ஒரு காலத்தில், எல்லா தேவர்களும், அச்வின்கள், ருத்ரன், ரிபு, ரிபுக்ஷன், வஜா, பரிஜ்மன், பகன், சரஸ்வதி போன்ற பல்வேறு தெய்வீக சக்திகள், உலகிற்கும், மனிதர்களுக்கும் அருள் புரிய வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொள்ளப்பட்டார்கள். அவர்கள் அனைவரும், தங்கள் அருளால், மக்களின் வாழ்க்கையில் வலிமை, செல்வம், புகழ், அறிவு ஆகியவற்றை வழங்க வேண்டும் என்று பிரார்த்தனை செய்யப்பட்டது. இந்தப் பிரார்த்தனையில், இந்திரன் தனது அக்கினியுடன் மக்கள் நலனுக்காக சக்கரத்தையும், spokes-ஐயும் உறுதியாக கட்ட வேண்டும் என்றும் விரும்பப்பட்டது. இந்த புகழ், விண்ணும் மண்ணும் நமக்கு பெரும் புகழையும், செல்வத்தையும் அளிக்க வேண்டும் என்று வேண்டப்பட்டது. இந்திரனுக்காக பாடப்பட்ட இந்த ஸ்தோத்திரம் எப்போதும் அவனது அருளுக்காக, நம்மை பாதுகாக்க வேண்டும் என்று கூறப்பட்டது. இந்த பாடல், சூரியனுக்குப் பிறந்த பிள்ளைகளைப் போல, பிரகாசமாக வளர்ந்து, மனிதர்களிடையே ஒற்றுமையுடன் நிலைத்திருக்கிறது. ரிபுக்களின் பொன்னிறம் கொண்ட செல்வம், அவர்களது வீர செய்கைகள் சக்கரங்களைப் போல வீணாகாமல் இலக்கை அடைகின்றன. ஐந்து நூறு வாகனங்களை யோகித்து, பெரும் ஒலியுடன் தங்கள் பாதையில் செல்லும் அந்த பரந்த கரங்களை உடைய தெய்வீகர்கள், மக்கள் மனதில் இடம் பிடிக்கிறார்கள். அங்கே எழுபத்து ஏழு வாகனங்கள் ஒரே சமயத்தில் பந்தப்பட்டு, உலகிலும், அதீத சக்தி கொண்டவர்களிலும் உடனே இயக்கப்பட்டன. அந்த நேரத்தில், கற்கள், மலைகள் கூட, இந்திரனுக்காக, சோமம் பிழியும் பானையுடன், இசை மற்றும் ஒலியை உண்டாக்கின. அந்த கற்கள் நூறு ஆண்டுகள், ஆயிரம் ஆண்டுகள் கூடி, பச்சை மேகங்களைப் போல, ஒரே நேரத்தில் கூவி, சோம பானத்தை அழுத்தின. அவர்கள் சோமத்தின் தேனும் அறியாமல், இறைச்சியை அழுத்தி, சிவந்த மரக்கிளையில், அந்த வலிமைமிக்க கற்கள், சோமத்திற்காக ஆரவாரம் செய்தன. அந்த இனிப்பில் மயங்கிய கற்கள், இந்திரனை அழைத்து, தங்கள் சகோதரிகளுடன், பூமியில் பெரும் ஒலியுடன் நகர்ந்தன. மேலே கருப்பு வண்ணம் கொண்டவை, கீழே வெள்ளை வண்ணம் கொண்டு, பல நதிகள் சூரியனைப் போல பிரகாசமாக, உயிரினங்களை எடுத்துச் சென்றன. அந்த வலிமைமிக்க கற்கள், யோகம் பந்தப்பட்டு, சுவாசிக்கும்போது குதிரைகளின் கத்தலைப்பை போல ஒலித்தன. பதினான்கு பாகங்களாக, ஒவ்வொன்றிலும் பத்து என, அந்த கற்கள் பந்தப்பட்டு, அழிவில்லாத சக்தியுடன் சோமத்தை அழுத்தின. அவர்கள் சோமத்தின் முதல் பானத்தை எடுத்தனர். இந்திரனின் இரண்டு பழுப்பு நிற குதிரைகள், பசுவை அணுகி, சோமத்தை பிழிந்து, அந்த இனிப்பை குடித்த இந்திரன், பெருமை பெற்றான். இந்த கற்கள் அழிவில்லாதவை, நிலைத்தவை, பொன்னிறம் கொண்டவை, பூமியும் விண்ணும் அவர்களின் பெரும் ஆரவாரத்தால் அதிர்ந்தன. அவர்கள் சோமத்தை அழுத்தும்போது, பசுக்கள் தாயை அடிக்கும் போல, ஆரவாரம் செய்தனர். அந்த கற்கள், சோமத்தை ஊற்றி, எப்போதும் செயலில் ஆர்வமுடன் இருந்தன. இந்த நிகழ்வுகளுக்குப் பிறகு, ஒரு மனிதர் மற்றும் ஒரு தெய்வீக பெண்—புரூரவஸ் மற்றும் ஊர்வசி—இருவரும் உரையாடினர். "மனைவியே, மனதை நிலைநிறுத்திக் கொள். நாம் ஒன்றாக வார்த்தைகளை அமைக்க வேண்டும்," என்று புரூரவஸ் கூறினான். ஊர்வசி பதிலளித்தாள்: "உன் வார்த்தைகளால் என்ன செய்வேன்? நான் விடியற்காலை போல நீங்கிச் செல்கிறேன். புரூரவா, உன் இல்லத்துக்குத் திரும்பு; என்னை அடைய முடியாது." "நான் அம்பு போல விரைவாக நகர்கிறேன். பலமற்ற மனிதனிடம் மன உறுதி நிலைநிறைவதில்லை," என்று ஊர்வசி கூறினாள். "நான் என் மாமனார் வீட்டிற்குச் செல்கிறேன்; என் பாதை இரவில் முடிகிறது." "மூன்று முறை, வைதஸ கயிறுகள் என்னை கட்டியுள்ளன; நீ என்னை விரும்ப வைத்தாய். புரூரவா, அது என் உடல்." அப்போது, பிரகாசமான, சிவந்தவர்கள் புகழுக்காக ஓடினர். ஊர்வசி சொன்னாள்: "என் பிறப்பில் தெய்வீக பெண்கள் கூடினார்கள்; நீ புரூரவா, போர் வீரராக உருவாக்கப்பட்டாய். நான் இறந்தோர் இடத்தில் ஆசையை விட்டுவிட்டேன்; அவர்கள் என்னை அனுபவிக்கவில்லை; யார் என் அருகில் வந்தாரோ, அவர்கள் மறைந்தனர்." "ஒரு மனிதன், அமரர்களிடையே, பூமி வழிபாட்டில் கலந்து கொள்ளவில்லை என்றால், அந்த வடிவங்கள் பிரகாசமாகத் தோன்றும்." "மின்னல் போல, ஊர்வசி என் ஆசைகளை எடுத்துச் சென்றாள். நீ மேய்ப்பவருக்காக பிறந்தாய்; புரூரவா, நீயும் உன் வலிமையையும் வைத்தாய். நான் உன்னை விரும்பினேன், ஆனால் நீ என்னுடன் இல்லை." "புதிய பிள்ளை தந்தையை நாடும் போது, யார் கணவனும் மனைவியும் பிரிக்க முடியும்? அக்கினி உறவினர்களிடையே எரிகிறபோது?" "அவள் கண்ணீர் வடிக்க வைக்கிறாள்; எனவே, நீ என்னை விட்டுச் செல். இன்னொருவரிடம் போ." "நல்ல தெய்வம் இன்று தூரம் செல்லட்டும்; அங்கே அழிவு இடத்தில் உறங்கட்டும்; ஓநாய்கள் அவனை உண்ணட்டும்," என்று ஊர்வசி கூறினாள். புரூரவஸ் பதிலளித்தான்: "நான் இறக்க வேண்டாம், பிரிய வேண்டாம்; பெண்களில் நட்பு இல்லை; அவர்களின் மனம் ஓநாய்களுக்குச் சமம்." "நானும், நானாக, நான்கு ஆண்டுகள் மனிதர்களிடையே வாழ்ந்தேன்; தினமும் ஒரு முறை நெய் உண்டேன்; இப்போது திருப்தியடைந்து செல்கிறேன்." வசிஷ்டரின் மனம் ஊர்வசியை நாடியது; நல்ல செயல்களின் பலன் உன் அருகில் உள்ளது; என் மனம் எரிகிறது, எனவே விலகாதே." இவ்வாறு, வேதப் பாடல்கள் வழியாக, தெய்வீக சக்திகளையும், அவர்களது அருளையும், மனிதர்களின் வாழ்விலும், தெய்வீகர்களின் உலகிலும் நிகழும் நிகழ்வுகளையும், அருமையாக விவரிக்கின்றன.