கிறாள், நாட்களின் முடிவை எட்டுகிறாள். அவள் எண்ணங்களால் மனிதனை உருவாக்கினாள்; மின்னலைப் போல் அவன் மீது போர்வை போடினாள்.
அநச்சயே துரகாது ஜீவமேஜத்த்ருவம் மத்ய ஆ பஸ்த்யாநாம் । ஜீவோ ம்ரு'தஸ்ய சரதி ஸ்வதாபிரமர்த்யோ மர்த்யேநா ஸயோநிஃ
மூடியதில்லை, விரைவாக நகரும், உயிருள்ளதும் நடுங்குவதும், இருப்பிடங்களின் நடுவில் நிலையாகவும் உள்ளது. உயிருள்ளவன் இறந்தவர்களிடையே தன் இயல்பின்படி நடக்கிறான்; அமரன், மரணமுடையவனுடன் இணைந்திருக்கிறான்.
அபஶ்யம் கோபாமநிபத்யமாநமா ச பரா ச பதிபிஶ்சரந்தம் । ஸ ஸத்ரீசீஃ ஸ விஷூசீர்வஸாந ஆ வரீவர்தி புவநேஷ்வந்தஃ
நான் அந்த மேய்ப்பவரை பார்த்தேன்; அவர் ஒருபோதும் ஓய்வில்லாமல், அருகிலும் தூரத்திலும் செல்லும் பாதைகளில் பயணிக்கிறார். ஒரே ஆடையில், ஒருவருடன் சேர்ந்து, வேறுபட்டும், எல்லா உலகங்களிலும் விரிந்து நிற்கிறார்.
ய ஈம் சகார ந ஸோ அஸ்ய வேத ய ஈம் ததர்ஶ ஹிருகிந்நு தஸ்மாத் । ஸ மாதுர்யோநா பரிவீதோ அந்தர்பஹுப்ரஜா நிர்ரு'திமா விவேஶ
அவளை உருவாக்கியவன் அவளை அறியவில்லை; அவளை பார்த்தவன் அறிவை வெளிப்படுத்தட்டும். தாயின் கருவில் பல சந்ததியுடன் சூழப்பட்டவன், அழிவுக்குள் நுழைந்தான்.
த்யௌர்மே பிதா ஜநிதா நாபிரத்ர பந்துர்மே மாதா ப்ரு'திவீ மஹீயம் । உத்தாநயோஶ்சம்வோர்யோநிரந்தரத்ரா பிதா துஹிதுர்கர்பமாதாத்
வானம் எனக்கு தந்தை, உருவாக்கியவர், இங்குள்ள நாபி; பெரிய பூமி என் தாய், என் உறவு. இந்த இரு விரிந்த பாத்திரங்களுக்கு நடுவில் கருவறை உள்ளது; அங்கே தந்தை, மகளின் கருவில் உயிரை வைத்தார்.
ப்ரு'ச்சாமி த்வா பரமந்தம் ப்ரு'திவ்யாஃ ப்ரு'ச்சாமி யத்ர புவநஸ்ய நாபிஃ । ப்ரு'ச்சாமி த்வா வ்ரு'ஷ்ணோ அஶ்வஸ்ய ரேதஃ ப்ரு'ச்சாமி வாசஃ பரமம் வ்யோம
நான் உன்னிடம் பூமியின் எல்லையைக் கேட்கிறேன்; உலகத்தின் நாபி எங்கே என்று கேட்கிறேன். வலிமையான குதிரையின் விதையைப் பற்றியும், மொழியின் உயர்ந்த வானத்தைப் பற்றியும் உன்னிடம் கேட்கிறேன்.
இயம் வேதிஃ பரோ அந்தஃ ப்ரு'திவ்யா அயம் யஜ்ஞோ புவநஸ்ய நாபிஃ । அயம் ஸோமோ வ்ரு'ஷ்ணோ அஶ்வஸ்ய ரேதோ ப்ரஹ்மாயம் வாசஃ பரமம் வ்யோம
இந்த வேதி தான் பூமியின் எல்லை; இந்த யாகம் உலகத்தின் நாபி. இந்த சோமம் வலிமையான குதிரையின் விதை; இந்த பிரம்மம் மொழியின் உயர்ந்த வானம்.